To ważne, kochanie.

Byłam bardzo zmęczona i wcześnie poszłam spać (wieczorem kilkakrotnie gasło światło, pewnie zawirowania powietrza, zmiany ciśnienia, które obie z mamą odczuwamy). I dobrze, dzisiejsza noc będzie długa; obudziłam się po szóstej, od razu odprawiłam się w aplikacji. Rano oglądamy z mamą program Wajraka, świetny facet. Czarna banda tymczasem porwała z kuchni kawałek ryby i zaniosła go na strych (pewnie Józefa, ona ma takie pomysły).

Pogrzebałam w szafie na strychu, wyrzuciłam parę rzeczy: zbyt obcisłych żakietów, dwie spódnice pamiętające mnie 8 kg temu (materiały udające wełnę), suknię wieczorową już nie w moim stylu. Żakiety i spódnice nie odbiegały tak bardzo od tego, co nadal lubię (mięsiste faktury, drobne paski, sztruks, rozkloszowania), po prostu wszystko było za małe. Miałam kiedyś taki pomysł, że ubrania muszą być mocno przy ciele, nie pamiętam motywacji, dzisiaj lubię oversize, dokładnie tak, jak za czasów nastoletnich (gust zatoczył pełne koło). Odkryłam kraciastą koszulę kupioną w Tesco, jeszcze z metkami. Bawełna, spoko, biorę ze sobą.

Po obiedzie i serniku przysypiam. Columbo zdemaskował kolejnego złoczyńcę (James Read). Pada śnieg.
___
edit 17:45 Miałam bardzo przyjemną drzemkę. Zasnęłam podczas kryminału, drzemałam z włączonym dźwiękiem i muszę przyznać, że moja wersja tej historii była znacznie lepsza niż w odcinku Lewisa (pod koniec fabuły kot chodził po linie); obudziłam się, nie dowiadując się, kto zabił. Zupa, serniczek. Pada śnieg. Przygłupy już frajerwerkują.
___
edit 00:05 po drzemaniu do 07 zgłoś się i próbach głębszego snu, toast herbatami/kawami, połączenie z Kochanym, który zdecydował się witać ten rok tylko raz i iść spać. Pora się zbierać, pora :) Happy New Year!

Wietrzniej, nadal chłodno, mimo wszystko po pierwszej pożywnej zupie maminej wybrałyśmy się z mamą na cmentarz drogą okrężną (sklep, apteka).

Spakowałam już książki, wygrzebałam też dwie stare, które warto byłoby przeczytać w nowym roku (biografie Jansson i Claudel). Zalegam, a nawet drzemię przy Vabanku 2. Tak nic mi się nie chce (ziewam potwornie, na ekranie płonie willa Stawiskiego), że resztę napiszę jutro.

Wstaję o ósmej, wyglądam przez okno, a tam na szary świat pada śnieg. 

Po śniadaniu, porannym kręceniu się tu i tam, klikaniu pilotem, krótkim spacerze z tatkiem i krzywonogim Maksiem, wyjechaliśmy do Wroc. Tatko wybrał kierunek na Tcę, żeby zatankować, ale potem skręciliśmy na drogę wzdłuż bukowego lasu. Lubię tę trasę. Wiedzie przez Ober Glauche, Sauerbrunn, Sachsenau, Zakrzów, gdzie minęliśmy dom kultury w którym w latach 80. odbywały się zakładowe mikołajki (mam z nich przynajmniej jedno zdjęcie, kolorowe, ja cała w pąsach obok faceta z długą, białą brodą).

Cel podróży był kulinarny, nikomu nie chciało się gotować obiadu. Po gyrosie w Greco i krótkich zakupach (rodzice zapłacili najwięcej za karmę dla zwierząt), był jeszcze przystanek w miejscu o nazwie Deserownia Café. Wizualnie spoko, ale kawa i ciasto takie sobie. Wróciliśmy do domu po czwartej, za ciemno na nurkowanie w sekretnych śmietnikach, zostawiam to sobie na jutro.

Wczoraj późnym wieczorem wróciłam do lektury podróżnej, do drugiej jej części. Klik klik w czytniku, jedna wirtualna kartka po drugiej kartce i właśnie skończyłam czytać Wild Houses Barretta (Vintage, 2025). Książka przywołała mnie do innych krajobrazów, odległych, ale niezupełnie obcych.

Taka wstałam, sen długo nie chciał przyjść, żadna pozycja spalnicza nie wydawała się tą właściwą, potem trudno było się pozbierać. Lektura, maminy rosół niedzielny, Columbo porzucony. 

Za drzwiami zauważam powieszony obraz, który przewieźliśmy z dawnego domu Freda (oczywiście, wiedziałam, że on tam wisi, ale nagle przypomniałam sobie wędrówkę obrazu przez pół Polski i pomyślałam o Kochanym). 

Niunia całe dnie spędza w łazience z podgrzewaną podłogą, mama wieszczy (chyba uspokaja ją takie przewidywanie złych wypadków), że to pewnie jej ostatni rok.

Zainteresowały mnie otwarte dni do stodoły. Skarby w niej ukryte kuszą, bobrowałam w kilku szufladach. Na zakurzonych meblach widać nietypowe ślady po pazurkach; tatko próbuje przekonać kunę do przeprowadzki.

Po rosole idziemy z tatkiem na spacer. W lesie jeszcze gdzieniegdzie leżały resztki wczorajszego nocnego śniegu. Dzień był mroźny, słoneczny, spacer do przecinki i z powrotem ożywczy; tatko jak zwykle dużo mówi, m.in. powiedział więc patrząc na wyciętą połać: Nie ma lasu, ale my jeszcze jesteśmy. 

Ze zmarzniętym nosem, jedząc dokładkę rosołu, przeczytałam do końca Misterium wiary (WAM, 2025), rozmowę Eskila Skjeldala z Jonem Fossem. Dużo podkreśliłam.

Obejrzałyśmy z mamą dwa końcowe odcinku DiU. Mama nie za dobrze się dzisiaj czuła, nastrój (samopoczucie?) poprawił się jej pod koniec dnia, ale i tak obie szybciej wskoczyłyśmy do łóżka.

Wstaję o ósmej a tu śnieg, taki jak w telewizji, na oko zupełnie sztuczny, powierzchowny. Czytam. Kawę popijam. Rozmawiam z rodzicami. Rozmawiam z Kochanym. Wychodzę na dwór, Gosia w płaszczyku idzie za mną człapu człap.

Na obiad jedziemy do chińczyka, głównie ze względu na słabe warunki drogowe (do gyrosa za daleko, aż tak bardzo nie jesteśmy zdeterminowani). Po konsumpcji makaronie podjeżdżamy do Kota, zamawiam nam napitki, poza tym kupuję Kochanemu dwie paczki ziaren, Rwandę i Etiopię. 

Przed czwartą jesteśmy ponownie w domu. Zaleguję, drzemię, wyglądam przez okno, obłaskawiam Franię, która cały czas trzyma dystans. Dyjabły gromadnie coraz bliżej łóżka (czyżby Szogun?)

W południe skończyłam czytać Petroniusza. Dzień przejasny, więc namówiłam mamę na spacer, wydobyłam z czeluści najcieplejszą kurtkę i wyszłyśmy na dwór.

Doszłyśmy do cmentarza, mama zapaliła jeden wkład na grobie dziadków, ruszyłyśmy w zwyczajowy tour de groby wspominając znajome nazwiska i twarze. Tak dowiedziałam się o śmierci pana Stasia, męża pani Mirki.

Jasność szybko wyblakła, już o trzeciej słońce chyliło się ku zachodowi, ale i tak cudnie, dzień był dzisiaj o minutę dłuższy. Zaskoczył mnie Perlisty, który zadzwonił z życzeniami z okazji przebywania w heimacie. Wieczorem czytam, gdy mama ogląda kolejne Szoguny.

Dzień spędziłam na podjadaniu, zerkaniu i czytaniu. Wywiad z Fossem jest głęboki, ciekawy, a Petroniusz cieszy przez samo to, że wygrał z czasem. Nie wychodziłam z domu przez cały dzień, zimno zniechęcało do działania (i odrobinę wkradło się do wnętrz — nawalił jakiś dings przy bojlerze i wieczorem nie mogliśmy używać gorącej wody). Przebiegłam przez kanały tv, dając największe szanse Panu i władcy oraz Czterem weselom (na popołudniowym Dobrym roku z Crowem przysnęłam i nie był to błąd z mojej strony). Rozmawiałam z Kochanym kilka razy, mąż narzekał na bezruch, jutro już planuje jakieś przemieszczenie, u mnie zaś planów brak, leniuchuję w rodzinnych betach, nawet nie składam tapczanu, użyczam go kotom, bywa, że w ciągu dnia wskakuję pod kocyk i raduję się czasem dla siebie.

O 3:27 padał śnieg. Prawdziwy, najprawdziwszy, mokre kłapcie. Gdy wstałam rano, nie było po nim śladu, ech. Śniadanie, krokiety, wyjazd na cmentarz (ziąb dotkliwy), dokańczam robić sałatkę, woda ze śledzia na obiad, i tak dalej. 

Tymczasem Jagiełło wygrywa pod Grunwaldem, a Baśka zaprawia Azję w łeb, jak co roku. Za ozdoby służą tylko światełka, nie mamy żadnych stroików, totalny minimalizm ozdobowy.

I jeszcze Wojtuś wylegujący się na rozłożonym łóżku, Rozalka, z której zrobiła się duża, okrąglutka dziewczyna, oraz Zosia Kot, która właśnie dzisiaj dała się namówić tacie na przebywanie w domu (najpierw owrzeszczała dyjabły i długo żądała otworzenia drzwi na dwór, ale w końcu są święta).

Po piątej zasiedliśmy do kolacji. Kochany też akurat jadł uszka. Ponownie połączyliśmy się z mężem mym przez messengera, gdy z rodzicami zaczęliśmy wyjmować prezenty. Gdyż, poza dużą ilością łakoci:

oraz bransoletka "codzienna" z turmalinem i hematytem. Książki czekały na mnie od wielu dni, nie zerkałam na nie, choć mogłam, chciałam mieć miłą niespodziankę właśnie dzisiaj. Wszystkie prezenty bardzo mnie cieszą i cieszy mnie to, co daliśmy rodzicom. 

Po kolacji mama długo rozmawiała z kuzynką Es, Kochany zaś w domu połączył się z innymi ludźmi, w tym z ciocią Ce, która, proszę bardzo, ma koty terapeutyczne.

Wczoraj późnym wieczorem, gdy lekka bezsenność szczypała mnie w nos, zaczęłam nawet czytać Ucztę Trymalchiona Petroniusza, ale cóż :D trzeba to odłożyć, bo dzisiaj wywiad z Fossem, przy jednoczesnym zerkaniu na Śledztwo siostry Bonifacji. Jest mi dobrze :)

Spałam mniej niż trzy godziny, obudziłam się po piątej i tyle w temacie, nie mogłam już dłużej, głowa nadal frunęła nad Europą (towarzystwo miałam paradne, jakiegoś pijaczka, który był synem innego pijaczka, szczęście w nieszczęściu załapałam się na sąsiedztwo młodszego, który dysponował większą ogładą i pełniejszym uzębieniem). 

Zapach gotowanej kiszonej kapusty (mama doprawia bigos); świeże bułeczki, domowy pasztet, Kojak na ekranie. W reklamach tłuką "czas dla siebie" i ideę świąt nieidealnych — popelina podłapała nowe hasła, teraz będą jechać na nich na 120%, jak zwykle bez umiaru i zdrowego rozsądku. Umiar i adekwatność to trudne sprawy.

Rano bardzo miła niespodzianka (dpd pracuje):

Stara gwardia się nie poddaje (w głębi Wojtuś, Rózia, Rozalka), daje odpór małym dyjabłom, nie daje się z domu wyrzucić:

Wczesne popołudnie spędziłam niezwykle przyjemnie. Wyjechaliśmy do miasta. Na chwilę, dosłownie na kwadrans, zaszłam do fryzjera, w tym czasie rodzice podjechali do sklepu. Po fryzjerze Rossmann. Tutaj nieco suspensu, bo straciłam połączenie z Internetem, czyli kontakt ze światem, dobrze, że się z rodzicami odnaleźliśmy bez dodatkowych perturbacji (gdy wyszłam z drogerii, nasz samochód stał centralnie piętro niżej). Postanowiliśmy zjeść obiad u chińczyka, udało mi się też zaprosić rodziców do Kota:

Zimno, szaro, ale jesteśmy szczęściarzami, mamy wszystko, czego nam potrzeba. Może poza wkładami do zniczy, więc po powrocie na wieś i po krótkiej inspekcji grobów, kupiłam osiem wkładów, których użyjemy jutro.

Późniejsze popołudnie relaksacyjno-praktyczne (jest też kontakt z Kochanym i wieści z innej wsi); mama doprawiła bigos  + obrała pieczarki, starłam część pieczarek (farsz do krokietów jest już gotowy), smażenie naleśników zabrało mi ledwie pół godziny. Tatko w tym czasie opiekował się zwierzyną. Na koniec dnia, słuchając jednym uchem Vabanku doczytałam Pałac Myśliwskiego (PIW, 1973). Czarne dyjabły poddają moje otoczenie ostrożnej inspekcji.

Czy spadnie śnieg? Byłoby bardzo miło :)

Zamiast zacząć ten dzień z kopyta, zaspałam. Mamrotałam coś do Kochanego, że za dziesięć minut wstaję (kocóreczki zainaugurowały dzień tłukąc o świcie jedną z japońskich miseczek, pewnie tę uwiecznioną na wczorajszym zdjęciu) i zapadłam w sen, który przerwałam sobie dopiero przed dziewiątą. A przecież mieliśmy jeszcze jechać na zakupy dla Kochanego! Aaaaa. Szybka herbata, jajecznica i lecim. Sprawiliśmy się bardzo dobrze, po godzinie sprawy w trzech miejscach zostały załatwione, w nagrodę za dobre zachowanie poszliśmy na kawę do Costy przy Tesco.

Po powrocie z miasta prysznic i reszta pakowania, gdy Kochany robi obiad. Jestem nudna jak flaki z olejem, zapewne mało kobieca, pakowanie nie zajmuje mi dużo czasu, może dlatego zostawiam je na ostatni moment (nie chce mi się o tym myśleć, to po prostu akt fizyczny, przenoszenie ubrań z jednego miejsca w drugie). W środku dnia stało się dla mnie jasne, że nie będzie dokańczania Myśliwskiego, zaraz zacznę coś na ebooku, żeby nie nudzić się w podróży (Barretta Wild Houses), zaś Pałac doczytam w Polsce. Let it be.
___
edit 17:20 zdolność rozsznurowania i zdjęcia glana przy jednoczesnym staniu na jednej nodze jest nie do przecenienia, szczególnie w tłumie na lotnisku. I chyba takie mam plany na nowy rok: nie tracić tego pięknego talentu.
___
edit (pierwsza w nocy czasu lokalnego) jak miło! Nad Europą wielka noc, lecieliśmy w Kosmosie zupełnie czarnym; dopiero 5 minut przed lądowaniem dostrzegłam światła miasta. Rodzice już czekali, zapłaciłam za parking (zmieniono kasy) i ruszyliśmy w las. W lesie Mruczysław godnie zastępuje Macieja wychodząc naprzeciw gościom o każdej porze doby. Niunia zamruczała, Maksiu na rozjeżdżających się nóżkach okazał ekscytację; dyjabły nieśmiałe, choć były pierwsze próby odświeżenia znajomości poczynione przez Bronisława. Ciasto i śledzie, Midsomer w BBC FIRST. Jestem w domu.
___
edit 1:30 Dopiero teraz przeczytałam, że zmarł Chris Rea. Siedząc w poniedziałek rano w Coscie słuchaliśmy jego Driving Home for Christmas.

Zapomniałam o przesileniu, ale Mózg obudził mnie bardzo wcześnie, przed szóstą, i niedługo potem wstałam z niejasnym poczuciem, że czas ucieka, wieczność czeka. Napisałam jeden krótki post, oraz uświadomiłam sobie, że dzisiaj jest wyjątkowy wschód. W Stonehenge słońce wschodziło o 8:09, u nas o 8:41, mogłam śledzić obydwa wydarzenia (zjadłam śniadanie i właśnie piłam kawę, od czasu do czasu zerkałam przez okno w kuchni trzymając kciuki za tych, którzy są w środku starożytnego kopca, żeby zobaczyli to, po co przyszli; kilkunastu osobom udało się to w zeszłym roku, niestety, w tym roku światło nie było dość wyraźne).

(jak widać powyżej, nie wszyscy oglądali, niektórzy jedli)

Inne części składowe dnia: drzemka przedobiednia, napełnianie walizki, kolejne odcinki Devices and Desires, żeby nie zostawiać ich na jutro, wyciąganie książek z szafy, przesuwanie szafy, czyszczenie sików za szafą, wkładanie książek do szafy; pewnie będzie i Myśliwski. 

Rano, po chwili rozglądania się, znalazłam pióro i zrobiłam nim pierwszy wpis w zeszycie-notatniku, jednym z dwóch, które niedawno nabyłam (zadanie na nowy rok: kupić lepsze pióro). 

Wybraliśmy się z Kochanym w miasto, po chleb, oraz zrobić zapasy dla Freda na czas świąt. Polski sklep był niedostępny (w centrum Drołdy nie dało się zaparkować), wyjechaliśmy więc na obrzeża, do Lidla i do południowej bramy, ale tam również chodzenie po Dunnesie pozostawiło w nas niesmak. Ścisk działający na nerwy, poza tym trend zauważam, że obiadowe rzeczy mają datę przydatności okołoświątecznej, jakby powyciągano z zamrażarek wszystkie grożące przeterminowaniem się zapasy. Na drugie śniadanie zaszliśmy do bistra Relish, które miało nazwę zbieżną z fajnym miejscem w centrum Drołdy, znikniętym w okresie pandemii. Niestety, poza nazwą, przybytki nie mają ze sobą nic wspólnego. Zamówiłam zupę krem, Kochany zadowolił się naleśnikami, przez połowę czasu przebywania w pomieszczeniu skupiałam się na ignorowaniu trującej woni świeczek zapachowych, które komuś najwyraźniej pachniały świętami (a mnie starą pastą do podłóg). Wróciliśmy do domu wczesnym popołudniem, w drodze rozmawiałam z mamą, nie za długo, bo tatko już ubrany i wypachniony, przestępował z nogi na nogę gotowy do wyjazdu (ale zdążył nam jeszcze pokazać krajobraz za oknem, wielką, szarą mgłę).

Pogoda parszywa, zimno, mokro, wietrznie. Po obiedzie oglądam pocieszajki. Pomiędzy dwoma pierwszymi odcinkami Devices and Desires (1991), w towarzystwie męża obejrzałam film Polańskiego, Rzeź (2011). Książki do tej pory nie tknęłam, ale ściągnęłam z biblioteki dwie pozycje na czytnik, może sytuacja się rozrusza.

Jem ostatnio regularne, dziwne śniadania, prawie jak Grandad Joe: fasolka w tomacie i dwa jajka sadzone (tylko z lepszym chlebem, bo nie znoszę tego ichniego, białego i miękkiego jak nie powiem co, ale coś niedobrego). Bawi mnie myśl, że za kilka dni radykalna zmiana: będą świeże bułeczki kupowane rano przez tatkę. Byle dowiosłować. 

W czwartek rano dopadła mnie zmęczenio-nerwowość (czekam na spotkanie online), po południu zniechęcenie orką na ugorze. Energia ze mnie wyciekła; nie stało się nic dodatkowego, po prostu chyba deadline piątkowy, poczucie, że większość podopiecznych stosuje obstrukcje typowe dla niedojd pierwszego świata, oraz nadodpowiedzialność za cudze sprawy wytrąciły mnie z zen ku odrętwieniu. W takiej sytuacji nawet czytanie Pałacu to jak nóż w serce, nie mogę. Ale w domu, na łóżku, znajduję skarpetki w muchomory tygrysa, prezent od męża (muchomory były od Katlin), i gapię się na autopilocie w przedostatni odcinek Dalgliesha. Słoiczek z energią powoli się napełnia.

W piątkowe przedpołudnie użyłam swojej władzy: po dwóch godzinach rozpuściłam wszystkich do domu, bo już nie chciało mi się na nich patrzeć; uporządkowałam papiery, wysłałam parę emilków z życzeniami, dokonałam kolejnej próby napełniania słoika, działało, bo mogłam już przeczytać kilka stron Pałacu. O trzeciej Kochany się zjawił w swoim różowym płaszczu i wyjechaliśmy w kierunku północnym (miałam ochotę na obiad w mieście, ale zaczęły się właśnie świąteczne imprezy pracownicze i Simona była zarezerwowana na cały piątek), do stolika dla dwojga w The Valley Inn, przydrożnej knajpy dla klasy robotniczej, gdzie obiady są robione tak, jakby podawała irlandzka babcia: mash, gotowana kapusta, marchew i pasternak okalające kurzynę w białym sosie z leśnych grzybów, rozkosz! Przeżuwam, mniam, mniam, mniam, i czuję, że żyję, że oboje żyjemy:

Ze ścian patrzyły na nas lisy z limitowanych grafik Jonathana Walkera albo nieżyjącego Micka Cawstona, w tym z jednej podpisanej adekwatnym tytułem Friday Afternoon (po prawdzie lis nie patrzył, bo czytał gazetę):

Po obiedzie ruszyliśmy do El Paso, oficjalnie, żeby umyć Babcię w myjni (co w końcu się nie wydarzyło, jakiś kiks systemu), ale skoro jesteśmy w mieście to wiadomo, kawa:

W następstwie kawy spacer miejski, światełka i mała księgarnia Riverside czynna do szóstej, w niej dwie starsze panie Irlandki God bless you, thanks God, oraz jedna imigrantka (Irlandia powoduje, że God mnie nie drażni, nie jest to God różnych odwróconych baś, tylko zupełnie inny gościu). Więc musi być książka, wącham to i tamto, Kochany znalazł dla siebie taki prezent, który oczywiście zaraz mu wyczytam:

Wracamy do domu niby wieczorem, ale nocą. Ciemno. Zaniepokojona Mańka siedzi w oknie i zerka. Mąż kupił tacie dwa dodatkowe prezenty perfumowane, czyli na lotnisku dokupię coś tylko dla mamy. Zaraz robię nam herbaty, trochę piszę, potem wybieram się do sypialni na samotnicze dooglądanie A Taste for Death (1988; już wiedziałam, kto zabił), na koniec online kupuję włóczki i druty. 

Oczywiście, gdy tylko otrząsnęłam się ze słoikowej zadumy, przeczytałam ilustrowaną książkę Gavina Fridaya o Piterze i wilku.

Bronisława kilka dni temu nauczyła się zdobywać szafę, na którą Maryja wchodziła spacerując po karniszu. Kochany kupił im dzisiaj drapak-siedzisko, teraz obie kocóreczki leżakują w nim pod sufitem przytulone do siebie. Z fotela widzę tylko jedno różowe uszko Manii, wystawione za nowe posłanko. Nie do wiary, mam wolne.

... była ta noc, budziłam się kilkakrotnie i ciągle miałam sporo godzin do świtu. Lubię tak, odpoczywam, gdy czuję jak nocą czas zwalnia.

W pracy byliśmy zaproszeni do Centrum na świąteczny quiz. Poszło dobrze, obyło się bez dram; bez fałszywej skromności zapisuję, że to także moja zasługa — nauczyłam się sprawnie zarządzać grupą indywiduów. Jeszcze momencik i rozbrat. Odnoszę wrażenie, że o czymś zapomniałam, że brakuje jakiegoś papierka, który każą mi wysłać w piątek przed trzecią.

Po czwartej czasu lokalnego, gdy jechaliśmy do domu, przypomniał mi się dziadek Bronek. Wcześniej przetrawiałam sny o zmarłych, uzmysłowiłam sobie, że tylko dziadek Bronek z wszystkich moich dziadków śnił mi się tak wyraźnie. Ciekawe jest jak mój tykający łeb kalkuluje regularne odstępy czasu — wygląda na to, że Mózg obliczył, jakoby dokładnie w momencie, gdy siedziałam w samochodzie, mijało 22 lata od tamtego popołudnia. Mózg się jednak pomylił, źle zapamiętał datę; dziadek zmarł po piątej, ale szesnastego.

Głaskanie kotów, mąż podstawił mi obiad pod nos, A Taste for Death 04. O tej porze znowu jestem zmęczona. Nie jest to złe zmęczenie, raczej zwykłe przytarcie energii, jednak na pewno nie będę się mogła skupić na rozgrzebanej książce i nawet nie zaczynam tematu. Leżeć, patrzeć w sufit, nasłuchiwać, pomrukiwać. 

Krajobraz poranny mglisty i oszroniony, Kochany spędził kilka minut na ściąganiu zmrożonej siwizny z przedniej szyby samochodu. Lektura w kawiarni, godziny w biurze, gdzie po raz kolejny doceniam działające ogrzewanie; za oknem słońce, więc mogę sobie wyobrażać, że jest ciepło. A nie jest. Pod wieczór w końcu trzeba było opuścić miłe legowisko. Buchając parą udałam się do polskiego sklepu po szybki obiad z paczki, do podgrzania. Potem musiałam czekać na męża, który przebijał się przez szaleńcze korki przedświąteczne. Czyli zmarzłam. Trudno. Wrzuciliśmy coś na patelnię; serial pod kołdrą, gorący prysznic, lektura.

Poniedziałki zawsze nadchodzą. Może to i dobrze, nie można ciągle siedzieć w niedzieli, bo spowszednieje. Ostatni tydzień w pracy w tym roku zaczęłam spokojnie, obyło się bez większych dram. Rozmawiając z jedną z podopiecznych zerknęłam na loty do Polski i nawet zareklamowałam Kochanemu połączenia, bo widać, że cenowo spuścili z tonu. Z drugiej strony, kupno biletów teraz otwiera problemy domagające się szybkiego rozwiązania, przede wszystkim z kim zostawić kocóreczki. Mąż zdecydował, że to wszystko byłoby dla niego zbyt stresujące; rozumiem, choć uwielbiam z nim jeździć gdziekolwiek i żałuję, że nie będziemy lecieli razem.

Kochany pojechał rano do pracy, cokolwiek go wczoraj przygniotło, trochę zeszło.

Duża część niedzieli została wypełniona słuchaniem Nieznośnej lekkości bytu Kundery. Skończyłam słuchankę ok. czwartej, mogłam nareszcie umyć włosy i zabrać się za robienie obiadu. Podczas prysznica przyszła mi do głowy ciekawa hipoteza na temat milczenia Luśka (pewnie pod wpływem wczorajszej rozmowy z mamą); pożyjemy, zweryfikujemy. Ekspresowo wcisnęliśmy z Kochanym spaghetti. Przez chwilę skupiłam się na Szczygle, po czym odkopałam Dalgliesha z Marsdenem, A Taste for Death (1988); tradycyjnie sześciopak, będzie mnie więc bawił do piątku. Nadal młoda godzina, przyjemnie jest mieć czas.

No i co ja robię o piątej rano przy laptopie? Herbatę piję. Kochany wstał o czwartej do pracy, rozbudziłam się i już nie mogłam zasnąć, myśli mnie napadły, zauważyłam błąd w komentarzu na blogu, musiałam poprawić (facepalm) i tak wylazłam z łoża. Koty oczywiście zachwycone, bo nasza aktywność zbiegła się ze szczytem ich aktywności — zabawy, jedzonko, kupy, czyli kuwet sprzątanie.

Po obejrzeniu ACH, 09 wróciłam do łóżka, żeby rozgrzebać następne książki, Szczygła na ebooku oraz Kunderę w audiobooku. Coś muszę skończyć w ten weekend, postanawiam sobie. I zasypiam. Śniłam, że przespałam cały dzień, ale obudziłam się o dziewiątej (nadal rano). Przesłuchałam ponad dwie godziny Kundery czytanego przez Barbasiewicza i powróciłam do ACH (niestety, serial miał tylko 10 odcinków).

Kochany pojawił trochę po trzeciej, zmęczony, z bólem zatok. Nic dziwnego, że po obiedzie od razu położył się spać i leżakuje, chyba już nie wstanie do kolacji. Przebimbałam resztę wieczoru, odrobinę na rozmowie z mamą, ale przede wszystkim na Szczygle. Czego by tu jeszcze nie zrobić?

... było zwlec się z łóżka. Wprawdzie przy tablicy tylko cztery godziny, ale mózg odbierał to jako wielkie zadanie. Jakoś dowiosłowałam, pod koniec z ochotą. Po trzeciej byłam umówiona z Kochanym na mieście. Poszliśmy na burrito, potem na kawę, bardzo miłe okoliczności, i tak dalej. Po drodze choinka, żywa, czyli martwa (szkoda):

Wracając do samochodu zahaczyliśmy o polski sklep, machinalnie poprosiłam o paragon i już po wyjściu odkryłam, że coś się pani nabiło nie teges. Nie jeden, ale dwa produkty (jak się okazało, gdy wróciłam z pytaniem ¡qué pasó! Ciekawe czy to przypadek, czy próba żebrokradzieży, ciułania grosza do grosza, małych mend życie na krawędzi).

Gdy przed domem gramoliliśmy się z samochodu, naszła nas Iva z psem. Pies został pogłaskany, Iva poczęstowała nas kolejną wiadomością o potencjalnym remoncie, tym razem w pierwszych tygodniach stycznia. Z jednej strony, znam skłonność sąsiadki do snucia rzeczywistości alternatywnych, z drugiej, znam tempo pracy urzędów tutejszych, szczególnie, gdy mają się dzielić pieniążkami (→ np. temat progów spowalniających też ciągnął się całymi miesiącami). Jestem w łaskawym nastroju, biorę to za dobrą monetę.

W końcu mogłam zobaczyć, co kupiłam Kochanemu na prezent ;D Ja z tych nieogarniających, więc prosto zapytałam, co by Kochany chciał dostać: mąż wypatrzył dla siebie płaszcz i odkrył wczoraj, że taki dokładnie jest w TK Maxxie. Żeby jakiś Warionucha się nie zainteresował, rano dałam Fredowi moją kartę i tak prezent chęciami i rękami mężowskimi został nabyty. Bardzo ładny. Dobry mam gust (czarny Moncrief o nazwie Number 14).

Chwilę rozmawiałam z mamą. Wyczekaliśmy, kiedy Katlin i Majk wrócą do domu, żeby wręczyć im prezenty. Sąsiedzi zaprosili nas do środka i doszło do wymianki prezentowej (dostałam mięciutkie skarpetki, kosmetyki prysznicowe i szal, który być może podam dalej).

ACH, 08.

... ludzie wydają się być już pod wpływem zbliżających się dni wolnych. Zapowiadana na rano online dyskusja na temat przyszłego roku, kasy, papirów nie odbyła się, przeniesiono ją na za tydzień (termin jeszcze mniej realistyczny czy skłaniający do rozumnych analiz). Mogłam więc spokojnie trajlować, a w przerwie poleźć po kawę. Tutaj nastąpił bardzo miły przypadek kawy darmowej oraz równie darmowego burrito. Przyczyny tej manny z nieba były wszak różne, na kawę uciułałam punkty, zaś w burritowni nie działał terminal, nie mógł złapać połączenia ze wszechświatem. Burrito już zrobione, stygło, ja z miną niewinną, twarz znana, na poły światowa, więc strawa została mi darowana. Ciekawa koincydencja (tzn. dla mnie ciekawa), że u mnie z kolei z drukarkami nie mogłam się połączyć, rozkraczyły się i finito. Zanim z pomocą koleżanki z biura obok zrozumiałam, co trzeba zrobić, minął dzień.

Wracałam do domu autobusem, ponieważ Kochany pracował do siódmej. Czekając na niego zrobiłam ryż (z pieczarkami i cukinią, jak zwykle), potem usmażyłam łososia. Niespokojna jestem, nie wiem czy to ciśnienie na zewnątrz, czy raczej lokalnie, w moim łbie, albo po prostu napięcie tak ze mnie schodzi, które niewątpliwie wystąpiło, bo w pracy wszyscy, jak w tytule, słabo kontaktowali. Znowu późno; książka mnie przywołuje, a jeszcze głośniej wołają prysznic i łóżko.
___
21:50 oj tam zaraz, książka. Odpaliłam ACH 07, ramotę trącącą myszą, której scenariusza bym się wyparła (historie prawie tajemnicze z życia wyższych sfer).
___
22:55 nom, i do tego kanapeczka z philadelphią. Chyba rzeczywiście było to jakieś urojone napięcie i musiałam się zrelaksować na maksa. Kochany obok już śpi.

Dlaczego pomijam turnieje sumo? takie pytanie zaświtało mi z rana. Nostalgia to ciekawa sprawa. Myślę, że wyrosłam, drażni mnie mizoginia tej części japońskiej kultury, wstecznictwo, symbolika mi nie odpowiada. Gdy tak sobie nie oglądałam (przez cały rok, przecież w styczniu zerkałam na rozgrywki jesienne), Ōnosato awansował do rangi Yokozuny (zapowiadał się już w zeszłym roku). Poszłabym chętnie na Hatsu-basho na żywo, ale oglądać powtórek w okienku, bez mamy, zwyczajnie mi się nie chce.

Środa w pracy była całkiem udana, zaliczyłam lunch pracowniczy w Simonie, z szefową, koleżanką zza ściany oraz jedną panią, którą już skądś znalazłam (nie wiem skąd, ale wiem, że lubi robić na drutach). Wybrałam tylko zupę, bardzo dobrą, smakowała trochę jak rosół. Rozmowa zaczęła się od pogody, że jest mokro i tak dalej, potem przeszła na religię. Ciekawe, że przy okazji poprzedniej nasiadówki pracowniczej w tym samym miejscu rozmawialiśmy dokładnie o tym samym. 

Po ostatecznym opuszczeniu biura udałam się do Szkota, żeby zobaczyć co dają w tamtejszym Dunnesie. Na horyzoncie ostatnie słońca podrygi, a gdy wyszłam ze sklepu, na zewnątrz zapadła ciemność. 

Kochany właśnie wracał z pracy, więc się zabrałam. Ekspresowy obiad i można zacząć dekompresję (dzień był spokojny, ale pełen ruchu, na dodatek zmarzłam, o czym nie wiedziałam, dopóki nie weszłam do ciepłego pomieszczenia). Po wczorajszym sztormie na świecie zrobiło się jasno i przenikliwie chłodno. Gorąca herbata i Magnolia Blossom z serii ACH, 06. Fred już drzemie, środa go zmęczyła.

Ach, wszystko wyszło jak należy. Wiatr wzmógł się dopiero po południu; cały kraj na pomarańczowo, ale po drugiej stronie ulicy panowie uwijali się z remontem dachu aż miło (czyżby czekali z tym do sztormu? wczoraj na rusztowaniach nie było nikogo). Prąd był, ogrzewanie beło, egzaminy zostały odhaczone, przed świętami jeden strup z głowy usunięty.

Chmury na niebie biegły i coś mruczały. Kochany po czwartej nadjechał, zawinął, wycofał i już pędziliśmy do domu. Jak na możliwości organizacyjne, obiad zjedliśmy wcześnie. Mąż zadzwonił do mamy, bo dostał wiadomość, że dostarczono dwie z trzech paczek z Empiku prezentów pełne dla moi (schowałam się w sypialni, żeby nie podsłuchiwać co tam dobrego dostanę z uwagi na niebywałą grzeczność w mijającym roku; bardzo się cieszę, nie wyrosłam z tego i nie planuję). Do nas też przyszła paczka z prezentem Fredowym, rotomatem Sindelfingen. 

Z innych pożyteczności, udało mi się wysłać do Organów potwierdzenie jak bardzo jestem niezamożna, w związku z czym zasługuję na członkostwo wg rozdzielnika dla biedoty. Oraz rozejrzałam się za wełną, wybrałam dwa motki, paluszek już świerzbi, ale kupię dopiero po wypłacie (w planach stoi, że takie coś będę robiła).

Sztorm ledwie nas musnął, więc doniesienia z Blackrock mnie zaszokowały: dwa dni temu wśród weekendowych opcji rozpatrywałam zajrzenie do kawiarni przy promenadzie, dzisiaj wszystko to stoi pod wodą.

... (sobie) rzeczy. Np. dręczyła mnie kwestia urlopu, ale już wszystko wiadomo, w tym roku kończę pracę legalnie 19 grudnia (wystarczyło). Muszę wyjaśnić, ile zarobiłam i jak to udowodnić Organom przed końcem roku podatkowego (strona Revenue nie działa do 10 pm, zajrzę na nią później). Zaczęłam czytać Pałac Wiesława Myśliwskiego, z rana wyjaśniałam Kochanemu o czym to jest.

Po czwartej odebraliśmy zamówienie z Bootsa i pognaliśmy do domu. Gdy Kochany robił nam obiad, obejrzałam piąty odcinek The Agatha Christie Hour, na podstawie opowiadania w którym po raz pierwszy pojawia się Mrs Oliver.

Na jutro zapowiadają duży sztorm. Ciekawe, czy będzie można pracować, czy nas odwołają (jak zwykle w takich razach, w ostatniej chwili). Podmuch przyjdzie nad ranem, ale nie warto łamać sobie tym głowy, lepiej wskoczyć pod prysznic i zagłębić się w lekturę.

W sobotę późna pobudka, śniadanie o dziesiątej, wyjazd do Drołdy na kawę, zaszliśmy też do sklepu zoologicznego, żeby kupić coś dla kocóreczek. Czyli znowu się szwendamy. Po powrocie wolne grzebanie się, telefon do mamy, Kochany robi obiad kalafiorowy, potem trawimy pięć tysięcy kalorii.

Książkę trzeba zacząć od topografii — taka myśl mi przyszła do głowy, gdy w półśnie opierałam się o poduszkę jak Neron. Fred mnie ocucił przed siódmą, trzeba było się nam pozbierać z proszku i wyjechać do Ka. Po opowieściach nadstołowych obejrzeliśmy we troje Święto ognia (2023), które rozczarowało. Droga powrotna w jasnym świetle księżyca. Tuż po północy siedziałam już we własnym łóżku.

Nic dziwnego, że niedzielę też zaczęłam późno i Kochany wstał zanim zdążyłam otworzyć oko. Na śniadanie pierogi z boczniakami usmażone na maśle (baardzo dobre, jedna porcja na dwoje odpowiednia, bo mocno przyprawione i pewnie nie wcisnęłabym całej). Potem, paradne, zachciało mi się podróży, gdyż zawsze zachciewa mi się podróży, gdy jest szaro i pada. Fred twierdzi, że to kocia przyjemność: patrzeć na zmoknięte krajobrazy, gdy samemu siedzi się w suchym ciepełku. Wyruszyliśmy na południe przez Julianów, daliśmy się wyprzedzić ekspresowi z Belfastu mknącemu po szynach obok, i znaleźliśmy się w Skerries, w Goat in the Boat (tak, mieliśmy to odłożyć do nowego roku, ale nie wyszło; przemykaliśmy opłotkami, żeby nie stać w korkach, a w drodze powrotnej zaliczyliśmy wycieczkę krajoznawczą po uprzednim zgubieniu azymutu). Kawiarnia bardzo dobra, niestety wiele osób o tym wie, więc o stoliku przy oknie z widokiem na port nie było nawet co marzyć. 

Kochany kupił paczkę ziaren, jest dobry powód, żeby tam wrócić. 

Wracaliśmy do wsi od strony morskiej, żeby zobaczyć to i owo, np. nowy próg spowalniający, który zainstalowano na głównej ulicy, ale nie tam gdzie zginął Rysio, więc nie jestem zadowolona.

Po obiedzie (makaron, dużo makaronu) skończyłam Jak przejąć kontrolę nad światem, nie wychodząc z domu Masłowskiej (WL, 2017). Niedawno skończyliśmy z Kochanym oglądać Żądło (1973), tak dla przypomnienia jaki to świetny film. Koteczki, szczególnie Mania, kręciły się naokoło, przewalały na kolanach, tulały i domagały głaskania. Klikam, układam słowa w rzędach, w tle soundtrack z Pulp Fiction, bo mamy na cd takie dziwne rzeczy.

Rano wpadła szefowa, walnęła przemowę jak mnie docenia, oraz wyciągnęła kopertę z karteczką okolicznościową. W karteczce przebywał voucher na stosowną kwotę, nie powiem, miło. Oraz pan od ogrzewania w końcu przyszedł, przeczyścił filtry. Po prostu nadmiar dobroci oraz powodzenia życiowego.

W ciągu dnia aura przemieniła się w sztormową, deszcz zacinał, wiatr pizgał. Opuściłam przybytek, zakluczyłam drzwi i nie oglądając się za siebie wskoczyłam do Babci. Kochany zabrał mnie do El Paso, na naleśniki, spieszyliśmy się wiedząc, że w kawiarni rychło zamykają kuchnię i wbiliśmy się do miasta kwadrans przed godziną zero; po skończonym kawkowaniu na zewnątrz panował już zmrok. Jeszcze wizyta w Dunnesie, żeby przetestować kartę podarunkową (nieciekawa pogoda zapobiegła spacerowi po głównym deptaku miasta, który już świeci i błyska dekoracjami). 

Adwent odhaczam z Gosią ze Szkocji. Kalendarze adwentowe w tym sorcie to czysty, małomyślny konsumpcjonizm. Nie kupuję, wystarczy mi ceremoniału, gdy patrzę jak ktoś otwiera :D Do tego The Agatha Christie Hour 04 (odcinek z młodym panem Pokrzywą). Znowu czas gdzieś uciekł, zamiast obiadu odkładanego w nieskończoność, po dziewiątej zadowoliliśmy się porcją smażonego łososia i jogurtem z granolą. Nie mam siły na czytanie, ta Masłowska idzie mi akurat zadziwiająco opornie.

Od rana myślę o włóczkach. O jednej takiej konkretnie, Rowan fine lace, 80% suri alpaca w odcieniu gołębim. Była to włóczka, którą kilka lat temu miałam, wydrutowałam, a potem pod wpływem chwili szalik z niej zrobiony wylądował w worku z ubraniami dla biednych (prawdopodobnie; mgliście pamiętam myśl, że przecież nie można chomikować wszystkiego i inni nie chomikują, tylko z gracją uprawiają minimalizm — chyba miałam chwilowy napad pragnienia, aby być kimś innym, albo miniudar, co na jedno wychodzi). Tak. 

Porozbijaliśmy się z moim Kochanym po mieście: wizyta w nowym Tesco (całkiem zgrabne), potem mąż zaproponował wyjazd obiadowy. Początkowo w planie była suszarnia, ale popołudniowy korek skutecznie zniechęcał do dalszych podróży i wylądowaliśmy w Borzalino pod księżycem w pełni. Oczywiście, nic nowego nie wymyśliłam i opchałam się grzybowym risotto (zazwyczaj biorę pół dania na wynos, ale nie tym razem, szuflowałam łyżką do rozpuku). Po powrocie do domu i szybkim ogarnięciu kuwet wzięliśmy się za oglądanie obejrzanego, gdyż Teatralna skutecznie zarekomendowała nam powrót do Manhattanu (1979) Allena. 

W uszach odprężenie, jutro tylko przewalanie papierów i nic ponad to (żywię nadzieję).

Mąż mi kupił. Czyż nie adekwatne? Jeszcze nie rozłożyłam ostatnich zakupionych, powinnam podejść do tematu energiczniej, biorąc w tym przykład z Marksistki, która zaczęła od zorganizowania konkretnego blatu pod dużą układankę. 

Myśli mam jakieś niespokojne, dobrze, że Kochany jest moją opoką :) Fred przyjechał do mojej pracy, żebym przymierzyła kurtkę, którą wypatrzył dla mamy. Tzn. kurtka miała na mnie nie pasować, ale niestety pasuje, czyli nie jest to rozmiar jak trzeba. Jeszcze rozważam, czy powinnam ją sobie zostawić, bo droga. Ach, od razu pojechaliśmy do domu (łosoś, kartofle, pieczarki, ogórce w majonezie).

Po obiedzie włączyliśmy Pulp Fiction (1994). Kocóreczki spędziły z nami cały ten czas wygibując się na wszystkie strony. Tuż przed napisami końcowymi Mania spadła za szafę, ale na szczęście nic się jej nie stało.

Ach, przeżyłam wtorek. No i spoczko. Kochany wprawdzie odwiózł mnie z rana do pracy, ale potem musiał iść do swojej, tylko trochę później, więc i później skończył. Spotkaliśmy się na domowym obiedzie dopiero po siódmej. Obejrzałam sobie ostatniego Miecia podpiekającego korzeń pietruszki, zjedliśmy (oczywiście własny obiad, nie ten korzeń pietruszki), w głośnikach Tom Waits i nie wiadomo kiedy pora wierzgnąć pod kołdrę. Wtorek nie był złym dniem, ale odczuwam kołderkową przykrótkość: nadal za daleko do świąt, za to wieczory coraz bardziej pokurczone, ledwie zdążę wypić herbatę i napisać parę słów.

Spotkaliśmy się z Kochanym po południu w Bootsie. Nie było tego, co by sobie mąż życzył, ale mogliśmy zamówić (przydasie Brauna będą do odebrania w sklepie). Oczywiście Czarna, fotele przy oknie, a potem meksykańskie miejsce. Tego drugiego nie planowałam; gdy tak sobie siedzieliśmy i zapadał zmrok, pomyślałam, że byłoby miło coś skąsić i w domu już tylko leżakować (to był bardzo dobry pomysł, nie żałuję ani centa). Przeszliśmy się więc po mieście tu i tam; neony mrugały, pustostany zionęły putką*, mżyło. 

W domu okazało się, że był pan Mikołaj, podobno zarośnięty i ubrany na zielono, czyli Irlandczyk, albo daltonista. Przyniósł mi: czarną kurtkę-pilotkę (Costume National), apaszkę w biało-czarną kratę (Fred Perry) i mitenki od Garretta, tym razem pomarańczowe z motywem kwiatów (McKernan, mam już jedną parę w identycznym stylu, tylko różowe, i nieco cieńsze).

Reszta wieczoru spokojna. Trawimy. Prawie godzinę rozmawiałam z mamą, wymiana myśli niby błahych, ale dla mnie ważnych. Potem koty się głaszcze, muzyki się słucha — płyta Bowiego Space Oddity wydała mi się dzisiaj niesamowicie nostalgiczna → Conversation Piece.

Ach, zdobyczna Masłowska czeka pod lampą, obok Rysia. 

* coś się ostatnio sporo miejsc pozamykało. Dunnes zniknął na dobre z głównej ulicy jeszcze w Halloween, a w minionym weekendzie po raz ostatni otworzyły swoje podwoje sklep elektroniczny McAllistera oraz Justin, rzeźnik rodzinny. Bardzo dziwna sytuacja z Justinem, z którym zawsze miło było zamienić kilka słów o pogodzie.