To ważne, kochanie.

Dzień znacznie gęstszy i przyjemniejszy. Przed południem obejrzałam trzeci odcinek dziwacznego serialu z nowelkami Christie, zjadłam śniadanie, zrobiłam pranie, naniosłam poprawki na plan egzaminu (pogodziłam się, że współpracuję z melepetą i co ma być zrobione, trzeba zrobić samodzielnie, bo to ja na końcu będę miała strupa na głowie) i wyszłam na szybki spacer nad morze. Już w drodze zorientowałam się, że powinnam wziąć szalik do ochrony zatok, ale trudno. Doszłam do morza, zrobiłam trzy zdjęcia i zawróciłam. Zimno. Wyżarłam ze słoika resztki sałatki z tuńczykiem. W ogóle, dzisiaj nic, tylko jem. Kochany zadzwonił ze swojej przerwy w pracy, pokazał mi kaffkę, podjęliśmy decyzję co na obiad i takie tam.

Miesiąc była taki dziwny, że nawet nie zrobiłam za wiele zdjęć, to chwilowe, mówię sobie, zaraz będzie klik:

Nie wiem dlaczego wstałam poruszona, z jakąś niejasną myślą o jednej z uczennic (cudze traumy zaczynają do mnie przeciekać, nie podoba mi się to). Było przed szóstą rano, czyli Kochany z pół godziny wcześniej wyjechał do pracy (ma na ten weekend dziwny grafik zmuszający do pobudek ciemną nocą).

Pod wpływem lektury Chłopek zanurzyłam się w genealogii (zajęcie zamieniło się w nieco frustrujące, bo wcale nie tak łatwo jest znaleźć nowe źródła, większość już przenicowałam). Po powrocie męża obiad, rozmowa z Perlistym, powrót do lektury. Słucham jak śledź trzepocze się w Kuchniosalonie (po pierwszej konsternacji Bronia jest zachwycona nową zabawką); Fred już idzie spać; machnę jeszcze kilka stron.

Technicznie zostały jeszcze trzy tygodnie pracy. Już czytam emilki dupościsłe o tym, że papieroloszki nie mogą nadążyć z analizą papierów, czyli trzeba wszystko im zapodać na wczoraj, gdyż tydzień przed świętami paluszki im nie działają. Nie ma sprawy, papiry przyszły dzisiaj, dzisiaj je przetrawiłam, oczywiście, przetrzymam je trochę, żeby się nikomu tam na górze w dupie nie poprzewracało od mojej efektywności. Bardzo jestem z siebie zadowolona (cały proces wprowadzania danych i szukania sensu skondensowałam poniżej dwóch godzin).

Do wczesnego popołudnia jestem bardzo dzielna, potem już nie muszę: Kochany podwozi mnie do domu, odgrzewamy jadło, każdy swoje (wsuwam bigos, rzadkie wypijam jak Japończycy, prosto z miski, mniam); rozmawiamy, słuchamy muzyki (popowa płyta Fleetwood Mac taka sobie, ale jest wartość dodana: Kochany śpiewa Mani Everywhere z tekstem miau miau miau), ściągam program antywirusowy na kolejny rok, mąż bierze się za robienie sałatki z tuńczykiem, oraz znajduję coś ciekawego na nieciekawe listopadowo-grudniowe wieczory, stareńki serial The Agatha Christie Hour i oglądam pierwszy odcinek. Zerkam na mapy wiatru, żeby już teraz wiedzieć czy w weekend wychodzę czy nie wychodzę, bo z planów mamy tylko niedzielny wyjazd do Ka, ale to dopiero po Fredowej pracy. Cóż. Pearl Jam, Alive.

... dzień ciągnący się jak ogon. Tym razem grafik Kochanego zawinął się dziwnie i mąż wracał do domu dopiero po siódmej wieczorem, co z kolei wiązało się u mnie z koniecznością odbycia popołudniowej podroży autobusem. Bogowie wiedzą, że chciałam być miła dla listopada, życzę mu jednak przede wszystkim, żeby już skończył. Walczę z pokusą wyciągnięcia wielkiej walizki, jedyne co mnie powstrzymuje to rozmiar naszego domku, który w praktyce oznaczałby bezustanne potykanie się o kuferek wędrowca. Bardziej się zwijam niż rozwijam, w pracy łatam cudze dziury, co zajmuje mi cenne godziny, dobre jest tylko to, że Szef ostrzegł mnie kto jest gamoniem i trzeba go pilnować, przynajmniej byłam poinformowana zawczasu.

Gdy przed powrotem Kochanego zadzwoniłam do rodziców, dowiedziałam się ciekawych rzeczy związanych z wydarzeniami środowymi: wczoraj nie mogłam się z mamą połączyć przez WhatsAppa, gdyż był Armageddon śniegowy. Okolice leśnej osady zostały w szybkim czasie tak zasypane, że aż do dzisiejszego południa nie było ani prądu, ani połączenia internetowego. Rodzice przegadywali się opowiadając o przygodach. Na koniec okazane zostały wszystkie domowe zwierzaki: chorowity Maksiu, Józka w szpitalnym ubranku (zabieg był w poniedziałek, goi się jak na kocie), Gosia, Bronek, Wojtuś, Franka, Niunia, śpiące obok siebie Rózia i Rozalka. Po rozłączeniu się mama przesłała jeszcze jedną rewelację, dwie fotki taty robiącego dzisiaj rano jajecznicę w świetle świeczki i latarki czołowej. Kocham ich, tych moich rodziców :)

Z okazji listopadowego ogona The Murder at the Vicarage wysłuchan został do końca :)

Wtorek w pracy był dość męczący. Nie miałam czasu, żeby skoczyć na kawę, oburzające, doprawdy. Wyjechaliśmy z Kochanym na zakupy spożywcze, ale bardzo ograniczyliśmy szwendactwo. Zjedliśmy obiad dopiero o siódmej; prawie od razu po posiłku wskoczyłam pod prysznic i do łóżka. Potrzebowałam odpocząć, nawet audiobook nie wchodził tak, jak powinien (marne półtorej godziny nasłuchu trwało całą zimę), uwaga mi gdzieś ulatywała, po południu wymyślenie prochu było zadaniem zdecydowanie ponad siły, zamiast tego rozwiesiłam na suszarce wełniane swetry do przewietrzenia.

Środa przebiegła pod hasłem siła spokoju. Lekki deszczyk, gdy wychodzę kupić kawę na wynos. Kawa się przydała, sączyłam ją sobie flegmatycznie asystując przy meltdownie jednego z uczniów. Podziałało.

Trzeba się uczyć i uczyć, człowiek nigdy nie przestaje (przynajmniej niektóry). Dowiedziałam się dzisiaj, co to FOMO. Poza tym, taka drobnostka, fajnie jest zobaczyć twarz behind the blog, dzięki temu wszystko lepiej się rozumie.

Mąż jest mistrzem gulaszu i bigosu. Zaraz po pracy był test Fredowego bigosu z wolnowaru. Kochany kupił sobie również nową maciejówkę, bardzo mu w niej do twarzy (poprzednią zaanektowałam do własnych celów). Bigos i herbata z cytryną, herbata z cytryną i bigos. 

* Co Ty na to, Hebiusie? :D

Łagodnie, tak byłoby najlepiej. Nawet mi wyszło: powoli wygrzebałam się z pieleszy, coś wypiłam, coś zjadłam, wyjechaliśmy do miasta, zabrałam się za "rzeczy". Kochany był w ciągu dnia u lekarza pierwszego kontaktu; lokalna pociecha nic nie wymyślił (czasem skłaniam się ku poglądowi, że nasze kocóreczki mają lepszego weta niż my gp). Skończyłam orkę o czwartej i powędrowałam w kierunku Czarnej, gdyż randka (koleżanka z biura obok wyraziła współczucie, że ja tak ciągle z tymi ludźmi; po zastanowieniu stwierdzam, że są bardziej męczące prace; a ci ludzie okrzepli, ostatni tydzień minął bez jednej histerii, ba, frekwencja się poprawiła, osobnik z lękiem społecznym coś mniej się lęka, a osobnik z fochem ogólnym czasami czuje się lepiej, przebłyskuje więc światło w tunelu). 

Czyli jest oczywiste, że wstaliśmy późno. Większość dnia poświęciłam na słuchanie Hugh Frasera, który czytał specjalnie dla mnie audiobook Agathy Christie, Peril at End House. Za to na wieczór zapodaliśmy sobie z Kochanym Orły Temidy (1986) z Redfordem. Czuję się zupełnie zresetowana. 

... rano szpaki, wróble i pięć sierpówek, takich zastałam sąsiadów za oknem, gdy po ósmej wychynęłam spod kołdry. Towarzystwo nieco napuszone przeczesywało trawę, a karmnik z resztkami kulek tłuszczu bujał się rytmicznie.

Przy zielonej herbacie intensywnie bawiłam się z Manią w kociego chowanego: kocóreczka lubi przebiegać od jednej do drugiej szafy po karniszach, następnie będąc na tej drugiej szafce trąca łapką sznur od rolet. Gdy tylko się odwrócę sprawdzić, co się dzieje, koteczka wskakuje do pudełka, które stoi na szafce i "chowa się" (gdy długo nie zwracam uwagi, widać jak z pudełka ponownie wystają uszy i mała mordka jednym okiem łypie, czy patrzę czy nie patrzę). Druga część zabawy polega na tym, że należy wziąć pudełko i opróżnić je na tapczanie dnem do góry, tak jak wykłada się z miski wyrośnięte ciasto na chleb. Kot wyturliwuje się z pudełka do góry nóżkami, chwilę bryka, po czy wskakuje na szafkę i karnisz, żeby powtórzyć sekwencję.

Bardzo jestem kontenta z sobotniego śniadania: guac, jajka (na twardo dla Freda, sadzone dla mnie), robale smażone w maśle czosnkowym, wołowina z angusa i ogórek dla Kochanego, fasolka w tomacie na ciepło dla mnie. Podczas jedzenia rozwiązywaliśmy problemy pierwszego świata: znajoma z pracy podpowiedziała mi kawiarnię w Skerries, Goat in the Boat. Czy jest sens jechać tam w przedświątecznym czasie? Za dużo zajęcy, może w styczniu. A może na naleśniki do El Paso? Ale kuchnia działa do czwartej, czyli musielibyśmy pojechać w tym samym kierunku dwa razy, bo Ka zapraszał dopiero na wczesny wieczór. I ten problem został rozwiązany z sukcesem, pojedziemy dopiero na wieczór, obędziemy się bez naleśniczków.

Przed obiadem udałam się na dłuższą drzemkę, która okazała się tylko leżakowaniem, m.in. za sprawą dzwoniącej do mnie świekry. Dłuższą chwilę zajęło mi składanie do kupy, jaka była intencja, ponieważ świekrze na chwilę wyłączył się głośnik i przegapiłam moment z życzeniami. Po wygramoleniu się z łóżka, zadzwoniliśmy z kolei do cioci Ce, w tym samym celu: złożenia życzeń. Po obiedzie, zadzwoniłam do rodziców, pokazywaliśmy swoje koty.

Wieczorem wyjazd do Ka&Jot. Droga częściowo we mgle, na szczęście nie było zimno na tyle, żeby pojawiła się gołoledź. Poopowiadaliśmy sobie historie, we trójkę obejrzeliśmy Mistrza (2012) P.T. Andersona i o północy byliśmy w domu. Trochę zeszło zanim łeb mi się wyciszył i zasnęłam, nic dziwnego, że dopiero teraz byłam w stanie coś napisać. Dzień dobry :)

... jest ostatnio moim ulubionym dniem tygodnia. Za miesiąc przesilenie, ach, i na to czekam. W międzyczasie praca, po pracy wyjazd z Kochanym na zakupy, pomiędzy kawa przy Tesco. W mieście włączali dzisiaj świąteczne iluminacje, nie skusiliśmy się jednak na robienie tłumu.

W głośnikach były Tany Cichej.
Ruchy wolne, celebruję wieczór, wygrzebuję się ze zmęczenia.

Ach, jaki dziwny sen! Śniłam, że Gosia ze Szkocji już nie nagrywała filmików, gdyż została alkoholiczką i wizualnie bardzo zmieniła się na niekorzyść :D

Kochany miał dzisiaj szczepienie. W tym czasie byłam zapewne w Czarnej i niejaki Dermot Mówiący Szeptem puścił mnie poza kolejką, bo niby że się spieszę (niekoniecznie, ale bardzo to było miłe ze strony Dermota), więc z nowego nanoczipa dla moi nici, niestety. W biurze ziąb niesamowity, na Wyspie jeszcze zimniej niż wczoraj. Kochany był rano tak dobry, że po ciemnicy wykaraskał z szopki nasz grzejnik i zawieźliśmy go do mojej pracy. Zrobiło to dużą różnicę (bo oczywiście, ktokolwiek miał rzekomo wymienić filtry w nawiewie, nie pokazał się ani wczoraj, ani dzisiaj). Po pracy wizyta w kocim sklepie, aby uniknąć cierpienia z powodu niedoboru żwirkowego. 

Po obiedzie zasiedliśmy do Polowania na muchy (1969); ciekawy seans, nie wiem, co miał Wajda w głowie, gdy to kręcił, ale pozytywnie. Tylko senność męczy mnie taka, że niemalże mną rzuca o ziemię. Gorący prysznic nie pomógł, nie dam rady za wiele czytać, Morfeusz powrzaskuje.

Wtorek
Wspólna podróż do miasta o bardzo wczesnym poranku. W pracy za bardzo się wtrącam, ale przynajmniej czas przy tym leci szybciej. Kochany odebrał mnie po pracy, gdy ulica była już zupełnie mroczna. Jak zwykle, najpierw koty, potem my; jemy szybki obiad i dopiero, gdy Kochany puszcza Glósóli, przypominam sobie, że w zeszły nerwowy czwartek minęła trzecia rocznica śmierci babci Mani. Ciekawe, że myślałam o tej rocznicy kilka dni wcześniej, a gdy przyszło co do czego, zupełnie ją wyparłam.

Poniedziałek znacznie pogodniejszy niż ostatnie dni, ale też chłodniej. W pracy cisza, patologia siedzi przycupnięta. Teraz tak myślę, że dla części ludzi to jest zupełnie naturalny rytm codzienności: od histerii do histerii; nie mogłabym tak, moje życie jest zupełnie inne, wpatruję się w ich zakratowane okienko, czasem podejmuję jakieś decyzje, ale staram się nie angażować, nie brać stron.

Kochany wybył do Newry, przywiózł stamtąd trzy szaliki, najdroższy dla teścia. Czyli prezenty dla tatki w zasadzie odhaczone (kaszmir Joshua Ellis, bardzo drogi kupiony "tylko" drogo), w podróży świątecznej rozejrzę jeszcze za dobrymi perfumami na strefie bezcłowej.

Ludzie mówią. Tutaj mówią o strasznym wypadku w którym w sobotę zginęła piątka młodych ludzi. W Polsce z kolei od rana temat sabotażu, wysadzeniu torów blisko innego z "naszych" miejsc, gdyż onuce źle śpią. Po późnym obiedzie zadzwoniłam do mamy i rozmawiałam z rodzicami dobre pół godziny, najpierw o tych nieszczęsnych szynach, których nie było. Mama nastawiona raczej pesymistycznie w temacie trwania świata, więc dobrze, że koty się nadarzyły, mogłyśmy zmienić temat na milszy.

Ach, i obejrzeliśmy z Kochanym Przepraszam, czy tu biją (1976). Mąż oglądał jakiś czas temu sam, czyli zrobił sobie powtórkę. Leżę już pod kołdrą i mam piękne myśli (rano na śniadanie frankfurterki).

Sobota
Przy śniadaniu obejrzałam najnowszą Gosię testującą indyjskie jedzenie i Miecia zajadającego kryzysowe przepisy część V. W ciągu dnia zaczęłam słuchać audiobooka Całe zdanie nieboszczyka Chmielewskiej. Audiobook długi, na słuchaniu przemknęła mi większość dnia, ostatnią godzinę zostawiłam sobie na jutro, żeby wrócić do Chłopek Kuciel-Frydryszak, które zaczęłam czytać w czytniku. Anne przyszła do nas wieczorem na herbatę, została prawie do dziesiątej. Znowu miałam wrażenie, że sąsiadka jest niedysponowana, tym razem lekko, prawie niezauważalnie, więc nie było to uciążliwe. Zaczynam się zastanawiać na ile to jest jej realny problem :|

Niedziela
Z rana skończyłam słuchać Całe zdanie nieboszczyka. Takie sobie. Myśli potoczyły się w kierunku PRL-u, ersatzów z tamtych czasów, i wyszło tak, że obejrzałam Księcia sezonu (1970) z Wołłejko. Z całą pewnością widziałam go wieki temu (kto by pomyślał, że los zaprowadzi mnie do Miasteczka :)). Pogoda mniej ponura niż wczoraj, ale i tak kolejny dzień spędziłam w domu z myszami. Kochany znowu w pracy. Mieliśmy wieczorem jechać do Ka, ale przyjaciel nieco zmienił plany, więc i my zmieniliśmy swoje.
___
edit 21:00 obejrzeliśmy z Kochanym Do widzenia, do jutra (1960). Dziwny film, widać w nim wpływ „wielkiego świata”, ale na przykurcz wrodzony nic się nie poradzi.

... pojawił się wczoraj wieczorem. Deszcz się wzmógł i nie odpuszczał rano. Wydano dość rzadkie ostrzeżenie deszczowe, ze wschodu nadciągnął sztorm Claudia (Hiszpanie go tak nazwali), na południe od nas ostrzeżenia przed podtopieniami są nawet pomarańczowe.

Dla kontrastu z czwartkiem, dzisiaj w pracy leraks: młodzieży brak, jest za to audyt, para w wieku średnim (on z brodą i w tatuażach) wali do drzwi energicznie, śmichy chichy, siedzą zamknięci w pokoju ponad pół godziny, wszystko się im podoba, nie zauważają błędu na samym początku raportu, i bardzo dobrze. Odhaczone. Potem tylko słucham wiatru wzmagającego się za oknem i czytam stare wydanie Śpiewu ptaka Anthony'ego de Mello (zapewne skończę wieczorem).

Kochany zabiera mnie przed trzecią, lecimy do Lidla kupić coś na weekendowe obiady, i chodu do domu. Podróż była z zygzakiem, bo chcieliśmy zobaczyć, jak buja światem, w tym celu podjechaliśmy do portu. O, tak buja:

Środa
Kochany był u mnie kwadrans przed zakończeniem pracy. Wybraliśmy się do TK Maxxa: perfumy dla Katlin i Majka zostały zakupione, przy okazji kupiłam sobie dwa zeszyty do notatek (nie wiem jeszcze, co będę notowała, ale to może być ważne ;)). Gdy byliśmy w drodze powrotnej (mijamy pliszkowe drzewo w retailu, znowu rozszczebiotane, zmierzamy do Costy), rozpadało się na dobre. 

Po kawie jeszcze zakupy spożywcze na jutro i po szóstej w końcu zawinęliśmy pod dom. Jemy obiad po ósmej, czyli grafik mamy radykalnie spóźniony. Potem czytam, ale trzeba wcześniej iść spać, gdyż w planach pobudka też jest o pół godziny przesunięta, niestety nie w tę stronę, co trzeba. Spalił się nam dzisiaj fancy czajnik, trzeba kupić nowy. A jeszcze, przeczytałam dzisiaj wyznanie. Na messengerze. Bardzo mnie ta wiadomość zaskoczyła, dłuższą chwilę żułam, co odpisać.

Czwartek
Pobudka jeszcze wcześniej niż myślałam, obudziłam się przed trzecią i był problem z ponownym zaśnięciem. Czyli jestem z rana nieco tąpnięta, za to przygotowana do boju (kanapeczki dwie zrobione, były przemyślane już wczoraj). Jedziemy z Kochanym w tym samym kierunku z taką samą intencją: praca. Więc kupuję nam kawy, jak zwykle: jedna na miejscu, druga na wynos. I tak sobie siedzę nad kawą i nagle sobie przypominam: nie zamknęłam lufcika, gruba Mańka może w nim utknąć. Panika. Na szczęście złapałam Anne przed pracą, sąsiadka wyciągnęła zapasowy klucz ze schowka, odwiedziła nasz minidom, domknęła okno i napasła myszy, które zgodnie kłamały, że niestety głodują straszliwie.

Praca była wyjątkowo wyczerpująca psychicznie. Trudno, świetnie. Pod koniec dnia jeszcze przygotowałam biuro na audyt, w efekcie czekałam na Kochanego, aż skończy szychtę o piątej i razem wróciliśmy do domu. O tej porze w mieście już mrok i korek drogowy, po chodnikach przemykają dziwne postacie; drobny deszcz, Kochany podjeżdża, pakuję się do środka. W miejsce Tefala pojawił się czajnik Silvercrest: tani, przezroczysty, pokazuje różne temperatury i błyska światełkami w kolorach tęczy, na razie musi wystarczyć. Tuż po ósmej, z Mańką przelewającą się mi na kolanach, skończyłam czytać The Outrun Amy Liptrop (Canongate, 2024).

… niespokojne ;) Naokoło alarmy, cała północ jak żółtko, u nas również mokro, ale co tam, młodzież stawiła się w pełnym składzie (drugi dzień pod rząd, cieszyć się czy martwić, nie wiem). Pomimo tego, że łeb zapowiadał mi zapalenie zatok, w ciągu dnia rozeszło się po kościach.

Po pracy Kochany zaraz zwinął mnie do domu. Soundtrack: Kazika Las Maquinas de la Muerte oraz pierwsza płyta Grechuty. Rozmawiałam z mamą, pokazywałyśmy swoje koty. Potem czytanka. Dobre mam życie, choć listopad coraz ciemniejszy. I jakoś ten wieczór nie taki zmęczony, czyli wczoraj rzeczywiście mnie coś brało.

Podjenam decyzję o przeznaczeniu czasu świątecznego, czyli kupiłam bilety w obydwie strony u pana Ryanaira, przy okazji dość tradycyjnie już mało mnie szlag nie trafił (system coś tam zapisał i nie chciał tego odhaczyć, rzecz w sumie zbędną, ale byłam tego pewna na sto procent dopiero, gdy godzinę później porozmawiałam z chatem, który zresztą udzielił mi błędnej informacji i problem urojony musiałam rozwiązać sama). Do tego o poranku, podczas dzikich kocich harców, potwory zrzuciły na podłogę przybornik kawowy, a że wewnątrz była miska ceramiczna własnymi moimi ręcami uczyniona, teraz miska jest w trzech częściach. Oj, wychodząc z domu miałam ciśnienie lepsze niż po kawie.

Ponieważ dziewczyny skaczą po meblach, Mańka niesamowicie poprawiła swoje osiągi: potrafi skoczyć na człowieka, w tym przypadku na matkę, z odległości prawie dwóch metrów. Zuch, przerażający, ale zuch. Niestety, też coś w łebku jej przeskoczyło, bo na moich oczach osikała dzisiaj podnóżek-szufladę na kocie przegryzki. Podnóżek jest z materiału, był przykryty kocykiem, po nim też pociekło, więc koc od razu do prania.

To mały potwór sikający (oraz skaczący jak Małysz):

A to siostra, niby mądrzejsza, ale w rozrabianiu wcale nie gorsza:

Praca standardowo, za to wieczór jak marzenie: czyściutka i pachnąca, trochę w Kuchniosalonie, trochę w sypialni czytam na czytniku The Outrun, która okazuje się bardzo moją książką. Co tam jeszcze? Rano zdzwoniłam się z tatkiem, żeby mu poszczebiotać, kiedy wpadam. Chyba pójdę wcześniej spać, bo coś mi chodzi po nogach, jakieś ogromne zmęczenie, a może starość.

... późno, rozmawiamy o wczorajszej wizycie w kinie. Przed południem zadzwonił Ka; zamierzał zaprosić nas na wieczór, ale z gadki wynikło, że poleciliśmy mu film Smarzola, więc przyjaciel idzie zobaczyć na własne oczy, czyli dzisiaj się nie spotkamy.

Po południu wybraliśmy się za to w teren, gdyż pogoda nęciła. Znowu trafiliśmy na wysoką wodę, plaży mało, spacer po zielonym, kieszenie płaszcza wypełniam kamieniami.

 

Nie wracamy do domu od razu, bo gdzieżby. Wyjazd do El Paso, kupowanie karmy dla kotów oraz kawa. W drodze powrotnej rozmowa z Perlistym, do której Kochany wrócił jeszcze wieczorem, w domu, podczas robienia obiadokolacji.

Zaprosiłam Anne na herbatę, żeby pogłaskała koty, opowiedziała o swoich planach. Po jej wizycie chwilę rozmawiałam z tatkiem sprawdzając, czy u rodziców wszystko ok. Obiadokolacja; z mokrym włosem jeszcze zmitrężę czas na niemiecki i lekturę.

O poranku mieliśmy we wsi morską mgłę, która powoli przeniosła się na północ. Zachciało mi się gdzieś jechać; po rozważeniu jak dawno nie było nas w Laytown udaliśmy się właśnie w tym kierunku. Woda wysoko, załapaliśmy się na szczyt przypływu, na horyzoncie naliczyłam szesnaście kutrów, plaży nie za wiele, ale zawsze to miło.

Po spacerze poszukałam w Internecie możliwie blisko położonej kawiarni; tak trafiliśmy na nietuzinkową Sonairte Café, z wegefoodownią, niekoniecznie fast, założoną na XVII-wiecznej farmie. Kawa, wedgesy, dodatkowo w zakątku z używanymi książkami znaleźliśmy coś po polsku:

Do Applebaum dobrałam jeszcze Paxa Sary Pennypacker, razem kosztowało nas to €2.

O trzeciej byliśmy w domu i mogliśmy na chwilę przy tej dobrej, jesiennej pogodzie wyjść z kocóreczkami na krótką przygodę ogródkową. 

Umknęła nam okazja wyjazdu na Madame Butterfly, głównie przez moje gapiostwo, bo miałam ochotę na tę operę od późnego lata, potem o niej zapomniałam, a gdy sobie przypomniałam, było już po ptokach. Wprawdzie Anne wciągnęła nas na listę osób oczekujących na ewentualne zwroty biletów, ale po południu doszłam do wniosku, że nie ma co sobie nerwów szarpać przy wolnej sobocie i zarezerwowałam dla nas bilety w IMC na Dom dobry Smarzola (tutaj też odrobinę nerwów szarpanie, bo przecież Smarzowski miły nie będzie).

W międzyczasie Kochany długo rozmawiał z Perlistym, poza tym zdążyliśmy zjeść obiad. W końcu trzeba było ruszyć do miasta i zrobiliśmy to z takim ociąganiem, że prawie spóźniliśmy się na początek, na szczęście puszczono kilka reklam listopadowych sajfajów bum bum. Bardzo dziwna sytuacja: nikt nam nie sprawdził biletów, w ogóle ten budynek oraz okolica to jak widmo miasta z wczesnych filmów Jarmuscha — człowiek zostawia samochód nieopodal na parkingu i idąc pustą ulicą przy której podobno ma być kino, zastanawia się dokąd zmierza i czy świat nadal istnieje. Tutaj po seansie:

— No nie było takie drastyczne, powiedział pan wychodzący.
— Weź, przestań, odpowiedziała mu pani.

Czwartek
Ach, trochę jaśniej, pogodniej. Po pracy szybko przemieszczamy się do domu. Kochany stawia przede mną obiad makaronowy, pochłaniam go, po czem oddaję się lekturze. Podczas obiadu i później oglądamy długaśny, najnowszy odcinek Miecia o budżetowych przepisach. Siedzę z książką w Kuchniosalonie, więc Bronka ma raj, przechodzi z kolan na kolana (po dwóch dniach skakania po meblach sytuacja wydaje się być unormowana). Późniejszym wieczorem, trochę przez zaskoczenie, bo myślałam, że zostało stron multum, skończyłam czytać Tu byłem. Tony Halik Wlekłego (Agora, 2017)

Piątek
W pracy zwykłe rzeczy, mam neonowe trampki i bryluję. Wychodzę o trzeciej w kierunku polskiego sklepu, gdyż się z mężem byłam umówiłam w tymże miejscu jakże romantycznym (placki ziemniaczane były nam niezbędne, ponieważ Kochany w domu uskutecznił gulasz). Kupiliśmy różne takie, poza tym słodką bułkę, którą zaplanowałam skonsumować w Czarnej. Wróciliśmy do Babci, żeby pozbyć się zakupów i przedłużyć bilet parkingowy, potem udaliśmy się do kawiarni. Deszcz. Bardzo miło. Inauguracja appki. Choinka już mruga lampkami, skarpety na kominku.

W domu około piątej: kotów głaskanie, sików sprawdzanie, kuwet czyszczenie, żwirku wyrzucanie, słowo daję, najpierw obsługa kocóreczek, po pół godzinie mogłam spokojnie usiąść, przebrana i z herbatą, a Kochany wziął się za podanie obiadu. Piątkowy seans domowy: Zagubiona autostrada (1997) Lyncha. Oj, dobre. Rozmawiamy o rzeczach różnych (np. czy Dzikowska mogła być współpracownikiem?); zleciało do teraz, nie wiadomo kiedy. 

 ... wisi w powietrzu; nie tylko chmura od samego rana pochłaniająca okolicę, ale coś jeszcze. Dzień pracowniczy ciągnie się w nieskończoność, młodzież świruje bardziej niż zwykle. Po pracy postanawiam jechać z Kochanym na kawę, jedziemy, idziemy przez retail park, tym razem cichy, pozbawiony pliszych świergotów, rozmawiamy, wracamy przez irlandzką prowincję w gęstej mgle z której powoli wyłania się pełnia księżyca.

W domu kolejna niespodzianka à propos wiszenia w powietrzu. Kochany twierdził, że do wczesnego popołudnia kocóreczki były do rany przyłóż. Gdy wracamy, aparat fotograficzny i przerośnięta pilea na podłodze, płyta Billy’ego Joela wypadła z opakowania — dziewczyny zdobyły następny przyczółek. Cóż można zrobić? Można w końcu przyciąć i odnowić pileę, bo od dawna zbierało się na radykalne posunięcia. Kwiatek chyba nie jest toksyczny dla kotów. Poza tym Kochany włączył płytę zespołu Kury, Polovirus.

Bardzo dobra płyta. 

Deszczowo. Halik duży i ciężki, słabo nadający się do podróżowania w listopadowej słocie, więc mając w perspektywie kawę przed pracą, przypomniałam sobie o zarezerwowanym ebooku, która nadal wisiał w mojej irlandzkiej bibliotece, The Outrun Amy Liptrot. Po kupieniu kaw i pain aux raisins dla Kochanego (na wynos) oraz dla mnie (na miejscu), z przyjemnością zanurzyłam się w znaną mi historię.

Z kawiarni zniknęły jakiś czas temu papierowe karty lojalnościowe i w końcu dałam się im namówić na ściągnięcie aplikacji. Niech im będzie.

Odczuwam nieokreślony niepokój, zamulanie listopadowe. Jakby na przekór, dzień przeturlał się bez przeszkód; niespodziewanie spadła mi na głowę informacja o piątkowym audycie (sądzę, że poinformowali mnie zbyt późno, ale nic nie szkodzi, będzie odhaczone); przed południem rozmawiałam z tatkiem, po obiedzie rozmawialiśmy z mamą (Maciej został pochowany). Co jeszcze? Popołudniowy sajgon w Kuchniosalonie. W czasie naszej nieobecności myszy zdobyły szafę, przewróciły jeden z pojemników na przydasie i wyciągnęły z niego papierowy ręcznik, który pracowicie przerobiły na drobną makulaturę. Darłam się jak opętana, koty zrozumiały w mig, że może lepiej przeczekać. Czyli dokładnie ta sama technika, co ja z listopadem. Zaraz idę kontynuować czytankę o Haliku.

Po pracy Tesco, Lidl i TK Maxx. Przed tym ostatnim zobaczyliśmy nietypową, głośną chmarę biało-czarnych ptaszków, prawdopodobnie Motacilla alba, pliszka, kto wie jaki podgatunek, może brytyjska.

Zimową porą pliszki zbierają się pono w grupy; zgraja bardzo wesoła, układała się do snu w parku handlowym. A skoro mowa o ptakach, moją uwagę zwróciła na siebie również pewna mewa o imieniu Sid:

Doprawdy, który z ptaków miałby nosić dokerkę, jak nie mewa? W TK Maxxie kupiłam sobie koszulę do pracy (Selected Femme; mąż ją dla mnie wypatrzył), oraz notatnik dla tatki, bo już zaczęło mi się myśleć o prezentach podchoinkowych. 

Włóczyliśmy się z Kochanym, w międzyczasie zapadł zmrok, więc obiad późno; Kochany serwuje go przed ósmą. Zadzwoniłam do tatki, zapytać o zdrowie (rodzice nie czują się najlepiej, coś jednak się przyplątało i trzyma; Maciej jeszcze nie został pochowany). Dzień sam w sobie całkiem niezły, choć krótki; w pracy ogarniam, poza pracą chodziliśmy, rozmawialiśmy, fajnie móc wymieniać myśli, ale jakoś tak ... listopad spada mi na głowę. Już teraz pod prysznic, duolingo i Halik.

Kochany wyjechał do pracy, zostałam z kocóreczkami, które zaraz zwinęły się do spanka. Dzień ponownie słoneczny, ale ostry wiatr na wybrzeżu zniechęcał do spacerów brzegiem morza.

Jeszcze wczoraj wieczorem zabrałam się za biografię Halika, przetykałam ją dzisiaj głaskaniem kotów i genealogią, aż do pierwszej rozmowy z Kochanym. Mąż zadzwonił jeszcze raz, z informacją, którą za chwilę potwierdziłam u mamy: umarł Maciejek. Wczoraj, po wizycie gości, tatko nie mógł go nigdzie znaleźć. Rano przyniosła go Stefa, kot zawędrował do sąsiadki i już nie miał siły wrócić, zmarł po kilku godzinach, na tym samym pasiastym kocyku, na którym szesnaście lat temu, w święto cmentarne, odpoczywał po przygodach:

1/10/2009. Wtedy go znaleźliśmy, małego zucha wypłosza. Na zdjęciu jest z Muszką II, jedną z Koszykarek. Tata zdołowany, mama przybita i do tego chora, coś się do niej przyczepiło w sobotę i trzyma. Przesłałam jej kilka zdjęć kota z różnych etapów jego kociego życia. Smutno, ciężko, dobre miał Macieisko życie, użalam się więc nad sobą i upływającym czasem. To jeszcze jedno zdjęcie: Macieisko w wieku młodzieńczym, kilka miesięcy po cmentarnej adopcji (maj 2010), gdy już kiełkowało jego mądre wejrzenie tak lubiane przez Kochanego:

***

W mijającym tygodniu mąż zainstalował w Kuchniosalonie podnóżek z szufladą do przechowywania różności (zaraz zapełniła się kocim żarciem), oraz wymienił pudło z przyborami kawowymi bez pokrywy na pudło z pokrywą. Te i inne zmiany koty wzięły w posiadanie: przybyło im legowisko na pufie, legowisko na kawowym przyborniku i jeszcze jedno legowisko na krześle, które teraz stoi dziwacznie zawieszone nad zadaszoną kuwetą.

Dla mnie wolna sobota, dla Kochanego dzień w pracy. Częściowo słonecznie, więc wyniosłam małe pranie do zimnego ogrodu. Rozmówki internetowe: dwa razy z mamą, gdzie byli, komu znicze zawieźli, oraz historią ze Stu jestem zainteresowana, jak się rozwinęła (szwagier z dziewczyną pojawili się, ugościli się, zabrali samochód i ruszyli w górę mapy); z Kochanym, który w pracy konsumuje na przerwie lunch.

Nie było okazji cmentarnej, więc podróż sentymentalną zrealizowałam inaczej, grzebiąc w genealogii tatki, przyglądając się jego dalszej rodzinie "po nazwisku": najstarsi byli Ignacy i Salomea, ale skąd oni, z której to Wyszyny, któż to wie. Poza tym nadrabiałam Emisię, zajrzałam też na jakieś podsumowanie dalszych sezonów grubych sióstr (już to nie dla mnie, ten poziom amerykańskiego prostactwa drażni mnie niemożebnie, pewnie to z powodu ogólnego przewartościowania w moim życiu, więc odcinek wchodzi ledwo ledwo; oczywiście, psychopatologia bywa ciekawa, ale męczy).

Przeczytałam króciutką historię To jest Ales Fossego (ArtRage, 2025), za dwoma posiedzeniami, porannym i wieczornym; to drugie, gdy Kochany rozmawiał z bratem, który już dojechał do Wawy (kolejny tekst w klimacie święta zmarłych :)) Sobota została przebimbana, za chłodno na spacer z wietrzeniem czerepu, więc mam teraz niedobór sensu.