To ważne, kochanie.

powiedział Fred odkładając krzywo ukrojoną kromkę chleba. W naszym domu tworzy się dziwny język. I dziwna przyjaźń, bo Ka dzwoni np. żeby zapytać co tam i zaprasza do siebie. Nie po to, żeby uciec z Fredem do "męskich" zajęć, tylko tak, posiedzieć chce w kuchni, z partnerką własną przy tym obecną. W środę nic z tego, Kochany w południe wybył najpierw do ekspresowego fryzjera w Drołdzie, potem do pracy w Mullingar, ja sfrustrowana siedzę w papierach. Wygląda na to, że Ka będzie mnie w poniedziałek odbierał z lotniska. Spore poświęcenie, bo i mieszka dalej niż my, pora dnia także mało wygodna. Na razie nie czuję, że znowu lecę. Luś też markotna, nie chce ze mną gadać, bo ma obronę w poniedziałek i 15 pytań do opracowania jej zostało, a wiadomo, że jak zaczniemy nadawać, to na kwadransie się nie skończy.

Deszcz spadł tym razem wieczorem, były też pomruki burzowe, bardzo rzadkie na naszym wybrzeżu. Brakuje mi obecności kota, który w ostatnich dwóch tygodniach ignoruje dom, wpada tylko na jedzenie. Dzisiaj rano więc Rysiek znowu na chwilę, napchać się i po przygodę. Kochany do południa odsypia pracę. Po śniadaniu, kawie i czytaniu niejasnych smęt o intuicji i inkubacji wychodzę nad morze. Nad wodą lato, wprawdzie krajobraz po deszczu nadal pochłania wodę, ale w powietrzu Kostaryka (to taka figura retoryczna, wiadomo, że u nas to oznacza z 20 stopni, łuuuhuuu). 

Katlin mówiła mi wczoraj, że zrobi sobie test, bo Lisa znowu ma covida, jednak dopiero dzisiaj sprawdziłam liczby pandemiczne i dobrze nie jest — na wyspie zachorowalność rośnie. Miejmy nadzieję, że dam radę obrócić do Polski i z powrotem bez żadnych sensacji. Więc czytam, zaznaczam, łeb mnie boli od tego, najwyraźniej wzrok mi poleciał, najbardziej mi przeszkadza, że z bliska coraz gorzej widzę przez okulary (no patrzcie państwo, takie dziwne zjawisko!). No ale do soboty trzeba jakoś domachać. Fred pojechał na wieczór do Ka, ja nie mogłam z takiego powodu, że dostaję już pierdolca egzaminacyjno-podróżniczego i nic mnie nie bawi. Odprawiona, z rozbabranym plecakiem, postanawiam lecieć w tych samych spodniach co 2 tygodnie temu, ale bez kapelusza (dla odmiany). Paszport i majtki na każdy dzień spakowane, to najważniejsze. Na egzamin pójdę w koszulce z jęzorem Stonesów. Bo tak.

Pogoda całkowicie się skiepściła, rano leje i wieje tak, że Ryszard Kot po śniadaniu postanawia zwinąć się w precel i przeczekać w sypialni. Przed wyjazdem do pracy słucham Abbey Road, Anniversary Edition Beatlesów. Dzień przeleciał bezkonfliktowo, Fred wpadł do miasta, po drodze do domu zatrzymaliśmy się w Termon na szamę całkiem dobrą. Przelotem czytam gdzieś, że siwizna zaczyna być w Polsce trendy, Mucha i inne na instagramach się pokazują niepofarbowane (zanim przyjdzie deser gładzę swoje włoski na głowie, ładne takie). Zamulanie i ostatnie zajęcia z CBT, zostaje tylko pisanie pracy. Wieczór spędzam na genealogii, podrygiwaniu do Night Time Killing Joke (1985). Rozmawiamy o zjawisku Jaza Colemana, potem słuchamy pierwszej płyty Comy (czekam na Zbyszka, bo to fajna piosenka jest).

Wstałam, opuściłam drzemiącego Freda bardzo dzielnie i czekając na przystanku zapoznałam (czy ja mogłabym patrzeć w ziemię i zamknąć gębę? No nie) Patrika. Patrik ma siostrę Mary, która mieszka w Galway. I nowy travel pass, którego jeszcze nie dostał, więc trochę był niespokojny, czy zdoła to wszystko wyklarować kierowcy (chyba mama mu wytłumaczyła, co ma powiedzieć). Potakuję, pół na pół się domyślam co nadaje, bo mówi narzeczem. Wspominam, że w Polsce upały. On nie lubi upałów, rozumiemy się. Patrik ma z 40 lat i jest niepełnosprawny intelektualnie. Czasami go widuję "na wsi". 

Już w autobusie się mi przypomniało, że nie wzięłam kanapek, chociaż miałam wczoraj szczerą chęć poprawy. Łeb boli, słońce świeci, wysiadłam na wcześniejszym przystanku tylko po to, żeby z buta minąć biuro i poleźć do Caffè Nero. Trochę ulgi. Potem praca, było co robić, co zawsze mnie w tym miejscu cieszy. Fred przyjechał po mnie do Bootsa, zakupy spożywcze, powrót do domu, Kochany robi obiad, ja się opierniczam i z minuty na minutę rośnie mi gul, że się nie uczę. Fred rozmawia ze swoja mamą o różnych takich, w tym sprawach finansowych. Dostajemy nieco uspokajających wiadomości o Wu, nie w sensie, że dobrze, tylko w sensie się zobaczy. Musi wystarczyć, świata nie zbawimy, kijem rzeki nikt nie zawróci. Tak więc, jest prawie dziesiąta, a ja nadal nic nie umiem. Idę już, idę. 

Mam zniżkę formy, nie mogę dospać i budzę się przed dziewiątą. Dodatkowo dzień nam się zważył informacją od teściowej, która przypuszcza, że z Wu jest gorzej. Nie bardzo wiadomo co zrobić z taką wiadomością, skoro na razie nijak da się to zweryfikować, próbujemy analizować ostatnie rozmowy i zachowania, tylko tyle, bardziej ma to pomóc nam niż komukolwiek innemu. Fred wyjeżdża po południu do pracy, ja z kolei z ociąganiem zaczynam przeglądać materiały do następnego testu. Jako małą ucieczkę włączam odcinek The Affair at the Victory Ball (1991). Pod wieczór Ryszard przyszedł poleżeć w łóżku, wiadomo, że głównie z powodu deszczu, ale zawsze to miła odmiana po kilku dniach ciągłego nawiewania z domu. Na horyzoncie wiszą bure chmury, jednak promyki słońca po raz kolejny robią szturm na trawnik.

(wyjechaliśmy z Drołdy do stolicy autobusem, wróciliśmy do domu pod ósmą wieczorem, zmęczeni jak psy gończe po całodniowym norowaniu)

Najpierw nieco spóźnieni dotarliśmy do O'Connell Street, gdy parada już ruszyła:

Zakotwiczyliśmy na dłużej w pobliżu Iglicy, zrobiłam tam sporo zdjęć. Następnie przemieszczając się na południe znaleźliśmy koniec tej żmii. Fred zaprowadził mnie na kawę do ... kościoła na Jervis St. Ciekawe rozwiązanie, napitki pod tablicami pamiątkowymi.

Czyli zaczęliśmy od końca, bo naszym celem był obiad w Toltece na Suffolk St (po drugiej stronie rzeki). Spacer był przyjemny pomimo delikatnego deszczyku.

Po obiedzie chciałam dojść do Oscara, żeby mu zrobić zdjęcie jak się patrzy, a nie w półmroku i z krzaków, jak ostanio. Przeszliśmy więc przez Stefana (bo tak), a potem naokoło Merrion Square na którym odbywała się drag queen impreza. Oscar:

Jest zapowiedź zmiany pogody, która się ziszcza — pod wieczór zaczyna coraz bardziej wiać. Pozytyw dnia jest taki, że Anthonemu udało się odblokować mojego lapka, po pracy biorę go pod pachę (laptopa, nie Anthonego) i czuję, że jest niedziela rano, święto. No ale wracamy do rzeczywistości. Laptop ma kłopot z aktualizacją (na razie działa, nie wiem o co chodzi), deszcz spada na suszące się pranie, a wieczorem małżonek mi mówi, że przez teściową dostaliśmy list od Jezusa. Wymemłana jestem, idę spać.

Empuzjon (WL, 2022) rozpoczęty na lotnisku we Wrocławiu był we wtorek zakończony. Kolejna książka z moim ukochanym Dolnym Śląskiem, która zapraszała do galopującej lektury i trzeba było zaspokoić tę potrzebę natychmiast. Po powrocie na wyspę (Fred wita bukietem róż) położyłam się spać gdzieś po północy, Ryszard obudził mnie o wpół do piątej. Praca, powrót do domu autobusem, spotkanie online. Sąsiadki już wiedziały, że wróciłam. Zmęczona, no ale Empuzjon.

Się opublikuje, gdy będzie czas i laptok :)

Babcia Mania dała mi prezent: sfatygowane lusterko i wspomnienia jak to na Kuźnicy zdawała egzamin w klasie piątej z piątakiem w kieszeni. Podobno mówili na nią Korzańsconka. Nie wiem czy to prawda, ale to dobra historia. Z rana pomimo zapowiadanej zmiany pogodu nadal duszno, przy kawie zaczyna być burzowo, aż w końcu spada niewielki deszcz. Koguty pieją na zmianę.

Udało mi się skontaktować z dr Dziwaczkiem, więc wiem, że jedną część modułu mam już zaliczoną. Resztę popołudnia spędzam jedząc zupę pomidorową, spacerując po ogrodzie i wybierając klamotki do przewiezienia. Na podróż wezmę Empuzjon Tokarczuk. Z filmów zabieram dokument o Rolling Stonesach, Fugę Smoczyńskiej, Śniegu już nigdy nie będzie Szumowskiej, Wnętrza Allena i Eskortę Lee Jonesa. Robię też parę zdjęć fotkom z albumu, niektóre mają ponad 100 lat.
___
edit 20:00 Tak więc po obiedzie złożonym z pierogów z truskawkami jedną z ostatnich czynności pożegnalnych było ucałowanie babci i pogłaskanie Rózi po główce. Koteczka siedziała w fotelu na tarasie, zapatrzona autystycznie w deszczową dal. Komitet pożegnalny był złożony z dwojga dorosłych i psa. Komiczną sytuację na lotnisku przy ostatnich kawkoherbatkach opiszę w postscriptum za jakiś czas. Teraz pora na lekturę, gdyż:

Jak zwykle przy okazji egzaminów dzień upływał nieco nerwowo do godziny 0, a potem był czas relaksu i ew. plucia sobie w brodę. Mam wątpliwości co do odpowiedzi, zgłoszonego błędu i w ogóle, czy zaznaczyłam wszystkie obowiązkowe miejsca, teraz niczego jednak nie zmienię, czas rozpuścić włosy i ruszyć dalej. Za to Rózia dała mi się w końcu pogłaskać (resztę dnia chodzę w zasierścionej sukience). I na kolację zjadłam z mamą smażone ziemniaczki z jednej patelni i popiłam kefirem ze wspólnego kubka. Dr Mercy, Dr Pryszczylla i Moje koszmarne stopy. Gorąco niesamowicie, pomijając niewielki stres piękny weekend, pozbawiony wydarzeń.

Lipa powoli przekwita, nadal mocno pachnie. Wskoczyłam w pasiastą sukienkę kupioną chyba jeszcze w Tesco, gdy ta sieć była w Polsce (na dzisiaj w sam raz, mama włączyła wszystkie wiatraki i w domu jest optymalnie, ale na zewnątrz świat powoli topi się z gorąca). Zjadłam śniadanie z babcią, rodzice wrócili z zakupów, relaks. Kochany na wyspie, już w drodze na rezonans.

Wczoraj nie skończyło się szybko, jeszcze zanim Kochany wrócił do domu Luś w ponad godzinnej rozmowie rzucała przekleństwa na swoją uczelnię. 

W nocy zniecierpliwiłam się przy aktualizacji komputera i zostałam za to ukarana. Mój laptop żadnym zaklęciem nie dał się rano uruchomić. Nie znam hasła administratora, więc tragedia. W związku z tym śniadanie było dziwaczne: kopytka podsmażone na maśle z tak samo przygotowanymi pieczarkami, które miały być wczoraj na obiad, do tego kulki ciasta z masłem czosnkowym. Piękny mechanizm radzenia sobie mi wyszedł: gdy coś nie wychodzi, robimy coś innego bardzo szybko. Pojechaliśmy też z Kochanym załatwić sprawę opłat za dom, payslipy na szczęście były cały czas na emilkach, więc przynajmniej z tym nie było problemu. Po wizycie w urzędzie poszliśmy do Caffè Nero, a potem na chwilę do miejskiej galerii (nie było tam nic ciekawego, chyba instalują dopiero nową wystawę). 

Ptasie mleczko w polewie karmelowej przed śniadaniem. Rozmawiamy o teorii ucieleśniania emocji w nawiązaniu do muzyki i książek. Potem idziemy na spacer, najpierw z kotem po osiedlu, potem na Głowę:

Fred nie czuje się najlepiej, pobolewają go różne ważne części. Po powrocie odgrzewam żurek, siedzimy w ogrodzie przy yerbie/herbacie, Kochany umawia się z przyjacielem na góry (jakieś, gdy będę poza domem). 

Szpak Protestujący (kot podchodzi do szpaczej miseczki i wyjada swoją własną karmę, której nie chciał jeść, gdy była w misce kociej):

Lubomski Conte'm (1997). W zasadzie miała być dalsza część obiadu, ale zamiast tego znużona zasnęłam przy boku Freda. Za dużo ciastek (pokarało mnie bólem brzucha), oglądam filmik Gosi na pocieszkę, a mąż planuje sierpniowy wylot do Polski. Lubomskiego Ambiwalencja (2008). Wu ma przez telefon głos pogodny, jednak dalej nie wiadomo, co on w zasadzie robi ze swoim życiem, gdy nie pracuje. Ból minął.

Ziu, ziu, ziu ... czy to już wtorek? Ja nie wiem gdzie te dni, tygodnie, miesiące znikają. W pracy miałam spotkanie z Catriną i Bridżet. W piwnicy. Biznesowe spotkanie, bo mi się przecież za kilka miesięcy kontrakt kończy. Może będę miała jakieś praktyki interesujące, byłoby miło. A tymczasem posiedziałam z Piterem, poszłam na kawę do Caffè Nero, pochichrałam się z paniami (Lorejn wracała z wakacji francuskich dwa dni, opowiadając o tym machała rękami i zaśmiewała się do rozpuku), żeby na końcu Fred mnie przestraszył stojąc na schodach budynku w którym "pracuję". 

Lubię to miejsce. Dla cudaków jest.

Sprawę czynszu trzeba nam załatwić, więc poszliśmy na przełaj do Intreo (wcześniej, w przerwie w pracy, jeszcze przed kawą, upewniałam się w okienku u Pani Wytrzeszczającej Oczy jakie papiery są potrzebne, nie ufam jej jednak, może to była wersja na wtorek, a jak wiadomo jutro jest środa). Strasznie brudne jest miasto z tej naszej Drołdy, mimo to wędrując tak na szago wypatrzyliśmy ciekawy zakątek. Potem Tesco, powrót do domu, kot wyłazi z krzaków, mąż robi obiad, w międzyczasie Katlin wpada do ogródka zobaczyć, że się naszym jabłonkom jabłuszka pokazały. Na razie małe jak pypcie, ale liczy się. Potem trzy godziny CBT i awaria odbioru sieci (którą cały czas miałam, tylko moja karta sieciowa jej nie widziała, w takiej sytuacji raz powiedzieć "kurwa" się nie liczy w zasadzie, więc nie doprowadzam do takiej sytuacji). A teraz Kochany robi coś, co może będzie żurkiem. I mi obwieścił, że mały brudas, który od czasu do czasu dostaje od nas jedzenie, żyje jednak. Fajnie, smuciliśmy się. Ryszard jest niepocieszony.

Eksperyment Fredowy na piątkę, okazało sie, że magiczna karta działa także w prywatnych liniach autobusowych, tyle, że Kochany wrócił trochę później i przerwał mi sen w którym Aura opowiadała jak to ją córka nie kocha (właśnie ją miałam zapytać, co mam z tym wspólnego, poza tym, że córce się nie dziwię).

Małżonek zaparkował na ulicy przy której pracuję, a ponieważ bardzo bardzo chciał kupić filtry do kawy w M&S, mieliśmy okazję paść sobie w ramiona w połowie drogi. Potem był polski sklep, zakupy czekalodowe (dla Thomasa) i ogórki małosolne (dla nas). Ekspedientki uważają nas zapewne za dziwaków, mniejszość psychiczną z której paragonów nie da sie wywnioskować żadnego sensownego obiadu. No trudno, parkomat był zapłacony, więc jeszcze zrobił się czas na Caffè Nero. Nowy chłopak przyucza się na baristę, pełen entuzjazmu, wygląda jakby się nadawał, Kochany nawiązał z nim nawet wstępną dyskusję na temat dat palenia kawy. W kawiarni o tej porze dużo ludzi-dziwaków: starsza para, która przyszła na herbatę i z trudnością gramoliła się od stołu, dziewczyna czytająca książkę, facet w podobnym wieku z własną lekturą, grupa młodziaków z odręcznymi notatkami "na naukach" (mamo, idę z kolegami, pouczyć się, do kawiarni). Siedzimy, popijamy, rozmawiamy o filmach. Bardzo mi dobrze.

W domu Fred gotuje na obiad kalafior z beszamelem, potem coś tam dziobię uczelnianie, ale bez przekonania. Gdy przychodzi do rozmowy na temat opłat za dom, Kochany ucieka do ogródka. Dopiero pod północ, robiąc poważne miny Głównego Najemcy, zaczyna wypełniać papiery. 

Fred wstał przede mną, kręciłam się w półśnie jeszcze z godzinę, albo i dłużej. Kochany robił dzisiaj eksperyment dojazdu autobusem za darmoszkę aż do Limerick (eksperyment się powiódł, przynajmniej w jedną stronę, zobaczymy jak będzie z powrotem). Pozostawiona sama sobie zaczęłam wynotowywać ze slajdów punkty, które mogą się pojawić na egzaminie. Fizyka jądrowa to to nie jest, ale głupio byłoby mi pójść nieprzygotowaną i nonszalancką. Wcześniej jeszcze miałam ostatni wykład z neuro (prowadząca ma ADHD, jestem pewna). Poza tym złożyłam podanie o przedłużenie prawa jazdy, powinnam je dostać za kilka dni. Nigdzie nie wyłażę, hoduję garba przed laptopem, robiąc przerwę dla Freda (pokazuje mi miasto) i mamy. W następny weekend w Polsce ma być upał.

Dzień wietrzny, mokry, zmienny, wypełniony czynnościami zwykłymi, albo nie nadającymi się na bloga ;). Po obiedzie (był dorsz) analizujemy kiepskość Hoffmanowego Ogniem i mieczem w porównaniu z jego wcześniejszymi filmami. Gdy Kochany rozmawia ze szwagierką wychodzę do łazienki umyć włosy, i w ten sposób omija mnie ekspresowa wizyta Ka & Jot. Przez szum wody słyszę jakieś ekscytacje i trzask drzwi, ale w kuchni dopiero po jakimś czasie zauważam kawałki lejzi kejka robionego przez Jot. Fred rozmawiał z Usz o kotach (a jakże!) oraz o nowym pomniku na cmentarzu. Oczywiście zaproszenia do nas zostały wielokrotnie powtórzone. Stawy mnie bolą, szczególnie haluksy, chyba  przez pogodę, bo jakoś nie mogę sobie przypomnieć, żeby tydzień był fizycznie wyjątkowo nadwyrężający. Kochany przygotował sałatkę z tuńczyka, więc kolacja też pyszna.

Zapach mielonej kawy o poranku. Kawa nie dla mnie, bo o tej porze dla mnie za wcześnie, ale Kochany tak ma, że kawa przed śniadaniem musi być. Przy tym moim zatrudnieniu wytworzył się nam rytuał: jeśli Fred ma wolny dzień, to nastawiam budzik na 6:30 zamiast szóstej, rozbudzam się gmerając w laptopie i godzinę później robię mężowi kawę, po czym go budzę i jem śniadanie. Wyjeżdżamy do miasta ok. 8:30, Kochany czasem potem robi zakupy, albo wraca do domu, zajmuje się swoimi sprawami. 

Wygasiłam wszystkie komputery, pozamykałam drzwi i wybyłam do polskiego sklepu, z którego zwinął mnie Fred. Poszliśmy do Il Forno na pizzę i na spacer nad kanał Boyne:

Katlin akurat kosiła trawę, gdy parkowaliśmy pod domem, więc przystanęliśmy chwilę pogadać. Fred zastanawiał się kilka dni temu, dlaczego stary, głuchy labrador nie wydeptuje nam ostatnio ścieżki w ogródku. Już wiemy, że nie żyje, zmarł ze starości, albo co. Jego małego kolegi, jacka russella, też nie widujemy, karma psia na niego czeka. 

Potem weszliśmy do domu, dwie minuty później lunął deszcz na świat.

Inne: teść ma pomnik, Fred partycypował w kosztach. Rozmawiałam z mamą, trzeba jej było pomóc w aktywowaniu pakietu DNA. Kochany ma plan na jutro, a na razie ogląda klipy Ralpha Kamińskiego. Czy ja nie powinnam się uczyć? Idę.

Małżeństwo z nas jest zgodne.

Majkel zadziwiająco rozmowny zaczepił mnie w kolejce do autobusu (w zasadzie zrobił na mnie "buu!"), był w towarzystwie Alkoholowego Paddy'ego (czyli Jimmy'ego, pewnie większość dnia udawali, że nie pociągają). Szkodzi mu ta znajomość, wyglądał bardzo kiepsko. Domyślam się, że po jednorazowym, grzecznym pojechaniu z Anne na plażę, doszedł do wniosku, że już może wypić jedno dwa trzy cztery piwa, na początek. 

Fred pojechał na Północ, taki jest jego bank holiday, więc i dla mnie się nie liczy. Miałam na jutro napisać tylko trzy małe akapity, ale męczyłam się z tym przez większość dnia. Wertując strony internetowe przeklinałam copywriterów, których istnienie uczyniło moją pracę cięższą i bardziej irytującą. To bezmózgie przepisywanie głupot, przypisywanie sobie autorstwa, naciągane interpretacje bezźródłowych badań, koślawe tłumaczenia i przegapione literówki powielane ze "znawstwem" przez kolejnych copymatołków! Żeby was luminacja! W zasadzie nie skończyłam, wydaje mi się, że mam czas do końca wtorku (oby!). Dzień był ładny i Ryszard przedrzemał go w rabatce przed domem. Wieczorem dwa w jednym, prasowanie i oglądanie drugiego odcinka 12 sezonu Midsomer Murders — z przyjemnością zerkałam na dwóch aktorów DiU'95, Susannah Harker i Davida Bambera. Kot zjadł kolację i przykleja rudy nos do szyby. A ja wracam do grzebania w śmieciach.

Bardzo się z tym grzebałam, ale po majowej posusze dokończyłam czytać książkę — o poranku, z mokrymi włosami, w rytmach płyty Kultu, z mężem pijącym obok pierwszą kawę doczytałam ostatnie 40 stron Bonobo i ateisty (Copernicus Center Press, 2020). Trochę rozwaliła mnie końcówka, dopisek od Redakcji, która postanowiła wytłumaczyć o czym to jest i "subtelnie" pokrzepić wierzące serduszka (nie dziękuję).

Dzień szary, ale nie marudzę i oblekam się na spacer po Carlingford. Tak:

Fred również: 

Oraz:

Zostawiliśmy samochód przy drodze niedaleko zamku Jana, bo widać było, że miasto jest napakowane. Poszliśmy przez zamek na pieczonego ziemniaka do Ruby Ellen's (ta sama, co ostatnio, miła kelnerka How-are-you-getting-on-pet), potem na spacer przez Tholsel St. (dwóch gości spotkanych wcześniej na molu śpiewało Dirty Old Town) i cmentarz (zaczepiła nas miaukająca trikolorka, w kościele obok był chyba koncert), zajrzeliśmy też do rupieciarni na Dundalk St., gdzie można kupić wszystko, nawet klęcznik. Wróciliśmy do domu po szóstej i Kult ponownie zaśpiewał Wróci wiosna, baronowo ;)

Od powrotu kręcą mnie zatoki, nie tak mocno jak w piątek, ale to nadal nic miłego, alergię podejrzewam od dawna i nic z tym nie robię, bo nie wiem od czego zacząć. Na koniec dnia obejrzeliśmy lajtowe Yesterday (2019) Danny'ego Boyle'a, niezła muzyka, więc nie była to kompletna strata czasu. Nos powoli się uspokaja, jeszcze słuchamy Ralpha Kamińskiego i Kochany opowiada mi swoje koszmary.

Którąś już noc pod rząd w ogródku pojawia się miaukająco-mrukający kot, nie wiemy nawet dobrze jak wygląda, bo ciemno. Jeszcze trzy noce wstecz bał się, gdy pojawiałam się w oknie, ale dzisiaj chyba próbował wejść do środka, słyszałam jak spadł ze śmietnika. Nie widujemy go w ciągu dnia, Ryszard się do tej znajomości nie przyznaje i wraca do domu, gdy przybysz decyduje się na moment zniknąć z widoku. Bardzo dziwne. 

Kupiłam rodzicom testy DNA, będziemy się badać, już się nie mogę doczekać. Zadzwoniłam do mamy, żeby ją uprzedzieć i przy okazji sprawdzić, co jest w paczkach, które ostatnio przyszły do nich z Empiku na zamówienie Freda (tym razem nie było przykrych niespodzianek, wszystkie zawierały to, co małżonek wrzucił na listę). Już sobie głów nie łamiemy, gdzie to wszystko zmieścimy, przekroczyliśmy punkt krytyczny, nie ma sensu o tym myśleć.

Wyszliśmy na spacer do wiejskiej plaży. Na miejscu oczywiście pożałowałam, że nie wzięłam aparatu, fale były spektakularne. Więc tylko czarny kamień:

Praca w ogródku, nie za dużo. Fred przesadził jednego cherlaka w róg działki, ja wysadziłam do gruntu przekwitnięte prymulki i w korytku na ich miejscu wylądowały cebule przekwitłych narcyzów, "fałszywe" Jetfire i Lucky Number, żeby się w nowym sezonie razem wykłuwały.

Wiemy już kiedy przyjedzie do nas teściowa, Kochany po popołudniowej drzemce uknuł w głowie cunning plan lipcowo-sierpniowych ruchów i kupił jej bilety. Przebimbałam dzień, Fred zrobił dużo więcej, jeszcze wieczorem posortował swoje koszule, słyszałam jak mówił do szafy brzydkie wyrazy. Idę czytać, bo mam wyrzuty sumienia.

Poszliśmy spać po drugiej, obudziło nas zimno, po ogaceniu uderzyliśmy jeszcze raz w kimono. Po ósmej trzydzieści obudziłam się ponownie, tym razem przegrzana szlafrokiem i zimowymi skarpetami, które na pół śpiąc założyłam w nocy. Jeszcze leżąc w łóżku wymieniłam messengerowe podrowienia z Kaś Matką Kotom. Jej futrzaste dziecka zwiedzają swoje nowe mieszkanie, które za miesiąc ma być gotowe do przyjacielskich wizytacji. 

Po śniadaniu wyjechaliśmy do miasta, najpierw do polskiego sklepu, bo przy okazji zaszłam do apteki na West St. zrobić zdjęcie do legitymacji. Pierwszą legitymcję studencką wyrabiałam 28 lat temu, ta będzie pierwszą z siwymi włosami, nie potrzebuję jej, ale nie chce mi się kopać z koniem, czyli panią w dziekanacie, która może być nawet młodsza ode mnie. Przy Tesco ze zdumieniem odkryłam, że w Drołdzie szykuje się nowa Costa, niestety w miejsce Cafe Lemonade, dobrej jadłodajni ze smacznymi sałatkami i pyszną pavlovą na deser. Szkoda. Byliśmy w "starej" kawiarni, pięć minut spaceru dalej, natknęliśmy się na Elaine. No nie całuj go tak, nie całuj, ciągle go całujesz, rzecze Elaine. I nie pytaj co tu jeszcze robię, 10 lat będzie w tym roku. No co miałam jej powiedzieć? I won't. Pożegnaliśmy Elaine-Która-Utknęła i pojechaliśmy do Oldbridge przejść się wzdłuż kanału rzeki Boyne.

Dobry dzień był na spacer, pogoda piękna, trochę burzowa, jaskółki śmigały tuż przy ziemi. Kochany wymyślił, że na obiad przygotuje krewetki z sałatką grecką, więc wracając do domu skręciliśmy na chwilę do portu.  

I kto ma skarpetki w jeże?

Niestety, gdy Fred zrobił obiad zjadłam kilka kęsów i musiałam się na chwilę położyć. Przez godzinę zamiast mózgu miałam w głowie jednego, wielkiego gluta. Trochę mi przeszło, gdy wieczorem zajęłam się sprawami biurokratycznymi (nie ma to jak wyrzut z nadnerczy starej, dobrej adrenaliny wkurwu). Udało mi się złożyć podanie o dostęp do programu statystycznego i podanie o zaliczenie lektoratu, sprawa legitymacji pozostała nierozwiązana, zarezerwowałam spotkanie, które nie dojdzie do skutku, bo mnie tam nie będzie. Zobaczymy co się wydarzy w związku z tym.