DEMİŞSİN Kİ,

                                                                                                                                                                                                         
Karadeniz yöresinin sözüdür bu..
Hem almak hem yapmak isteyip, alamayacağı veya yapamayacağı şeyler için söylediği kendini dik tutan sözdür bu.. “tut ki aldım!”

“canım istemiyor” ise, bir kandırmaca gibi başlar.. İtirazsız, gönlün ve aklın kabul ettiği.. nasıl olsa can benim, ne zaman isterse.. diye kendini kandırdığın bir deyimdir adına yaşlılık denen!!

Günlerce hatta belki aylar yıllarca yapmayı plânladığın, yapılmasından zevk aldığın mutlu olduğun pek çok şeyi sanki bir anda olmuş gibi canın istemeyiverir bir gün.. Geçici bir isteksizlik zannedersin önce.. hatta yanındaki yörendeki insanların davranışlarını suçlu ilân edersin aklından.. Sonra, o “tut ki aldım” ile “canım istemiyor” ’un sıkı fıkı ahbaplığına şahit olur, sohbetlerini dinlemeye başlarsın, pijamalarını bile çıkartmaya üşendiğin bir gün..

Sonra, tut ki aldım demeden az önce, hatta o sesi duyduğun halde, kulaklarını tıkayıp aldığın, dolaptaki askıda sallanan ve henüz etiketleri bile üzerinde duran giysilerine bakarsın.. “mmm.. bayramda işime yarayabilir hediye olarak” diye düşünüp henüz veremediğin diğer paketlerin yanına paketlersin!!

Yaşı bir hayli ilerlemiş üç arkadaş, parktaki bankta oturmuş geleni geçeni seyrederken.. önlerinden ahu gibi yarı çıplak giyimli bir güzel geçmiş.. ortada oturan “ahhh şuna bir sarılsammm” demiş.. sağ taraftaki “vay… bir öpsem şöööle” diye iç geçirirken, sol taraftaki eğilip, ” mm.. biz bişey daha yapıyorduk o neydi?” diye sormuş..

Yaptığınız ya da yapmaktan zevk aldığınız şey-ler her ne ise, unutmadan, siz siz olun “tut ki aldım” demeyin.. ve  en önemlisi “canım istemiyor” a savaş açıp galip gelen taraf olun.. “Ayağı taşa takılınca kayadan korkmamalı” diyor Can Yücel. Sonra da devam ediyor “işine gelince sevip, zoru görünce bırakmamalı..” Bunu bir aşk için satırlara dökmüş olabilir üstat.. Ben, yaşam için algıladım.. belki o da benim düşündüğüm gibi hissetmiştir.. ”arkamı döndüğümde sırtımdan vurmayacak kadar olgun” dediğine göre.

“emeklemek” keşke sadece bebekler için geçerli olsaydı.. İnsanlar, neden pek çok gerçeği onu yaşarken değil de iş işten geçtikten sonra anlar öğrenir acaba?? Bunun için mi öğrenmenin yaşı yok denmiş? Emeklemek ister fiiliyat olarak isterse mecaz olarak düşünülsün, insanı bir duygu fırtınasının hortumuna fırlatıverir.. emekleye emekleye büyümüş olman doğanın bir emridir.. ama sen tüm zorları başarıp (kendince) emekleyip bir meslek edinmiş ya da bir makama gelmiş olabilirsin.. tırnaklarınla tutunarak emekleye emekleye biriktirdiğin paranla başını sokacağın bir ev de almış olabilirsin (ki her düşündüğünde o alamadıkların hatta yiyemediklerin resmi geçit yapar önünden) .. ve çocuklarını senin kadar zor şartlarda emeklemesin diye bir de onlar için emekleyip onlar için bir geleceğin basamağını da hazırlamış olabilirsin..


 







 

"Heeey gidi günler.." denir.. hani, bilirsiniz.. hani özlenen, kaybından üzüntü duyduğunuz mutluluğun.. kıymetini bilemediğiniz gençliğin.. biten aşkın, paranın pulun ve tüm imkânların gidişi yok oluşu ve bir daha gelmesinin mümkün olmayışı ..  aklınıza düştüğünde, dil başlar nakaratı tekrara… “heyy gidi günler!!..”

Sanki doğanın kanunudur.. sanki o kanunun intikamıdır bu dildeki pelesenk.. Söylemeyen hatta haykırmayan.. yoktur!. Bazen buram buram pişmanlık kokan kahkahaların atıldığı, bazen kırgınlıkla kızgınlığın harmanlandığı bir sitemdir aslında, bazen kimsenin duyamayacağı kadar kısık sesle söylenen.. ki,.. canını acıtmaktan mazoşistçe zevk verir insana adeta..

İstersen 'bir film şeridi gibi' diye dalga geçerek söyle, nasıl  geçmiş olursa olsun, her bir karesinde o mutluluğu, o hatırladığın her ne ise onu yeniden yaşadığın, isterse kahrından deliye döndürsün pişmanlıklar… hepsi için besmele gibi bir başlangıçtır:
“hey gidi günler..”

Bazen bir fotoğrafı parmağınla gayri ihtiyari okşarken,  bazen ziyarete gittiğin bir şehrin evlerini tanımakta güçlük çektiğinde, adresleri bulmakta zorlanıp kaybolduğunda, eski mahalle maçlarını yaptığın yerlerin yerinde esen yelleri gördüğünde, dudaklarında hep aynı tebesümle tekrarlarsın:
“heeyy gidi günler!..”

Bu esefle yâdetmek, daha ziyade tadına varamadığın, ya da tadını unutamadığın zaman dilimi için söylenir.. Bir de içine kıymeti bilinmeyenleri alan günler için!

Aptallığına hayıflanmaktır kibarcası!.. Bir daha yaşaman mümkün olsa aynı sahneyi, pek çoğunu yine yapacağını bildiğin halde, tanrıdan af diler gibi söylenir :
“heyy gidi günler"!!

İşte kıymetini idrak edemediklerini içinde barındıran o günler… hey gidi günler dediğin o günler var ya..

İşte o süreçe “ömür” deniyor!