Gelelim babalar geçidine. Beni oldukça heyecanlandıran kitaplar bunlar. Tavsiye güvenilir kaynaktan. Sayfalara şöyle bir göz gezdirdim de öyle zannediyorum epey not alıp, araştırma yaparak ilerleyeceğim. Uğraş dediğin bu olsun.

Belediye barınakları zaman zaman iyi huylu köpekleri birer ikişer şehrin muhtelif bölgelerine bırakır. Burada amaç barınak nüfusunu azaltmak ve insan canlısı köpekleri şehrin bir parçası haline getirmektir. Karabaş da bunlardan biri. Bu yaz, bizim sokağa bırakılmış. Diğer köpekler arasında korkak, savunmasız duruyordu. Acı deneyimler yaşamış, zayıf ve bakımsızdı. Ona ilk rastladığımızda denizden dönüyorduk. Markete uğramıştık ama yiyecek çok fazla bir şey yoktu poşette.  Önüne bir parça ekmek koyduğumuzda deli gibi yemişti.

Genelde bir sokak köpeği görünce insanlar, onu horlar, kovar. Birkaç defa taşlanan köpek o sokakta barınamaz. Bu merhametsiz iki ayaklıların her yere rahatça hükmetme arzusundan kaynaklıdır. Ancak bu semtte bilinenin aksi oldu. Karabaş benimsendi. Yemek verildi, başı okşandı. O şimdi çok rahat, mutlu. Karnı tok, sağlıklı görünüyor.

Beş ay evvel ve şimdi arasındaki en önemli fark şüphesiz kilo ancak kuyruk iki bacak arasından çıkmış. Artık korkutmuyor onu bu sokak. Güvenle koştuğu insanlar var.