Ormana doğru uzanan patika yolda rastladım bu güzelliklere. Toplamaya kıyamadım. Bıraktım kendi hallerine. Oysa birkaç dal bile değiştirirdi ortamın bütün havasını. Kokusundaki keskinlikten olsa gerek mezar üstlerinde genellikle nergis tercih ediliyor buralarda, zaten bu çiçeğin ölüm ile ilgili  mitolojik bir hikayesi de var.

Özetle Narkisos adındaki bir delikanlı su içmek için nehir kenarına gelir. Suya eğildiğinde sudan yansıyan kendi yüzünün güzelliğini fark eder ve aşık olur.  Nehrin başından kalkamaz ve günden güne erimeye başlar. Öldükten sonra da vücudu nergis çiçeğine dönüşür. İşte nergis bu yüzden hep aşağıya doğru açar.

Bir marulu yıkarken bünyede uyanan o dayanılmaz yeme isteği var ya, tarladan toplarken bu istek neredeyse on katına çıkıyor. Toprağına aldırış etmeden, minik göbeğe ulaşıp ağzıma atasım geldi de yapmadım. Topladıkça mis gibi koktu, suya benziyordu her biri ve bir tavşanın rüyası gibiydi her şey.

Beş senedir Alanya'da noel pazarı kuruluyor. Konserler, sergiler bildiğin bol cümbüşlü bir panayır. Burada her ulustan insan yaşıyor, kültürlerin bu tip etkinliklerde bir araya gelmesi beraberinde güzel bir kaynaşmayı getiriyor. Örneğin bir Kore Gazisini, Uzak Doğulu bir çifti ile konuşurken görüntüledim. Bu çok hoşuma gitti.

Alanya'da en lüks otelden, en mütevazı eve kadar her yerde görebileceğiniz bir çiçek begonvil. Bahçelerden balkonlara kadar uzanan pembeler, beyazlar, morlar, kırmızılar her mevsim koruyor güzelliklerini. Fotoğraflar benim semtimden, çok daha güzelleri mevcut aslında bir gün sırf fotoğraflamak için şöyle bir turlayacağım ilçeyi.