pourquoi pas ???

Doet ze af en toe, daarom was ik ook snel weer weg daar.

Nu even hier een "afscheidsbrief" schrijven.
Jullie zijn me altijd zo trouw en steunen me altijd zo dus kan ik niet zo weggaan.
Het waren een paar zware dagen om te zijn wie ik ben met mijn stress en onzin gedachten.
Zo belde ik vandaag het hotel vandaag om te vragen of we wel contant of met bankkaart konden betalen.
Tuuuuuurlijk kan dat stommerd
Zo deed ik mee van die stomme dingen.
maar ik heb mezelf nu weer onder controle.

Ik ga zo de laatste dingetjes regelen, douchen en op bed TV kijken.
Alles is oke en geregeld en ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik morgen met mijn Liefde in Frankrijk rond zal lopen/

tot gauw.
Maak er voor jezelf een leuke week van.
Geniet van de natuur en de zon, of geen zon.

Dank jullie wel dat jullie er al jaren voor me zijn.

Let op niet voor mensen die vinden dat kinderen liedjes als hoedje van papier moeten zingen. ;-)
Ik zocht een mooi liedje voor op mijn blog over Parijs met beelden erbij en luisterde toch even naar deze en ja kan er niets aan doen maar als de haren op mijn armen overeind gaan staan, ik een gevoel van geluk door mijn lijf voel gaan en de stress voel zakken ja, dan plaats ik toch deze.
Oh dat jongetje, geweldig hoe die het doet, die zal later vast niet op meisjes vallen maar wat maakt het uit.
Ik smelt helemaal.

Moet tegelijk denken aan het neefje toen hij een jaar of 13 was en we samen door de wijk wandelden en er allerlei kinderen op mijn afrenden met een verhaal over school, een nieuw boek wat ze gekregen hadden, of ze straks langs mochten komen.
Hey zei het neefje, Tante ik dacht dat jij een hekel had aan kinderen.
Dat klopt zei ik maar jammer genoeg hebben ze dat niet aan mij.

Goed Parijs dus.
In de ochtend voel ik me beroerd en angstig.
In de loop van de dag gaat dat weg en pak ik weer mijn boeken erbij, verander ik ons schema, streep wat weg, doe er iets bij.
We zullen tijd tekort komen maar dat is prima.
Twee dingen wil ik echt AB-SO-LUUT zien dat is het Kerkhof van Père Lachaise en museum van Auguste Rodin.
Die staan zeker al 30 jaar op mijn verlanglijstje.
De rest maak me niet uit want alles is leuk.
We hebben een vol programma maar besloten dat we voor alles de tijd zullen nemen en zeker voor een kop koffie of lunch op een terras.
Ik wil niet zijn zoals vele en rennen van hot naar her.
Ik wil de sfeer voelen, proeven en ruiken.
Gelukkig is de X het met me eens.
We kunnen altijd nog terug zo vaak we willen vindt hij.
en zo is het ook.

Denk ik opeens, ja zo gaan mijn gedachten aan man van een vriendin waar ik ongelofelijk de schurft aan heb.
Hij was nog nooit in Frankrijk geweest, spreekt geen woord frans en was 5 dagen in Parijs.
Fransen waren arrogant, chauvinistisch, onvriendelijk, enz en franse auto's waren kutauto's.
Ik sprak mijn vriendin erop aan maar volgens haar was het niet persoonlijk bedoeld.
Buiten het feit dat ik het ongelofelijk knap vond dat hij opeens zo veel wist van de fransen was het zeer zeker persoonlijk bedoeld omdat hij constant dat soort dingen flikte als ik in de buurt was.
Ander voorbeeld;
Belachelijk dat ik me zo inzette voor dierenleed terwijl er in Afrika duizenden kinderen stierven van de honger.
Iedere keer als hij me zag begon hij er over.
De laatste keer zei ik; weet je wat als jij je met de kinderen in Afrika gaat bezighouden kan ik me hier blijven inzetten voor de dieren.
Hahaha, mijn hoofd springt echt van de hak op de tak hoor.
Daarom verveel ik me ook nooit.

Mijn moeder zei altijd dat ik met mensen om moest gaan van mijn eigen niveau.
Ik werd daar altijd kwaad over en vond dat onzin maar het is wel waar hoor, wat dat niveau ook mag zijn trouwens.

Weet je wat irritant is?
De mensen die op mijn (zwarte) lijst stonden om uit mijn leven te verdwijnen doen opeens heel aardig en belangstellend en attent.
Heel vervelend want ik begin gelijk te twijfelen.
Ik vergeet iedere keer dat er altijd een tussenweg is.
Een grijze lijst zeg maar.
Dat ze op mijn lijst staan wil helemaal niet zeggen dat ze niet leuk of lief zijn hoor.
Ik wil gewoon meer ruimte hebben, minder mensen om rekening mee te houden.
Verjaardagen, ziektes, kinderen die examens moeten doen, afspreken enz.
Enfin eerst maar naar Parijs.

Sous le ciel de Paris la,la,la la

Zo was ze donderdagochtend maar ze ging in de middag naar de kapper en kwam als een ottertje weer terug.
Gelukkig wel met een staartje op haar hoofd.

Las gisteren hardop voor een titel uit de krant.
Mensen die veel klagen hebben minder kans op depressie.
Nou zegt X maar hoe gaat het met de mensen tegen wie ze klagen want daar maak ik me dan meer zorgen om.
Haha.
Vond het wel goed gevonden.

Over een week ben ik wakker geworden in Parijs.
Geweldig toch?
Nou ik vraag me af wat ik mezelf weer aangedaan heb.
Ik zit vol angst en stress.
En ik ga mijn Sofietje vreselijk missen.
Dat warme lijfje tegen me aan neemt altijd veel stress weg.

Aan de andere kant; we gaan veel meemaken.
Veel dingen zien en beleven.
Ik heb die drang nog steeds dat ik dingen wil meemaken al geeft het nog zoveel angst.
Als ik dat niet had zat ik misschien nog opgesloten in mijn oude huis met ex.
maar ik wil gewoon die dingen zien.

De tijd gaat ook zo eng snel vinden jullie niet?
Volgende week alweer mei.
Ging deze tijd maar net zo langzaam als de maand december ;-)
Je moet goed opletten en kijken in deze tijd, alles is zo mooi in het zonlicht maar ook zo weer weg.
Daarom is het ook extra mooi denk ik.
Stel dat je het heel jaar door bloesem had dan zou je het niet eens meer zien.
Net als de tulpenvelden.
De mens went heel snel aan dingen.

Hoe was het weekend?
Nou zaterdagmorgen kochten we perkgoed om de boel op te fleuren.
Ik had er een potje voor dus hoefde ik niet zo gierig als andere jaren te zijn.
s'Middags kwamen onze vrienden uit Lisse en bleven ze eten.
Heel anders nu hun jongens er voor de 2e keer niet bij waren maar weer heel gezellig.
Zondag een verjaardag waar ik totaal geen zin in had en waar ik alleen maar heen ging om de X een plezier te doen en omdat het op loopafstand en in de tuin was.

De zus van mr. X is ziek.
Niets met chemo of zo hoor.
Je zou bijna vergeten met al de verhalen om je heen dat er ook nog andere ziektes zijn.
Enfin ze kan zo goed als niets velen maar ik kan me voorstellen dat je af en toe wat gezelligheid wil maar om nou 30 man in je achtertuintje te proppen terwijl je niets kan?
Ik had gehoopt op alleen wat familie.
Dus zat ik daar te zitten.
Wel gepraat met de 2 andere zussen van X en hij vermaakte zich prima dus dat is ook wat waard.
Ik zat nog , ondanks het douchen en goed borstelen, met tuinaarde onder mijn nagels.
Ik was ook zo lekker bezig, inderdaad Hilda, op blote voeten in mijn tuin./
Kip Mathilde is er niet meer bij want die is broeds.
En daar is ze heel serieus in.

Gisteravond lag ik om 9 uur in bed en keek vandaar TV
Vandaag stilte dag.
Morgen weer een keer naar boetseerochtend om iets te glazuren .
Donderdag naar Lisse voor een bakkie koffie op een verjaardag.
Tussendoor wat dingen regelen.
Koffers pakken, oppas voor mijn andere diertjes, Sofietje gaat naar iemand uit mijn groep die nu nog in Indonesie zit dus even appen of ze op tijd terug is.
Naar de gezondheids winkel  en weet ik veel wat nog meer.
Kijk straks wel op het lijstje.

Ik weet dat mijn angst enzo gaat zakken zo maar jeetje je moet het wel even uitzitten.
Het gaat vast allemaal goed daar in Parijs.

Van het zien van zo een foto (van het internet) kan ik al blij worden.

Ik moet even de stress van me afschrijven.
Zou ook een heel stuk kunnen gaan lopen maar ja ik heb de koffie nog niet op en lopen doen we straks wel.

Ken je het gevoel van een blote zenuw in een kies?
Dat alle kou veel pijn doet?
Zo voel ik me.
Ik heb ook het gevoel dat ik alles fout doe en dat alles mijn schuld is.

Als ik goed nadenk, weet ik dat het niet zo is maar t voelt heel sterk zo.
Mensen nemen me kwalijk dat ik mezelf onbereikbaar maak.
Kijk het is hartstikke leuk, denk ik, dat als je niets te doen hebt denkt weet je wat Hélène is veel thuis ik ga daar een bakkie doen.
Het punt is dat Hélène zelf dat helemaal niet wil.
TOTAAL NIET!!!!!
Hélène wil rust en stilte.
Wil je met mij afspreken, prima maar maak een afspraak.
Dan bereid ik me er op voor en kan ik er ook van genieten.
Ik heb maanden geleden aangegeven dat ik het niet meer wil.
Het maakt me in de war en als ik zeg dat het me niet uitkomt voel ik me dagenlang schuldig.

Als iemand moet rusten voor zijn rug, griep of weet ik veel wat is er alle begrip.
Voor mij niet.
Als je me ziet ben ik vitaal en gezellig of niet maar er is niets aan mij te zien.
Oh en vergeet niet; ik ben altijd belangstellend naar hoe het me jou en je gezin gaat.
Ik ben GVD gewoon een leuk mens.
Ja met mijn tekortkomingen en ik denk vaak anders dan jij maar jij ook anders dan ik.
Gisteren zei er iemand tegen mij; jij hebt makkelijk praten want jij hebt jij kinderen of familie waar je rekening mee moet houden.
Ik sprak haar aan op een afspraak met mij die ze niet na was gekomen.
Nee, zij was niet fout, nee, ik omdat ik niet weet wat het is om kinderen of familie te hebben om rekening mee te houden.
Dat kwam zo ongelofelijk hard aan.
Dus daarom kan iedereen zomaar afzeggen, zij hebben wel familie en kinderen.
Je snapt ook wel dat als er iets is en je moet afzeggen ik dat hartstikke goed begrijp maar niet dat je opeens gaat winkelen omdat je dat leuker vindt
Maar ja wie ben ik.

Ik neem afspraken altijd heel serieus.
Ja dom schijnbaar.
Maar goed zoals eerder vermeld, ik stap uit de groep.
Dit zijn allemaal, hoe noem je dat, stuiptrekkingen of zo, van mensen die me maar niet willen begrijpen.
Het gaat dus echt om de groep he, niet om afspraken van 1 op 1 want dat gaat altijd goed.

Het is een soort bevrijding om te merken dat ik de groep niet meer nodig heb.
Ik heb hem echt nodig gehad en heel veel leuke dingen meegemaakt, gezien en geleerd.
Door de groep, zelf opgericht, heb ik ondanks mijn angsten en fobieën veel kunnen doen en meemaken.
In een groep had ik minder last van angsten dan 1 op 1 omdat ik minder op kon vallen als ik dat moest of wilde.
Een op een is nog steeds eng maar het lukt me wel.
Steeds beter.

Ik ben dus leuk en gezellig, grappig, belangstellend, behulpzaam, verzin veel leuke dingen, leer graag van jou en van anderen, ik weet veel van bepaalde onderwerpen dus misschien leer je ook van mij mocht je dat willen.
Ik stap meteen in mijn auto als het niet goed met je gaat en je hebt me nodig.
Geld lenen? ook goed.

Ik heb ook minder leuke dingen en die geef ik gewoon toe.
En ja ik hou meer van dieren dan van mensen maar daar merk je in mijn gedrag niets van hoor.
Oh en ik ben niet flexibel, spreken we af om yoga met geiten te doen moet je niet 1 dag van te voren aan komen dat het geen geiten zijn maar zeehonden en ook nog op andere plek.
Maar de volgende keer yoga met zeehonden is prima.
Ik pak gelijk mijn agenda er bij.

Ik ben de laatste maanden erg aan het veranderen.
Zoals ik al eerder beschreef; ik sta op een kruispunt en kan verschillende wegen in slaan en wie neem ik mee en wie laat ik staan.
Het is prettig op dat kruispunt want alle mogelijkheden liggen open.
Eigenlijk ben ik al een weg ingeslagen en ben ik al verder.
En ik weet wie en wat ik achterlaat.
Er zijn nog twijfelgevalletjes.
Ik zal vanzelf merken op mijn pad wie ik ga missen en van wie ik echt bevrijd ben.
Kom op lente en zomer, we gaan er voor.

Wat een schatjes die alpacaatjes.
En zo schattig die lieve geluidjes waarmee ze met elkaar communiceren.
En dan die tandjes.

Schrijf ik maar gelijk dames dat ik alleen kronen en een brug krijg hoor.
De kronen had ik al die worden vervangen.
Dus niets kunstgebitje.
Gewoon 1 mooi geheel en oh ja een donkere vulling eruit.
Daarna mijn lippen laten opvullen en ik zo op TV.
Van die lippen is niet waar hoor en ook niet van de TV.

Zodra ik opsta in de morgen sta ik in de vluchtstand.
Zoveel stress en ik zou willen wegrennen van mezelf maar dat gaat niet.
In de loop van de dag knap ik weer op maar alles brengt me heel snel van streek.
Dus denk aan dakloze die niet zoals gewoonlijk vriendelijk gedag zegt.
Dan heb ik altijd het gevoel dat het aan mij ligt en weet ik niet wat ik gedaan heb.
Maandag moest ik iets wegbrengen naar laboratorium en werd ik zo onvriendelijk behandelt door een of ander chagrijnig mokkel van mijn leeftijd.
Zo zei ik, u heeft plezier in het leven.
Fijne dag nog.
Als ik wat zeg dan is het ook klaar ook.
dan hoef ik me niet suf te piekeren over wat ik nu weer fout gedaan heb.

Tussen de stress door geniet ik wel.
De tuin, de Kip, Sofietje.
Mr. X is ook veel vrolijker en ik heb het gevoel dat ik mijn oude X terug heb.
Zijn gezicht staat veel meer ontspannen en er komen weer leuke grappen.
Hij kan echt niet tegen de donkere maanden.

Wat is het toch leuk om de natuur bezig te zien.
Vogels die af en aan vliegen, alles wat uit de grond komt, bloeiende tulpen, insecten en dan vooral de hommels.
Tuindeuren wagenwijd open, veel minder kleding aan, je buren eindelijk weer tegenkomen op straat of op t pleintje.
Geuren en geluiden.
Ramen s'nachts open.

Waar ik wel over in zit is Parijs.
Het komt nu wel heel dichtbij.
Wat gek hoe snel de tijd gaat.
Omdat ik me zo gestrest voel ben ik wel een beetje bang van hoe het daar zal gaan.
Het fijne is dat we nog steeds af kunnen zeggen zonder dat het ons een cent kost maar we willen niet afzeggen.
Ik wil het gewoon meemaken en het aan mr. X laten zien.
Ik ben zo benieuwd hoe hij het gaat vinden.
En hoe ik het ga vinden na al die jaren.

Ik zet even op een rijtje waar ik allemaal mee bezig bent.
Het is meer voor mezelf dus niet lezen '-)
Goed reis naar Parijs
EMDR therapie.
Het gebit.
Mijn club buitenlandse vrouwen die na meer dan 20 jaar uit elkaar aan het vallen is
wat ik trouwens niet eens zo erg vind maar het is moeilijk om te denken dat het niet aan mij ligt.
Ik zie er verder alleen maar het positieve van in want ik besef dat ik die groep niet meer nodig heb en gewoon om kan blijven gaan met wie ik wel heel leuk vind ,aar toch die spanning die er hangt doet me geen goed.

Nou dat was het geloof ik en het valt me best mee.
Had de lijst langer verwacht.
Vanmiddag weer een creamiddag en heb er veel zin in.

@ Elisabeth; ik begrijp je helemaal want ik heb dat ook. Ik wil in Parijs zeker naar het bekende Kerkhof Père Lachaise omdat ik ook rustig wordt van die sfeer.

@ Jojo ik heb heel veel zin om je te ontmoeten en te yoga-en met geiten. Zij kennen me daar wel die geiten en ze zijn niet bepaald terughoudend zoals de alpaca's
Ik lig nu al in een deuk.

@ Marry het verhaal komt nog zoals beloofd. Moest er wel over nadenken of andere kinderen het ook als zo erg beleefd hebben, zal eens rondvragen.

@ die lieve Lot altijd attent en bezorgd. Ik had wel geschreven maar niet gepost want het ging vooral over de stress en zo.

Dames hoe je het wend of keert ik heb zoveel aan jullie reacties en belangstelling.
Heel soms, baal ik weleens als ik lees dat iemand een muts gehaakt heeft en 25 reacties krijgt maar dan denk ik, kijken naar wat ik heb en niet naar anderen.
En ik kan niet eens haken en om het nou te gaan leren om lezers te trekken?
mmm nee, toch maar niet.
Zou het net als bij die zanger die onder vuur licht ook zo werken bij bloggen dat je reageerders kan kopen?
Nou dan heeft die mevrouw van die muts dat vast gedaan.
Haha.

Ik ben gewoon blij met mijn trouwe lezers die zo al jaren met me meeleven.
liefs

Het gaat niet zo goed.
Ieder geluidje, iedere indruk doet pijn.
Het geluid op mijn telefoon is al weken uit maar zelfs het trillen doen pijn.
Mails met vragen ook.
Ik kan even heel weinig.
De stress zit in heel mijn lijf.
En een mens moet zoveel al denkt men soms van niet.
Morgen naar de kapper, naar de dokter, naar de bakker, naar de apotheek.
Aan de ene kant wel goed anders zit ik hier binnen alleen maar te wachten tot het overgaat en mijn hoofd maakt overuren.
Het gaat om dat hoofd wat niet wil stoppen.
En alles ligt even gevoelig.

Ik wil niets doen maar zal wel moeten want ik wordt gek van het gevoel en als ik wat doe dan zakt het wel weer.
Mr. X is een toer gaan maken met zijn brommerclub.
120 km.
Wat had hij er een zin in.
De eerste foto's verschijnen al op FB.
Niet via hem want hij heeft niets eens FB en wil er ook verre van blijven.
Ik moet dan wel glimlachen om al die oudere mannen met een brommertje uit hun jeugd.
Maar plezier hebben ze.
Heerlijk toch.

Gisteren ging er vrij onverwachts iets van mijn bucketlist in vervulling.
Ik moet altijd een beetje lachen om mijn eigen bucketlist hoor.
Tenminste als ik het vergelijk met die van anderen.
De mijne is heel bescheiden..
Niet zwemmen met haaien of knuffelen met krokodillen.
Mount Everest beklimmen..
Nee joh, mindfullnes met alpaca's en het was in de buurt anders had ik het niet eens gedaan.

Afijn er kwamen op het laatste moment 2 plekken vrij, gestresste vriendin I. had tijd en zin en zo gingen we op pad.

Nieuwe kat in de tuin en op 2e foto kun je zien dat Sofietje het best vindt.
In de voortuin hebben we er ook een. Die zit de hele dag te loeren in de vijver naar de vissen naar doet niets.

O jee, ik heb het gevoel dat het niet goed gaat met mij.
Mijn gedachten zijn anders en ik ben zooo gestrest.
En ja er is wel iets aan de hand maar dat ik er zo op reageer is belachelijk.
Als dat zo door blijft gaan kan ik echt niet meer met anderen omgaan.
Het geeft me zo een rotgevoel.
Weet even niet wat ik moet doen.
Wordt vast minder in de loop van de ochtend.
Ik zweet me ook rot.

Goed vandaag om 16 uur moet ik ook naar een nieuwe tandarts.
Voor de afgebroken kroon nog steeds.
Er wordt vandaag alleen maar gekeken en besproken en ik ben daar blij om want dan weet ik meer en wanneer het weer gemaakt wordt.
Maar het geeft ook best stress.
Ik moet naar Amstelveen en daar weet ik de weg goed hoor maar toch; wat als ik het niet kan vinden of te laat kom.
Slaat nergens op, is heel makkelijk te vinden en ik ga altijd ruim op tijd weg.

De psych liet me weer eens duidelijk voelen hoe ik iedere keer als een kind reageer.
Ik ben steeds bang om straf te krijgen of dat het mijn schuld is.
Wat maakt niet uit.
Het is al stukken minder maar toch doe ik het steeds.
En tuurlijk zeg ik tegen mezelf dat ik dat niet moet doen maar mijn lijf reageert toch anders.
Een klein voorbeeld; ik ben altijd ruim op tijd bij haar en blijf dan nog even in de auto zitten lezen of schrijven maar ik was vergeten dat de keukenhof open is en dat er dan files staan.
Ik was in paniek dat ik te laat zou komen, dat ze kwaad zou zijn, dat ze me niet meer wilde helpen en dat ik pas NA Parijs weer bij haar terecht kon.
Helemaal verstijft en bezweet kom ik gewoon op tijd bij haar aan.
Naar aanleiding van dit dus liet ze me zien hoe kinderlijk ik reageer want ook al was ik te laat ik had heus geen straf gekregen en al was dat wel zo wat dan nog?
Ik ben niet meer dat kind die niets kon doen
Weleens op een Franse school gezeten in die tijd?
Brrrrr.
En dan thuis nog eens.
Maar ik ben gvd volwassen.
En  ik doe niets wat afgestraft moet worden.

Nou ja zeg, stap opeens de kat hier naar binnen en ja dat is iets wat niet mag.
Soop en hij doen elkaar helemaal niets.
Kip loopt ook al rond de scharrelen in de woonkamer.
Dat zijn dus al 2 dingen wat niet mag.
Ja, van mij natuurlijk wel maar niet van de X.
Echt die wordt kwaad als hij de kip slapend op de bank ziet.
Haha.
Oh wat erg maar ik zie zijn hoofd al helemaal voor me met zijn; DAT hoort niet.
Nee, mensen binnenhalen waar je stress van krijgt dat mag dan weer wel.
Nou geef mij dan maar een vreemde kat, wat een schatje, en een kip.
Die appen tenminste geen dingen waar je stress van krijgt.
Kip sprong zondag toen we buiten zaten op schoot van mr. X en probeerde uit zijn glas perensap te drinken.
Ik lig hier in een deuk.
Wat een boeiend leven heb ik toch.

Wat trouwens wel heel boeiend is;
verleden jaar weer contact met mijn beste vriendinnetje ooit die in Frankrijk naast mijn grootvader woonde.
En gisteren uit hetzelfde dorp een bericht van Sylvain, een vriendje waar ik ooit verliefd op was een zomer lang.
Ik zag wel zijn foto's op haar fb voorbijkomen maar dacht; ach die weet al lang niet meer wie ik ben.
Gisteren kreeg ik bericht van hem.
Natuurlijk weer heel beschaafd of ik die jonge vrouw was die weleens haar vakanties daar doorbracht en als ik dat niet was excuseerde hij zich.
O Sylvain was zo lief, knap en grappig.
Ik denk altijd dat mensen mij vergeten maar dat blijkt weer eens niet zo te zijn.
En zo gek een maand geleden bij toeval zijn foto nog in mijn handen gehad.
Misschien daardoor ook zo gestrest want er komt weer zoveel boven over mijn familie en mijn vakanties daar met mijn moeder, broer, lievelingstante en mijn lievelingsneef.
Met Sylvain lagen we ergens in een groot weiland naar de sterren te kijken.
De hemel was daar zo helder.
Meer dan zoenen ging het nooit hoor maar dat was al super.
Knappe vent geworden.
Maar wat bijzonder dat hij mij ook nog kent.


Goed kwart over elf alweer en de stress is gezakt.
Gezakt, niet weg maar het is al heel wat.

Ga even opruimen en wandelen.

Waar blijft mijn stukje banaan?


Gisteren te drukke dag, ik voel het, maar wel tevreden.
Eerst de EMDR therapie.
Er werd weer veel duidelijk.
Het ging over mijn reis naar Parijs die nu wel (eng) dichtbij komt.
Hoe ik alles maar onder controle wil houden en wat er gebeurt als het mij niet lukt.
Ik voel me dan ongelofelijk opgesloten in mijn eigen lijf en met niets of niemand meer verbonden en dat is eng.
Ik ben nu ook meer stijf dan anders door gisteren.
Ademhalen ging moeilijk, stijf, misselijk.
In mijn eigen omgeving kan ik nog redelijk dingen naar mijn hand zetten maar ja in Parijs gaat dat niet lukken.
Hoe ga je dan reageren vroeg de psych en hoe voelt dat?
Er werden nog veel dingen duidelijk.
Was een zeer leerzame ochtend.

Toen terug naar huis scheuren, spullen bij elkaar pakken en naar de creamiddag.
Was heel gezellig.
6 dames bij elkaar, eigenlijk een prima aantal.

Maar nu ongelofelijk moe.
Beetje veel indrukken bij elkaar.

Ik heb het gevoel dat ik op een kruising sta in mijn leven.
Helemaal niet onprettig trouwens, integendeel.
Ik kan zelf bepalen welke weg ik insla.
Of hoe lang ik op die kruising blijf staan.
Wat laat ik achter me?
Wat neem ik mee?
Wat ga ik doen om me beter en sterker te voelen?
En wat ga ik NIET meer doen?

Maar ook wat wil ik gaan meemaken de komende tijd.
Waar wil ik eens gaan koffiedrinken, wandelen, heen.
Wat wil ik met de tuin.
Met wie wil ik meer contact.
of anders.

Parijs is eind deze maand.
Heel spannend maar bijzonder.

Twee jaar geleden plantte ik op de verjaardag van mijn moeder een magnolia in de tuin.
Verleden jaar precies op haar verjaardag bloeide hij op zijn mooist.
Een paar dagen geleden zat hij nog helemaal in de knap, maandag nog.
Vandaag gaat hij voorzichtig open.
Over 2 dagen is de verjaardag van mijn moeder en ik weet zeker dat er prachtige bloemen zullen zijn.
Natuurlijk is het gewoon toeval maar ook toeval kan heel bijzonder zijn.
Ik voel haar nergens zo dichtbij als ik in grond zit te poeren, liefst op blote voeten en hele vieze handen.
Erbij zingen en dansen als het zo uitkomt.
Schijt hebben aan wat anderen vinden of denken.
Arme mr. X met hem heb ik dag toch een hele klein beetje medelijden met zijn;
HET HOORT NIET
Laat je gaan man

Zo weer terug naar gewoon.
Paaslunch bij ons met meisjemetrodehaar en manzonderhaar was zeer geslaagd.
Het was bijna 17 uur toen ze weggingen en hoefde we s avonds niet te eten.
Het was gezellig en ontspannen.

Tweede Paasdag had ik koppijn en baalde ik echt.
Ik heb alweer tijden hoofdpijn, 2 weken of zo van de spanning.
Het enige wat helpt is bezoek aan de masseur maar ik ben nogal op de centen waardoor ik wel weer gestraft wordt.
Dus nu even 2 afspraken gepland en proberen eens in de 3 weken te gaan.
Alle spanning, werkelijk alle, gaat in mijn nek en schouders zitten en hopen dat het vanzelf weggaat helpt dus niet.
Ik was echt chagrijnig gisteren omdat ik hoopte op dingen te doen in mijn huis.
Mr. X was bezig in de bijkeuken en is zo goed als klaar.
Geschilderd en laminaat.
Ziet er heel mooi uit.


1) Ik brak ook alweer 2 weken geleden een kroon terwijl ik muesli zat te eten.
De eerste keer brak ik een kies nu dus de kroon.
Ik bewaarde het en het stukje waar ik op beet een versteende rozijn.

2) ik kocht 3 truien verleden jaar november of zo.
2 dezelfde alleen andere kleuren en voor mij hele prijzige truien.
Eentje ligt nog nieuw in de kast andere droeg ik een paar keer en die is door het dragen van waarschijnlijk een jas heel erg gaan pluizen.
Ik heb de bon niet meer.

3) de oven is 4 jaar oud, deed al een tijdje vreemd  en stopte er helemaal mee eerste paasdag.

Volgens X heb ik geen poot om op te staan maar mijn nieuwe ik gaat met alle 3 de gevallen aan het werk.
Mailen, bellen, langsgaan.
Huilen, krijsen, smeken, mezelf vastbinden aan de deur.
Nou ja zoiets.
Hebben jullie weleens iets meegemaakt wat hier op lijkt en er iets mee gedaan?
Kijk brave meisjes komen in de hemel maar brutale meisjes krijgen veel meer voor elkaar lijkt mij.

Ik moet trouwens een hoop niet leuke dingen doen vandaag.
maar zodra ik eraan begin valt het allemaal wel mee.


maar mocht je tips hebben of zelf het meegemaakt hebben laat het me weten.
Oh de beste tip die ik altijd geef; blijf vriendelijk en beleefd.
Ooit hoorde ik in een Franse trein een mevrouw tegen een man zeggen waar ze ruzie mee kreeg;
meneer ik vind u een klootzak.
Ik vond dat een geweldige manier om de waarheid te zeggen.
Meneer en U zeggen en dan toch zeggen wat je denkt.
Haha ik verheug me er al op.