pourquoi pas ???

Nee, nee, niet ik, ik was de grappigste.
Nou ja dat denk ik dan he.

Vanmorgen naar de psych.
Voor de gezelligheid in de auto mijn teckeltje meegenomen.
(Sofietje)
Ik ben bezig met allerlei tests daar omdat ik graag wil weten wat ik mankeer.
Mijn grootste zorg was vorm van autisme en daar dacht ik aan omdat het neefje die toch veel van mij heeft de etiket heeft.
Ik blijk dus in de verste verte niet iets wat er maar op lijkt te hebben.
Yeeeeeeeeh.
De uitslag was dat ik een zwaar beschadigde vrouw ben.
Yeeeeeh..... oh nee, dat is erg.
Ik maak er een grapje van maar ik schrok toch.
Ik wist het wel natuurlijk maar het is toch raar als je dat zo duidelijk uit de testen blijk.
Toch blij want aan het laatste kun je dus blijven werken en heeft het nut.

Daarna moest ik allerlei winkels af .
Ik besloot dat in eigen woonplaats te doen.
Het was gelukkig vrij rustig in de winkels.
Het meeste wat ik nodig had is voor de kerst maar ik wil alles zo snel mogelijk klaar hebben.
Sinterklaas vier ik in het klein met mijn groep vriendinnen/buitenlandse vrouwen.
We hebben lootjes getrokken.
En er moet een gedicht komen.
Moest ook kleine attentie hebben voor mijn kleiclubmeiden.
Allemaal geregeld dus.
En zo kwam ik het mooiste meisje van de klas, eigenlijk van de school tegen.
Als ik weleens het programma keek op TV dacht ik terug aan wie dat bij ons was en ja dat was Lia.
Lia had prachtige amandelvormige groene ogen, prachtige mond met mooie tanden en ja een goed figuur.
Lia vond dat ik haar vriendin moest worden.
En dat werd ik.
Hoi Hélène, hoorde ik opeens, zak je nog weleens door het bed?
Ik keek haar aan en wist echt niet wie ze was.
Jeetje wat erg.
Ik herkende jou meteen zei ze.
Weet je wat ze zei?
Ze zei dat ze zo graag bij ons thuis kwam, nou dat is niet zo bijzonder maar ze zei, echt waar, jij was zo een knap meisje en zo bescheiden.
WAT????
het mooiste meisje van de school, die mij een knap meisje vond?
Terwijl ik dat zo opschrijf ben ik weer helemaal verbaasd.
Ik ben een opmerking van een ander meisje uit mijn klas nooit vergeten, die zei dat ze niet snapte dat de jongens mij zo leuk vonden want ik wat helemaal niet knap.
Ik, al in die tijd overgevoelig als ik was, schrok daar zo van en nam me toen voor om met de eerste de beste die dat wilde te trouwen want ik dacht echt dat niemand dat zou willen.
Dat laatste meisje was trouwens helemaal niet populair dus ja misschien jaloers?
Enfin echt heel veel gevoelens door elkaar vandaag en zeker niet onprettig hoor.
Ik heb genoten van het winkelen, de ontmoetingen, zag mijn o zo knappe huisarts met zijn losse donkere krullen, haha, en nog wat andere bekenden.

Maar de lol is nog niet afgelopen, lees maar verder,
Kom ik thuis blijkt dat ik gratis een vaartocht kan boeken voor 2 personen, door de Amsterdamse grachten naar dat light festival.
Meteen gedaan, zonder overleg, want bang dat er geen plek meer zou zijn.
Ik weet zeker dat mijn Lief daar blij mee zal zijn.

En zo zit ik dus gelukkig te zijn.
En ja het regent, en ja het was/is koud en ik werd nat maar het voelde prima.

Morgen begint mijn meest gevreesde, nou eigenlijk de enige, gevreesde maand van het jaar.
Kom maar op December.

 Leek me leuk om van alle schilderijen met hond een foto te maken.
Nou ik heb het geweten want het zijn er nogal wat.

En toen was het weer maandag.
Het regent pijpenstelen boven mijn hoofd, zit altijd in de serre, en het waait.
Maar hier is het goed, zo met mijn bakkie koffie.
Oh misschien moet ik weer een snufje kaneel erop doen.
Winterkoffie.

Het weekend is weer voorbij.
Zaterdagmiddag had ik een afspraak met mijn vriendin van de middelbare school.
We spraken in een caf''etje af hier op loopafstand voor ons beiden maar geen rekening gehouden dat de Sint in ons dorp was.
We zijn maar gauw hier naar toe gelopen en konden in de serre, ja die wordt optimaal gebruikt lekker verder kletsen.

Zij is echt een carriere dame geworden.
En is dat op onze leeftijd nog steeds met gebrek aan tijd voor wat dan ook.
Een oude moeder, een doodzieke zus, haar grote hobby's, vriendschappen, en ga zo even door.
De weekenden worden schoonmakend en uitgeput op de bank doorgebracht.
Let wel; ieder zijn MUG zou mijn moeder zeggen.
Zij kiest voor dit leven, is er niet blij mee, maar het is haar keus,
Het is wel boeiend om te zien hoe een ander zijn leven leidt en de keuzes die iemand gemaakt heeft met van alles en nog wat.
Ze heeft kinderen en sinds kort oma.

Zondag gingen mr. X en ik samen op pad en maakte gebruik van black F.riday.
En NEE wij doen niet aan impuls aankopen.
Al zagen we een TV van 9000 euro die 10.000 was afgeprijsd en wel heel erg mooi was.
Goed onze kado's zijn binnen.
Ja we geven elkaar nooit verrassingsdingen eigenlijk.
Dat hoort niet bij ons risicoloos leventje.

Waren we maar rijk, verzuchtte mr. X die een serie volgt waar de hoofdrolspelers een grote vriezer hebben vol geld.
Er zijn wel heel wat lijken voor gevallen maar dat vergeet hij maar even voor het gemak.
En wij hebben maar een klein vriezertje.
Zelf ben ik er van overtuigd dat lang nadenken, kijken, kijken, kijken, nog eens goed nadenken en dan wel of niet doen leuker is dan een pak geld uit de vriezer pakken.
En vooral gezondheid en een schoon geweten.

Zo 3 weken geleden vroeg mr. X zich hardop af; wat zal ik vanavond eens gaan doen?
Ik stelde voor dat hij alvast plannen kon maken voor de bijkeuken.
Nou de volgende dag was alles van de muur getrokken en nu 3 weken later is er van alles gebeurd en zal niet lang duren of de klus is weer geklaard.
Ik zie er wel tegenop dat het af is, zei mijn klusser, wat moet ik dan gaan doen?

Ik heb gisteren een lange lijst gemaakt van wat ik allemaal moet regelen en doen en dat is nogal wat.
Ik merkte dat ik er vanmorgen een beetje gespannen wakker van werd.
Waarom doe ik dit toch?
Kijk sommige dingen moeten maar waarom voel ik me verantwoordelijk om voor iemand uit onze groep een bijzonder kado te regelen ?
Ik zou gewoon zelf iets kunnen kopen en dat kunnen de anderen ook doen als ze dat willen.
Ik kan ze er hooguit op attenderen dat ze die en die datum 70 wordt.
Nee, ik wil dat iets bijzonders doen en verzinnen voor iemand die liever geen materiele dingen wil.
Ik had verzonnen een mand vol met lekker biologische producten want daar is ze wel blij mee.
En zo vlak voor de kerst ook nog eens leuk.
Maar het komt dan wel op mijn neer, want ja het is niet alleen dat ik de regelaar ben en dat als ik het niet doe een ander ook niet maar ik kan ook niets uit handen geven want Ze doen het toch niet zoals ik het wil. Snap je???

Enfin zo maar eens de lijst doornemen.
Mijn taken verdelen in een paar dagen, misschien dingen wegstrepen.
Verder hou ik  het positieve zien en er van genieten best goed vol.
Het is hard werken, dat wel maar hup weg met negatieve gedachten.
Even wat kaneel in de koffie doen hoor.
Hmmmm.
Lijst erbij gepakt.
Oh valt mee.
Veel heb ik gisteren al gedaan.
En waarom geen leuke mand met heerlijke producten maken voor die vriendin?
Leuk werk toch.

Hebben jullie een leuk weekend gehad?

Ik ben al begonnen met mijn goede voornemens.
Niks wachten op 1 januari.
Er is weer van alles om aan te werken.
Ik ga aan het werk om het voor mezelf makkelijker en mooier te maken.
Klein voorbeeldje;
ik stuur gisteravond app met vraag.
weet dat vriendin aan telefoon vastgeplakt zit maar ik hoef geen gelijk antwoord want dat doe ik zelf ook zelden.
Vanmorgen nog geen antwoord, zie dat het gelezen is, vind de vraag best belangrijk.
Ik denk meteen; o jee waarom antwoord ze niet, heb ik iets verkeerd gedaan en ben ook geirriteerd.
Ik stop de gedachten meteen.
En het helpt de stress zakt.

Heb ook besloten om alleen afspraken te maken met 7 en 8-en.
Zeven en achten.
Niet meer met zessen of minder.
Zo las ik ergens over snoepen dat je pas dingen in je mond moet stoppen als het zeker een 8 waard is.
Anders niet doen.
Zo kan het dus ook met afspraakjes.
Gelukkig besef ik dat ik best veel zevens en achten in mijn leven heb.

De depressie is dus echt weg.
Het lijken/leken verloren maanden maar dat is het niet.
Zonder het te weten merk ik te dat er dingen afgesloten zijn.
Het verleden los te laten voor een groot deel.

Was gisteren bij de psych en moest met haar weer lange lijst invullen.
Eenmaal thuis voelde ik e beetje in de zeik genomen.
Die lijst had ik ook thuis kunnen doen.
Ik besefte ook dat ze me duidelijk had gevraagd wat ik wilde en daarbij ik wil getest worden op verschillende dingen en ja daar horen vele lijsten bij.
Dus alleen maar goed.
En eerlijk gezegd was ik zelf weer niet goed voorbereid.
Dis leuk om de ander de schuld te geven maar zo is het niet.

Ik kon vannacht niet slapen.
Uren en uren lag ik wakker.
En waarom?
Nee, nee, ik ga niet klagen maar ik tot 1 december niet van mezelf niet.
Ik was voor een fotocamera gaan kijken en vond een geweldige.
Precies wat ik zocht maar veel te duur.
Ik was zo opgewonden, wilde hem zo graag dat ik er dus gewoon niet van kon slapen.
Blijkt precies hetzelfde model, met zelfde mogelijkheden, gewicht er voor veel goedkoper te zijn.
En dat is hartstikke prima voor mij.
Ik wil geen dure camera want zoals X al zei moet je hem ook nog verzekeren en bang zijn dat ie gejat wordt.
Voor mij moet ie klein en compact zijn, licht zodat ik heb overal mee naartoe kan slepen en niet duur.
Ik wil geen dure dingen.
Had al gedacht dat als we 2 maanden niet meer uit zouden gaan en wat afspraken af zou zeggen ik hem wel zou kunnen kopen maar alles is weer opgelost.
Maar ook het idee dat ie dus wel zomaar onder handbereik lag hield me wakker, zo blij was ik.

We zouden afgelopen dinsdag samen naar Rijksmuseum gaan.
In plaats daarvan lagen we op bed.
Nu heeft mr. X dinsdag a.s vrij en gaan we alsnog.
Ik heb echt heel veel zin in een uitje met hem.
Hij werk nu bijna heel de week.
Langzaam aan zitten we weer in ons oude ritme.
En dat bevalt mij zo goed.
Mijn hoofd is stukken rustiger omdat alles loopt zoals het "hoort"
Ik moet juist veel meer doen, zoals o.a. boodschappen en zo maar dat is juist prettig.

Soms kan ik me zomaar heel gelukkig voelen en dan denk ik; mens doe even normaal zeg, besef je wel in wat voor wereld we leven?
Grapje he.
van dat gelukkig zijn dan weer niet, dat is zomaar waar.
Pfffff. Eindelijk weer licht.

De films die ik graag kijk komen meestal op vrijdag en zaterdagavond zeer laat maar wel zonder reclame.
Ik kijk dan altijd in bed.
Meestal met Soop boven op me en mr. X tegen me aan.
Beiden in diepe slaap.
Afgelopen zaterdag zag ik deze film, die weer behoorlijk indruk op mij maakte.
De dame die op Schiphol schoonmaakt, een heel onprettig mens, in de ruimtes waar de asielzoekers moeten blijven totdat ze definitief mogen blijven of terug moeten naar vreselijke landen waar ze vandaan komen.
De mensen hebben niets meer maar de dame weet nog wel een manier te vinden om ze van het allerlaatste te ontdoen.
Ze smokkelt een telefoon naar binnen en voor een ring/ketting of iets anders mogen ze dan 3 minuten bellen naar hun geboorteland.
De grote donkere man had nog een horloge en een trouwring van zijn vrouw die stierf tijdens de reis in de ons overbekende bootjes. Toen hij even in slaap viel hadden ze haar overboord gesmeten
Hij wilde haar ouders bellen om te zeggen wat er met haar was gebeurt.
De schoonmaakdame wilde de ring, die was meer waard dan het horloge.

Tja in de loop van de film verzacht ze maar ik kon echt geen sympathie voor haar voelen.
Hoe kunnen mensen toch zo slecht zijn?
Indrukwekkend.
Echt een verhaaltje voor het naar bed gaan. ;-)
Mooie en heel menselijke film.
De mannelijke acteur heeft zo een prachtige uitstraling.


De heer des huizes en ik werden ziek.
Duurde niet lang maar wat was het heerlijk toen de pijnen enz, voorbij waren.
Ik besloot net als hij heel moedig te zijn en niet te klagen.
Het lukte zomaar.

De zon scheen vandaag weer.
Ik tekende in mijn geluksagenda.
Hoe teken je op een positieve manier 3 dagen ziek zijn.
Ik tekende een groot bed en schreef ; liefde is.... samen ziek zijn.
Ik loog he maar ach, positief toch?

Ons uitje naar Amsterdam moesten we dus uitstellen.
Komt goed.
Ik verheug me er trouwens echt op want we zijn de laatste tijd wel erg apart bezig.

We zijn aan het lootjes trekken mijn groep buitenlandse vrouwen en ik.
Via internet.
Er ging van alles mis.
Volgend jaar maar gewoon met briefjes hoor.

Morgen weer naar de psych.
Heb er zin in en hoop daarna even rond te kunnen kijken in het dorp/stadje want ik vind het daar altijd erg gezellig.
Heb veel nagedacht aan de dingen, nou ja vooral mijn gedachten, die ik wil veranderen.
Het is iets waarvan zij denkt dat ze me goed ik kan begeleiden.
Dus we gaan er voor.

Ik heb ik mijn geluksagenda al geschreven dat ik er een bijzondere decembermaand van ga maken.
Dus wie weet.
Nee, ik ga er van uit dat ik het anders ga benaderen en alle nare gedachtes wegwuift.
Hup rot op nare gedachte.

Ondertussen blijf ik maar vinden dat de gekte rond de feestdagen wel erg laat is dit jaar.
Geen dikke speelgoedcatalogie en andere reclame in de bus. op TV is het rustig en in de winkels ook best wel.
Hebben jullie dat gevoel ook?
Ondertussen is mijn wensenlijst weer klaar voor wie wil.
Toen ik alleen woonde maakte ik ook een lijst en dan kocht ik voor mezelf dan iets moois.
Tja, waarom niet.
Zo gaf ik mezelf een fiets, een horloge en een gouden ring. (in 3 jaar he)
Ik maakte er dan geen gedicht bij, zo gek was ik nou ook weer niet.
Of een lootje.

Ik moest lange lijsten invullen voor de psych maar 1 vraag bleef me bij;
of ik het leuk vond om wurmen door midden te snijden.
Mens ze zouden eens moeten weten dat ik er naar van ben als het in de tuin gebeurd terwijl ik aan het planten ben.
Of op een slak staan.
Ik zeg dan echt hardop sorry wurm of sorry slak.
Ben bang dat de therapie erg lang gaat duren.

Ik had gisteren een geweldige dag.
Zo een die in de top 10 komt van 2017.
Er zullen wel meer dagen zijn in die top10 die ik met haar beleefd heb.
Op een of andere manier, zijn die meestal heel intens.
Traantjes erbij, elkaar vasthouden en steeds aankijken.
Zo ook gisteren.
We stapten in de auto en er verscheen een prachtige regenboog.
Zo helder en zo dichtbij dat we gewoon zagen waar het pot met goud lag.
Zomaar in een weiland.

We gingen naar een klein theater waar zij nooit geweest was maar waar ik schijnbaar zo enthousiast over vertelde dat ze heel benieuwd was geworden.
We werden naar een tafeltje begeleidt vooraan bij het toneel.
Er lagen prachtige rozen op de tafel die je na het concert mee mag nemen.

op anderhalve meter van ons af stond de opera f.amilia te zingen.
Heb jij zakdoeken bij je?vroeg meisje met rode haar.
Hadden we niet.
Het was prachtig en intens.
Soms kan ik me zo afsluiten, zonder dat ik weet dat ik het doe of vooral hoe ik het doe en beleef ik alles vanuit een stolp maar nu zo recht in het hart.

Daarna kwam ik thuis stond mr. X te koken met zijn zus.
Dat ontroerde me en maakte me blij.
Ze waren samen met ons Soop naar het strand geweest en hadden geborreld in het restaurant daar.
Het eten was lekker en hoe verwend ben je als je om18.15 thuiskomt en er is voor je gekookt?
En je kan je verhaal kwijt.

Later in bed lag ik na te genieten.
En nu nog terwijl ik het opschrijf.
De koffie smaakt heerlijk, boven mijn hoofd regent het op het glazen dak, kip kwam even haar stukje banaan halen en goedemorgen zeggen.

Vandaag maak ik er weer zo een dag van.
Ik alle stilte en rust.

Domme, domme trut.
Zo voel ik me.
Ik dacht, ik ga even teruglezen hoe het een jaar geleden was.
Ik las 2 of 3 dagen en schrok me wezenloos.
Serieus.
Ik schaam me ook.
Wat een negativiteit.
Ik herinner me een psych die zei;
Hélène wat doe je, ga je als zieke vrouw door het leven of als een vrouw met een handicap?
Schijnbaar heb ik voor het eerste gekozen.
Kerst, stiefkinderen, reclame op TV en ga zo nog maar even door zijn schijnbaar alleen maar gemaakt om mij te treiteren en mij het leven zo moeilijk mogelijk te maken.
Geen wonder dat zelfs mijn vent nog maar zo weinig van mij kan hebben.

Een paar dagen gelden dacht ik aan mijn broer en hoe hij het goed voor elkaar heeft.
En absoluut niet uit jaloezie hoor, want ik ben blij dat het hem goed gaat, een zorg minder zal ik maar zeggen maar opeens besefte ik; he' ik heb het net zo goed voor elkaar.
Op een andere manier omdat ik anders ben want ja wat moet ik met paarden in de tuin, ik hou niet eens van paarden.
Ik woon waar ik wil, met wie ik wil, ik kan mijn hobby's uitoefenen, ik kan gaan lunchen of afspreken wanneer en met wie ik wil.
Ik wil een camera, naar Parijs, een andere WC.
Het kan allemaal als ik/we het wil/len.
Mr. X helpt overal mee.
Ben ik te moe voor iets dan neemt hij het over.
Ik vind mijn huis naar bijna 3 jaar nog steeds geweldig.
Heb buren waar ik het leuk mee heb, ben geliefd bij de buurkinderen, heb mijn vriendin onder handbereik.
En andere vriendinnen als ik wil wandelen, koffiedrinken, kletsen, iets creatiefs doen, naar de film, theater of museum.
(moet ze alleen nog mijn nieuwe nummer versturen)
Ik heb een auto voor de deur.
Als het koud is buiten zegt mr. X; zal ik de hond uitlaten?
Terwijl ik veel beter tegen kou kan dan hij.
Hij zet het vuil aan de weg, dat is geen vrouwenklus vindt hij (even grapje tussendoor)
ik ook niet.

Ik zit in de serre, de zon schijnt, heb net heerlijke koffie of en heb vanmiddag een leuke afspraak.
Waarom zou je als je leven uit zeker 80% goede dingen bestaan je concentreren op die 20 %?
En ik doe dat veel te veel.
Wil wel even een kanttekening maken, in mijn omgang met andere mensen ben ik niet zo erg als op mijn blog hoor, dit gebruik ik echt om te zeiken en van mij af te schrijven.

Ik durf niet te zeggen dat de knop om is maar dat ik geschrokken ben is wel waar.

Ik ga me nu optutten voor de leuke afspraak en me concentreren op de 80%.

Ik wil niet opscheppen maar ik heb toch heel wat psychlologen gezien in mijn leven.
En psychiaters.
Vandaag dus weer een.
Ik heb weer een hele stijve nek van de spanning omdat ik de weg niet wist en de kaart op internet niet begreep.
Ik mijn beleving hadden ze hem gewoon verkeerd om gedaan en ik kwam er niet uit.
Dus installeerde Lief de tomtom.
Die leidde mij via allerlei rare omwegen naar de plek waar ik moest zijn.
Uiteindelijk was het tegenover de bioscoop waar ik weleens geweest ben en op loopafstand van onze vrienden.

Of het niet erg is om steeds weer HET verhaal te moeten vertellen?
Nee, want ik voel er niets bij.
Ik was nog zo bezig met de reis dat ik totaal gevoelloos kon vertellen over alles waar ze om vroeg.
Het was een zeer fijne ruimte en zij was ook een hele prettige jonge vrouw.
Mooi en slank.
Ja,ja, ik weet het, het gaat om het innerlijk van de mens. Yeah right
Nee er was geen wachtlijst.
Ik wist alleen niet meer waar ik aan wilde werken want ja de depressie is weg en ik was stijf van de weg niet kunnen vinden.
Ik beloofde om de volgende keer, over een week, duidelijker te zijn want gelukkig blijft er genoeg over om aan te werken.
Ik kreeg ook formulieren mee die X moest invullen over mij.
Weet niet of dat goed is voor onze relatie.

Gisteren kocht ik onverwachts een nieuwe telefoon.
Ik vertelde mijn wensen, zei dat ik alleen maar belde als ik aangerand werd of als mijn man een brood moest halen, aan bijna niemand mijn nummer gaf, alleen om te appen.
Appen is het leukste aan die telefoons van tegenwoordig.
Je hoeft niet te vragen hoe het met iemand gaat maar gewoon meteen waar het om gaat.
Ga je me naar de film, weet je nog dat ik 20 piek van je krijg, ik kom iets later, vier je je verjaardag nog.
Klaar!
Je hebt ook alle tijd om een smoesje te verzinnen of hoe je de waarheid een beetje netjes kunt brengen, wat best moeilijk is als je iemand aan de telefoon hebt.
Aan de andere kant ben ik me rot aan het oefenen om gewoon NEE te zeggen.
Waarom zou ik niet bot zijn?
Ik heb daar ook recht op.
Het moeilijke is dan wel weer dat schuldgevoel maar ook daaraan wordt gewerkt.
Enfin een nieuwe telefoon.
Ben er blij mee want de oude was wel heel oud.
Aan de andere kant dacht ik dat ik dat geld over zou houden en het in het potje Parijs zou kunnen doen.
Het verbaasd me iedere keer weer hoeveel we nodig hebben en willen.
Ik heb namelijk besloten dat ik ook een andere camera wil.
Nee, deze doet het prima, is wel erg zwaar om mee te slepen, en een andere jaren geleden gekocht en weer van zolder gehaald doet het redelijk maar toch wil ik een ander.
Ik heb er vast recht op maar toch voelt het niet goed.
Het milieu he.
Aan de andere kant zie ik om me heen dat mensen MET kinderen zich helemaal niet druk maken om dat milieu dus waarom zou ik het doen?
Zij denken dat t allemaal wel goedkomt en we over een paar honderd jaar toch naar een ander planeet kunnen (om daar de boel te gaan vernietigen.)
Ik ga toch echt niet een paar jaar in een raket zitten om op Mars te gaan wonen hoor, ik blijf gewoon hier om te roepen; ik had het toch gezegd?

Morgen met Sofietje naar de dierenarts voor haar nageltjes.
Als het goed is doen ze dat gratis.
Nou ja zal wel moeten want ik heb geen geld meer.

Hoe gek het ook klinkt, ik geniet nog steeds van dit jaargetijde.
De mist en de zachte regen vind ik zo romantisch.
Ik heb ook nog steeds geen Kerstangst.
Meestal begint dat in september al op te spelen.
Dus daar hoef ik ook al niet aan te werken in therapie.
Ach komt tijd komt raad.

Zien jullie de kat zitten?
Zat in mijn boom.

Zit ik weer in alle stilte aan de koffie.
Deur naar de tuin open.
Oke wel fris maar heb een trui aan.
Toen ik me vrijdag opeens veel beter voelde wist ik dat het ergste voorbij was.
Er kan nog van alles gebeuren maar dat zien we dan wel weer.

Het opstarten in de morgen is nog steeds hetzelfde; moeilijk.
Ze kunnen zeggen dat alles went maar dat is toch echt niet zo.
Slecht slapen went toch echt niet hoor.
Goed slapen waarschijnlijk wel.

Zondag hadden we een gezellige brunch bij vriendin I.
Blijkt dat haar buuv/vriendin niet alleen psych is wat ik wel wist maar ook met emdr therapie te werken.
Jammer genoeg zit zij ook overvol en heeft ze een lange wachtlijst.
Nou ja ik mag morgen dus voor intake naar een psych en ben heel benieuwd.
Heb zeer waarschijnlijk een nieuwe tandarts gevonden en een nieuwe kapper.
Niet op loopafstand maar als ik aan het krioel bij de ene denk en de stem van mijn kapster dan ben ik al lang blij, dan maar in de auto stappen.

Maandag genoot ik me gek de hele dag en maakte alles maar schoon wat schoon te maken viel.
Kookte die avond ook nog eens gezond en lekker.
Gisteren weer naar de boetseerochtend en naar de huisarts, wat kleine boodschappen en de rest van de middag plat.
Hoorde meisje met rode haar beneden bij mr. X maar was te moe om op te staan.
Even kijken of ik vandaag langs kan gaan want ik ben heel benieuwd naar een paar dingen.

Mijn boetseergroepje gaat vrijdagmiddag iets leuks doen en ik zou wel mee willen maar ik denk niet dat het verstandig is.
Het alleen dingen doen of met mr. X bevalt me prima.
Ik ben zo blij dat ik goed alleen op pad kan gaan en kan genieten.

Ga zondag met meisje met rode haar naar concert en dinsdag met mr. X naar Amsterdam.
Ook daar kan ik me op verheugen.

Wat ik maar niet uit mijn hoofd krijg is Parijs,
Het liefst wil ik het de hele tijd over hebben met Jan en Alleman maar ja dat werkt natuurlijk niet zo.
Het is voor mij zo bijzonder dat ik er naar toe kan maar ja vertel dat maar aan de mensen om me heen die zelf constant in een vliegtuig stappen om naar de andere kant van de wereld te gaan of tussen door 3 dagen Madrid of Rome doen.

Maakt niet uit, ik geniet me suf in mijn hoofd en met boekjes en internet
Tot mijn schrik merkte ik bij het maken van een programma van die 5 dagen dat ik dingen moest schrappen want dat gaat niet lukken.
En we zullen ook met de metro moeten anders hou ik het niet vol en dat wilde ik juist vermijden.
Maar dan hou ik nog een te druk programma over want ik wil ook op terras zitten of een marktje bezoeken in alle rust.
Ik zit er aan te denken om een dag erbij te boeken.
Denk nou niet dat ik me hier gestrest zit te maken over een reis (weiger reisje te zeggen) die pas over half jaar of zo plaatsvind.
Ik geniet me gewoon gek.
Kan soms helemaal niet slapen van de adrenaline en zou het liefst mr. X wakker maken om hem te vertellen wat ik nu weer gelezen of gezien of besloten heb.
Voorpret noemen ze dat.
In mijn uppie maar dat maakt niet uit.
X is een echte man, ja die verheugd zich er ook erg op maar voor hem is het pas over een paar maanden en de bijkeuken en zijn brommer hebben nu zijn prioriteit van leuke dingen doen.

Ik ben heel erg blij dat ik morgen naar die psych mag.
Hoe gek het ook klinkt misschien maar ik ben er echt aan toe om verder te komen en ik ga er vanuit dat het gaat gebeuren.

Ik ga genieten van de dag.

Zo dat was het weekend.

Ik voel me verlost.
De zware zak op mijn rust is na al deze maanden voor het eerst weer leeg.
De verlossing.
Zo voelt het.
Donderdag was er nog niets van te merken en opeens donderdag avond begon de zak te lekken en werd ik steeds lichter.
Vrijdag was er een soort halleluja gevoel.
Ik was ZO kwaad op bijna iedereen om me heen, behalve op X, maar verder kan ik niemand bedenken waar ik niet boos op was of erger teleurgesteld en dat al tijden en opeens was dat gevoel ook weg.
Iedereen, nou ja, vele zijn weer leuk en wil ik best wel weer zien.
Nou ja eerst even lekker met mezelf genieten.

Zaterdag ging ik heerlijk alleen op pad, wat boodschappen doen en naar een kersttoestand bij tuincentrum.
En ik haat kerst he maar opeens leek het me superleuk.
Nou ik zag mensen de karretjes weer volladen met shit, waar is het spul van verleden jaar gebleven, en kwam zelf totaal niet in de verleiding.
Kocht konijnenvoer en 1 dunne kaars om op een fles te doen.
s"morgens was ik mijn geluksagenda aan het bijwerken waar ik bij ieder dag een tekeningetje moet maken en met sierletters schrijf wat voor leuk in meegemaakt heb.
Omdat er niets leuk was aan koppijn en depressief zijn  tekende ik een grote donkere X door de 1e 3 dagen van de week. Tja had eerst met grote sierletters het woord kut willen tekenen maar hield me in.
Eigenlijk mogen er alleen leuke dingen instaan, ja anders is het natuurlijk geen geluksagenda, maar ik kon het niet laten.
Enfin zat ik dat op de bodem van de put zag ik dus opeens dat er een trap naar boven was en spoedde ik me naar boven.
Naar het licht.

Echt ik kan niet uitleggen hoe anders ik me voel.
En maar te zwijgen over mijn hoofd.
En toeval of niet, dat op de dag dat ik een psych vond die me gaat helpen.
Tja, waarmee eigenlijk?
Nou ja ik verzin wel wat.

Ik besefte niet hoe kwaad ik was op vriendinnen.
Voelde me zo in de steek gelaten en nu denk ik;
ach het zijn ook maar mensen.

Morgen is mr. X sinds mij voor het eerst een hele dag aan het werk en dat betekent dat ik voor het eerst sinds lange tijd weer HEILIGE MAANDAG kan vieren.
Oh mèn geen gejengel van klassieke muziek s morgens vroeg of erger, de hele dag hoef ik geef verwarming aan, geen make up, kip kan weer komen buurten in de woonkamer.
Mijn taken worden weer normaal en duidelijk.
Ik hoef geen verhaal te horen over een uit elkaar gesloopte brommer die geschuurd en gespoten moet worden.
Of een telefoon die het niet doet of maar weinig bereik heeft.
Lekker belangrijk en helemaal niet erg aan tafel als ik de hele dag mijn gang heb kunnen gaan  maar echt wat zaten we elkaar in de weg af en toe.
Ieder mens heeft zijn irritante trekken of zijn irritaties maar bij ons werden die wel heel erg uitvergroot.
Kijk als hij aan zijn brommer zit te sleutelen en ik zit te bloggen zegt hij; je heb de hele ochtend niets gedaan.
Dan zeg ik;
nee aan je sleutel lopen pielen dat is lekker belangrijk.
Nou ja je snapt de essentie he?
Of hij 3 planken van de muur in de bijkeuken heeft getrokken en ik dan moet komen kijken hoe geweldig hij is en hoe het al opknapt.
Haha, aub met korreltje zout nemen he.
Is wel waar gebeurd allemaal maar beetje anders.
De 3 planken was een muur van 9 meter die kaal gemaakt is en al het afval is afgevoerd/

Ik wil niet naar bed maar ik begin moe te worden en ik moet de hond uitlaten want ook dat moet weer gewoon worden.
Ik op de even dagen hij de andere.
Zal ook voor het eerst sinds tijden weer naar de supermarkt moeten.
Maar ach op dit moment heb ik het idee dat ik dat wel ga overleven.

Welterusten en maak er een leuke week van

Zo he, dat waren een paar zware dagen.
Hoofdpijn en uitgeput.
Niet slapen.
Gelukkig heb ik altijd mijn therapeutje/hulphond bij de hand.
Ging in andere (mooie) slaapkamer slapen om X niet te storen met mijn gedraai en haalde ik Soopje stiekem in bed.
Dan lig je wakker met een warm lijfje tegen je aan die zucht van genot als je het buikje aait.
Als dank krijg je dank een likje in je gezicht.
Gezellig he? zeg ik dan tegen haar en ik voel dat ze zich nog meer ontspant.
Van Soop moet ik ook naar buiten.

Weet je nog dat ik 2 eenzame muskuseenden zag?
Eentje hier en eentje kilometer verder op?
In mijn romantische gedachten hoorden die 2 bij elkaar.
Dierenambulance werd ingeschakeld en u zijn ze met zijn vieren.
Ze zijn zo tam en zo leuk om te zien.
En wijken nooit van elkaars zijde.

Weet je nog dat ik vorige week naar het GGZ moest?
Twee en half uur kreeg ik vragen en gesprekken.
Conclusie; we kunnen je niet helpen.
Hier een lijst met emdr Therapeuten.
Ja die lijst had ik al gekregen van een dierbare blogster en was er al mee bezig geweest.
Wachtlijsten en wachtlijsten.
Heb in ieder geval geen vorm van autisme volgens hen.
Daarvoor doe ik te veel met anderen en zou ik niet veel dingen kunnen organiseren zoals ik doe.
Wel ernstige vorm van  ......nou zeg, kan er niet opkomen.
Oh ja, .....nee toch niet.
Post traumatische stress syndroom.
He,he.

Ondertussen heb ik net weer met psych gesproken, heb mijn irritatie uit kunnen spreken en vragen kunnen stellen.
Ze kunnen me niet helpen vanwege de lange wachtlijsten; bijna een jaar.
Ik neem aan, en hoop ook dat als je met een touw om je nek binnenkomt ze je eerder kunnen helpen, maar ik had geen touw bij de hand. Had misschien op het dak kunnen klimmen maar ja zo hoog is het daar niet.
Enfin in het gesprek, net nam ze alle tijd en excuseerde ze zich in alle talen dat ze niet veel voor mij kunnen doen.
Ze laten me niet echt los en zullen me helpen met de lijst als het mij niet lukt.

Ik merk aan mezelf dat het beter gaat als ik in mijn hoofd weer plannen begint te maken.
Zo dook ik weer in reisje Parijs om te kijken wat we welke dag gingen doen.
Keek ik gisteren naar een leuk huisje voor juli in Zuid-Limburg omdat onze Lisse vrienden daar 2 weken heengaan en vroegen of we ook een paar dagen komen.
Ik vond meteen een prachtig huisje maar ik hoef bij mr. X niet aan te komen om nu al te reserveren.
Die verklaard me voor FOLLE (gek)

Vanmiddag met meisje met het rode haar naar een juwelier die oude sieraden koopt en als je wil daar iets anders van maakt.
Ik ga uit nieuwsgierigheid mee.

Verder ben ik uitgenodigd om met mijn  boetseerclubje naar een kerstshow te gaan in tuincentrum.
Vriendin A. wilde me graag weer snel zien onder het genoeg van koffie en waarschijnlijk lunch en een vriendin van de middelbare school wil weer eens afspreken.
Hoe populair kun je zijn.
Zondag brunch bij jarige vriendin I.
Mr. X gaat mee want die is bevriend met haar man.
Morgen zaterdag NIKS!!!!!

Pfff, het lijkt wel of ik weer herboren ben.
Ga zo huisarts bellen, of hij advies kan geven over EMDR therapeut en zelf aan de gang met de lijst.
Als ik weer plannen maak weet je zeker dat het weer beter gaat.
Heb er weer zin in.




PS. nou zeg. zo een 15 minuten later heb ik al een afspraak voor over 6 dagen.
Ik dacht ipv van in eigen provincie te zoeken, even naar Zuid-Holland of er iets in Lisse is.
En ja hoor.
Nou ja soms zit het tegen en soms zit het mee.
Ben heel benieuwd.

Zo dat waren een paar nare dagen.
Wel met tussendoor wat leuke dingen.
Zo kookte de heer des huizes 2 recepten uit zijn gewonnen boek koken met 5 ingrediënten van J. Oliver.
Hij deed er wel aardappeltjes bij.
Open haard en kaarsen aan.
En smullen maar.
Ik tuinierde met veel plezier in de regen.
Vond het wel romantisch.
We leerden het meisje van stiefzoon kennen en vonden haar mooi, lief en leuk.
Is ook nog intelligent, studeert psychologie.
En als iets mij kan boeien is dat psychologie.

Zondag gingen we naar Haarlem en voor het eerst vond ik het koud en was ik er niet op gekleed.
We lunchten ergen op een leuke plek en ik kocht 2 Dvd's.
Ging ook nog op de thee bij meisje met het rode haar.

Jammer genoeg gebeurde er iets waar ik zoveel koppijn van kreeg dat ik heel wat uren plat heb moeten liggen.
Gisteren de hele middag in bed vanwege pijn en uitputting.
Wat makkelijk voorkomen had kunnen worden als sommigen zich een beetje aan mijn regels hielden.
De stiefzoon zou overdag komen maar wist niet hoe laat.
Dus waren we de hele dag thuis en ik maar wachten.
Ze kwamen niet.
Zoals gewoonlijk en dan krijg ik en stress en boosheid.
Zaten we s"avonds heerlijk ontspannen voor de haar na heerlijk maaltijd, en ja hoor of hij rond 21 uur kan komen.
Ik was woest en X zegt zelden nee tegen zijn kinderen dus hij zei ja.
Tuurlijk werd het later dan 21 uur, moest ik me om gaan kleden, weer opmaken en leuk doen terwijl ik een moord wilde begaan.
De hoofdpijn was er al maar werd veel erger.
Met gisteren dus op zijn hoogtepuntje en ik mijn boetseerochtend vanmorgen moest af zeggen.
Klinkt voor een gezond iemand vast allemaal overdreven maar zo is het en tot mijn grote schrik wordt het erger.
Ik weet trouwens zeker dat als ik met stiefzoon ga praten hij echt wel erop zal letten en dat ga ik ook doen.
Ik hoop dat X nu ook die regels beter gaat hanteren nu hij gezien heeft wat het met me doen.
Het is echt heel erg al je zo snel van slag bent dat je er letterlijk ziek van bent maar het is nu eenmaal zo.
Ik kan er ook gewoon niet tegen als mensen schijt aan je hebben en maar komen wanneer het hen uitkomt.

Goed de zon schijnt.
De pijn is minder, ben wel nog verstijfd in rug, schouder en nek.
De koffie smaakt heerlijk.
Er is hier totale stilte.
Deuren naar de tuin ga ik zo open doen en mijn kippetje verwelkomen voor haar stukje banaan.



Lees eens bij www.inhethogenoorden.wordpress.com
zij vertelt hoe het is.

Hoera, het is vandaag.
Helemaal blij.
Het is droog buiten en doodstil.
Mr. X is even op stap voor zijn brommer.
Ik zit aan de koffie.
Nog steeds verstijfd van bezoek aan kapper maar de koppijn is weg.
Gisteravond hele avond met kruik tegen schouders op de bank gezeten en vroeg naar bed.
Het zonnetje schijn een beetje verlegen maar genoeg voor mij om zo naar buiten te gaan om de laatste bollen te planten en de hokken te verschonen.
Als het goed is komt stiefzoon vandaag bij ons langs om zijn nieuwe meisje voor te stellen.
Studeert psychologie, weet je nog.
Helemaal mijn ding dus.
Ben dol op gesprekken die daarover gaan en had wel heel graag dat willen studeren.
Of in ieder geval psych willen zijn.

______________

Frankrijk zomer 1974.
Hij was 15 jaar. Ik ook.
Lichtblauwe ogen, donker krullen.
Wat een stuk.
Zo stoer ook.
Hij woonde in Parijs en was door zijn ouders naar familie naar dat piepkleine dorpje gestuurd omdat hij niet te handhaven was.
Tja en in dat dorpje, waar ik mijn mooiste vakanties ooit doorbracht, viel niet veel kattenkwaad of erger te doen.
Er was een supermarkt, een bakker, een kroegje, een lagere school.
Niet eens een kerk.
Veel natuur dat wel.
Heuvels, weilanden vol koeien, beekjes en als je veel liep een ijskoude riviertje waar we in zwommen en dammen aanlegden.
Hij was daar dus.
En werd verliefd op mij.
Klom s'avonds na het eten uit het raam om bij mij/ons te zijn een groep vrienden die zich ieder avond verzamelde om gewoon bij elkaar te zijn buiten.
Ook uit omringende dorpjes kwamen ze.
Didier had al seks gehad vertelde hij en dat was helemaal stoer natuurlijk.
Niet dat ik er aan toe was maar om een vriendje te hebben die dat al meegemaakt had, dat had wel wat.

Ik vind het weleens jammer dat de meesten kinderen nooit meer zo een vakantie zullen meemaken.
Je gewoon met niets moeten vermaken en dat nog doen ook.
Verliefd zijn was een beetje in een weiland met hoog gras liggen en zoenen en praten en lachen.
De meeste jongens hielpen met hooien op het land en waren hartstikke bruin.

Didier en ik hielden contact via vrienden die ik nog heb en hij kon zo romantisch schrijven.
Zo kocht hij tulpenbollen voor in de tuin bij zijn ouders (in Parijs) zodat hij zo aan mij kon denken.
Totdat we 33 waren hielden we contact.

Omdat hij en mijn vriendinnetje Cathy, die in dat dorpje woonde, bij mijn mooiste herinneringen horen dacht ik vaak aan ze.
Cathy nam begin dit jaar opeens contact met mij.
Het eerste wat ik haar terugschreef; jij bent zo belangrijk voor mij geweest.
En nu 2 dagen gelden, schrok ik me wild.
Didier had me een berichtje gestuurd.
Het was natuurlijk niet zo raar dat ik de afgelopen 2 weken veel aan hem dacht vanwege dat Parijs gedoe maar hoe toevallig is het dan als op je scherm opeens zijn naam verschijnt.

Ik was al behoorlijk van slag, door die toestanden bij de kapper, de de afspraak die ik de volgende dag had en kon dat er even niet bij hebben.
Die nacht sliep ik dus totaal niet.
En had het bericht ook niet gelezen.
Dat deed ik gisteren.
Het was een zeer beleefd bericht, ja zo zijn wij fransen, in U-vorm  dat hij dacht mij gekend te hebben en of dat klopte.
Ik heb nog niet geantwoord.

Ik ben zo het verleden aan laten wat het was.
Ik heb geen zin in foto's van een dik, kaal mannetje.
Ik wil die mooie jongen in mijn herinnering houden.
En heel eerlijk gezegd moet hij ook het beeld van dat mooie slanke meisje behouden.
En niet van een bijna zestig jarige oude doos.
Ik wil die mooie herinneringen niet veranderen.
Ze moeten zo blijven zoals ze zijn.

Ik heb hier in de woonkamer een kastje met mooie herinneringen, vooral aan mijn  moeder en grootmoeder maar er zitten ook brieven en foto's van Cathy en hem in.
Geen brief heb ik weggedaan.
Zo belangrijk waren die 2 voor mij.
Wat een heerlijke herinneringen.
Vakanties die 6 weken duurden in dat kleine dorpje.

Non je n'ai rien oublié

Ik was niet van plan om te bloggen, te weinig tijd maar ik voel me beroerd dus even proberen of ik mezelf beter kan schrijven.
Lukt vaak dus waarom vandaag niet.

Het ging zo.
Ik had om 15 uur afspraak met de kapper, op loopafstand.
Dat kunnen lopen doet het bij mij.
Ik doe zoveel mogelijk lopend, vandaar dat ik daar ben en daarbij ben ik niet veeleisend.
Ik denk wel dat het de laatste keer is geweest.
Twee uur moest ik daar zitten en dat wist ik wel maar die kapster heeft geen 2 minuten haar b../mond gehouden.
Ze was zo druk en heeft een penetrante stem.
Muziek erbij.
Ik dacht dat ik gek werd.
Ze zat te kwekken tegen andere klant terwijl ik onder een stille warmte kap zat.
Ik drukte mij oren dicht en probeerde te lezen en niet te gillen.
Ze had een nieuwe vriend en was helemaal lyrisch.
Het is echt een lief mens, echt, maar iedere keer stopte ze met knippen om verder te vertellen.
Toen ik thuis kwam was ik helemaal opgefokt en stijf.
Ik heb vannacht niet kunnen slapen en ik had na het bezoek al koppijn en dat betekent altijd dat dat een paar dagen duurt die pijn.
Ik weet dat dat hele overdreven reageren aan mij ligt, dat is al erg genoeg maar mijn hemel wat een toestand.
Het lijkt ook steeds erger te worden met mij en dat is best logisch want met ouder worden wordt niets makkelijker.
Ik maak me dan ook regelmatig grote zorgen.
Bij mijn nieuwe tandarts kan ik ook al niet blijven vanwege de onrust daar.
Volle wachtkamers en steeds mensen die in en uit lopen als je daar met je mond open ligt.
Ja maar wel op loopafstand.

Ik voel me dus beroerd.
Kwaad ook.
Op die kapster, die tandarts maar vooral op mezelf.
Waar moet dit toch heen met mij?
Ik ben al plannen aan het maken, of in ieder geval me suf aan het piekeren hoe ik het anders kan doen voor mezelf.
Vriendinnen die onverwachts aan de deur staan, terwijl ik zo vaak gevraagd heb om dat niet te doen, ja als het niet uitkomt ga ik weer, maar ja ik durf dat niet te zeggen.
Ja soms wel en dan heb ik schuldgevoel en is mijn dag toch verpest dus kan ik ze net zo goed binnenlaten.

Ik ben een beetje in paniek nu.
Ik moet straks naar GGZ en ben angstig en voel me beroerd terwijl ik ook daar al mijn energie nodig heb.
Het terrein daar is bekend dus dat is wel weer heel prettig.
Ik ga ook op tijd weg zodat er geen extra stress ontstaat bij het zoeken naar parkeerplek of omleiding of wat dan ook.
Ik verlang naar morgen.

Morgen wil ik in de tuin, nog meer bollen planten.
Ik wil stilte en lezen met hond tegen me aan.
Ik wil dat mijn hersenen tot rust komen en ik weer na kan denken.
Voor de beestjes zorgen.
Lijstjes maken, daar word ik rustig van.
Boodschappenlijstjes
Verlanglijstje voor de kerst.
Parijs verlanglijstjes.
Huishouden doen lijstjes
Voortuin lijstje voor volgende lente.
Lijstje voor mijn boetseren.
Zoek andere kapper/tandarts lijst

Nou ja het is wel duidelijk toch?

Voel ik mij beter?
Ietsjes.
Fijn weekend en vergeet nooit goed voor jezelf te zorgen.
Zoals mijn blogvriendin NZMZ altijd zegt; eerst de zuurstofmasker bij jezelf op doen.

Wat een prachtige chanson vind ik dit.
Van Brel eigenlijk maar ik hou niet van Brel.

Credit Card: Allereerst lieve Loes wat ben jij toch een ongelofelijke lieverd.
Ik was ontroerd door je aanbod.

Waarom we niet zelf een CC nemen?
Nou omdat ik zo een ding nog nooit nodig heb gehad en het leven me prima bevalt zonder.
Ik keek wel hoe je het aan kon vragen en naar de kosten en de voordelen.
En ik zag alleen de kosten.
Ik heb steeds het gevoel dat men gedwongen wordt tot het kopen/aanschaffen/doen van dingen.
Zoals de zenders op TV.
Ik wil geen netflix, ja maar het kost maar ....
En videoland, kun je films kijken zoveel je wil en kost maar .......
Alles gaat tegenwoordig via de computer en ja daar moet ook weer een printer bij.
Ik vond tot mijn grote vreugde op zolder een zo goed als ongebruikte camera, goed ding, veel lichter dan mijn die ik heb, makkelijk mee te nemen, ik oefenen met dat ding en merkte dat de kaart die erin zat niet paste op mijn cardreader en hup moest er een nieuwe aangeschaft worden, die trouwens amper te krijgen was want ja camera was al 7 jaar oud.
De verkoper keek me een beetje meewarig aan.
Arm vrouwtje zo een oude camera, nee dat zou hem NOOIT gebeuren, nieuwste van het nieuwste wilde hij .
Dat laatste verzin ik maar hoor, weet ik veel wat die knul dacht.
Hij weet in ieder geval dat je aan mij niet rijk zal worden.
Andere camera die het ook prima doet heeft weer een andere ouderwetse kaart erin, ja mevrouw die gaat er binnenkort ook uit.
Ik wil dus niet gedwongen worden om dingen te doen of te kopen.
Dat haat ik.
Ik hoef geen nieuwe telefoon met abonnement.
Ik kan appen en zo nodig bellen, af en toe een fotootje en het is meer dan genoeg.
Ik betaal 20 euro in de 3 a 4 maanden.
Ben al lang verleerd om dat ding overal mee naar toe te nemen en raad eens?
Nog nooit is er iets geweest wat zo dringend was .
Ik neem hem wel mee als ik mijn man niet bij me heb en ik meer dan 3 uur wegblijf.
of het is donker.
Nou ja je snapt het al; geen CC voor mij/ons.

Ik belde vriendin I. gisteren om te vragen of zij er een had en of ik die mocht leven.
Ik begon een heel verhaal af te steken en zo maar ze onderbrak me en zei , doe toch niet zo moeilijk, ik vertrouw jou. Ik kom hem vanavond brengen.
Ik was zo blij met het compliment dat ze mij vertrouwde.
Zo kwam ze met man, vriend van de X ondertussen, gezellig langs voor een bakkie, met een tijdschrift, een plant en de bewuste kaart.
Zij hebben er samen 3, maar zij reizen ook veel.
Samen, apart, zakelijk.


Mr. X werk deze week 3 ochtenden, volgende week 4.
Hij is erg moe en is om 21.30 al aan het gapen.
Gaat vaak eerder naar bed dan ik en dat was nooit zo.

Oh vergeet ik het belangrijkste bijna.
Ik heb geboekt voor Parijs.
30 april pas maar zoals jullie wel merken zit ik me hier nu al te verheugen.
We hebben een appartementje.
We zijn van plan om zoveel mogelijk lopend te doen.
I. vertelde dat toen zij er waren met iemand die de stad goed kende ze steeds de metro ingingen en eigenlijk alleen de hoofdzaken zagen maar niet de straatjes, caféetjes , de Parijsenaars.
Dus gingen zij ook lopen.
Ik ben sowieso niet van plan om veel onder de grond te komen.
Brrrrrr.

Heb een boekje en een kaart gekocht en hoe meer ik kijk hoe meer ik wil.
Ik ben dol op beelden en fonteinen.
Nou dan kun je je lol op.
Mocht het niet zo lijken, de wensen van mr. X worden zeker ingewilligd.
Zo wil hij de Eifeltoren op bijv.
En veel meer.
Nou ja we zien het allemaal wel, maar blij ben ik wel.

Ik moet denken aan een vriendin die riep: ik hoop dat november gauw voorbij is want ik heb het zo vreselijk druk.
Op 2 november lag ze in het ziekenhuis met blinde darmontsteking en kon ze de hele maand niets doen.
Soms neemt het leven zo een rare wending en heb je helemaal niets meer te vertellen.
Lag ze daar voor pampus op de bank.
En de wereld draaide gewoon door.
Trouwens iedereen had het schijnbaar heel druk want veel hulp heeft ze niet gekregen.

Een buurvrouw vroeg aan mij wat iemand voor mij zou kunnen doen als het slecht met me gaat.
Ik wilde dat voor mezelf opschrijven wat me blij zou maken want vaak voel ik me in de steek gelaten, maar tot nu toe kreeg ik geen woord op papier.
Ik weet het dus echt niet.
Als X weer aan het werk is zou het hele prettig zijn dat iemand een paar boodschappen voor me zou doen en dan gewoon de tas voor de deur achterlaat want ik wil niemand zien of spreken maar ja omdat dat ook weer zo raar is zal ik dat waarschijnlijk nooit vragen.
En X was er de afgelopen maanden dus die deed het.
Kaart of klein kadootje door de brievenbus zoals een tijdschrift (die je zelf al gelezen hebt hoor)
of chocola die ik wel mag.
Haha, ik verzin het net even hoor.

Ik kwam een tijdje terug een moslim dame die ik goed gekend heb in de supermarkt.
Toen ik vroeg hoe het ging begon ze te huilen, ze verging van de pijn, hernia.
Kunnen je kinderen je niet helpen?
Nee die hebben het zo druk met werk.
En je man?
Nee, die doet dat echt niet, boodschappen doen.
Echt het lag op het puntje van mijn tong, maar gelukkig beet ik er net op tijd op, om aan te bieden om te helpen maar ik heb ook mijn geloof.
Ik ga geen dingen doen als er een man in het spel is die het makkelijk kan doen maar het niet wil/kan/doet.
Ik ga niet strijken bij vriendin met gebroken arm terwijl hij gewoon thuis is.
Ik heb ook mijn principes.
En het gaat om zijn overhemden.

Ik zit hier te genieten van de stilte, met mijn koffie.
Probeerde gisteren een appartement te regelen in Parijs, blijkt dat je een creditkaart moet hebben.
Je hoeft pas te betalen als je daar bent dus dat heeft er waarschijnlijk mee te maken maar heb jij een creditcard?
Wij niet.
En zou jij hem uitlenen aan iemand die je goed kent?
Er wordt geen geld vanaf gehaald hoor en het is betrouwbaar want wij boeken vaker daar .
Ik durf het gewoon niet te vragen aan een vriendin, het is toch raar om dat te doen?
Of zou jij het doen? uitlenen of vragen
Ja, wees niet bang hoor, ik vraag het me alleen af.
B.ooking.com geeft het zelf aan als oplossing.
We kunnen ook gelijk betalen en dat scheelt ook nog eens 100 euro maar dat durf ik niet.
Stel dat......... en dan verzin ik wel allerlei doemscenario's .
Het weer, aanslag, ziekte.
Nou ja gewoon probleempje tussendoor dit, maar wel irritant probleempje.

Vandaag, na 2 drukke dagen weer een stille dag.
Ik ga er van genieten en mijn dingetjes doen.
Morgen lange zit bij de kapper en vrijdag eindelijk naar het GGZ voor 2 uur lange intakegesprek.
We gaan het beleven.
Nou ja niets nieuws voor mij.
Ik ben er klaar voor.
Kapper is erger. ;-)

November.
Er staat een bezoek aan 2 musea op het programma.
En 1 aan theater.
Een filmavond en een verjaardag.
Vier boetseer ochtenden.
We zullen zien hoe het loopt.




@ Janne, ik heb gereageerd op jouw reactie.
Ik weet niet of je een weblog hebt?

@ Lot. Heel veel plezier in Ijsland,. Ik ben heel benieuwd wat je allemaal gaat beleven hoor.