Wat is ze toch klein onze Soop
Moe en warm en spierpijn
en gek genoeg geen zin om te schrijven.
Slapen gaat best goed.
Las ergens dat iemand zweert bij een glaasje 100 procent kersensap voor t slapengaan.
Dus ga ik op zoek.
Tja hoe erg kan t zijn als t niet helpt?
We zijn veel op stap geweest voor onze badkamer.
We kregen prachtige 3 d tekeningen waardoor alles veel makkelijker werd.
Een lijst met goede tegelaars.
Tegels die we mooi vonden kregen we van ieder 1 mee zodat we thuis konden kijken.
prijsindicatie.
Capuccino.
goed advies.
geen verplichtingen.
Wat wil je nog meer.
Gisteren gingen we toch weer op pad want ja t kon wel goedkoper vond ik.
Kom je binnen hangen er twee verkopers verveeld op een bank.
Ze waren zeker aardig maar wat een verschil met de dag ervoor.
Het maakt zo een andere indruk.
en als de prijzen nou zoveel goedkoper waren maar dat was hetzelfde.
De keuze was dus meteen gemaakt en gaf een soort rust.
Klaar, we gaan gewoon alles halen waar we zaterdag waren.
Het jongste nichtje gaf dus een feest omdat ze 18 was geworden.
Nou ja ze gaf helemaal niets, het waren haar ouders.
Moeders regelde locatie, eten, nodigde de mensen uit.
Waarvan vooral hun vrienden.
Volgens mij maakte het het nichtje allemaal niet zoveel uit.
De locatie was in ieder geweldig sprookjesachtig.
Nergens terug te vinden op het net en aan de weg waar jachthaven is waar mr. X zijn boot heeft maar nog nooit van gehoord of gezien maar wat was t mooi.
Het was een huisje met alles erop en eraan met overdekte terrassen in prachtige tuin
Je zorgt zelf voor eten en drinken en verder is alles aanwezig.
o man zo mooi.
Sommige dingen lossen zichzelf ook op.
Ik had al gehoord dat het oudste nichtje er niet zou zijn.
Een groot probleem minder dus.
maar wat voelde ik me rot voordat we er naar toe moesten.
En Remie (alleen op de wereld) maar denken dat t erg is om geen familie te hebben.
Enfin t werd een heel gezellig feestje.
Echt.
Wat wel weer heel vreemd was, ik ken daar iedereen he, en ook hun kids, zoende ik een knul van 20 die ik al vanaf zijn geboorte ken, die zat aan tafel met iemand met kaal hoofd, petje op en gebogen over zijn telefoon en dacht dat t vriendje was.
Omdat die gast niet opkeek zei ik ook niks.
Een kwartier later zie ik opeens dat t het neefje is.
Grappig he familie.
Ja je ligt in een deuk.
Enfin ik heb m even goed beetgepakt dat neefje van mij.
Had me ook voorgenomen om niet naar hem of t nichtje verwijten te maken.
Gewoon zeggen dat ik van ze hou en niet beginnen dat ik ozo verdrietig ben dat ik ze nooit zie.
Neefje woont bij zijn moeder op loopafstand.
Neefje heeft zwart haar met prachtige krullen maar nu weer een kale kop.
Hij vertelt dan weer een ingewikkeld verhaal maar ik weet dat hij het uit stress doet.
Ik heb die neiging namelijk ook af en toe.
Zoveel stress dat ik mijn haren het liefst eraf zou trekken of op zijn minst helemaal eraf knippen.
Het neefje was heel erg zenuwachtig, kwam niet goed uit zijn zinnen en voelde zich doodongelukkig tussen al die mensen die hij ook allemaal kent.
Zullen we binnenkort iets leuks gaan doen vroeg ik.
Ja zei hij meteen, zullen we naar t bos gaan en mag mijn vriendin dan ook mee want die vindt dat ook zo leuk.
Hey, zei mr. X tegen hem, kom je eens een pilsje drinken of bij ons eten?
Ja zei t neefje en ik weet dat ie t meent op t moment dat hij t zegt maar t niet zal doen.
Ik zie aan alles hoe rot hij zich voelt.
En ik herken het van vroeger maar bij mij was t thuis nog erger dan tussen de mensen gaan zitten dus deed ik dat.
Maar dat zenuwachtige gedoe, die handen en die ogen. pffff.
Toen hij eindelijk weg kon komen werd er gezegd dat hij nooit de waarheid vertelt, dingen verzint en dat hij waarschijnlijk niet eens een vriendin heeft.
Natuurlijk kwam ik voor hem op maar had me ook voorgenomen om me niet te laten gaan want ja dan was ik weer degene die niet spoort.
Toen ik zo oud was als hij, 22 jaar, zei een vriendin tegen mij dat ze zo bang was voor de dood, ik zei dat ik zo bang was voor t leven.
Dat zie ik allemaal terug in de ogen van het neefje.
Die angst voor alles.
Ik heb me er op mijn manier redelijk vanaf gebracht als je mijn leven nu zo ziet maar ik weet ook dat ik t gevecht nooit meer aan zou gaan.
Te lang in de hel gezeten.
Nou ik wilde er niets over schrijven is dus niet gelukt ;-)
Merk nu ook dat t geen wonder is dat ik zo gesloopt ben.
Door hem komt er weer zoveel boven maar ook mijn liefde voor dit kind die altijd mijn favoriet is geweest omdat hij zo lief was.
Door ieder die je maar kan verzinnen in de steek gelaten.
De grootste reden dat ik geen kinderen wilde was dat ik geen kind wilde die op mij zou lijken en zo ongelukkig zou zijn als ik was.
Hij werd t kind wat die ik niet geboren wilde laten worden.
Ik wil de anoniem die een paar dagen geleden haar verhaal vertelde bedanken voor haar persoonlijke reactie.