pourquoi pas ???

ps. nog steeds vol plannen voor Parijs, eerste week van mij.

Soopje en Wybertje, 2 jaar geleden.

Ik had vannacht 2 nachtmerries.
Eentje zo vol geweld, hoe kom ik er toch op, dat de filmmakers blij zouden zijn met het verhaal.
Ik werd gillend wakker.
Daarna andere droom, veel minder erg maar toch nachtmerrie-achtig.
Niets voor Hollywood dus.
Het was donker buiten en ik wilde niet meer slapen.
Te eng.
Besefte opeens dat ik zeer waarschijnlijk vergeten was om mijn medicijnen te slikken wat dus betekent dat ik vandaag beroerd zal zijn terwijl ik 2 leuke afspraken heb waar ik me op verheugd heb en die me zeker goed zullen doen.
Ik baal dus heel erg.
Merk nu al dat ik ze niet geslikt heb.
Enfin ik lag dus wakker, het was nog voor zessen.
Opeens hoorde ik in de verte een haan kraaien en ik kon er niets aan doen maar ik voelde mijn linkermondhoek vanzelf omhoog gaan.
Daar werd ik dus vrolijk van.
Alsof ik op vakantie in de campagne was.
Omringd door ooms, tantes, nichtjes en neefjes en mijn beste vriendin woonde naast dat huis en daar was ik elke dag mee.

De 2 gesprekken die ik heb gehad met de psych in afwachting van de GGZ hebben al heel wat in gang gezet op een prettige manier.
Het lijkt of de vicieuze cirkel is opengebroken en ik eindelijk verder kom met mijn gedachten.
Ook ben ik blij dat wat betreft mr. X er weer dingen gebeuren wat zijn terugkeer op het werk betreft.
Niet meer maar maanden afwachten tot er iets gaat gebeuren.
Het begin is er.
Straks is alles weer zoals we gewend zijn.
Voor mij en voor hem.

Gisteravond, hij was naar HMH voor een concert, ging ik de opgeslagen appartementen in Parijs nog eens na.
Te duur, toch niet leuk genoeg, parkeren 40 euro per dag, geen  mogelijkheid tot annuleren.
Volgens hou ik er nu 3 over.
Op de kaart gekeken wat het gunstigst was.
Opschrijven wat ik graag wil zien.
Wat X wil zien weet ik al .
In totaal ben ik al zo een 5 uur bezig.
Het schatje denkt altijd dat je zoiets in 10 minuten kan regelen maar zo is het niet.
Zeker niet als je zoals ik ben.
Het liefst zou ik ook nog willen weten wat voor weer het wordt de eerste week van mei.
Weten jullie het misschien?
Ik weet trouwens niet of ik de Metro in zal durven maar dat zien we daar wel.

Een kat.
Sinds 2 jaar of zo heb ik geen kat meer en mr. X heeft gezworen dat er nooit meer een kat in huis komt.
En ik geloof hem.
Ik zou zo graag een kat willen.
Overal zie ik leuke, mooie en gezellige katten voorbijkomen.
Meteen als ik of FB kijk al.
Ja, lid van een dierenclub daar.
Of bij de klei juf waar er 2 schoonheden rondlopen en bij ons komen liggen terwijl we aan het werk zijn.
En hier in de tuin lopen er 3.
Nooit tegelijk maar ze zijn er wel.
Zou jij een hele mooie ring willen, vraagt mr. X weleens.
NEE, zeg ik, ik wil een kat.
Nou ja die ring mag er best bij want ik hou van ringen maar dat is bijzaak.
Een kat is een tweede levensbehoefte.
Ik weet zeker dat als ik er een paar tranen uit kon persen ik een kans zou maken maar ja jullie kennen mijn probleem; ik kan niet huilen.
Hoewel X wel heel erg standvastig is in deze.
Verder kan ik geloof ik alles krijgen wat ik zou willen denk ik maar volgens mij ben ik niet zo hebberig.

Egoisme.
Egoisme is aan te leren.
Gisteren was ik het heel erg.
Ik ga naar een lezing toe waar ik me op verheug.
Ik zette het op de groepapp dat die lezing er was met het idee, als iemand wil gaat ie ook maar ik geef je niet op en je kan niet meerijden.
Dom gedacht.
Ik ga mee, zal ik je ophalen en geef je me op?
En Yvonne gaat ook mee wil je haar ook opgeven.
paar uur later, Yvonne gaat toch niet mee, wil je dat even doorgeven.
Andere; kan ik met je meerijden.
Ik was gisteren in een egoistische bui en koos voor mezelf. NEE, kan NIET.
Ik hoefde van mezelf ook geen uitleg te geven.
De reden is dat ik op niemand wil wachten want ik ga me weer irriteren en ik wil met een leeg hoofd naar die lezing toe zodat ik alles op kan nemen en kan genieten van de info.
Ik wil daar gewoon op tijd en "leeg" aankomen.
Beetje schuldgevoel heb ik wel, zoals gewoonlijk, maar dat is beter dan op iemand wachten die een kwartier te laat is of meer.

Wie is er leuk of attent geweest de afgelopen 2 maanden?
NIEMAND, dus ik hoef het ook niet te zijn.

NIEMAND is trouwens niet waar want ik heb hier zoveel lieve en leuke reacties gekregen en mails.
Ik vertelde over jullie aan de psych gisteren en ze vroeg aan mij hoe dat dan werkte zo een blog.
Wilde zij ook wel.
Haha.
Elke reactie is als een soort aanzichtkaart vind ik.
Iemand neemt de tijd voor je, om je te lezen, na te denken en te reageren.
Bijzonder toch.

Ik las ooit ergens dat bloggers mislukte schrijvers zijn.
Wat mislukt?
We schrijven toch en we hebben er toch plezier aan.

Even terug naar Parijs.
Als ik er zo op het net mee bezig zijn komen er allerlei luchtjes boven.
Zo weet ik nog hoe het in de Metro rook of in het appartement van mijn grootmoeder.
Ik zat net na te denken wanneer ik er voor het laatst was.
Dat was met een franse minnaar
Hoe romantisch wil je het hebben.
Hij woonde in Nice en moest voor zaken naar Parijs voor een paar dagen en of ik daar ook heen kwam.
Ik ging.
Het was heel leuk.
De franse minnaar wilde trouwens dat ik bij hem kwam wonen maar het is duidelijk dat ik dat niet gedaan heb he, anders zat ik nu weer in mijn geboorteplaats Antibes.
Dat zou wel gek geweest zijn.
Nee, ik hou niet van warmte, en de zee is prima af en toe.
Mijn grote Liefde woonde gewoon in NL een paar km bij mij vandaan.
En ik hou van het NL klimaat.
Zeker als het herfst is en het mooi weer is als vandaag.
Kreeg vanmorgen vroeg al een berichtje van vriendin I. en haar Enfant Terrible of ik mee ging naar het bos maar ik ga vanmiddag al met heel iemand anders.
En als diegene afzegt vermoord ik die, hou dus voorpagina van T.elegraaf in de gaten.
Als ik er niet op sta met balkje voor mijn ogen dan is de afspraak doorgegaan.

Na de maandenlang discussies over transgenders en niet meer mevrouw of meneer zeggen in de trein maar passagiers is het nu tijd voor ieder die ooit sexueel misbruikt is.
Je kan niet zappen op de late avond of er is een bn-er aan het woord of Amerikaan die het meegemaakt heeft.
Ik wil niemand kwetsen want het is vreselijk als je het meegemaakt hebt maar ik vind niet dat als iemand aan je billen heeft gezeten, of zijn hand op je borst je dan van sexueel misbruik mag praten/
Als dat  wel zo is dan kan ik je zeggen dat ik ook wel een paar praatshows vol kan praten.
Natuurlijk mag iemand niet aan je kont zitten als je dat niet wil maar hij/zij mag ook niet aan mijn buik of voet zitten als ik dat NIET wil.
Toen ik jong was is het dus best weleens gebeurt hoor dat iemand zijn hand in je kruis legde of wat dan ook.
MAG ABSOLUUT NIET maar om het nu aanranding te noemen?
Kijk zijn hand pakken en wegduwen, klaar.
Gaat ie door is het een ander verhaal zeker als er kracht bij komt zodat je niet weg kan komen.
Ik vind echt dat alles maar dan ook alles zo overdreven wordt in nl.
Op sommige momenten voelt het gewoon vreemd als je hetero bent en in een goed lichaam zit.

__________________

Ik ben al maanden bezig om me af te vragen of mijn gevoel wat ik heb voor mensen nu aangeboren is of aangeleerd.
Kan ik gewoon niet echt van iemand houden of heb ik me er voor afgesloten.
Daarom wil ik dus weer getest worden en duidelijkheid krijgen.
Ik hou van mr. X, dat weet iedereen, maar ik kan ook helemaal niets meer voelen voor hem en niet omdat ik kwaad ben of er ruzie is of zo maar zomaar.
Het kan zomaar weg zijn en dagen weg blijven.
Het is een heel eng gevoel want uiteindelijk is hij de enige waar ik van hou en als dat ook nog weg valt........
Liefde voor dieren is er wel altijd.
Dat is tenminste iets.
Toch is er regelmatig, helemaal niets en dat is pas eng.
Waarom zou je hier zijn als je toch van niets of niemand houdt?

Tuurlijk hou je als kind van je ouders.
Ze zijn je veiligheid, je kan ze vertrouwen want ze hebben alles voor je over.
Al snel had ik als kind door dat het helemaal niet zo veilig was maar ik dacht dat het iedereen zich zo voelde als ik.
Ik begon al heel jong voor mijn broer te zorgen.
Mijn broer werd mijn alles.
Een tante had ik waar ik dol op was, ze was een zus van mijn moeder en na mijn moeder hield ik het meeste van haar.
Ik kan me nog precies het moment herinneren dat die liefde ophield.
Er was een reden voor.
De liefde kwam niet meer terug, teveel teleurstellingen.
De eerste vrouw van mijn broer voelde als een zus.
Zoveel meegemaakt met elkaar.
Heel veel leuke dingen.
Daarom vergaf ik haar iedere keer alles.
Toen kwamen de kids van haar en mijn broer.
Grote liefdes werden het.
Nee, dat zou nooit overgaan.
Dat kon gewoon niet.
Het gebeurde wel.
Dit waren de belangrijkste mensen in mijn leven.
Geen een is er over.
Nou ja is niet echt waar.

Ik stond in tuincentrum naar plantjes te kijken toen er opeens iemand achter mij stond en zonder dat ik de tijd had om mij af te sluiten had ik hem in mijn armen en knelde ik hem bijna fijn.
Hey hij heeft lippenstift op zijn wang, oh van mij natuurlijk.
Oh mijn kindje, mijn babytje van 24 jaar.
Hij was ook blij om mij te zien.
Kom je volgende week langs bij mijn vriendin vroeg hij en bleef het een paar keer zeggen.
Ik was weer helemaal verliefd en blij.
Mr. X stond met mijn ex-schoonzus te praten, zijn moeder dus.
Ooit mijn zus.
En echt ik mis haar af en toe maar wordt dan boos op mezelf.
Hoe vaak moet iemand je in de stront trappen voordat het echt over is?

Ik denk dat ik best wel ooit gewoon van mensen heb kunnen houden maar dat het nu gewoon niet meer gaat.
Ik vertrouw ze gewoon niet meer.

_______________________

Na zwemmen met krokodillen, bungiejimpen en eten in het allerbeste restaurant van Parijs
waar je 3 jaar van tevoren moet reserveren, ga ik morgen weer verder met mijn bucket list.
Tja ook dat moet je hebben, ik ben al gewoon hetero en als ik ook nog geen bucket list zou hebben hoor ik er helemaal niet meer bij.
We naar naar t Loo.
Ik kreeg 2 vrijkaartjes voor allerlei musea en mocht je denken dat dat leuk is? echt niet.
Ik mocht er 2 uitkiezen van mezelf en koos t Loo en voor mr X t Rijksmuseum.
Iedere keer stelde we het uit want ja wandelen of tuinieren was toch leuker op dat moment. maar om die kaartjes te laten verlopen kon ook niet en weggeven ook al niet.
Ik hou van musea hoor en mooie dingen zien en t Loo staat al jaren op mijn lijstje.
Ik heb er dus wel zin in en we kunnen nu niet terug want ik vroeg zus van X mee .
We gaan er dus een mooie en educatieve dag van maken.
En schoonzus had ook veel zin.
_______________

Ik wens jou ook een fijn weekend.

Gisteren moest ik 2 keer naar de tandarts.
Ben net overstapt naar eentje op loopafstand.
Het is daar ongelofelijk druk en onrustig en de wachtkamer zit altijd vol.
Dit is geen blijvertje denk ik.
Lig je daar in die stoel komt er iedere keer weer iemand binnen om iets te zeggen of te pakken.
Echt totaal niet voor mij.
Maar goed dit hebben we weer gehad.

Vanmiddag afspraak met vriendin om een bakkie te gaan doen.
Hoop dat het gezellig wordt.
Tja dat weet je tegenwoordig ook niet meer.
Ik snap niet zo goed waarom ik maar met mensen om moet gaan terwijl het me eigenlijk helemaal niet zo goed af gaat.
Wil ik absoluut niet op mijn vader lijken?
Is het angst om alleen komen te staan?
Of is het gewoon omdat het heel interessant is om verhalen te horen over hun leven, hun ideeen?
En misschien ben ik net zo een groepsdier als andere mensen.
Oh nee hellllup, ik wil niet een groepsdier zijn.
Nou ja er zijn ook leuke groepen.

Ik ga even van de hak op de tak maar voor mij zit er wel een logica in.
Ik keek GTST.
Niet aan te raden trouwens maar er was iets wat me tot nadenken bracht.
Bill is net zijn grote liefde kwijtgeraakt bij een brand en loop in een tuincentrum en krijgt ruzie met iemand in zo een scootmobiel.
Hij weigert ruimte te maken voor die man en zegt; aan hen zie je dat je iets mankeren maar niemand ziet het aan mij dat ik kapot ga.
Ik vond dat wel een goeie eigenlijk.
Voor mensen in een rolstoel of andere duidelijke handicap is er van alles, ze mogen zelfs hun hond overal mee naar toe nemen en dat is geweldig hoor, al vind ik dat er hier af en toe wel overdreven word en dan begin ik weer over dat blinde pad in winkelcentrum van mijn vorige woonplaats waar ik nog nooit een blinde gezien heb maar wel verschillende mensen hun enkels zien zwikken, je kan er ook niet met rolstoelen of kinderwagens over lopen.
Nou ja, dat even tussendoor.
Kijk dan zit ik in zo een overvolle wachtkamer en denk; waarom is er voor ons geen stilte wachtkamer? Waar kinderen, ja hoor ga ik weer, niet mogen rennen en schreeuwen.
of bepaalde uren in de supermarkt zonder muziek en drukte.
En waarom mag ik geen hondje meenemen want daar word ik heel rustig van.
Konijn of cavia mag ook.

Ik doe al heel veel dingen niet meer in het weekend omdat het te druk en lawaaiig is.
Soms boezemt het me angst in want stel je voor dat wat ik voel zo erg wordt dat mijn wereld steeds kleiner word?
Ik denk dat mijn vader hetzelfde had en daarom nooit eens ergens naar toe ging en zijn wereld heel klein heeft gemaakt wat hij heerlijk vond maar ik wil nog wel dingen mee maken.


Mr. X moest allerlei testen doen bij de psych.
Ik heb een test echt heel slecht gedaan zei hij.
Ik had bijna alles fout.
Dat was de assertiviteittest
Ik moest wel lachen.
In mijn vuistje hoor.
Je kan natuurlijk niets fout doen in zo een test maar ja laag scoren daar houden mannen niet van.
Maakt niet uit met wat.
Ja mijn Lief kan slecht voor zichzelf opkomen.
Gelukkig bleek dat het in onze relatie wel goed zit.
Daar kan hij wel goed zijn grenzen aangeven en blij toe want dat was een angst van mij om een relatie met hem te beginnen 16 jaar geleden, was hij niet te lief voor mij?

Ik ben zelf ook nog steeds aan het oefenen met voor mezelf opkomen.
Zo zei ik gisteren een afspraak af omdat ik me verheugd had op een lezing (volgende week) maar per ongeluk een eetafspraak had gemaakt met vrienden.
Twee dagen lang getwijfeld maar toch voor mezelf gekozen.
Punt 2 is dan me niet schuldig voelen en dat lukt ook best aardig.
Zij hadden zelf ook de afpraak al een keer verschoven dus waarom ik niet.
De X begreep er niets van.
Dat zou hij dus echt nooit doen, dan maar geen lezing.
Kiezen voor jezelf is not done is zijn ogen.
Dat anderen het allemaal wel doen ja dat moeten zij weten maar WIJ doen daar niet aan.
Ik voel me best trots op mezelf.

Gisteren, zomaar stond er een buurman voor de deur met een grote gerookte forel.
Mr. X is daar dol op.
Dit soort dingen gebeuren ons vaker hier en ik weet dat ik het ook vermeld maar ik blijf het bijzonder vinden.
Al eet ik er niet van, het maakt me iedere keer weer blij als ik iets in de brievenbus, in de voortuin of aan de deur vind.
Weet je nog het verhaal van de groenten aan de deur?
Vroegen de buren of we het gevonden hadden ja zei ik en het was heerlijk.
Euh...het was voor de konijnen.
Oh oké maar toch was het heel lekker.


fijne dag.

Wat een prachtig weer.
Ja maar over een paar dagen gaat het regenen, hoor ik mensen zeggen.
Waarom doen we dat toch?
Laten we lekker genieten van het nu en wat maakt t dan uit dat het gaat regenen in het weekend want zo ver is het nog lang niet.
Ik loop weer op blote voeten rond binnen en buiten en op het huis.
Mijn voetjes zijn dol op die vrijheid.

Gisteren naar een psycholoog om de tijd te overbruggen dat ik bij GGZ terecht kan.
Eindelijk kwamen er een paar tranen tevoorschijn, niet veel hoor, je kon het amper huilen noemen maar toch beter dan niets.
Weet niemand wat er echt aan de hand is? vroeg ze, dat is wel erg eenzaam.
Ja, vertel mij wat.
Ik had er graag met meisje met het rode haar over gehad maar die zit in een hele goede en mooie periode en heeft aangegeven het niet te willen horen.
En ik snap haar.
Natuurlijk ben ik teleurgesteld en merk ik dat ik wat afstand genomen heb maar ik begrijp het.
Wil niet zeggen dat ik het eerlijk vind.
Ze kreeg gisteren weer een hele goede uitslag moet ik dan haar met mijn sores opzadelen?
Geen haar op mijn hoofd.
Daarom blij dat er artsen en psychen zijn.
Men kan zeggen dat ja vriendinnen elkaar alles kunnen zeggen en er altijd voor elkaar moeten zijn maar geloof me, het zit toch even anders in elkaar in het echte leven.

Dus meteen na thuiskomst kwamen zij en haar man bij ons in de tuin op de thee en praatte we bij over alles wat we meegemaakt hadden afgelopen week want zij waren een weekje op vakantie geweest.

Ik ging gisteravond om 20.30 naar bed en keek daar TV en werd vanmorgen met koppijn wakker, belde mijn afspraak af en zit nu dus aan de koffie en mijn verhaal te schrijven.
Mr. X is naar zijn werk voor een halve dag en had er veel zin in.
Gisteren maakte hij de ren van de beestjes af en het is heel netjes geworden.
Ik ga zo even goed aan de gang in de woonkamer en kan me er gewoon op verheugen.
Ondanks dat t allemaal niet mee valt vind ik mezelf af en toe een echte bofkont met ons huis, tuin, buren, beestjes, koffie en op de allereerste plaats; mijn man en op de tweede Sofietje.

Maak er weer een leuke dag van maar vergeet niet........
.....over een paar dagen gaat t weer regenen.

Geen flauw idee waar ik over ga schrijven.
Niets bijzonder, gebeurd zo vaak.
Gewoon zitten en je vingers laten gaan.
Ik had iets in mijn hoofd en dacht eerst even op FB kijken.
Daar zag ik een foto van mijn ex schoonouders.
Ik heb ze een paar jaar niet gezien.
Wel altijd op de hoogte hoe het met ze gaat.
En dan zie je opeens een foto.
Ik schok me wezenloos.
Ze zijn 67 jaar getrouwd en trouwden niet eens zo jong.
Mensen waar ik veel van gehouden heb en waarschijnlijk op mijn manier nog steeds van hou.
Ik ben in shock door de foto want als zij 100 jaar ouder zijn dan toen ik bij hen thuiskwam met hun zoon ben ik dan ook niet 100 jaar ouder?

Of ga ik schrijven over de best saaie week?
Dat ik me suf piekerde hoe ik het anders MOET doen maar niet wist hoe.
Ik verveelde me zeker niet maar wat een nietszeggende week.
Ondertussen blijft mijn hoofd op volle toeren doorgaan.
Kom op doorzwemmen, je mag niet opgeven.

Gelukkig hebben we humor, dierenliefde en een man die niet zonder mij kan.
Drie dingen die me elke keer doen beseffen dat ik door moet zwemmen.
Stel dat er in de hemel geen dieren zijn?
En dat er niets te lachen valt?
En mijn mr. X zit daar zeker niet dus ik heb er niets te zoeken.

Het grafiek van mijn leven is nogal grillig zoals jullie weten.
Pieken, dan weer niets, dalen, dalen, dalen en dan weer een hoop pieken.

Gisterenavond was er weer een met een hoge piek.
Jeetje wat heb ik gelachen, geschreeuwd, gedanst en dubbelgelegen.
Het begon als gewoonlijk; supersaaaaiii.
Jongste zus en zwager van de X waren 25 jaar getrouwd.
Iedereen zat een beetje verveeld om zich heen te kijken.
Totdat de dansmuziek aan ging.
Ik dacht echt dat het hart het ging begeven maar dan was ik wel lachend onder gegaan.
Mr. X, mooie schoonzus en ik hebben een geweldige dansshow weggegeven.
Tenminste dat denken we.
En hoe meer we dansten hoe beter we waren.
En mee geschreeuwd hebben we met de muziek, vooral mijn lieflijke stemmetje was overal bovenuit te horen.
Ik denk dat de mensen ons wel erg irritant vinden, zei mooieschoonzus.
Moet je eens naar hen kijken zei ik.
Zaten ze daar op een rijtje met chips en noten voor hun neus hun tijd uit te zitten.
(en van die droge stokjes met hier en daar een zoutkorrel erop, weet niet hoe die dingen heten)
Na genoeg drank kwam het gezelschap wat los en zag je wat handjes de lucht in gaan.
Wild feest mèn.
X en ik zijn meestal toch op ons best op dit soort feestjes, hoe erger we ons vervelen hoe gekker we gaan doen.
Wat was dat lekker zeg.
We konden vandaag nog op de raarste momenten in de lach schieten.

Wat een heerlijk weer dit weekend.
Gisteren overdags nog een herfstwandeling gemaakt met 9 dames, 3 mannen en 2 kids.
Eerst  koffiegedronken en daarna met zijn allen lunchen.
Mr. MOEST mee van mij en hoewel hij totaal niet wilde was het zoals verwacht ook voor hem erg leuk.

Saaie week, druk weekend.
Vandaag veel buiten gezeten en bijgekomen
en met mooieschoonzus appen hoe gek we waren gisteren en hoe leuk dat was.
Hoe vaak gaat een mens eigenlijk echt uit zijn dak?
En dan bedoel ik zonder hulpmiddelen als drank, drugs, of weet ik veel wat.
Het was echt een superfeessie.

Komende week verre van een rustige week en veel afspraken.
Ben erg benieuwd hoe alles zal gaan.
maar dat horen/lezen jullie vast nog wel.

Ze is mooi.
Op een foto kijkt ze dromerig in de camera.
Op een andere lijkt het alsof ze ieder moment kan gaan schateren.
Ze heeft plannen.
Reizen wil ze, zo ver mogelijk.
Vrijwilligerswerk doen in Afrika.
Op vakantie met vriendinnen.
Een leuke baan.
En later met haar liefde een gezin stichten.
Kinderen, dat lijkt haar zo bijzonder.
Maar haar dromen zullen niet uitkomen.
Nooit.
Ook de dromen die haar ouders hadden niet.
Nooit meer.
Want ze heet Anne.
Anne F.a.ber.


Omdat ik niet kan huilen doe ik het maar even zo.
Ik hou er niet van om het hier over het nieuws te hebben,
maar ik kan me even niet anders uiten.

Appelboom met 1 appel.
De andere had er 2 en we hadden 5 heerlijke peren.
Ik laat alles hangen/liggen voor de beestjes.
Hier zag ik met veel plezier de kauwen van smullen.

Dieren zijn net mensen.
Hoewel er eten is voor iedereen is er altijd ruzie.
Weg jij, dit is van mij, jij hoort hier niet.
Ik eerst.

Mr. X wilde van de 2 appels appelmoes maken.
Hij eet nooit appelmoes.
Ik ging naar de winkel en kocht appels voor hem zodat de anderen konden blijven hangen.


Ik was het hele weekend thuis en zag ook niemand.
Helemaal niet erg want ik was in de tuin maar gisteren dwong ik mezelf wel de deur uit.
We gingen naar de Ikeja.
Daar zag ik een prachtige donkere man, zwart mag je niet zeggen, die op een bank in slaap was gevallen.
Hij zag er keurig gekleed uit, flesje water en broodjes op tafel.
Omdat hij er zo ontspannen uitzag maakte ik me geen zorgen dat hij ziek was of zo.
Ik zag dat er later iemand van de winkel hem wakker ging maken.
Verder is Ikeja, de Ikeja.
Kwamen niet in de verleiding om iets te kopen.

Het gaat stukken beter met mij op dit moment.
Daardoor veranderen de dingen om mij heen ook.
Zo raar is dat.

Mr. X is voor het eerst naar zijn werk voor een ochtend.
Hij blijft ook tijdens de lunchpauze.
Ik ben zo benieuwd of er iets verandert is in hem.
Dat zullen we pas merken als hij weer volle dagen gaat.
Afgelopen zaterdag moest het huis van zijn vader leeggehaald worden en ik hoorde tijdens zijn telefoongesprekken hoe hij weer het meeste werk op zijn hals haalde om het iedereen maar zo makkelijk mogelijk te maken.
Heel voorzichtig attendeerde ik hem erop.
Zie je wat je doet?
Dat doe je waarschijnlijk op je werk ook.
Hij doet het hier in huis ook, maar dat mag dan weer wel ;-)

Wij maken bijvoorbeeld afspraken over koken, boodschappen, hond uitlaten maar hij houdt zich er niet aan.
En dan bedoel ik dat hij het meeste doet.
Ga ik even naar boven dan begint hij met koken, gaat de hond uitlaten en doet ook even de boodschappen.
Tja.
Mijn hoor je niet klagen, was al bang dat de therapie zou helpen.
Soms verheug ik me op een klusje en shit, het is al gedaan.
Ik weet dat mijn schoonmoeder daar ook over klaagde dat haar man ook zo was.

Enfin over een tijdje is alles weer normaal zullen we maar denken.
Is natuurlijk helemaal niet erg zo een man maar ik heb nogal snel last van prinsessenneigingen .
Kan ik dus niet aan doen he, is een bepaald stofje wat niet goed aangemaakt, of te goed aangemaakt wordt in mijn hersenen.
Daar wordt je heel gemakzuchtig van.'

Verder heb ik nog steeds niet gehoord van de hulpverlening.
Ik was een zwaar geval, kreeg zelfs nummers van hulplijnen die 24 uur per dag dag bereikbaar zijn maar we zijn ondertussen heel wat weken verder, of is het maanden, en nog steeds niets gehoord.
Nu is mijn thuisbasis goed en heb ik vaker met dit bijltje gehakt dus ik heb het weer gered maar er zijn er zat die het niet redden.
Het is natuurlijk schandalig dat sommige mensen zo lang moeten wachten op hulp.
Ik heb erg met ze te doen.
Stel dat je geen mr. X hebt en het alleen voor jezelf moet doen, dan red je het misschien niet.
Of je maakt het voor het eerst mee, dan weet je niet wat je overkomt of moet doen.

Nu is het wel zo dat we in dit land gewend zijn dat we snel geholpen worden met van alles en nog wat en we dit heel normaal vinden.
Soms schrik ik van verhalen over wat voor zorg dan ook.
Nog steeds mogen we niet klagen, toch?, maar we doen het wel.
Zo zijn we wel geworden met de jaren.
We hebben vooral rechten.

Ik ben regelmatig zeer dankbaar voor een thuis en een mr. X in mijn leven.
Geen financiele zorgen, kan gewoon met mijn beestjes naar de dierenarts, kan me goed voedsel permitteren.

Vandaag ben ik even erg dankbaar.

Kennen jullie dat?
Dat je weken kiespijn hebt, toch de tandarts maar belt en op de dag dat je moet heb je nergens last meer van/
Of je haar zit vreselijk, kapper heeft volgende week pas plek, dus je loop nog 1 week met vreselijk kapsel en op de bewuste ochtend wordt je wakker en het glanst, krult en zit o zo leuk.
Oh ja uitslag, ergens op je lijf, gaat niet weg, dus hup naar de dokter, die kan pas op 5 dagen en een dag ervoor ziet het er opeens veel beter uit en is het aan genezen.
Nou zoiets maar dan anders.
Sta op de wachtlijst voor mensen met ernstige psychische nood en sinds een paar dagen heb ik het idee dat het veel beter gaat.
Ben weer aan het landen op aarde.
Is het in huis reuze gezellig en mr. X gaat weer richting de volmaakte man, we lachen weer om dezelfde grappen, hij om de mijne, ik om de zijne, de open haard en kaarsen maken overuren omdat het zo gezellig is.
Ik heb energie, ruimde de zolder op, zette de muziek hard aan en had weer plek om te dansen bij het stoffen en stofzuigen.
Nou ja zoiets gebeurt er allemaal hier.
Zit ik over een paar maanden tegenover een serieus kijken psychiater, want ja het was niet mis wat hij over me las, maar is het misschien helemaal weg .
Daar moet je toch niet aan denken?
Heeft die man helemaal voor niets gestudeerd.
Ik dacht er serieus aan om te bellen dat t weer goed gaat, maar ik denk wel vaker dingen zonder het werkelijk te doen en wacht nog maar even.
Ik wil me sowieso laten testen en weten wat ik heb.
Ik heb al vele diagnosen gehad maar wil nu duidelijkheid.
Die ik trouwens misschien helemaal niet gaat krijgen hoor.
Ik wil weleens weten of ik beter kan worden of dat ik iets heb wat echt nooit meer weggaat.
Ik wil dolgraag etiketjes opgeplakt krijgen in tegenstelling tot sommige mensen.
Bij etiketjes horen gebruiksaanwijzingen en ik kan dan zelf beslissen of het nut heeft om weer de zoveelste therapie te gaan volgen of dat ik me er gewoon bij neer moet leggen dat het gewoon altijd zo zal blijven.


goed wat hebben we nog meer meegemaakt?
Vrienden kwamen hier mr. X ophalen en eerst een bakkie doen.
Leuk zou je zeggen.
Was het ook maar duurde niet lang.
Hun kind, 17 jaar, belde helemaal hysterisch op.
Vriendin zette haar op de speaker, wat trouwens niet nodig was want het gegil en gejank konden we perfect horen.
Er zat een spin in de kamer van haar broer.
Daar heeft ze toch niets te zoeken?
Deur dicht in afplakken met plakband stelde ik voor.
Gelukkig was vriendin zo wijs om de verbinding te verbreken.
Ze kwamen wel als ze de koffie ophadden maar de sfeer was weer voor de honderdste keer gezet.

Vanmorgen gingen we bij andere vriendin en haar man op de koffie.
Had Mr. X geregeld.
Getver.
Vooral omdat andere vriendin, die ik heel graag wilde zien belde of ik zin had in een bakkie met haar.
Het zou een geweldig moment geweest zijn om wraak te nemen en de afspraak af te zeggen om lekker met Kaatje op stap te gaan maar ik kan dat niet he.
Afspraak is afspraak.
Ben erg gesteld op die eerste vriendin hoor maar haar man en ik.........drama.
We moesten 2 uur lang foto's kijken van hun reis en luisteren naar hun verhalen.
Heb jij dat wel eens gedaan? 2 uur lang.
Gelukkig greep mr. X in; oh is het al zo laat ik heb om 13 uur een afspraak.

Dames ik besef wel dat ik een soort monster ben als ik zo praat maar zoals het een goede gek betaamt : ik denk altijd dat de anderen raar/gek/vreemd zijn en ik de normale ben.

Er waren ook leuke dingen.
De buurmeisjes van 8 en 5 mochten een half uur alleen thuisblijven en vroegen aan hun moeder of juffrouw buurvrouw Hélène mocht komen, dat vonden ze gezellig.
Die kleine denkt echt dat ik buurvrouw Hélène heet.
Ook belde er een vriendin op dat ze gingen verhuizen.
Ze hebben een hartstikke leuk huis gekocht (keek later snel op F.unda)
Op een of andere manier was ik er zelf ook blij mee al weet ik niet waarom maar wat maakt t uit.
Het is zo een leuk huis en ze gaan er zo op vooruit al ziet ze dat zelf nog niet.
Ik noemde al de positieve dingen die ik zag en vond en naar 5 kwartier bellen nam ze vrolijk afscheid.
Ze was zo blij geweest met het gesprek.
Kijk doe ik toch nog iets goed.
Ik hoop dat er op mijn graf zal staan; ze kon goed luisteren en je kon met haar lachen.
En ze keer altijd belangstellend naar vakantiefoto's al interesseerde het haar na de 114de al niet meer.

Mijn moeder was heel gastvrij.
Je kon altijd komen eten, blijven slapen of wonen.
Vader hield er niet van.
Die wilde zijn eigen leven kunnen leiden.
Ik denk jammer genoeg dat ik een combi ben.
Ik ben gastvrij en aardig maar ook heel chagrijnig als ik mijn eigen leven niet kan leiden.
Ik kan me vreselijk irriteren aan mensen maar ik kan niet zonder en ik snap niet waarom.
Ik vind het zo frustrerend dat je uitgenodigd wordt door mensen en die dan niet eens vragen hoe het met ons is en het alleen maar over hen gaat.
Oh kijk hier is Piet zijn sokken aan het drogen want hij was aan het fotograferen en zag de golf niet.
Gelukkig had zij dan weer een foto gemaakt van de natte sokken.

X en ik zaten een serie te kijken vanavond.
Twee dames maken ruzie over een man die dronken op de bank in slaap is gevallen en ligt te snurken.
Ze blijven maar kibbelen over wie voor hem mag zorgen (hij heeft gebroken arm) en terwijl hij daar laveloos op die bank ligt laat hij 2 dikke scheten.
Mr. X en ik kwamen niet meer bij.
Ik omdat ik weet dat hij dit o zo grappig vindt en omdat hij inderdaad dubbel lag en hij, ja omdat het helemaal zijn humor is.
Maar wat maakt t uit.
Als je maar lacht.

Maak er een leuk weekend van.

Lieve Marja knap heel snel weer op.
Je lieve man kan niet zonder jou.

Vaak denk ik; wat een rare wereld.
Dan beperk ik me tot onze eigen land.
Omdat schoonpapa kleiner is gaan wonen moesten er veel spullen weg.
Of wij of de kleinkinderen iets konden gebruiken.
Wij namen een kledingkast.
Omdat die van ons te vol is.
We zouden natuurlijk ook wat dingen weg kunnen doen ipv weer een kast in huis.
Mr. X heeft best veel kleding die hij nooit aantrekt en gewoon nieuw is maar weg doen; no way.
Ik heb veel  minder maar ook veel dingen die ik nooit aantrek maar ook dat lukt me niet om weg te doen, stel je voor dat...........

Ik zette veel spullen van onze pap op MP gratis.
Het meeste hoefde ook niemand te hebben.
Zo verwend zijn we in dit land.
Nou zijn die spullen ook vreselijk hoor.
Zie de foto.
Maar een NL mens heeft gewoon alles.
Soms vind ik dat best om je te schamen.

Oh dames wat smaakt de koffie weer heerlijk.
Wat een feestje iedere dag weer die 3 kopjes koffie met melkschuim.
Ik ben weleens bang dat ik dit soort dingen gewoon ga vinden, net als douchen bijvoorbeeld.
Daar zou je ook iedere keer weer een feestje van moeten maken.
Dat warme water op je lijf, op je spieren.
Dat fijne gevoel erna.

Wat ook maar niet overgaat, is na meer dan 2 en half jaar dat blij zijn met ons huis.
En echt als ik er een foto van wil maken dan denk ik, geen mooi huis, dus ik maak die foto ook niet maar ik geniet er zo van.
De voor en achtertuin.
Het plannetjes maken.
Afgelopen week stond in het teken van andere kleur kussentjes kopen, plaid, kaarsen en kleed.
Je zou zeggen, hup naar de winkel en klaar, neer 3 keer ging ik naar 2 dezelfde winkels (en anderen) en kocht uiteindelijk wat ik nodig had.
Kleed is niet gelukt en dat laten we dan zo.
Er moet nog een plant komen voor in de serre, twee mag ook, en een heel klein koffieplantje voor op het nieuwe kastje.

Gisteren liepen we in het bos en kon ik met vrij harde stem eruit gooien wat me allemaal dwarszat.
STIL!!! zei ik toen mr. X met zijn lijstje wilde beginnen, eerst ik, dan mag jij.
Met wilde Franse armgebaren maakte ik duidelijk waar ik allemaal gek van werd.
De aanleiding was dat ik vertelde dat ik een programma had gezien  met Yolan.the en Wesley , hebben jullie het gezin dat ze eerst 30 jaar ouder worden gemaakt en toen 60 jaar?
Ik vond dat stel zo met elkaar verbonden.
En niks geen toneelspel.
Evenals Win.ston en zijn vrouw.
Beide stellen ontroerde mij.
Mr. X vroeg wat we konden doen om dat weer te bereiken en zo ontstond ons gesprek.
Beetje jammer, of niet, was dat toen mr. X aan de beurt was we onze vrienden I. en E. tegenkwamen.
Zij hadden net als de ouders van Klein Duimpje hun dochter met hond gedumpt in het bos.
Ze hadden alleen keihard weg moeten rijden want het kind vond de parkeerplaats weer terug en moest de zeiknatte naar vis stinkende hond in de nieuwe auto zitten.
Echt waar ik zou sommige ouders zo graag opvoedtips willen geven.
Zoals; laat je kinderen NIET bepalen wat de regels zijn. Jij bent de baas.
Jammer genoeg maakt het kind al 15 jaar uit wat er wel en niet gebeurd.
Wat verschrikkelijk als je zo een kind hebt verzuchtte mr. X vol medelijden.
Ik ben het er niet mee eens.
Die ouders zorgen er voor dat ze zo is.
Ik zou haar geld voor de bus gegeven hebben kon ze lekker zo naar huis met haar stinkende hond.
Wedden dat het de volgende keer of de keer erop anders gaat?

Ik geniet van de herfst.
Het stinkt hier naar bomen, zei X.
We moesten vreselijk lachen.
Die tekst komt uit de serie KLEM.
De man die een echte crimineel is gaat mee op schoolreisje van zijn dochter.
Het stinkt hier naar bomen.
De open haard brandde lekker dit weekend en wat is dat toch fijn.
Eten bij de open haard en naar de vlammen kijken.

De heer des huizes is naar zijn werk om te overleggen hoe of wat.
We zijn zeer benieuwd en allebei blij dat het zo ver is.

Maak er een leuke week van.
Vergeet niet iets leuks te doen, jezelf misschien te verwennen met iets wat je graag wil, naar buiten te gaan.

Voor ieder die het moeilijk heeft en dat zijn er best wat op dit moment, brand ik een kaarsje.
Ik ga niet zeggen dat alles goed komt want dat weet ik niet.
Wel stuur ik je lieve gedachten en heel veel sterkte toe.