Voor ons huis, ligt een kleine akker, een driehoekje, dat trouw bewerkt wordt door een boer een kilometer verderop. In de 8 jaar dat we hier wonen heeft hij er 2x aardappelen op gepoot (volgens mij) en de andere jaren zaait hij er tarwe op.
Zo'n uitzicht is voor mij een rijkdom op zich.
Behalve dat het 'vrij uitzicht' is, verandert het het hele jaar door. En ik vind alles mooi. Het is prachtig om die eerste groene waas boven het land te zien als de tarweplantjes net gaan groeien, dan worden het lange groene stengels die langzaam verkleuren naar goudgeel. Dan, in de nazomer, als het een poos goed droog geweest is, komt de boer met de combine (vorig jaar mochten we een poosje meerijden!) en in krap 2 uur is de akker kaal en kijken we uit op een stoppelveld. Dan is voor de kinderen de leukste tijd aangebroken, want dan mogen ze op het land spelen. De afgelopen weken hebben ze dat dan ook vaak gedaan, de korrels die ze nog vonden werden in een koffiemolen fijngemalen ;-) en met een beetje wind leent het land zich ook uitstekend om eens lekker te vliegeren.
Dat spelen op het land is helaas weer afgelopen, want vandaag werd het land omgeploegd.


En ik genoot ervan! (terwijl ik m'n ramen maar eens zeemde, dat was eh..best nodig ;-)
Prachtig zo'n metamorfose van stoppelveld naar keurige rijen donkere aarde.
En zo genieten we in alle opzichten weer van een fris uitzicht ;-)

...is de dag dat Loïs alvast haar eerste stapjes in de kleuterwereld zet...


Vanmorgen mag ze naar de kleuterschool!

"We beseffen maar zelden dat we zijn gezonden
om taken te vervullen die door God zijn opgedragen.
We handelen alsof we gewoon op aarde zijn gedropt
en moesten beslissen hoe we onszelf gaan vermkaen totdat we sterven.
Maar we zijn naar de wereld gezonden door God,
net zoals Jezus dat was.
Als we gaan leven vanuit die overtuiging,
zullen we al snel weten wat we moeten doen."

Henri Nouwen

De zomer loopt op z'n eind... en als ik buiten ben en door de tuin loop, zie en ruik ik de herfst al komen. Ook voor de tuin breekt er een rustperiode aan. Water geven is nu niet meer nodig ;-) De watertank die achter Job staat, zit boordevol met regenwater wat we opvangen uit de goot van het tuinhuis van de buren (met toestemming natuurlijk ;-) en daar hebben we wel gemak van gehad, ook al is het niet zo warm geweest van de zomer.
Afgelopen week hebben we een rode kool geoogst, waar we 2x met 8 personen van hebben gegeten. Gister had ik er een flinke ovenschotel van gemaakt, en nu staat er nog eentje in, maar die is wat kleiner. De komkommerplantjes (zie foto onder) zijn een beetje laat, dus ik heb niet veel hoop dat dat komkommertje nog wat wordt ;-) Volgend jaar koop ik maar meteen plantjes ipv zaadjes, want uit ons andere moestuintje (heb ik nog niet over geblogd, maar sinds dit jaar hebben we een dorp verderop nog een moestuintje aangelegd van 50m2 met een kas(je) erop) hebben we wel snack-komkommertjes kunnen oogsten, en die waren erg lekker, maar die stonden in de kas, en dan gaat het toch echt sneller.
Binnenkort ga ik met de kinderen het moestuintje helemaal leeghalen, op de peterselie, bieslook en aardbeienplant na, ik hoop dat die overblijven in de winter.
De kinderen hebben regelmatig de verdorde bloemkopjes afgeplukt, en de zaadjes gespaard. Voor volgend jaar...!

De perenpluk begon dit jaar vroeg (in onze regio) en zodoende startte met de eerste schoolweek van de kinderen, ook de perenpluk voor mij. Soms samen met vriendin A., maar ook pasten we op elkaar kids zodat de ander kon gaan plukken. De peren van onze bomen (zie foto) hebben we inmiddels ook geplukt en staan in een schone kelder opgeslagen. Vriendin A. begint nu aan haar laatste half jaar van haar opleiding, en dus pas ik weer 2 dagen in de week op hun kindje N. Tussendoor was Job nog jarig, hadden we nog een kinderfeestje (met 1 schoolvriendje en ons hele gezin naar het zwembad, en dat wás toch leuk!) en had ik een kennismakingsgesprek voor een nieuw oppaskindje van 9 maanden. Tot mijn grote vreugde besloot de moeder nog tijdens het gesprek dat ik de gastouder mocht gaan worden voor haar dochtertje. Daar ben ik heel blij mee, ik stond al jaren op de wachtlijst voor een jonger oppaskindje, maar er waren steeds geen aanvragen. Dus nu pas ik 2 dagen in de week op C., 2 dagen op N. en ook nog één dag voor- tussen- en naschools op R. Dat is eh... best even wennen voor mij, die net weer uit die dreumes-en peutertijd was, en nu heb ik op sommige dagen een baby en een dreumes tegelijk. Gelukkig is de perenpluk, start-vergaderingen van (zondag)school, controle en cursus mbt mijn gastouderschap weer achter de rug, want alles bij elkaar was dat wel een beetje te veel.
Volgende week maandagmorgen hoopt Loïs voor het eerst naar de kleuterschool te gaan (over een maand wordt ze 4 jaar) en dat geeft me een beetje een onwerkelijk gevoel, hoewel m'n dagen nu toch wel grotendeels opgevuld zijn met de oppaskinderen, merk ik dat ik het een 'leeg' idee vindt dat straks alle kinderen naar school gaan.
Nu de drukste weken weer achter me liggen, hoop ik weer meer tijd te vinden voor bloggen, ik heb nog blog-ideetjes genoeg!

"Hoe je wereld er ook uitziet,
God staat er middenin.
Hij woont niet ergens in een verafgelegen melkwegstsel.
Hij heeft zich niet terug getrokken uit de geschiedenis.
Hij is dichtbij gekomen.
Hij is betrokken bij ons dagelijks leven,
van carpools tot gebroken harten tot rouwkamers.
Hij is op maandag net zo dichtbij als op zondag.
Net zo dichtbij in het klaslokaal als in het kergebouw.
Net zo dichtbij tijdens de koffiepauze als tijdens de viering van het avondmaal."

Uit: 'Leven in zijn handen' van Max Lucado

Bron afbeelding

Rosalie schreef in reactie op mijn vakantiepost:

'Toch maakt het me een beetje verdrietig te zien dat vakantiekindje T uit Hongarije niet meer is geweest...geen veroordeling naar jullie toe hoor maar vraag me wel oprecht af wat dat met het jochie gedaan heeft.'

Toen ik haar reactie had gelezen, voelde ik meteen weer het verdriet dat ik voelde toen we de keus hadden gemaakt dat we Tibor in de toekomst niet meer in ons gezin zouden uitnodigen. Wekenlang heb ik me daar verdrietig om gevoeld, terwijl ik wist dat het de beste keus is voor ons gezin. Of het voor Tibor de beste keus is, weet ik niet, maar onze eerste verantwoording ligt toch bij ons gezin. Hier schreef ik vorig jaar ook al over, toen we als afsluiting zijn verjaardag hadden gevierd.
Nadat we Tibor vorig jaar na zijn 3 weken durende vakantie in ons gezin weer op de bus naar Hongarije hebben gezet, heb ik de weken daarna nog een paar keer contact gehad met een mevrouw van de stichting om nog wat dingen door te praten. Ik heb op papier gezet hoe de vakantie was gegaan en waar we allemaal tegen aan waren gelopen. Dat is naar het kindertehuis in Hongarije gestuurd waar Tibor is. Ik had gehoopt (en gevraagd) op een reactie, waarin met vertelde of zijn gedrag daar ook zo was, en hoe zij daar mee omgingen, wat handvaten voor een volgende vakantie, of in elk geval overleg daarover. Maar we hebben nooit wat gehoord.
De mevrouw van de stichting gaf ook aan dat een volgende vakantie 2 kanten op zou kunnen gaan; hij is dan weer een jaar ouder, en zijn gedrag kan dan positiever zijn geworden, maar het kan ook zo zijn dat het gedrag wat hij in de laatste vakantie vertoonde, verergerd. En omdat dat een trend was die we de laatste 2 jaar zagen, durfden we nog een vakantie niet meer aan. Het is niet alleen zijn vakantie, maar ook die van ons, en van onze kinderen. Daarin staan veiligheid, ontspannen samenzijn, samen dingen doen en genieten voorop, en dat alles was in de vakantie van 2010 ver te zoeken....

Nadat we hadden besloten dat we Tibor niet meer uit zouden nodigen, hebben we ook besloten dat we niet meer met deze stichtig wilden blijven, omdat we goede begeleiding en communicatie voor, tijdens en na zo'n vakantie belangrijk vinden (voor het vakantiekind en voor ons) en omdat het ophaalpunt bij deze stichting voor ons zo'n eind weg is. Voor Lief was de taalbarriere het grootste probleem. Ik ben nog eens gaan kijken op de site van Europa Kinderhulp, en die verzorgen ook vakantie's voor kinderen uit Nederland, België en Duitsland. We hebben ons in laten schrijven, en er zijn 2 vrijwilligers van Europa Kinderhulp bij ons op bezoek geweest. Toen we de vakantie-periodes bekeken, bleek dat voor dit jaar de vakantieperiodes van de kinderen uit de landen van onze keus heel ongunstig vielen voor ons; lees, volledig in Lief's vrije weken. Daarom hebben we dit jaar nog geen vakantiekind via Europa Kinderhulp uitgenodigd. In december zijn de vakantieperioden voor 2012 bekend, en dan gaan we bekijken hoe dat uitkomt.

En hoe zou het nu met Tibor (verder) gaan? Ik heb geen idee, maar ik denk nog vaak aan hem. Ik weet dat hij, heel waarschijnlijk, regelmatig naar een pleeggezin in Hongarije mag, om daar een weekend of vakantie door te brengen. Hoe zal hij gereageerd hebben toen hij vernam dat hij niet meer bij ons op vakantie mag komen? Hij zal zeker verdrietig zijn geweest, boos wellicht ook. Misschien zal hij het niet begrijpen. Hij zal zich gekwetst voelen denk ik. Aan de andere kant heb ik me tijdens de laatste vakantie vaak afgevraagd wát hij er nu werkelijk van vond om hier te zijn, of hij onze zorgzaamheid en liefde fijn vond, ik vroeg me af of het wel aan kwam, of hij het wel voelde....
Ik had het idee dat hij zich vaak afsloot. Ik besef dat dat vast niet voor niets zal zijn dat hij dat zo deed. Het is ook niet niets om in een groot kindertehuis op te groeien, zonder ouders, met alleen je 2 halfzusjes... wellicht is je afsluiten emotioneel de enige manier om daar (emotioneel) te (over)leven...
Ik hoop maar, als hij de 3 fotoboekjes doorbladerd met de foto's van zijn 3 vakanties in Nederland erin, dat hij de mooie herinneringen kan koesteren...