† 31-08-2003 ~ † 31-08-2010

The invisible cord...

We are connected,
My child and I,
by an invisible cord
Not seen by the eye.

It’s not like the cord
That connects us ’til birth
This cord can’t been seen
By any on earth.

This cord does its work
Right from the start.
It binds us together
Attached to my heart.

I know that it’s there
Though no one can see
The invisible cord
From my child to me.

The strength of this cord
Is hard to describe.
It can’t be destroyed
It can’t be denied.

It’s stronger than any cord
Man could create
It withstands the test
Can hold any weight.

And though you are gone,
Though you’re not here with me,
The cord is still there
But no one can see.

It pulls at my heart
I am bruised…
I am sore,
But this cord is my lifeline
As never before.

I am thankful that God
Connects us this way
A mother and child
Death can’t take it away!

* ~ *

Dit gedichtje kreeg ik van Willy n.a.v mijn blog over 'Augustus went niet'. Dit gedicht beschrijft zo mooi hoe het voelt.
Alle lieve berichtjes, mailtjes en kaartje n.a.v mijn blogjes en de (ver)jaardag van onze jongen(s) vond ik erg fijn. Dank jullie wel ;-)

Hoe vieren we in Nederland een kinderverjaardag? Met een passend, vaak al lang van te voren bedacht en verwacht, cadeau voor de jarige, slingers, ballonnen, vaak visite en vooral ook taart. Heerlijk, het is een feest voor een kind om jarig te zijn!

Hoe zou dat voor een Compassion kind zijn om jarig te zijn? Ik kan me er geen voorstelling van maken eerlijk gezegd. Besteedt de familie er aandacht aan, of is het een dag zoals andere dagen? Een cadeau, slingers en ballonnen zal er vast niet inzitten, en meestal zelfs geen taart.
Volgende maand is ons Dominicaanse pareltje jarig, hij wordt 11 jaar, en als sponsor vind ik het altijd weer leuk om onze jarige sponsorkindjes te verrassen!

Hoe bezorg je je sponsorkind een onvergetelijke verjaardag?

Als eerste, moet je er voor zorgen dat je zijn of haar verjaardag niet vergeet, schrijf hem of haar gewoon bij op de verjaardagskalender die op de wc, in de gang of misschien in de keuken hangt.
Omdat het een poos duurt voor de Compassion brieven op plaats van bestemming arriveren (gemiddeld zo'n 6 tot 8 weken) moet je er dus op tijd aan denken als je je kind iets wil sturen. Schrijf dus zo'n 8 weken vóór de verjaardag van je sponsorkind in je agenda dat je hem/haar een verrassing wil sturen.

Wat stuur je naar je sponsorkind voor zijn of haar verjaardag?

Je eerste gedachte is natuurlijk; een kaartje! Maar daar valt veel in te varieren. Een simpel blanco kaartje met iets vrolijks er op en een felicitatie wens voldoet in principe, maar wat dacht je van bijv. een grote A4 kaart die ze bij verschillende boek/kaartwinkels verkopen, ook bij de Action verkopen ze kaarten van een groter formaat. Of een stickerkaart, een kaart waarbij iets uitvouwt als je hem opent of een 3D kaart is ook een idee.
Maar het kan ook heel simpel, met een paar klikken, via deze site (klik). Op die Engelstalige site kan je zelf, stap voor stap, een simpel verjaardagskaartje maken, met een verjaardagswens, een plaatje (kleur of zwart/wit), en op het laatst kan je zelf je tekst in typen. Uitprinten op een A4 papier, dubbel vouwen, en dan is het klaar om naar je sponsorkind te sturen.

Wat ook leuk is om mee te sturen, zijn slingers. Bij de Action, en andere speelgoedwinkels, verkopen ze vaak papieren slingers. Vaak in de mooiste kleuren en figuren als je ze uitvouwt. Voor meestal 1 of 2 euro.

Een (nieuwe) foto van jezelf en/of je gezin is ook leuk om te sturen. Eventueel geplakt in een zelfgeknutseld lijstje van karton, beplakt met vrolijke stickers.

Stuur een kwartetspel mee. Al is het vaak wel zoeken naar een spel wat verpakt zit in een dun doosjes dat niet dikker is dan 1 cm. Bij de Action hebben ze leuke voor jongens (69 cent) van motors, vrachtwagens of auto's. Voor meisjes is het lastiger. Bij de Zeeman hebben ze er wel eens, en ik kijk ook af en toe bij speelgoedwinkels.

En dan kan je ook gebruik maken van de mogelijkheid die Compassion biedt, om een financieele verjaardagsgift te sturen naar je sponsorkind. De 15 euro wordt 3 maanden voor de verjaardag afgeschreven, en een projectmedewerk(st)er gaat dan samen met het kind en eventuele familieleden iets kopen van dat geld. Wat daarvoor wordt gekocht is verschillend, maar ze kijken naar wat er voor het kind op dat moment het meest noodzakelijk is, vaak worden er kleding en/of schoenen van gekocht, maar soms ook eten, als dat op dat moment het meest nodig is.
Meestal schrijven de kinderen een bedankje, en vertellen wat ze van de gift gekregen hebben, en heel soms krijg je er zelfs een foto bij. Hieronder een foto van onze Boliviaanse sponsordochter Noemi, op haar 10e verjaardag, met de spullen die ze van onze verjaardagsgift had gekregen.


Tja, en het klinkt een beetje vreemd misschien, maar wij 'vieren' de verjaardagen van onze sponsorkids ook meestal, door een taart te bakken, voor we hem opeten, maken we er een foto van die we opsturen naar het kind, om zo te laten weten dat we aan hem/haar hebben gedacht op de verjaardag.

Ik vind het ook vaak fijn om in gedachten, of hardop, te zingen, met het jarige kind in m'n gedachten; 'De Here zegent jou, en Hij beschermt jou, Hij schijnt Zijn licht over jouw leven, Hij zal genadig zijn, en heel dicht bij je zijn, Hij zal Zijn zegen aan je geven'. Een soort van verjaardagswens. Of gebed. Zo'n mooi en treffend lied.

Let er wel op, dat je bij alles wat je naast het briefpapier meestuurt, de gegevens van je sponsorkind schrijft. De papieren slingers laat ik altijd in de verpakking zitten, omdat ze anders stuk gaan met het versturen, maar je kan ze ook in een envelop erbij doen. Het is ook leuk om, als je slingers opstuurt, te vertellen waar wij die hier in Nederland voor gebruiken.

Dus of je nu veel of weinig tijd hebt, een klein of een groot budget om van te leven, met een beetje plannen, wat inzet en een stukje van je tijd, kan iedereen zijn of haar sponsorkind een onvergetelijke verjaardag geven!

Dit is echt zo'n typisch Sara-ideetje...



"En dit zijn 2 'verliefters'..."



Hoe ze daar nu bij komt? Kijk maar eens dit stukje van Ice age 3 ;-) Ze kan het stemmetje van Sid helemaal na doen, en speelt dan precies na met haar stenenfamilie wat hij doet met de eieren, zo grappig ;-)

In mei, zo rond moederdag, plaatste Compassion een berichtje met een oproep om er over na te denken om een moederdaggift te sturen naar de moeder van je sponsorkind. Ik vond het een goed en leuk idee, en heb er dagen over lopen denken. We hebben 3 sponsorkinderen en (toen) 4 schrijfkinderen... allemaal een moederdaggift sturen zit er financieel niet in, dus ik moest kiezen. Ja, wíé moet je dan kiezen. Josie, de moeder van Jonathan die ik vorig jaar heb ontmoet, en meteen zo'n bijzondere klik mee had? Of de moeder van Adonay, die we sinds kort ondersteunen en die 7 kinderen heeft? Of Noemi, die ik ook al 5 jaar sponsor en die zo enthousiast en regelmatig haar brieven stuurt en vaak en liefdevol over haar moeder schrijft? Of een van de schrijfkinderen, die ik nog niet zo goed ken, maar die het vast net zo hard nodig hebben?
Na een paar dagen denken, besloot ik te kiezen voor de moeder van Noemi, en ik maakte een kleine financiele gift over met vermelding van Noemi's identiteitsnummer, en vroeg me al af wat ze er mee zouden gaan doen, zouden ze er een paar kipjes mee kopen misschien, of kleding voor de moeder of de kinderen? Of eten, omdat dat op dat moment het meest nodig is?

Zo'n 8 weken later, krijg ik een brief van Noemi, gedateerd eind mei. Halverwege de brief schrijft ze dat ze zich zo'n zorgen maakt over haar moeder, ze heeft zo'n pijn aan haar blaas en heeft een operatie nodig. Diezelfde dag mail ik Compassion of ze contact met Bolivia op kunnen nemen om te vragen hoe het gaat met de moeder van Noemi, zo 8 weken na de geschreven brief, en of ik iets voor haar kan betekenen. Na 2 weken krijg ik een telefoontje, met het bericht dat de moeder van Noemi geopereerd is, en dat het nu goed met haar gaat, ze is herstellende. Onze gift heeft bijgedragen aan de kosten van de operatie....

De dagen erna denk ik er nog veel over na. Hoe is het toch mogelijk he. Ik kon niet kiezen uit die 6 lieve gezichtjes waarvan de fotootjes me elke dag aankijken, ik kon geen redenen bedenken waarom ik juist dat ene kind zou kiezen, en ik had geen idee wie van de moeders het op dit moment het hardste nodig had.

Ik niet, maar God wel.

Wat een grote God dienen wij!
Wat een bemoediging!

Met Sara in de Landrover is Lief naar Westkapelle gereden, om daar een nachtje te gaan kamperen. Sara had meteen een vriendinnetje op de camping. Zon, zee, strand, zwemmen, spelen, aardappeltjes-met-gehakt en wat salade, bezoek aan een tante, de toren en het museumpje maakten alles tot een geslaagd dagje weg samen!

Lief zag het helemaal zitten, nu de Landrover zijn make-over aan de buitenkant heeft gehad; kamperen!! Ik was wat minder enthousiast. Ik zag het niet zo zitten, maar Lief gaf zijn kampeer-idee-met-de-Landrover niet zo maar op en stelde voor om een nachtje met Job te gaan.
Dus, kleren werden ingepakt, tent gechecked, een pan, brood en hamburgers mee, en daar vertrokken ze even na de middag... op de bonnefooi naar....



....via België, naar een camping in Hulst. Daar werd achterin de Landrover op een campinggastelletje koffie gezet en de hamburgers gebakken, omdat het regende. Daarna het tentje op gezet en gingen ze nog even naar de kinderboerderij op de camping. De volgende morgen alles weer opgedoekt, en brachten ze nog een bezoek aan Vera, een lief dametje die we een paar jaar terug via Micha's zus hebben leren kennen, maar die we niet zo vaak zien. Daarna reden ze nog langs een vlindertuin, waar ze ook allerlei reptielen hadden. Wat het extra leuk maakte was dat Job een eigen fototoestel mee had waar hij zelf foto's mee mocht maken. Dat heeft hij ook zeker gedaan, en dat is erg leuk om terug te zien, de lichtjes in hun ogen en de grote lach op Job's gezicht als ze in het tentje liggen is geweldig!

Ik denk, dat het goed mogelijk is dat ze dit er elk jaar in gaan houden ;-) Enne, het is heus niet alleen voor jongens, want Sara... die is nu met papa op stap!

Toen ik vorige week met de voorbereidingen bezig was voor ons midweekje weg, en het beddengoed in pakte, kreeg ik een idee. We gingen met nog 2 gezinnen van onze familie naar een groot huis op een Roompot park 'Katjeskelder' in Oosterhout. Een huis van 22 personen, en bij aankomst werden de slaapkamers ook meteen verdeeld. Job en Sara gingen bij een neefje en een nichtje op de kamer, en in onze 3 persoonskamer dekte ik een bed op voor ons, en het andere bed voor Loïs.

Vanaf haar geboorte, heeft Loïs bij ons in bed geslapen, met af en toe een periode in haar wiegje. Afgelopen kerstvakantie hadden we geprobeerd of Loïs er aan toe was om in haar eigen kamertje te gaan slapen op het juniorbed wat daar al een poos staat. Maar ze begreep er niets van, stapte eruit en liep met een verbaasd gezichtje langs me heen terug naar haar vertrouwde plekje, bij ons. Dat ging zo een paar avonden, en toen stopten we ermee. Ik vertrouwde erop dat er vast een tijd zou komen dat ze uit zichzelf in haar eigen bedje zou willen slapen. Hoe en wanneer.... dat zouden we wel zien....

Omdat Loïs zo gek is op dieren, had ik een dekbed van Sara meegenomen op vakantie met een grote foto van een jong poesje erop. Samen met Loïs maakte ik het bed op, en vertelde dat dat nu háár poezebed was. Met een grote lach ging ze er in liggen, helemaal trots. 'Dat is míj poesebed', wees ze aan Sara. Nou, dat belooft wat, dacht ik, nu de uitvoering nog....
Maar, toen wij 's avonds naar bed gingen, stapte zij trots in haar poezebed, en rolde zich op met haar schaapje in haar armen. Ik had verwacht dat ze na een paar minuten wel bij ons zou komen liggen, maar na een tijdje hoorde ik haar regelmatige ademhaling die ons vertelde dat ze sliep. Ook de volgende avonden en middagslaapjes werden in het poezebed gedaan, al moest ik er wel bij blijven.

Toen we vrijdag weer thuis kwamen was ik heel benieuwd. Want nu waren we weer thuis, waar haar kussen in ons bed ligt. Maar we sleepten het poezedekbed naar boven, en dekten daar het bed op in haar kamer. En alsof ze nooit anders gedaan heeft, stapte ze daar 's avonds in. Sliep ze op vakantie op 1 meter afstand, nu ligt ze 5 meter van mama vandaan, met schaapje en bambi in haar armen. Vanmiddag is ze voor haar middagslaapje alleen in slaap gevallen, ze had de deur dichtgedaan...
Ik ben helemaal verbluft, en tegelijkertijd ook weer niet. Ik zal nooit meer vergeten hoe het voelde om Job alleen te laten liggen huilen om in slaap te komen, 'omdat hij het maar moest leren'..... het doet nog pijn als ik er aan denk...
En ik zal nooit meer vergeten hoe dit voelde.... Loïs die als vanzelf de overstap maakt naar haar eigen poezebed.... zonder huilen, zonder dwingen, zonder belonen. Het voelt als een soort bevestiging.

PRECIOUS CHILD

In my dreams, you are alive and well
Precious child, precious child
In my mind, I see you clear as a bell
Precious child, precious child
In my soul, there is a hole
That can never be filled
But in my heart, there is hope
'Cause you are with me still

In my heart, you live on
Always there never gone
Precious child, you left too soon
Tho' it may be true that we're apart
You will live forever... in my heart

In my plans, I was the first to leave
Precious child, precious child
But in this world, I was left here to grieve
Precious child, my precious child

In my soul, there is a hole
That can never be filled
But in my heart there is hope
And you are with me still

In my heart you live on
Always there, never gone
Precious child, you left too soon,
Tho' it may be true that we're apart
You will live forever... in my heart

God knows I want to hold you,
See you, touch you
And maybe there's a heaven
And someday I will again
Please know you are not forgotten until then

In my heart you live on
Always there never gone
Precious child, you left too soon
Tho' it may be true that we're apart
You will live forever... in my heart

Nederlandse vertaling:

Kostbaar kind

In mijn dromen, ben je levend en gezond
Kostbaar kind, kostbaar kind
In mijn geest, kan ik je zien als helder water
Kostbaar kind, kostbaar kind.
In mijn ziel, daar is een gat,
dat nooit meer opgevuld kan worden!

Maar in mijn hart, is ook hoop,
omdat je steeds met me bent!
In mijn hart leef je voort,
altijd daar, nooit weg!
Kostbaar kind, je ging te vroeg
Het mag waar zijn, dat we niet meer bij
elkaar zijn.
Maar je leeft voor altijd in mijn hart!

In mijn planning, was ik de eerste die had moeten gaan.
Kostbaar kind, kostbaar kind.
Maar in deze wereld moest ik blijven
om te treuren!
Kostbaar kind, kostbaar kind.
In mijn ziel, daar is een gat,
dat nooit meer opgevuld kan worden!
In mijn hart leef je voort,
en gaat nooit weg!
Kostbaar kind, je ging te vroeg
Het mag waar zijn, dat we niet meer bij
elkaar zijn.
Maar je leeft voor altijd in mijn hart!

God weet dat ik je vast wil houden
jou zien, en je aanraken!
En daar in de hemel,
zal ik je op een dag weerzien.
En weet, dat je tot die tijd ,
niet vergeten bent!

In mijn hart leef je voort,
en gaat nooit weg!
Kostbaar kind, je ging te vroeg
Het mag waar zijn, dat we niet meer bij
elkaar zijn.
Maar je leeft voor altijd in mijn hart!

****************

Het is weer Augustus...
En het went niet....

Moest ik vorige week elke 3 minuten stand-by zijn om speelgoed te redden, te troosten, recht te spreken over wie nu dat speelgoed had of mocht of om te kijken of ze niet te ver weg gingen, nu niks meer van dat alles.
Ik ga nu af en toe kijken of het niet té stil is, maar er wordt gewoon gespeeld. Uren spelen ze in de tuin, op de trampoline, met water en zand, en vooral ook met beestjes die ze overal vinden, miertjes, slakken, lieveheersbeestjes en zelfs een pad...

Er wordt gekleurd, gepuzzeld en gebouwd...



Vakantie = spelen!

Al jaren staat hij voor ons huis, onze landrover. Lief offerde een paar jaar geleden zijn geliefde unimog (jeugdsentiment) op, om een landrover (ook jeugdsentiment ;-) te kunnen kopen. Zo'n landrover heeft als voordeel dat je er met het hele gezin in kan rijden, ook al is dat dan niet harder dan 70 km per uur en dat kon in de unimog niet. Vanwege het budget, konden we niet zoveel eisen stellen, maar hij kwam gewoon op het lijstje van 'ooit nog eens op te knappen'-onderwerpen. Eígenlijk had ik plannen om deze zomervakantie de keuken eruit slopen, maar, die heb ik maar even in de kast gezet. Lief was de laatste tijd zo moe. De laatste weken ontstond het idee om met de landrover aan de slag te gaan, en dat idee stond Lief wel aan. En met dat we aan dat ding beginnen, lijkt het Lief nieuwe energie te geven. Ongelofelijk gewoon.
Vorige week stond hij nog zo voor het huis:

Ik (ja, ik mag ook een beetje meehelpen ;-) heb de horizontale stickers er af gehaald met een fohn. Toen begon het schuren....


...ook verschillende kleine handjes hielpen mee...
...toen pakte Lief verf, kwast en roller, en ging helemaal los...
en dan moet je weten dat hij altijd zegt dat hij niet van schilderen houdt he, hij doet, maakt en kan alles, maar schilderen houdt hij niet van...zegt ie....;-)


... wat als resultaat had dat we 's avonds tegen zo'n landrover aan keken...


Dit is nog niet de goede kleur, het is een onderlaag, het is de bedoeling dat hij die donkerblauwe kleur wordt, die hij links op de motorkap heeft gesmeerd. Dat is ook de kleur van onze boot.
Ik zie dat helemaal goed komen!
-wordt vervolgd natuurlijk-