Pas kwam ik het weer tegen toen ik de zolder opruimde; al m'n verhalen schriftjes, wel 10 waar ik als tiener verhalen in schreef. Niet één verhaal uit die schriftjes is ooit afgekomen. Maar, toen zag ik weer dat groene mapje, met het verhaal erin over Armando, wat ik als 16 jarige tiener schreef. Het enige verhaal wat af is gekomen. Helemaal netjes uitgetypt op de typemachine ;-) Ik nam het mee naar beneden, en las het meteen weer helemaal uit. En elke keer als ik weer pak en lees, lees ik het weer helemaal. Waar gaat het over?

Na m'n mavo opleiding op de 'veilige reformatorische' middelbare school, ben ik naar Ter Welle gegaan in Goes om de opleiding SPW te volgen. Dat was een christelijke school. Maar heel breed christelijk. Ik kende alleen het reformatorische christelijk, en er ging dan ook een wereld voor me open. Ik weet het nog goed, tijdens de eerste kerstviering speelde de godsdienstleraar Theo van Teijlingen op z'n gitaar 'let it be'. Een ongelofelijke indruk maakte het op me. Theo liet me een andere manier van muziek maken, een andere manier van met God bezig zijn zien. Ik kocht de cd 'Morgenland' van Theo, waar hij z'n zelfgeschreven liedjes op zong. Daarop stond ook het nummer van Armando. Dat raakte me tot in m'n hart, en toen ik een keer in de krant een foto zag van een meisje met een bundeltje in haar armen, inspireerde me dat tot een nieuw verhaal, waarin ik het verhaal dat het liedje vertelt, heb verwerkt. Als ik het doorlees, moet ik vaak glimlachen om mijzelf. Ik zie nu achteraf erg terug in het verhaal dat ik toen in een overgangs periode zat waarbij ik met andere ogen naar het geloof (zoals ik het geleerd ben) ben gaan kijken. En een schrijfstijl van een tienermeisje van 16 jaar ;-)

Altijd is het verhaal van Armando me bijgebleven. Als ik die naam ergens las of hoorde, dacht ik aan dat liedje. Bijzonder is dat ons sponsorkind Jonathan uit de Dominicaanse Republiek, als 2e naam, Armando heeft...
Theo's zus werkt als zendeling in Uganda, waar ze zorgt voor door HIV getroffen kinderen, ze heeft een weblog zag ik, waar ik gister nog even op het zitten kijken. Ontroerende foto's, bijzondere verhalen... van andere "Armando's"....

Armando

Er is een wereld van verschil,
tussen Arhus en Manilla,
tussen rijk en tussen arm is er
een wereld van verschil.
Er is een wereld van verschil
tussen mijn zoontje en Armando,
twee kinderen in een wereld,
toch gescheiden door het verschil.

En ik weet wel dat één zo'n liedje
maar een druppel op de plaat is,
maar het helpt soms te beseffen;
vele druppels zijn een stroom.
Er is een wereld van verschil
tussen Arhus en Manilla,
twee kinderen in een wereld,
toch gescheiden door het verschil.

Armando werd geboren
tussen het vuilins van Manilla,
het vuil ligt daar in hopen,
maar de hoop is er zo klein.
Zijn moeder stierf aan kanker
en hij kende nooit zijn vader.
Ondervoed, met TBC,
bij zijn oma, daar mocht hij zijn.
En Benjamin, mijn zoon,
je ligt hier veilig in mijn armen,
en als je huilt, ben ik daar,
maar vergeet nooit dat andere kind.
Want wie sloeg er zijn armen
om Armando in het vuilnis?
Wie had er oog en oren
voor een verfomfaaid vuilniskind?

Toen Armando werd geboren
kreeg hij geen kaarten, geen kadootjes
toch kreeg hij soms wat kleertjes,
zoals met Kerst, vorig jaar.
Hij droeg ze slechts één keer,
liggend in zijn kistje
eentje van de velen
maar zo vredig, zo lag hij daar.
En midden in de nacht
werd er plotseling iemand wakker
en ze bad stil voor Armando
op het moment dat hij stierf...
Maar wie, wie zal er bidden
voor hen die naamloos sterven
wie heeft er een hart en handen
voor een verfomfaaid vuilniskind?

En ik weet dat één zo'n liedje
slechts een druppel op de plaat is,
maar het helpt soms te beseffen;
vele druppels zijn een stroom.
Er is een wereld van verschil
tussen Goes en Manilla
Maar een brug die moet er komen,
want God's wereld....
Dat is geen droom,
Dat is geen droom!

Liedje nummer 8 van de CD 'Morgenland' van Theo van Teijlingen

Vanaf morgen, zal ik in de maand december, de maand dat de kleine Filipijnse Armando stierf, hier mijn (grotendeels fictieve!) verhaal in delen vertellen. Om aandacht te vragen voor al die andere "Armando's". Wij kunnen iets doen, vele druppels zijn een stroom!
Want God's wereld...
dat is geen droom,
dat ís geen droom!

Het was vrijdag. Hij vertelde zijn vrouw die ochtend wat hij die dag zou doen op zijn werk. Weken had hij er over nagedacht. Nu zou hij het doen. Hij had een afspraak gemaakt met zijn regiomanager. Hij had vele jaren trouw in een winkel zijn taak vervuld. Al heel lang had hij ernaar verlangd om promotie te krijgen. Maar anderen waren hem altijd voorgegaan. Nu was er weer een betrekking van assistent-filiaalhoofd vrijgekomen. Hij was ervan overtuigd dat het nu de juiste tijd was om naar die promotie te vragen. Nerveus begon hij aan zijn dagtaak met de klanten. Laat in de namiddag verscheen eindelijk het regiohoofd van de winkelketen. De man nam alle moed bijeen en verdedigde vurig zijn motivaties om te promoveren. Met een glimlach reageerde het hoofd aan het einde van zijn pleidooi: " Ik heb alle vertrouwen in jou. Vanaf maandag ben je winkelassistent."

De man kwam die avond thuis. Op de tafel stond het mooiste porselein. Het servies voor de grote familiefeesten. De vrouw had kaarsen aangestoken. Die heerlijke geuren! Zijn vrouw had zijn favoriete menu klaargemaakt! Iemand van zijn winkel moest zijn vrouw wel gebeld hebben. Zij wist het al van zijn promotie! Hij vond zijn vrouw in de keuken en vertelde haar het goede nieuws. Zij omhelsden en kusten elkaar en gingen aan tafel. Op zijn bord vond de man een feestelijke kaart, beschreven door zijn vrouw in haar mooi krullend handschrift. Hij las: "Gelukwensen, mijn liefste! Ik heb gebeden dat je die promotie zou krijgen! En met dit feestmaal wil ik je vertellen hoeveel ik van je hou;"

Toen hij echter na de maaltijd naar de keuken ging om het dessert te halen, vond hij op de keukenvloer een tweede kaart. Die was per ongeluk uit de schort van de vrouw gevallen terwijl ze door de keuken liep. Hij plukte die kaart van de vloer en las: "Maak je maar geen zorgen omdat je die promotie niet kreeg. Ik weet dat je ze verdiende en zal altijd weten hoeveel je waard bent. Daarom heb ik deze feestmaaltijd voor je klaargemaakt om je te tonen hoeveel ik van je hou."

Totale goedkeuring! Totale liefde. Haar liefde was niet afhankelijk van zijn succes in de wereld maar van wat hij voor haar betekende. Zelfs indien zijn chef hem niet had gepromoveerd, dan nog zou zij een feestmaal bereid hebben, hem appreciëren voor wie hij voor haar was, hem liefhebben zoals hij was. Zij zouden altijd samen de slagen van het leven incasseren, zij zou altijd in hem blijven geloven, zijn wonden helen en, gelovend in haar man, van hem houden. Want zij kende zijn waarde en had die avond een feestmaaltijd voor hem bereid, ook indien hij die promotie niet had gekregen. En dus had ze twee kaarten geschreven.

Sinds een weekje heeft Loïs een speelpaard, Barry. Hoe ze bij de naam Barry komt, géén idee, maar het paard heet zo vanaf de eerste dag. Haar nichtje had onlangs zo'n paardje gekregen, en als ze daar speelde, speelde ze nergens anders mee, alleen met dat beestje. Toen ik eens op Marktplaats keek, zag ik een paardje staan ergens bij Utrecht voor 5 eurootjes. Zwager wilde em wel ophalen vanaf z'n werk, en Loïs is werkelijk in de wólken met haar Barry. Barry bleek wat gammel, en lager dan ingeschat, maar papa probeerde daar wat aan te doen. Dat mislukte helaas, en sindsdien heeft Barry een doorgezakte rug, arm beest. We hebben uitgelegd aan Loïs dat ze nu niet meer op de rug mag zitten, want dan gaat Barry echt kapot. Ze snapte het, en blijft sindsdien staan als ze op Barry stapt. Bovendien bleek dat hij nu precies de juiste hoogte heeft om er op te 'rijden'. Dus nu rent Loïs het grootste gedeelte van de dag in galop door het huis. Barry staat naast haar stoel als ze eet, en naast haar bed als ze slaapt. En van tijd tot tijd hoor je (als ze nét even wat zat te kleuren ofzo) 'Oh...Bárry!!! Kom, wij gaan rije!' en meteen stijgt ze op en volgen er weer een paar rondjes in galop om de tafel en door de keuken.
Het is echt ontzettend schattig om te zien, en ik hoop dan ook dat Barry z'n doorgezakte rug het nog een tijdje vol zal houden ;-)

Vijf jaar sponsoren we haar nu, ons allereerste sponsorkind bij Compassion. Uit ál die gezichtjes op de site van Compassion, bleef zij me bij. Dagenlang keek ik elke dag op de site of ze nog op de site stond. Haar naam deed me denken aan ons (toen pas) overleden nichtje Naomi*, en iets in Noemi's gezicht en houding raakte me. (zie linkerfoto)
Het is werkelijk een vreugde om haar sponsor te mogen zijn. Al vanaf het begin (ze was toen 8 jaar, nu 13) schrijft ze haar brieven zelf, en met grote regelmaat. Nu ik zelf elke maand ben gaan schrijven, krijg ik steeds vaker brieven van haar. Ze is beleefd, belangstellend, eerlijk en begaan met het lot van anderen. Al in één van haar eerste brieven schreef ze me dat ze dokter wilde worden, zodat ze andere mensen kan helpen. Toen ik begin dit jaar bij haar informeerde of ze nog steeds dokter wil worden, schreef ze me dat die droom nog springlevend is.
Pas kreeg ik een foto van haar met de spulletjes die ze van onze verjaardagsgift heeft gekregen. (de rechterfoto) Het voelt voor mij als een cadeautje om een extra foto te krijgen, en dan ook nog een waarop ze zo stralend lacht, dat vind ik altijd zo bijzonder!
Vandaag kreeg ik weer een brief van haar binnen, en weer zat er een foto bij. Op de foto heeft ze haar nieuwe (roze) kleren aan die ze voor haar verjaardag had gekregen, en in haar handen hield ze een dvd. Het duurde even voor het kwartje bij me viel. Oh natuurlijk, de dvd, ónze dvd, met de televisie uitzending van "t Zal je maar gebeuren" erop!! Ik had Noemi geschreven over het programma en mijn bezoek aan ons sponsorkind Jonathan, en ik mocht een dvd naar Compassion in Bolivia versturen. Daar is hij doorgestuurd naar het project van Noemi (waar ze sinds van de zomer een dvd speler hebben, dat schreef ze onlangs nog) en ze heeft de dvd dus gezien. Een brief van haar zat er bij, waarin ze schreef wat ze had gezien/gevoeld en vond van de dvd. De dvd was helaas niet ondertiteld of vertaald, dus ze heeft alleen de beelden gezien en de ouders van Jonathan spraken Spaans, dus dat kon ze woordelijk na vertellen ;-)
In oktober 2012 organiseert Compassion (als God het geeft) een sponsortour naar Bolivia. Ik zou het zo bijzonder vinden om daaraan deel te nemen en dan ook Noemi te ontmoeten. Het is nog heel ver weg, en het zijn dure reizen, ik kan me het in de verste verte niet voorstellen dat onze wens (die van mij en Noemi dus ;-) uit gaat komen. Maar je weet het niet he. Het zou niet de eerste keer zijn dat God me zou verbazen...;-)

Al een heel tijdje ben ik er zoet mee, maar nu heb ik ze dan eindelijk klaar ;-) Via een tip op de site van Our Compassion vond ik een kalender voor 2011. De opzet was vrij simpel, maar ik kreeg allerlei ideeen de kalender te personaliseren....

De kalender heb ik opgeslagen, en met het programma Picasa heb ik er een foto van ons gezin bovengezet en een Engels- en/of Spaanstalige quote 'Jouw talent is Gods gift aan jou, wat je er mee doet, is jouw gift aan God'.
Op de kalender heb ik dmv gekleurde rondjes onze verjaardagen aangegeven en die van het sponsorkind, onderaan de kalender heb ik die rondjes nogmaals gezet met daarbij de naam van diegene met de leeftijd erbij, die dan bereikt mag worden.
Op de achterkant heb ik de gegevens van het kind (naam, identiteitsnummer, m'n eigen naam + identiteitsnummer) geschreven, en daarna gelamineerd om het stevig te maken. Aan de bovenkant heb ik met een perforator nog 2 gaatjes gemaakt en daar een lintje doorheen gedaan, zodat de kalender opgehangen kan worden.
Als je niet in de mogelijkheid bent om te lamineren, zou je het blad op stevig (maar niet te dik) karton kunnen plakken.
Nu leek het me leuk om dit idee met jullie te delen zodat geinteresseerden hun sponsorkind ook een kalender kunnen sturen. Ik zet daarom hieronder de Engelse en Spaanstalige versie van de kalender, maar zonder onze foto, zodat jullie hem op kunnen slaan op de pc (rechtermuisknop), uit kunnen printen en zelf personaliseren. Dat kan met een foto, maar ook met een tekening/kleurplaatje die je (klein)kind heeft getekend of stickers.
Wat betreft de taal van de kalender en de quote, onze drie sponsorkinderen spreken allemaal Spaans, dus die krijgen een Spaans talige opgestuurd. Maar ik heb schrijfkinderen in Indonesie, Tanzania, Thailand en Burkina Faso bijvoorbeeld, die krijgen een Engels talige, er is vast wel iemand van het project die de quote even kan vertalen naar hun taal en de maanden uit kan leggen. Op het informatie blad van je sponsorkind kun je vaak lezen wat voor taal er in die regio/het land wordt gesproken.

Om de kalender te gebruiken, klik je op de afbeelding van de kalender, die opent zich dan in een ander venster, dan klik je ergens middenin de afbeelding op je rechtermuisknop en kiest dan 'afbeelding opslaan', (of gewoon gelijk 'afbeelding afdrukken') dan heb je de juiste grootte om hem uit te printen.

Hier heb ik de kalender vandaan.

Al weer meer dan een week geleden...maar toch maakte ik net nog een collage van ons kleinste meisje haar derde verjaardag, en toen moest ik weer zo om haar lachen. Zo serieus kijken bij haar verjaardagstaart, met haar blauwe oogleden en haar uberroze wangen. (van de kinder make-up van haar zus ;-)
En even daarvoor zong ze uit vólle borst (ja, rechtsonder ja ;-) nog 'in de gloooooooriaaaa!' op haar versierde bloemenstoel ;-)

Onze pittige Loïs...
Ons vrolijke 'cadeautje'...;-)