Ja... het is echt waar!
Wij hebben verhuisplannen...
...die alleen door zullen (kunnen) gaan,
als het ons lukt om ons huis te verkopen,
én als het huis dat we op het oog hebben,
dan ook nog te koop is!?

Spannend dus!!

Gisteravond stond ik met 2 collega-advocates achter de Compassion stand in Vlissingen, waar een Come2worship concert was van Reni & Elisa.
Samen hadden het standje ingericht, en ik had de kinderen geselecteerd voor op de tafel. Dat is altijd lastig. Ik kan het nooit laten om alle gezichtjes even te bekijken, in m'n gedachten even al hun namen uit te spreken, te kijken uit welk land ze komen. Zoveel verschillende gezichtjes komen dan voorbij, van een Filipijns jongetje met een brede glimlach tot een meisje uit Burkina Faso waarvan je het lipje bijna ziet trillen terwijl ze op de foto moet...
Het waren allemaal jongere kindjes, onder de 10 jaar. Er was 1 tiener bij, een 15 jarige jongen uit Tanzania. Ik legde hem zonder verder na te denken op tafel. Alle kinderen hebben een sponsor nodig, zonder twijfel. Maar achter tienersponsorkinderen zie ik vaak een verhaal. Die kinderen hebben vaak al een of meerdere sponsors gehad. Het is ook vaak zo dat die kinderen weinig brieven hebben gehad. Dat betekent dus dat je misschien al wel vanaf je 7e op het project zit, ontzettend blij was toen je hoorde dat je een sponsor had, en vol verwachting wachtte op die eerste brief... die nooit kwam....
Na een jaar kreeg je een andere sponsor, die schreef je een paar brieven, je schreef enthousiast terug, maar na 3 brieven hoorde je niets meer, je werd nog wel 3 jaar door die persoon gesponsord, maar hoorde nooit meer wat van hem. Zelf schreef je hem nog wel, 3x per jaar, zat je met een leeg papier voor je neus, waarop je schreef naar je sponsor, hoe het met je gaat, bijtend op je lip, en hopend dat hij deze brief wel zal beantwoorden. Met tranen in je ogen probeerde je toch blij te zijn voor je vriendjes van het project, die wel regelmatig brieven kregen. Je wéét dat er sponsors zijn die echt van hun sponsorkind houden, maar dat er een sponsor kan zijn die ook van jóú houdt en je wil bemoedigen door het schrijven brieven, en je daardoor laat weten dat je kostbaar en bijzonder bent... dat geloof je eigenlijk niet meer zo....
En dan stopt je 2e sponsor na 3 jaar met sponsoren, en wordt je informatie met foto uitgeprint, en meegegeven naar een concert, en door een advocate op tafel gelegd. Hopend, dat er iemand zal zijn die niet voor een schattig lief klein kindje zal gaan, maar voor jou, die opgeschoten tiener in je veel te groten herenbroek-met-riem...

Vlak voor de pauze werd het ontroerende filmpje vertoond van de voormalige sponsorkinderen die hun verhaal vertelden. Daarna vertelde Elisa nog over de ontmoeting met hun sponsorkind Fandi. Er waren al wat pakketjes uitgedeeld, en in de pauze kwamen de mensen er mee naar onze stand om het in te vullen en verder te praten en/of vragen te stellen. Ik geniet enorm van die momenten. De eerste schuchtere blikken van mensen op de foto van het sponsorkind, het aarzelend uitspreken van de naam, en dan de ogen op mij met de vraag '...enne... hoe gaat dat dan nu precies, wat krijgt ze daar nu allemaal voor dan?'
Toen de pauze voorbij was, hadden 10 kinderen een sponsor gevonden, waarvan er 2 door m'n schoonzusjes zijn gesponsord, 2 nieuwe sponsormeisjes erbij in de familie!!

Na afloop van het concert kwam er nog een man om een sponsorformulier in te vullen, en ook een moeder met haar puberzoon naderde onze stand. Van een eindje keken ze eerst naar de kindjes, en kwamen toen dichterbij. De jongen keek verlegen naar de jonge donkere kindjes op tafel. En wat de moeder toen precies zei weet ik niet meer, maar ik hoorde dat haar zoon 15 was, en hij mocht kiezen. Ik wees de tiener uit Tanzania en zei; 'Hij is net zou oud als jij'. Onmiddellijk pakte hij het pakketje op, en zijn keus was gemaakt. Samen vulden we het formulier in, en praten we over het feit of hij wel of geen vertaling aan zou kruisen. Z'n moeder zei dat hij best in het engels kon schrijven, maar zelf aarzelde hij. Ik vertelde de moeder dat de brieven heel belangrijk zullen zijn voor zijn sponsorvriend, en dat als hij in het engels zou moeten schrijven, daar misschien tegenop zou zien en het daardoor uit zou stellen of niet zou zien zitten om te schrijven, en dat zou zo jammer zijn. Bovendien is het laten vertalen met een mailtje of telefoontje naar Compassion zo ongedaan te maken. De jongen knikte, en kruiste het hokje voor vertalen aan.
Toen hij het formulier in kwam leveren, zei een man (die met hen meegereden was); 'Heb je nu zo'n grote jongen gekozen, waarom niet zo'n kleintje?' Dat gaf mij nog even de gelegenheid om namens Noel te vertellen hoe bijzonder het is, om zo speciaal uitgekozen te worden van een tafel, door een leeftijdgenoot. Hoe bijzonder ik dat vind, en hoe blij ik er mee ben, en dat ik hoop dat ze elkaar tot zegen mogen gaan zijn!

"Als je soms even niet boven de troep of het werk uit kunt kijken,
neem dan de tijd, en kijk eens in de ogen van je kinderen.
Neem hun hoofdje in je handen en geniet van ieder detail.
Geniet van de kinderen waar ze zijn en zoals ze zijn.
Nu is het de tijd; ren er niet voorbij.
Geniet van je kinderen, zoals je later zult willen dat je genoten hebt."

Gelezen op de blog van Petra.
Uit: Moeder zijn en het nog leuk vinden ook / Mom... and loving it!
Geschreven door Sharon Lovejoy Autry en Laurie Lovejoy Hilliard

Vorige week nam ik mijn kinderen mee naar een restaurant. Mijn zes jaar oude zoontje vroeg of hij mocht bidden. Toen we onze hoofden bogen, zei hij: 'God U bent goed, God U bent groot. Dank U wel voor het eten, en ik zou U nog dankbaarder zijn als mama straks als toetje nog een ijsje voor ons koopt. En vrijheid en vrede voor iedereen. Amen'. Tussendoor het gegrinnik van een paar andere bezoekers hoorde ik een vrouw zeggen: 'Kijk, dat is nu zo fout in ons land. Kinderen weten vandaag de dag niet meer hoe ze moeten bidden. God vragen om een ijsje. Pff, belachelijk'. Mijn zoontje die het hoorde barstte in tranen uit en vroeg me; 'Heb ik het verkeerd gedaan? Is God nu boos op mij?' Terwijl ik hem vast hield en hem verzekerde dat hij het goed gedaan had, en dat God zeker niet boos op hem was, kwam een oudere man naar onze tafel. Hij gaf m'n zoontje een knipoog en zei: 'Ik weet zeker dat God het een goed gebed vond'. 'Echt?', vroeg mijn zoontje. 'Zeker te weten'. En toen zei hij, terwijl hij met z'n hoofd in de richting knikte van de vrouw die dit hele gebeuren had gestart, 'Geen goed teken dat ze God nooit om een ijsje vraagt. Op z'n tijd een ijsje eten is goed voor je hart'. Natuurlijk kocht ik een ijsje als toetje voor m'n kinderen. Mijn zoontje staarde een poosje naar zijn ijsje, en deed toen iets wat ik me m'n hele leven zal herinneren. Hij pakte zijn ijsje op, en zonder een woord te zeggen liep hij naar de andere kant en zette het vlak voor de mevrouw neer. Met een blijde lach zei hij tegen haar: 'Hier, deze is voor u. Op z'n tijd een ijsje eten is goed voor je hart, en mijn hart is al goed'.

Verhaal vertaald van uit het Engels, kreeg het in m'n mailbox van een vriend.

In de dagelijkse gebedsmail die ik van iemand uit onze kerk ontvang, stond deze week onderstaande tekst en filmpje:

"Dit filmpje kan best even schokkend overkomen. Probeer er doorheen te kijken, zie het als een gelijkenis, zoals Jezus ook vaak gebruik maakte van gelijkenissen en trek er lessen uit die jouw gebedsleven meer diepgang kunnen geven. Bidden is niet alleen een verlanglijstje opdreunen. Bidden is praten met God en luisteren naar God. Neem daar tijd voor, het is echt de moeite waard."



Ik heb het gekeken. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die moeite hebben met de setting, maar ik heb daar niet zo'n last van. Het filmpje raakte me. Ik realiseerde me dat Jezus echt op ons wacht, altijd tijd voor ons heeft, om naar ons te luisteren, contact met ons te hebben en ons te bemoedigen.
Wij kunnen vaak zoveel haast hebben, weinig tijd, en lijstjes met onderwerpen, en als we daarmee klaar zijn, geven we Jezus niet eens de kans om tot ons (hart) te spreken. Ik werd me er weer van bewust dat stil worden voor/met God, (ook) bidden is.

Om eerlijk te zijn vind ik bidden ook niet makkelijk, ik herkende best wat dingen in het filmpje. Ik voelde werkelijk plaatsvervangende schaamte toen ik het keek.
Van de week stond dit stukje op m'n kalender van Max Lucado:

'Blijf waakzaam en bid voortdurend' (Ef. 6:18). Klinkt dat te zwaar op de hand? Vraag je je nu ook af: Mijn bedrijf heeft aandacht nodig, mijn kinderen moeten eten, mijn rekeningen moeten betaald worden. Hoe kan ik voortdurend bidden?
Voortdurend bidden klinkt heel ingewikkeld, maar dat hoeft het niet te zijn.
Doe het gewoon zo. Verander je definitie van gebed. Denk bij gebed niet zozeer aan een activiteit die je voor God verricht. Gebed is meer dat je je voortdurend bewust bent van God. Probeer voortdurend in de aanwezigheid van God te leven. Wees je ervan bewust dat Hij bij je is, overal waar je gaat. Als je in de file staat, zeg dan: 'Dank U dat U bij me bent Heer'. Als je in de supermarkt je boodschappen doet, zeg dan: 'U bent mijn Koning, en ik ben blij met uw aanwezigheid'. Als je de afwas doet, aanbid dan je Maker'.
Uit: Cappuccino.

En als ik dat dan zo heb gelezen, haal ik even diep adem, en denk; o ja.
Ik manoevreer mezelf zo snel in een kramp wat gebed betreft...

'En wanneer gij bidt, zult gij niet zijn als de huichelaars, want zij staan graag in de synagogen en op de hoeken der pleinen te bidden, om zich aan de mensen te vertonen. Voorwaar, Ik zeg u, zij hebben hun loon reeds. Maar gij, wanneer gij bidt, ga in uw binnenkamer, sluit uw deur en bid tot uw Vader in het verborgene; en uw Vader, die in het verborgene ziet, zal het u vergelden. En gebruikt bij uw bidden geen omhaal van woorden, zoals de heidenen; want zij menen door hun veelheid van woorden verhoord te zullen worden. Wordt hun dan niet gelijk, want God uw Vader weet, wat gij van node hebt, eer gij Hem bidt...' (Matteüs 6 vers 5 - 8)

Een hand heeft vijf vingers. Vijf vingers die ieder zouden kunnen staan voor een onderdeel van gebed:

De duim kunnen we opsteken.
Hiermee zeggen we dat God goed is. In gebed mogen we Hem prijzen. Het is belangrijk dat kinderen dit leren. Door liederen, maar ook in woorden, als ze hardop bidden.

Met de wijsvinger kunnen we wijzen.
We wijzen de vinger naar onszelf en belijden dat we niet zijn zoals God ons bedoeld heeft. En daarbij hoort dat we om vergeving vragen.

De middelvinger staat voor het bidden voor de ander.
In 1 Timotheüs 2:1 worden we opgeroepen om te bidden voor alle mensen. Ook kinderen moeten hierin gestimuleerd worden. Om niet alleen voor ‘de arme mensen’ te bidden, maar ook concreet voor personen uit hun omgeving. Opa of oma die ziek is, of een klasgenootje dat gepest wordt. Wanneer de gebedspunten concreter zijn, is ook duidelijker te zien wanneer God een gebed verhoort.

Een ring aan een ringvinger geeft een relatie aan.
Onze relatie met God is er dankzij het bloed van zijn zoon Jezus. God laat zijn trouw iedere dag opnieuw aan ons zien. Danken voor alles waarmee Hij ons zegent hoort daarom een vast onderdeel te zijn van gebed.

Tenslotte de pink.
Last but not least: we mogen God vragen wat we nodig hebben. Hij geeft de Heilige Geest aan wie Hem daarom vragen (Lukas 11:13).

Bovenstaand stukje komt uit het artikel 'Leer ons bidden' (klik) vandaan, van de site van Chris. Mooi artikel, de moeite waard om het even te lezen.

Zegen mij op de weg die ik moet gaan
Zegen mij op de plek waar ik zal staan
Zegen mij in alles, wat U van mij verlangt
O God zegen mij alle dagen lang!

Vader maak mij tot een zegen
Ga mij niet voorbij
Regen op mij met uw Geest Heer
Jezus kom tot mij
Als de Bron van leven
Die ontspringt diep in mij
Breng een stroom van zegen
Waarin U zelf steeds mooier wordt voor mij

Zegen ons waar we in geloof voor leven
Zegen ons waar we hoop en liefde geven
Zegen om de ander tot zegen te zijn!
O God zegen ons tot in eeuwigheid

Vader maak ons tot een zegen
Hier in de woestijn
Wachtend op Uw milde regen
Om zelf een bron te zijn
Met een hart vol vrede
Zijn wij zegenend nabij
Van uw liefde delend
Waarin wij zelf tot bron van zegen zijn...

Het was liefde op het eerste gezicht. Dat was wel te verwachten natuurlijk. Want dagelijks galopeert ze nog steeds op haar lieve Barry door de kamer. Maar dit was een echte. Een bruine. Jip. Een 'babypaardje', volgens Loïs. Net drie jaar en al een passie voor paarden...;-)


Eerst alleen aaien, het touw vasthouden, een wortel geven, en toen....


Dat was het natuurlijk helemaal, mijn kleinste meisje stráálde helemaal, een pluk manen hield ze vast, en zo maakte ze een rondje in de bak op Jip. Ik genoot enorm van haar enthousiasme. Ik vond het zo grappig om te zien hoe ze helemaal niet bang was, en op het paardje mee bewoog alsof ze het al veel vaker had gedaan.


Job en Sara mochten daarna ook nog een rondje op Jip, en Loïs week geen moment van Jip's zijde, en leidde hem, samen met m'n vriendin Annegien, aan het touw.
Na 2 rondjes brachten we Jip weer terug in de wei, en Loïs praatte alleen nog maar over Jip, over babypaardjes, rondjes rijden, dat ie zo lekker zacht is en dat ze nog een rondje wou.
's Avonds in bed hoorden we haar nog lang zingen.
Een eigen bedacht liedje over Jip, het babypaardje...;-)

Een meisje in Afrika gaf haar onderwijzeres een kerstcadeau. Het was een prachtige schelp. 'Waar heb je die vandaan?' vroeg de onderwijzeres verrast. Het kind vertelde haar dat je zulke schelpen alleen kon vinden op een strand ergens ver weg. De onderwijzeres was diep ontroerd omdat ze wist dat het meisje heel veel kilometers had moeten lopen om de schelp te vinden. 'Je had niet zo'n eind moeten lopen om een cadeau voor mij te zoeken,' zei ze. Het meisje glimlachte en antwoordde: 'Die lange wandeling is een deel van het geschenk.'

De Here Jezus geeft de geweldige gave van het eeuwige leven aan allen die in Hem geloven (Rom. 6:23). Het is een schat die ook inhoudt de vergeving van al onze zonden en Gods nooit falende liefde (Rom. 8:28-39).

Christus' gift begon ook met een reis. Hij verliet de heerlijkheid van de hemel om te komen naar onze door zonde bedorven aarde. Hij werd mens en legde de lange weg naar het kruis af. Daar droeg Hij onze zonden en onderging de straf ervoor. En als ik met diepe dankbaarheid tegen Hem zeg: 'Dat is te veel, Here Jezus! Hoe hebt U dat voor mij kunnen doen?', kan ik me voorstellen dat Hij mij aanziet met Zijn liefdevolle ogen en teder zegt: 'Die reis is een deel van de gift!'

Schrijver onbekend