[go: up one dir, main page]

vrijdag 30 januari 2009

Een Precious pop

Vanmorgen ging ik met m'n dochtertjes naar de stad. Eerst naar de natuurwinkel, want m'n voorraad gist, jus, bouillon en mayonaise (zonder E-nrs) waren al een tijdje op. Genietend van een (h)eerlijke rozijnenbol liepen we verder naar de Hema. Ik wilde daar alvast slingers halen, eind februari is Tibor jarig (ons Hongaarse vakantiekind) en ik wil hem graag 2 enveloppen met verrassingen sturen waaronder balonnen en slingers. Ze hadden er wat ik zocht, en ook voor Sara's verjaardag straks in april namen we nog een slinger mee. We liepen verder langs het speelgoed, en ik vind dat ze daar altijd leuk en origineel speelgoed hebben, dus we neuzen altijd wel even. En ik zag haar al gauw, een bruine stoffen pop, met een kroontje, mijn gedachten gingen al, en toen zag Sara haar ook. 'Oh mama, een Precious pop!', zei ze, terwijl ze haar pakte, 'ze heeft een kroontje op!'
Tja, ik zocht naar de prijs, 7,95, hmm, eigenlijk net iets te veel voor vandaag omdat ik nogal wat moest kopen, maar niet zo'n groot bedrag meer had ;-)
We keken nog verder, en ondertussen dacht ik aan Precious, ze zou het vast ook een mooie pop vinden, jammer dat we geen pop op kunnen sturen, dat kan niet ivm de hoge verzendkosten, en dat snap ik best. Ik dacht aan haar laatste brief, waarin ze schreef:
'Thank you for the nice words you used in talking about me. I also think that Sara is a queen and I am her princess'. Een koningin en ik haar prinses... ik kijk naar Sara, ze staat bij een puzzel te kijken, met de pop onder haar arm, het hoofdje met het kroontje kijkt me parmantig lachend aan.
Sara komt terug gelopen, 'zullen we die pop meemen mama?' vraagt ze.
'Ja', zeg ik, 'ja, we nemen haar mee', mezelf bedenkend dat het een mooie herinnering is van ons spaarproject voor de pop voor Precious.
We lopen richting de kassa....
Er zit al 32 euro in het potje voor de pop van Precious, al ruim over de helft! Vorige week kregen we zelfs een bijdrage via de post, van het dochtertje van mijn vriendin die ik ken via internet, ze had de foto van Precious laten zien aan Sanne, en die zei meteen dat ze ook wat in het potje wou doen. Dat ging in een envelopje, en de volgende dag maakte Sara het envelopje open, ik heb het gefilmd dat Sara het geld in het potje deed, het filmpje geupload, en de link naar de mama van Sanne gestuurd, zodat ze kon zien dat haar 'briefje' in het potje gedaan was.
'Mama, kijk eens, ze heeft een stippeltjesjurk aan, met roze stippels, daar hou ik zo van he', o ja... Sara legt de pop op de kassa, en we betalen alles.
Sara en Precious zijn onafscheidelijk de rest van de dag, en als ik haar naar bed breng gaat Precious mee.
Photobucket
'Mama, ik had wel een Preciousbaby -doelend op haar bruine babypop- maar die is hard he, dat is niet zo lekker om mee te slapen, deze Precious is lekker zacht, én die heb een kroontje, net als een prinsesje he'.
En zo is het, onze Precious is een Prinsesje, een Prinsesje met een hoofdletter, want ik heb veel respect voor haar.

Zeg nou zelf....'t is ook wel een leuk stel zo he....

Photobucket

woensdag 28 januari 2009

Kraamvisite

Morgen ga ik op kraamvisite. Iets langer dan een jaar terug was ik ook bij haar op visite, om de foto's van haar dochtertje te bekijken, die een maand na onze Lois was geboren. We konden onze meisjes niet trots naast elkaar leggen, want haar meisje hadden ze moeten begraven....
Een prachtig kind met wijze oogjes, die net op het laatst van de zwangerschap door de GBS bacterie (die ik ook altijd heb) was besmet, een longontsteking op liep, en samen met meconium in haar longen, zorgde dat ervoor dat ze niet ouder werd dan een dag....
Ondanks dat onze situaties best verschillend zijn, voelden we allebei herkenning toen we de foto's van onze vlinderkinderen bekeken samen. Zij moest huilen, toen ze de witte handjes van mijn Jonathan* zag, omdat die zo leken op die van haar dochtertje... ik kreeg tranen in mijn ogen van haar meisje, dat zo wijs naar haar keek op de foto... wat bijzonder dat ze haar nog heeft aangekeken...
Morgen ga ik op kraamvisite. Ik heb een cadeautje gekocht voor haar oudste zoontje, en voor haar pas geboren dochtertje, die ze heel bijzonder mooi naar haar overleden dochtertje heeft vernoemd.
En ter herinnering aan haar eerste dochtertje, wilde ik iets met bloemen geven. Ik vind zelf rozen altijd heel mooi, en dus werden het 2 roze rozen, symbool staande voor haar 2 dochters, en 1 witte, die symbool staat voor haar zoon.

Photobucket

Uit ervaring weet ik dat het zo fijn is dat mensen in zulke dubbele momenten als wanneer er weer een nieuw kindje geboren is, ook denken aan het vlinderkind, dat lege plekje dat altijd blijft, dat kindje, waar je niet voor kan zorgen, maar die elke dag in je gedachten is...

Op het bijgaande kaartje zette ik dit mooie gedichtje...

'Aanwezig in afwezigheid,
haar liefde, haar leven,
voorgoed in jullie bestaan verweven,
en daarom nooit verleden tijd'...

Photobucket

maandag 26 januari 2009

Yerushalayim...

Een hyvesvriendin had een nieuw filmpje online gezet, en aangetrokken door het jongetje met het keppeltje op, ging ik hem kijken.
Een filmpje van een Joods jongenskoor wat een lied 'Yerushalayim' zingt. Als je alleen deze zin leest, is het heel simpel, maar dat blijft het niet als je het filmpje kijkt... de bezieling waar mee de jongens zingen, voel ik tot in mijn tenen en brengen tranen in mijn ogen...
Ik bewonder dit volk,
ik hou van dit volk,
ik bid voor dit volk....

Yerushalayim...

Slaafs...

Er was een kleine jongen
die logeerde bij zijn grootouders op hun boerderij
Hij kreeg een slinger om er buiten in de bossen mee te spelen.

Hij oefende in het bos maar het lukte hem nooit om het doel te raken
Moedeloos geworden ging hij terug voor het eten.

Toen hij daar liep, zag hij oma's favoriete eend
In een impuls slingerde hij een steen in de richting van de eend
Hij raakte de eend en doodde hem.

Hij was geschokt en verdrietig
In paniek verstopte hij de eend in een berg hout
En hij zag dat zijn zus naar hem keek.
Sally had het allemaal gezien maar ze zei niets.

Na de lunch de volgende dag
zei Oma: Sally, kom we gaan de afwas doen
Maar Sally zei, Oma,
Johnny zei dat hij in de keuken wilde helpen.
Ze fluisterde tegen hem: Weet je nog van de eend??

Dus Johnny deed de afwas.

Later die zelfde dag vroeg Opa of de kinderen wilden gaan vissen.
Maar Oma zei: Het spijt me maar
Ik heb Sally nodig om me te helpen met het avondeten.

Sally glimlachte en zei: oh dat komt goed
Want Johnny vertelde me dat hij wilde helpen
Ze fluisterde weer: weet je nog van de eend??
Dus Sally ging vissen en Johnny bleef om te helpen.

Nadat Johnny een paar dagen zowel zijn eigen taken als die van Sally deed
kon hij het uitindelijk niet langer uithouden.
Hij ging naar Oma en bekende dat hij de eend had gedood.

Oma knielde neer, knuffelde hem en zei:
Lieverd, dat weet ik, want ik stond voor het raam
en heb alles gezien.
Maar omdat ik van je hou, heb ik je vergeven
Ik vroeg me alleen af hoe lang je zou toestaan dat
Sally een slaaf van je maakte.

Een gedachte voor vandaag en alle volgende dagen??

Wat er ook in je verleden is
wat je ook gedaan hebt
De duivel blijft het onder je neus wrijven
liegen, bedriegen, schulden, angst en gewoontes
haat, boosheid, bitterheid....
Wat het ook was, je moet weten:
dat God voor het raam stond
en Hij heeft alles gezien.

Hij heeft je hele leven gezien
Hij wil dat je weet dat Hij van je houdt
En dat Hij je vergeven heeft.

Hij vraagt zich alleen af
hoe lang je de duivel toestaat een slaaf van je te maken.

Het Geweldige van God is dat als je vergeving vraagt
Hij je niet alleen vergeeft, maar Hij vergeet ook.

Het is door Gods goedheid en gratie dat wij gered zijn
Ga verder en maak een verschil in iemands leven vandaag

God staat voor het raam.
Toen Jezus aan het kruis stierf, dacht Hij aan jou.

*****************************************************
Gelezen op de weblog van de mama van Allana*, zie links.

vrijdag 23 januari 2009

Havermoutkoek

Samen met Sara maakte ik vanmorgen tomatensoep, en daarna begonnen we aan de havermoutkoek. Het recept het ik van de hyves van 'Kook mee zonder E', en is best simpel.
Ik neem meestal een boterkoekblik, Sara vet hem in, terwijl ik de oven voorverwarm op 200 C en de rest van de ingrediënten in een beslagkom doe:
2 bekers bloem
2 bekers havermout
1 beker suiker (oorspronkelijk recept 2, maar dat vind ik te zoet)
1 beker rozijnen
2 eieren
snufje kaneel

(Ik neem meestal een beker waar ik altijd thee uit drink)

125 gram roomboter wordt gesmolten:
Photobucket

En de gesmolten boter doe ik in de kom bij de andere ingrediënten en dat wordt alles door elkaar gemixt:
Photobucket

Daarna doe ik alles in het bakblik, en Sara smeert het uit:

Photobucket

Dan gaat de koek 20 minuten (soms nog een paar minuten langer) in de oven, en als hij gaar is zet ik hem op het aanrecht, nadat hij is afgekoeld snij ik hem in stukken en doe alles in de koekentrommel.

Photobucket
Iedereen lust hem hier!

En toevallig las ik van de week bij Jente een recept van een Appel-havermout plaatkoek, lijkt me ook heerlijk; gaan we ook eens uit proberen!

donderdag 22 januari 2009

Een kijkje op de bovenverdieping bij ons...

In ons vorige huis was de inrichting heel 'basic', veel (af)gewerkt met blank grenen, wit granol op de muren en stukken gemetselde ijselsteentjes en blauwe gordijnen. Met 1 uitzondering; 'mijn' kamertje boven; daar waren de muren terra geverfd en hingen er rode gordijnen. Heerlijk, want eigenlijk hou ik van kleur, alleen durfde ik lang niet goed. Nu wel, en de bovenverdieping van ons huis is nu bijna af; 4 kamers, de kruipzolder is voorzien van laminaat en nu is Micha aan de overloop bezig. Daar is hij een bedstee aan het timmeren en wordt alles afgetimmerd met...juist, blank grenen, want dát blijft altijd; dat vinden we allebei mooi. Maar aan die kleuren moet Micha wel een beetje wennen. Maar ik vind kleur heerlijk. Inspiratie doe ik overal op, in winkeltjes, bij iemand anders thuis en vooral uit tijdschriften als 'Landleven' (waar we op geabonneerd zijn) en Special Woon Engelse Stijl, waar heel uiteenlopende interieuren in staan, zo staat mijn trouwjurk in onze slaapkamer op een paspop, dat zag ik een keer in zo'n boek, en dat vond ik zo mooi!
Het is dus nog niet helemaal af boven, maar toch al een hoop mooie plaatjes geschoten.

Onze slaapkamer; het middelste kussen is van Loïs, ze slaapt 's nachts bij ons.

Ik geniet er erg van om het af te maken, helemaal 'ons' huis van te maken, ook al duurt het nog wel jaren voor écht alles af zal zijn (we hebben de hele benedenverdieping nog voor de boeg...) het is zo'n uitdaging om dat met een redelijk klein budget te doen (gelukkig kan Micha alles zelf) en elk (klein) ding wat we er voor aanschaffen of doen, geniet ik van, omdat ik vaak al een 'plaatje' in mijn hoofd heb, hoe het zal gaan worden ;-)

maandag 19 januari 2009

Winterplaatjes...

Concert

Afgelopen zaterdag was het concert in Tholen van Reni & Elisa en Marcel & Lydia Zimmer. Wekenlang verheugde ik me er al op. Eerst twijfelde ik om te gaan...want alleen is niet altijd zo leuk, en om dan weer oppas te zoeken.... maar al vrij snel kwam m'n vriendin Nicolien in m'n gedachten; jaren geleden gingen we af en toe samen naar praise avonden... maar zou ze dat nu nog leuk vinden? Ik besloot om haar gewoon te bellen en het haar te vragen, als ze het niet zou willen is ze wel zo dat ze dat gewoon zegt, dacht ik. Maar, ze was meteen enthousiast, dus bestelde ik 2 kaartjes in de voorverkoop. Leuk! Maar, de week voor het concert zat ik nog aan de telefoon met m'n vriendin Elina, en ik snapte niet hoe ik nog niet aan háár had gedacht, zij houdt ook zo van die liederen!! En zo, gingen we zaterdag met z'n drieen naar het concert. Ik weet niet wie van ons drieeen het meest genoot ;-) geweldig, en heerlijk om zo met z'n drietjes op stap te zijn ;-)
De koppels zijn ook allebei ambassadeurs voor Compassion, en ze lieten nog een filmpje zien, en ik word dan altijd zo enthousiast he! Tot mijn blijdschap zag ik dat de vrijwilligers van Compassion best wat informatiepakketjes uitdeelden! Ik grapte tegen Nicolien: 'Ik zou er zo nog eentje doen ;-) maar Nicolien siste: 'Nee joh, je hebt er al 3!' Haha! Maar ik zou ze allemaal willen helpen, het heeft zó m'n hart! Daarom ben ik vorig jaar 'Advocate' geworden, en mag ik nu ook helpen bij evenementen om zulke pakketjes uit te delen en sponsors in te schrijven! Dat heb ik vorig jaar 1x gedaan tijdens zo'n concert van Marcel & Lydia, en ik vond het geweldig! Bij dit concert was ik te laat om me op te geven ;-) maar nu met Nicolien en Elina was ook heel erg leuk!
Dit lied had ik Marcel en Lydia al meer horen zingen, en ik vind het zó mooi!

Na het concert kon ik het niet laten om te vragen of we met Marcel en Lydia op de foto mochten; natuurlijk!

Ik heb echt genoten, het was een bijzondere avond!

vrijdag 16 januari 2009

A doll for Precious...



Via Compassion (www.compassion.nl) sponsoren wij 3 kinderen; Noemi van 11 uit Bolivia, Precious van 8 uit Ghana en Jonathan van 10 uit de Domincaanse Republiek. We betrekken de kinderen er vaak bij, we schrijven brieven met Noemi, Jonathan en Precious en bidden voor hen, vaak bidden Job en Sara ook voor hen, aan tafel, of bij het naar bed brengen denken ze er vaak aan. En als we een brief schrijven, gaat er regelmatig een tekening van Job of Sara mee. Een tijdje geleden was Sara met haar pop aan het spelen terwijl ik een brief aan Precious schreef, en ze vroeg me of Precious ook een pop had. Ik zei dat ik het haar zou vragen. Toen we weer een brief kregen van Precious had ze geschreven dat ze geen pop had, maar dat ze wel eens bad of ze er ooit een zou krijgen. Nu hoort een pop niet bij de eerste levensbehoefte, maar ik nam me meteen voor om de mogelijkheden na te gaan of we door een extra gift, ervoor konden zorgen dat Precious een pop kon kopen. Ik mailde met Compassion, en telefonisch kreeg ik antwoord dat dat kon, en hoe ik dan te werk moet gaan. Nou, mooi, dan kunnen we gaan sparen ;-) want ik wil dan graag 50 euro overmaken, zodat ze ook nog andere dingen kunnen kopen behalve die pop, te denken valt dan aan kleding, een dier of iets mbt het huis waarin ze wonen. (De telefoniste vertelde me dat ze wist dat er onlangs iemand in Ruwanda pas een geit had gekocht van een extra gift voor 15 euro) Ik schat in dat de pop niet meer dan 5 euro zal kosten daar.
Ik legde uit aan de kinderen wat ik van plan was, sparen voor een pop voor Precious! Ze waren meteen enthousiast, en wilden een spaarpot maken! Ik pakte een lege pastapot, en knipte een gleuf in het deksel. Het etiket weekte ik eraf, en toen gingen we het potje tot een spaarpot maken voor Precious. Job tekende 'de' pop voor Precious, Sara ook, en met Sara zocht ik in een tijdschrift nog een plaatje van popjes, samen met de foto erop van 'onze Precious', was het spaarpotje af.
'Nu nog centen erin' riep Job, en pakte zijn spaarpot. Hij zocht centjes uit, en nadat ik had uitgelegd dat ze dan ook écht voor Precious waren, selecteerde hij nog een keer, en stopte erin wat hij weg wilde geven. Ook Sara pakte haar portomonee, en deed er centjes in. Ik zocht nog wat kleingeld uit mijn portomonee, en toen zat er al 6 euro in! ;-) 's Avonds werd papa ook vriendelijk, doch zeer dringend, door Job verzocht om te doneren ;-) en zo gaat ook statiegeld er consequent in.
Al die kleine beetjes, gaan straks 50 euro maken. En dat maak ik dan over, met vermelding van 'A doll for Precious'.
Alleen al de gedachte aan haar haar blijdschap, maakt ons blij en dankbaar!

"Problem Child"?

by Tamara Parnay

"If there is anything that we wish to change in the child, we should first examine it and see whether it is not something that could better be changed in ourselves."
- C.G. Jung, Integration of the Personality



People talk about the "problem child," but I'm not really sure what a problem child is. According to the Encarta online dictionary, a problem child is "a child who requires a disproportionate amount of attention or correction." This definition leads me to ask several questions...

Disproportionate to what? Both of my children sometimes need more attention than other children, and the intensity of their need for attention varies from one moment to the next. And what is "correction"? Is it punishment, behavior management, or the use of rewards for acting "properly"? Correction implies that there is something wrong with children. Is there? Or is there something wrong with our view of children?

Happy, confident, caring children grow up in an atmosphere of flexibility and trust, supported by respectful, empathic, and realistic parents who do not see challenging behaviors as indications that there is a problem with their children.

Adults and children share many of the behaviors considered to be problems when exhibited by children. Why, then, is there a "problem child" but not a "problem parent"? Here is a light-hearted questionnaire designed to help readers decide whether or not they might want to consider a "problem parent" label for themselves.

The "Problem Parent" Self-Assessment Questionnaire

Do you ever...

...talk with your mouth full?
...skip the broccoli but eat the ice cream?
...forget to say "please" or "thank you"?
...stay up past your bedtime?
...prefer not to sleep alone?

...forget to brush your teeth?
...spill something?
...break a bowl or plate?
...cry when upset?
...fidget when bored or nervous?

...become irritable when tired or ill?
...decide not to share your things?
...get angry when others don't do what you want them to do?
...not come promptly when called?
...leave your clothes and things around?

...prefer playing or relaxing to doing chores?
...need repeated reminders?
...have trouble buying only essential items when shopping?
...speak too loudly?
...get distracted?

...daydream?
...feel annoyed at being told what to do?
...have trouble getting along with others?
...avoid eye contact during heated moments?
...seek others' undivided attention?

...become withdrawn when not getting the support you need?
...feel indignant when people don't take your feelings seriously?
...complain when you have to sit in the car for a long time?
...forget where you put something?
...forget to bring along your jacket?

...tell little lies to protect yourself from disapproval?
...need support when upset or scared?
...need approval?
...complain when the weather isn't cooperating with your plans?
...get frustrated when you can't figure out how to do something?

...become adamant about doing things in your own way, and in your own time?
...feel frustrated when you can't meet others' expectations?
...complain when frustrated or bored?
...become irritable for no apparent reason?
...reject cuddles and kisses?

...walk away when lectured to?
...have difficulty saying "I'm sorry"?
...feel uncomfortable when others talk about you in your presence, as if you weren't there?
...react negatively to threats, bribes, or other forms of manipulation?
...become overwhelmed by complex instructions or explanations?

...feel stressed when rushed?
...have trouble controlling your emotions?
...complain when you feel misunderstood?
...just want some time alone?
...need reassurance that you are loved and valued?

What do you think? Would you say you qualify as a problem parent? I must confess that many of the above behaviors are sometimes true for me. If I am going to use the problem child label for my children, then if I am honest with myself and fair to my children, I will also refer to myself as a problem parent.

Perhaps those self-acknowledged problem parents among us will be willing to share a label with all the "problem children" of the world? We can refer to ourselves, young and old, as "problem people." Anyone care to join me? Or, better yet, let's just agree to do away with the "problem" label.

The label is the problem, not the child. After all, children and adults are very similar in so many ways. Dr. Seuss put it best: "People are people no matter how small." True, parents are older and have accumulated learning and life experiences, while children are fresh to the world and have so much to learn. But for us parents, the learning hasn't stopped, and our children have much to offer us through their innocent and insightful perspective. Parents can be there alongside their children as learning partners.

People of any age can be labeled as problems, but only if we choose to perceive them that way. So, I wonder, why create problems for ourselves?

Tja...;-))

woensdag 14 januari 2009

Negatieve aandacht vragen?

Een tijdje ben ik al het boek 'Samen opgroeien' aan het lezen, van de schrijvers van 'How 2 talk 2 kids', wat ik ook zo'n fijn boek vind. Op de maillijst van AP hadden ze me daarop gewezen, en ik heb een kopie van de Nederlandse versie (helaas alleen nog in het engels te krijgen op bol.com, en omdat mijn engels niet helemaal toppie is...;-) en die ben ik nu aan het lezen. De schrijvers laten je eigenlijk mee kijken/lezen in een oudergespreksgroep, die dingen bespreken over 'opvoeden', en met name dat over 'broers/zussen' verhouding. En ik vind dat heel interessant. Aan het einde van elk hoofdstuk, staat een soort samenvatting en tips of oefeningen waar de groep die week mee aan de slag ging. Vooral de verhalen van de ouders, uit hun eigen jeugd, en ook over hun kinderen, zijn zó herkenbaar en duidelijk, en van daaruit krijg je dan handvaten én vooral; inzichten.
En ik vind het zo'n heerlijk boek, omdat het voelt als op mijn lijf geschreven... en demonstratief heb ik alle bladen met samenvattingen en tips uitgeprint, want al voelt het dan als op mijn lijf geschreven, het gaat niet vanzelf....
Ik lees het, herken het, en wil er wat mee, en als er dan weer eens een situatie zich voordoet dat Job en Sara het gruwelijk oneens zijn...weet ik het niet meer....en dan verval ik snel in een antwoord of oplossing, die ik eigenlijk niet zelf bewust kies...
Ook ben ik het boek 'Opgroeien in vertrouwen' van Justine Mol aan het lezen, die van mening is dat straffen en belonen, vaak vormen van manipuleren zijn, en dat er achter (negatief) gedrag, vaak een behoefte schuilt, en dat je als ouder beter daarop in kunt spelen ipv te straffen of te belonen. En ik vind dat nog helemaal zo simpel nog niet, want je hebt er geen idee van hoe 'straffen en belonen' verweven zit in het opvoeden en de maatschappij, totdat je er echt goed naar gaat kijken.
Maar gister deed zich voor mij een 'leersituatie' voor, hij had zo in dat boekje kunnen staan; ik liep de trap op met Job en Sara om ze naar bed te brengen, en daar begonnen ze al te kibbelen wie ik het eerst naar bed moest brengen, inwendig zuchtte ik, dat gaat bijna altijd zo. Ik zei niks, maar liep met Sara mee, gister had ik Job eerst gedaan....
Terwijl ik Sara's gordijn dicht doe, hoor ik Job mopperen dat ik hem eerst moet doen, en zijn gemopper gaat over in een aanstellerig huiltje...
Ik zit bij Sara naast bed, en onderdruk de neiging om naar hem toe te lopen en uit te leggen hoe het zit, c.q 'streng' toe te spreken. Ik praat met Sara na over de dag, en geef haar een knuffel met het, voor haar, fijne vooruitzicht dat we morgen om boodschappen gaan.
Ik loop naar Job's kamer, die zijn volume al wat omhoog had geschroefd omdat ik 'zo lang wegbleef', hij ligt al in bed, en mijn eerste ingeving is om hem een kus te geven en weer naar beneden te gaan omdat ik zijn gedrag zo akelig vind.... maar dan schiet de gedachte door m'n hoofd dat je bij 'negatief gedrag' moet kijken naar de behoefte die áchter dat gedrag schuilt, en ik ga bij hem op bed zitten, en vraag: 'Had je nou vandaag een bed gebouwd met de blokken op school?'
Zijn gezicht klaart op, en hij zegt: 'Ja, van de houten blokken, samen met nog 2 kinderen uit de klas'. We praten er nog een tijdje over, ik knuffel hem en ga naar beneden, een rustige Job achterlatend, die lekker gaat slapen.
Ik zit even later beneden enigzins verbaasd op de bank....verbaasd over mijn kleine moment van inzicht en wensend dat die momenten zich veel verder uit gaan breiden ;-)

maandag 12 januari 2009

Onze T.

T., 6 jaar, dit jaar kwam hij voor het eerst 3 weken van zijn zomervakantie in ons gezin doorbrengen. Hij komt uit een kindertehuis in Hongarije, en via www.gastgezinnen.nl vonden we deze stichting die het mogelijk maakt dat de kinderen naar Nederland komen. De zomer van 2008 kwam hij dus voor het eerst, 3 intensieve maar vooral mooie weken volgden.
Een foto van T., gemaakt op het strand, toen we een dagje met ons bootje gingen varen:

Met tranen in onze ogen, zwaaiden we hem na 3 weken uit.... en voor onze kinderen was het goed dat we daarna nog een paar weken vakantie hadden, en samen weg konden gaan. Rond kerst kregen we onverwachts een brief, foto en tekening van hem, wat een verrassing!!
Ik heb hem meteen terug geschreven, en afgelopen week een fotoboekje via
www.webprint.nl gemaakt, waar ze een leuke aanbieding hadden.
Ik heb dat rossige mannetje in mijn hart gesloten, ik mis hem....
Vorige week heb ik het formulier op de post gedaan, om hem de komende vakantie uit te nodigen.
11 juli kan ik hem eindelijk weer vasthouden en zal hij weer 3 weken bij ons zijn!!

Allana's Prijs Adonai

Gister in de kerk zongen we 'Adonai', een nieuw opwekkingslied. Een heel mooi lied. En ik moest meteen aan Allana* denken. Een meisje uit onze gemeente, dat vorig jaar naar Jezus ging. Net 4 jaar oud. De nierkanker was haar, na lang vechten, fataal geworden. Allana, een prachtig kind, ze heeft een plaatsje in mijn hart. Haar moeder schreef eens op haar weblog, over hoe zij het liedje 'Prijs Adonai' mee kon zingen:
http://allana.web-log.nl/thisismylife/2008/04/post.html
Dat heeft me toen zo geraakt. Sindsdien kruist zij bij het horen of zingen van dit lied of het woord 'Adonai', mijn gedachten. Zo ook gister, bij het zingen van het nieuwe lied 'Adonai', dit lied heeft Allana nooit gehoord, zij kende alleen 'Prijs Adonai'. Tijdens het zingen sloot ik even mijn ogen, en in gedachten zag ik haar staan, tussen die vele engelen, kinderen en grote mensen bij Gods troon, in haar mooie witte jurk, stralend, als altijd, en wuivend met palmtakken, zingend uit de grond van haar hart haar 'Prijs Adonai'....
Het was slechts een gedachte....ik kan me slechts een kleine voorstelling maken hoe het in de hemel is, meer niet.
Zij, nog zo jong, weet het wel, want zij is er al...

donderdag 8 januari 2009

Spreuk

Als je gebed niet een eind maakt aan je zonden, zullen je zonden een eind maken aan je gebed.

maandag 5 januari 2009

Zelfbeheersing

Er was eens een jongen met zeer weinig zelfbeheersing. Zijn vader gaf hem een zak spijkers en zei tegen hem dat elke keer als hij zijn zelfbeheersing verloor, hij een spijker in de achterkant van de schutting moest slaan. De eerste dag sloeg de jongen 37 spijkers in de schutting. Over de volgende paar weken, toen hij leerde om zijn kwaadheid onder controle te krijgen, werd het aantal spijkers dat hij in de schutting sloeg geleidelijk aan minder. Hij zag in dat het gemakkelijker was om zijn zelfbeheersing niet te verliezen, dan al die spijkers in de schutting te slaan....... Uiteindelijk, kwam de dag dat de jongen zijn zelfbeheersing niet meer verloor. Hij vertelde dit aan zijn vader en zijn vader stelde voor dat de jongen nu voor elke dag dat hij zijn zelfbeheersing behield hij een spijker uit de schutting haalde. De dagen gingen voorbij en de jonge man was eindelijk zover dat hij zijn vader kon vertellen dat alle spijkers waren verdwenen. De vader nam de jongen bij de hand en ging met hem naar de schutting. Hij zei: "Je hebt het goed gedaan, mijn zoon, maar kijk nu eens naar al die gaten in de schutting. De schutting zal nooit meer hetzelfde zijn. Als je dingen zegt in woede, dan laten ze een litteken achter net als deze gaten. Je kunt iemand met een mes steken en het mes er weer uit trekken. Het maakt niet uit hoe vaak je zegt dat het je spijt, de wond zal er blijven." Een verbale wond is even erg als een fysieke wond.

vrijdag 2 januari 2009

Bloggen

Het moest er ooit van komen... een log... waar ik gedachten, tekst, gedichten en hersenspinsels op kwijt kan!
Related Posts with Thumbnails