Vandaag is T. jarig, hij wordt 7 jaar. Ik denk dat de pakjes die ik vorige week naar Hongarije heb gestuurd, al wel heeft. Ik had gehoopt dat het in 2 pakjes zou passen, maar ik heb het in 4 pakjes moeten stoppen, en de bijbel woog meer dan 500 gram en zo kwam het op 15 euro verzendkosten. Daar schrok ik wel van, zoveel had ik niet verwacht, maar ik heb het toch gewoon gedaan. Ik hoop dat ze de slingers voor hem hebben opgehangen, dat ze een feestje maken. Ik heb werkelijk geen idee in wat voor soort kindertehuis hij woont, hoe de faciliteiten en de verzorgers zijn. Ik heb al wel heel veel aan hem gedacht vandaag, en hoewel hij niet bij ons is, bakte ik wel een verjaardagstaart ter ere van zijn 7e verjaardag:



Okee, een beetje vreemd is dat misschien wel. Ik maak er een foto van, en stuur hem volgende week op, zodat ie weet dat wij ook zijn verjaardag een beetje hebben gevierd en veel aan hem hebben gedacht die dag. En ik beloof hem dat als hij deze zomer komt, ik weer zo'n taart bak, en dan kan hij er wel van meesmullen!
Ik weet nog dat we de informatie papieren over hem kregen, waar o.a in stond: 'favoriet eten'. En hij had daar gezegd: taart! ;-)
Voor nu mochten Job en Sara de 7 kaarsjes uitblazen, en dat vonden ze helemaal niet erg ;-)

Ik vind het echt leuk om de blogs van anderen te volgen en me daarbij te laten leiden door m'n interesses ;-)
Zo volg ik ook Freekje's blog en toen zij een post had gedaan over haar webboetiek 'van mij voor jou' die ze net was gestart, ging ik meteen even kijken natuurlijk ;-)
En raad wat mijn aandacht trok tussen het emaille, porselein en kussens...juist die mooie roze quiltdeken...;-)

Freekje vond het goed dat ik er even voor spaarde, en vandaag was het dan zover; de post bezorgde de doos met de quilt erin.
En hij overtreft mijn verwachtingen; hij is groter dan ik dacht, zo mogelijk nog snoeziger en de achterkant is van heerlijk zachte witte fleece...
Sara vindt hem natuurlijk ook geweldig, dus ligt hij nu op haar bed te prijken, en hij past helemaal in de sfeer ;-)


Freekje, hartstikke bedankt, en bedank ook je moeder voor dit prachtige werk!

Toen Job me zo bezig zag met het fototoestel, moest zijn kamer ook. En hij erbij ;-) Ja, waarom niet!? ;-)
In alle slaapkamers hebben we van dat vlizobehang (of heette dat nu vinyl behang?) het is misschien wat duurder in aanschaf, maar je kunt het zo vaak verven als je wil, en het blijft egaal. Bij Sara hebben we het dus roze geschilderd en bij Job blauw.
De klompjes kregen we bij z'n geboorte, geschilderd door Micha's zusje Salome.
En z'n 'strandkast', hij past helemaal in onze blank grenen stijl ;-) en ik vind hem helemaal geweldig!
Micha's zus Petra aquarelde eens een schilderijtje van een foto, Micha met Job liggend op z'n schoot.
De lamp, die heb ik zelf destijds geverfd, gewoon met de muurverf, want hij was eerst grijs met geel...

En een kapstokje waar zijn 'binnenjas' aanhangt, zoals ie hem zelf noemt. Het is een colbertje en toen we uitlegden dat dat een soort nette jas om binnen te dragen is, noemt hij het z'n binnenjas ;-)
Job's bed hebben we een tijdje terug gekocht bij Jysk. Het onderste bed is 1.20 breed en het bovenste gewoon 1 persoonsmatras, er kunnen dus 3 kinderen in slapen. Job slaapt er nu alleen. Als Tibor er is, slaapt die boven, en als we een logee hebben slaapt die daar ook.
Het was nogal een (volgens ons dan ;-) hele uitgave om het bed met het matras ed te kopen, maar we zijn er heel tevreden over, het is een heel stevig bed.
Een fotootje van zijn overleden tweelingbroertje Jonathan* staat altijd al op Job's kamer.

De beer die Job vast heeft, kreeg hij van het ambulancepersoneel toen hij als baby van een paar uur oud vervoerd werd naar het Sophia ziekenhuis in Rotterdam omdat het niet goed ging met zijn tweelingbroertje die daar al was. Het tweede beertje, wat je op de achtergrond ziet, is van Jonathan*. Het is het enige 'cadeau' wat we gekregen hebben als ouders van een levende tweeling...

Oh ja, behalve het bed, hebben we bijna alles tweedehands gekocht; op rommelmarkten of marktplaats, die heeft aan ons ook een goeie ;-)

Toen Sara zondag in een fotoboek met foto's daarin van vorig jaar zat te kijken, zag ze daarin een foto van haar kamertje vorig jaar, met de klamboe boven haar bed. En zo kwam het dat we gister de klamboe van de zolder haalden, en terwijl Job beneden met 'Hamertje Tik' speelde, togen 'de vrouwen' met emmer sop en doeken naar boven om Sara's kamer eens grondig onder handen te nemen. In principe ben je daar in 20 minuten klaar, maar de 3e 'vrouw' was in dit geval Loïs, en dat wil zeggen dat het een en ander niet zo vlotjes gaat als wanneer je het alleen doet. Maar dat geeft niks. Een uur zijn we zoet geweest met schuiven, poetsen, doeken uitwringen, alles op z'n plek neerzetten en weer terug zetten omdat Loïs het daarna weer aangaf ;-)
En nu hangt Sara's klamboe weer boven haar bed, ze vindt 'em helemaal geweldig ;-)
En dat is ie ook en ik kan het niet laten om een paar foto's te delen.


(Bankje is inderdaad wit gespoten, omdat hij roodachtig was geverfd, heb ik Micha gevraagd om hem wit te spuiten, best leuk geworden, en toch past het best in onze 'blank-grenen-inrichting' ;-) beneden heb ik het zelfde bankje maar dan wel alleen gelakt)
En... haar eerste prinsesseschoentjes, ze kreeg ze vorig jaar op haar 3e verjaardag, en heeft ze letterlijk stuk gelopen. Dus Loïs kan ze niet meer aan, maar ik bewaar ze toch... ik vind ze zo schattig... ;-)
Toen ik zwanger was van Sara 'had' ik 'iets' met lieveheersbeestjes. Ik kocht er toen slofjes van, en ook dit muziekdoosje:

En toen was haar kamer weer helemaal 'Sara-proof'; en dan zijn de kernwoorden; roze en romantisch. Ja dat kan, ook al ben je 'nog maar' bijna 4... ;-)

I saw Jesus last week.
He was wearing blue jeans and an old shirt.
He was up at the church building;
He was alone and working hard.
For just a minute,
he looked a little like one of our members.
But it was Jesus,
I could tell by his smile.

I saw Jesus last Sunday.
He was teaching a Bible class.
He didn't talk real loud or use long words,
but you could tell he believed what he said.
For just a minute,
he looked like my Sunday School teacher.
But it was Jesus,
I could tell by his loving voice.

I saw Jesus yesterday.
He was at the hospital
visiting a friend who was sick.
They prayed together quietly.
For just a minute,he looked like Brother Jones.
But it was Jesus,
I could tell by the tears in his eyes.

I saw Jesus this morning.
He was in my kitchen
making my breakfast
and fixing me a special lunch.
For just a minute,
he looked like my mom.
But it was Jesus,
I could feel the love from his heart.

I see Jesus everywhere,
taking food to the sick,
welcoming others to his home,
being friendly to a newcomer
and for just a minute
I think he's someone I know.
But it's always Jesus,
I can tell by the way he serves.

May someone see Jesus in you today.

Gelezen op haar blog.

Ik word wakker. Hmm, het is nog donker, en de klok laat zien dat het half 4 in de nacht is. Ik bedenk me dat het al best een tijdje geleden is dat ik 's nachts regelmatig wakker werd.
Ik draai me op m'n zij, en zie Loïsje liggen, in haar armpje haar schaapje geklemd, onvoorstelbaar hoe ze die meestal de hele nacht vasthoudt. Het licht van buiten valt op haar snoetje, en ik kan het niet laten om haar dikke wangetjes even te zoenen. Ze beweegt wat in haar slaap, en draait naar me toe, haar vrije armpje in mijn hals leggend. Ik ruik haar unieke Loïs-luchtje in haar nekje en leg mijn arm over haar heen. Hmm, wat geniet ik toch van het samen slapen...

Dat is zo anders geweest.... Job, als huilbaby, heeft ook vaak tussenin gelegen, maar vaak na eindeloos heen en weer geloop, en wat voelden we ons dan 'schuldig' want op het consultatiebureau en door de omgeving werden we er maar wat vaak aan herinnerd dat kinderen in hun eigen bedjes hoorden.
Sara hebben we 'door laten huilen', gecoached door de wijkverpleegkundige die even bij ons was. Vreselijk, wat ging dat tegen m'n gevoel in zeg.
Zij vertrok weer, en daar zat ik dan. Uitvoerend wat zíj dacht wat goed voor ons en ons kind was. Zo voelde dat dan ook. Een beetje als 'in opdracht van'.
's Nachts kwam ze nog wel vaak tussenin, en totdat Loïs geboren werd, heeft ze bijna elke nacht tussenin geslapen, van halverwege de nacht.
Want tijdens de zwangerschap van Loïs was ik veel gaan lezen over opvoeden, het ging me opbreken om keuzes te maken omdat anderen vonden dat dat zo moest.
Ik wilde m'n hart leren volgen, al deed ik dat al wel in veel dingen, zoals lang borstvoeden. Ik was blij en verbaasd toen ik op internet las over Attachment Parenting (Natuurlijk Ouderschap) ik slaakte een zucht van verlichting; er waren dus nog een heleboel ouders die het 'anders' deden, en nog bewust ook. Ik herkende me erg in de meeste punten die ik in bijvoorbeeld dit artikel las.
Ik heb me aangemeld bij de maillijst van Attachment Parenting, en de (h)erkenning die ik daar vindt is fijn. Ook (lees) tips en ervaringen komen er voorbij en dat vind ik ook interessant.

Terug naar vanmorgen, half 4. Ik kijk naar het speentje in Loïs' mondje. Ze heeft een jaar bij mij gedronken, en toen zwakte het langzaam af. Dat vind ik jammer. Sara heeft anderhalf jaar bij me gedronken. Er waren nachten dat ze niets anders wilden, wel 6x of vaker per nacht; drinken bij mama. Dat was wel erg intensief. Toch heb ik er vooral wel van genoten. Ik genoot van de rust in huis, van de rustige ademhaling van mijn lief naast me en het drinkende kind aan m'n borst, die ook een en al rust uitstraalde.
Bij Loïs hadden we het speentje geintroduceerd, vooral omdat het lange huilen van Job en Sara voordat ze in slaap vielen me nog goed voor de geest stond en ook het aan de borst in slaap vallen. Dat vond ik niet erg (meestal ;-) maar nu met 2 kinderen waarvan er een van en naar school moest worden gehaald en gebracht, was het in slaap laten vallen aan de borst niet haalbaar voor me.
Ach, een jaar is ook mooi, en het feit dat ik nú zo van het samen slapen kan genieten, maakt veel goed.
En nu slaapt Loïs overdag wel in haar eigen bedje, en gaat ze zelf met speentje en schaap, gelijk slapen.

4 uur. Loïs draait zich om, en bolt haar ruggetje in de holling van mijn lijf, schaapje tegen haar neusje gedrukt. Ik neem haar warme voetjes in mijn handen en val weer in slaap...

'Ziet naar de vogelen des hemels; zij zaaien niet en maaien niet en brengen niet bijeen in schuren, en toch voedt uw hemelse Vader die.'
Matth. 6:26

Neem nou de aarde! Het gewicht van onze wereldbol wordt geschat op zes triljard ton (een 6 met 21 nullen). Toch staat hij precies overgeheld in een hoek van 23 graden; iets meer of iets minder en onze seizoenen zouden verloren zijn gegaan in een gesmolten poolvloed. Hoewel onze wereldbol met een snelheid van 1600 km per uur of of 40.000 km per dag of 15 miljoen km per jaar ronddraait, wordt niemand duizelig.
Terwijl jij Gods werkplaats waarneemt, wil ik graag een paar vragen stellen. Als Hij in staat is om de sterren op hun plaats te zetten en de lucht als een gordijn ophangt, denk je dan dat het misschien mogelijk is dat God jouw leven kan besturen? Als God zo machtig is dat Hij de zon kan laten schijnen, zou Hij dan misschien ook machtig genoeg zijn om jouw pad te verlichten? Als Hij zoveel om de planeet Saturnus geeft dat Hij er ringen aan toevoegt en om Venus dat Hij haar laat schitteren, bestaat er dan mogelijk een kans dat Hij genoeg om jou geeft dat Hij in jouw behoeften zal voorzien?

Uit mijn dagboekje 'Leven uit genade' van Max Lucado.
Ik hoop dat het jou net zo bemoedigd als dat het mij bemoedigde.

Tzahal, de zang- en muziekgroep van het Israëlische leger, gaf gisteravond een concert, in Barneveld. Toen ik het las in de krant van Christenen voor Israël, dacht ik: daar zou ik ook best heen willen. Maar Barneveld, dat is voor een zeeuw zo'n 2 uur rijden, en ik ben geen held op de weg, ver weg ;-)
Maar, bleek dat mijn zwagers ook gingen, hmm, dat werd een ander verhaal, en natuurlijk mocht ik met ze mee. Daar hoefde ik dan weer niet lang over na te denken, ook al had ik het al wel druk deze week.
Ik had best 'wat' verwacht, maar het overtrof mijn verwachtingen, die avond...
Natuurlijk konden ze goed zingen, en ook het instrumentale zat wel goed, maar ik bedoel dan vooral de 'chemie' die er was...
Ze hadden van te voren gezegd dat ze het sober wilden houden ivm de moeilijke situatie in Israël. Toch werd er al gauw wat gedanst, en zat de sfeer er al snel goed in. Ik zag dat de soldiers erg bemoedigd werden van ons enthousiasme, maar ik kon me zo voorstellen dat het ook vaak dubbel voor ze was.
De mannelijke zanger deed het woord (in het engels) tussen de liederen door en dat was goed te volgen.

Hier een filmpje waarin de bandleden zich voorstellen:

Wat me op viel dat in heel veel liederen ze over God zongen, God aanroepen en over de Maschiach (Messias) zongen. Het ontroerde me zo. Als ze niet in uniform hadden gestaan, was het gewoon een mooi optreden van een Israelische band geweest, maar doordat ze dat uniform aanhadden, werd ik er steeds bij bepaald waar die mensen door heen gaan... en ik kan me dat alleen nog maar indenken, door de beelden gister en de verhalen, heb ik een wat breder beeld gekregen, maar dat valt nog in het niets bij de realiteit in het land...
Bij mij overheerste een groot respect en liefde voor dat volk, mijn best doend om mee te zingen bij het volkslied van Israël. Wat zijn ze dapper, wat moet het moeilijk zijn om keuzes te maken en uit te voeren als de hele wereld op je nek zit, en vindt dat je dit en dat wel of niet moet doen.....en je dagelijks wordt bestookt met raketten...
Ze vertelden dat er sinds het 'staakt het vuren' alweer 45 raketten zijn gegooid..hmm, dat had ik nog niet gehoord op het nieuws... ook de reden dat ik dat 'nieuws' liever niet kijk...
Geen enkel negatief woord viel er over de Palestijnen en dat vond ik bewonderenswaardig. En daar was ik ook blij om, ik besef ook dat dit een geestelijke strijd is. En de arts die in het filmpje aan het woord kwam zei ook dat ze de Palestijnse kinderen ook zou willen helpen, en dat telefonisch ook wel doet, en dat het voor die kinderen net zo erg is...
De Joodse vlag werd niet in de fik gestoken, maar werd samen met de Nederlandse vlag rondgedragen en gevlagd.
De avond had nog veel langer mogen duren, maar toch moesten we afscheid nemen van onze Joodse vrienden, het was al kwart voor 11.
Toen hij als afsluiting nog alle bandleden bij de naam noemde om te bedanken, en er een Yehonathan bij zat, moest ik echt even slikken en daarna zetten ze het Joodse volkslied in, het podium stond vol met de bandleden, omarmt door de mensen uit de zaal die op het podium waren geklommen.
Lang geleden dat ik zo veel heb geklapt en meegezongen, het was geweldig!
Tzahal gaat terug naar Israël, met 17000 euro voor schuilkelders en eerste hulp, kaartjes die we schreven voor de Israelische soldaten en hun ervaring van die avond; dat er zo'n 1200 mensen waren, die meevoelden, -zongen en -bidden... om de vrede voor Jeruzalem!

Today, stand before a mirror and bless it for the gift
of reflection...

Thank you, blessed mirror, for helping me
see myself, so I can use that awareness to
express myself more authentically.

Thank you for letting me see when my face
shows signs of stress, so I can shift my
thinking until my reflection indicates that
I've found my way back to Well-Being.

You know where this is going, don't you? . . .
Your *child* is the mirror!

When you don't like what you see in your child,
there's a good chance s/he's reflecting some aspect of
yourself that's out of alignment with Who You Really Are.

Be open to seeing that. And remember that it's rarely
a *literal* reflection. Children often reflect their
parents' shadows in exaggerated or quirky ways.
Follow your intuition.

Bless your beloved "mirror" and focus on being true to
your Self. Eventually, your child will reflect that
Truth back to you.

Scott Noelle
www.dailygroove.net


Ja thanx mr Scott, dat je me ff vandaag zo op de feiten drukt die ik zelf ook al dagen voel... tussen mij en m'n zoon...
Met een week vakantie in het vooruitzicht moet het wel goed komen met dat focussen op m'n true self.... I go for it! ;-)

Ik stal alles wat we in de afgelopen 2 maanden voor T. hebben verzameld, voor zijn 7e verjaardag, uit op tafel.

Ik heb er rekening mee gehouden dat het zoveel mogelijk plat moet zijn, want een pakketje erheen sturen is nogal duur, rond de 25 euro verzendkosten, misschien een idee om er volgend jaar voor te sparen ofzo, maar dit jaar doen we het even met brievenbuspost, ik wil alles in 2 enveloppen proberen te krijgen, en dat zal dan zo'n 3 euro per envelop kosten om ze te versturen.
Als ik het zo zie liggen is het toch nogal wat, en wordt dat inpakken nog wel een uitdaging, maar ik denk dat het een verrassing voor T. zal zijn om te krijgen!
Wat slingers en balonnen om te versieren, een zelf-te-maken vliegtuigje, een pinball game, een tekenbordje, sokken, handschoenen en muts (zou ik eigenlijk vacuum in moeten kunnen pakken ivm de ruimte in de envelop) én een kinderbijbel in het Hongaars.
Waarschijnlijk zal hij die op dit moment het minst interessant vinden van alle cadeautjes, maar ik hoop toch dat als hij kan lezen, hij er in zal gaan lezen.

Toen hij afgelopen zomervakantie bij ons was, is hij 1x naar de zondagsschool geweest en toen hadden ze het over de Goede Herder gehad. De juf had toen een tekening gemaakt van een Herder (ongeveer mansgrote) met schaapjes om zich heen en eentje op de arm. Zoveel schaapjes had ze getekend als er kinderen waren, en de namen in de schaapjes geschreven. Het schaapje dat bij de Herder op de arm zat, had de naam van T... en ik weet nog dat het tranen in mijn ogen bracht om dat te zien, het is zo mijn verlangen dat T. Jezus leert kennen.

De zondag er op wou hij niet meer naar de zondagsschool, en heeft hij de hele dienst naast me gezeten, ik denk dat hij zich oa vanwege de taal toch een buitenbeentje voelde in de zondagsschool, wat ik me wel voor kan stellen, dus bleef hij liever veilig bij mij. Vond ik ook niet erg. Ondanks dat hij een erg actief kind is, heeft hij toen heel rustig gezeten de rest van de dienst. Ik weet nog dat ik hem vaak over zijn bol heb geaaid (ik vind zijn haar (kleur) zooo mooi, rossig ;-) en omdat ik het zo knap en lief vond dat ie zo rustig zat.
Ik had een foto willen maken van de tekening van de Goede Herder, ik zie em elke zondag want hij zit nog steeds op de deur van het lokaal geplakt, maar elke keer vergat ik mijn fototoestel. Ik had em voorin de bijbel willen plakken. Maar ik wil het pakketje deze week al op de post doen, zodat het er op tijd voor zijn verjaardag, de 28e februari, is.
Misschien dat ik er nog eens een foto van maak, en dan als kaart naar hem stuur, ik weet zeker dat ie het nog weet.
Ik hoop dat T. onze liefde voelt, door de post, maar ook en vooral als hij bij ons is, en ik hoop dat hij door ons, Jezus liefde voor hem voelt.
En ik bid, dat ooit dat verlangen in hem komt; 'laat mij van Uw grote kudde, ook een heel klein schaapje zijn'...

Samen met Job zat ik vanmorgen in de wachtkamer voor de controle van 5 jarigen bij de jeugdarts. Schooldokter heette dat vroeger, en toen was het gewoon op school. Nu 4 dorpen verder en in een bejaardenflat. Mijn oog viel op een een groot aanplakbiljet op de muur. Er stond een meisje op, duidelijk jarig met een muts op, en heel veel traktaties erom heen. Het geheel zag er feestelijk uit, en de afgebeelde traktaties waren veel al van snoep, dat verbaasde me, dat je dat daar ophangt, en mijn verbazing werd nog groter toen ik het logo van het voedingscentrum eronder zag staan. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik het daar toch niet zo mee op heb, en die slogan 'Eerlijk over eten' van hun met een korreltje zout neem. Maar nu viel mijn pet er toch wel van af.... en ik ging zitten om de tekst eens even te lezen.
Hoe het voedingscentrum dat nu uit gingen leggen; al dat snoep in die traktaties. Nou, het kwam er op neer; dat het vooral om de hoeveelheid gaat en dat je de 'eet- en drinkmomenten' moet beperken vanwege het gebit. Aha.
En dat kaas en worst helemaal niet altijd zo gezond is, want daar zitten veel (verzadigde zeker?) vetten in.
Tja, zit best wat in. Maar toch gaf de aanblik van al dat snoep in combinatie met het logo van het voedingscentrum een wat bittere smaak in m'n mond... ik vind het niet helemaal kloppen ofzo....
Dat komt denk ik mede doordat ik nu een beetje weet wat er allemaal ongeveer in snoepjes zit.
Op de maillijst van Attachment Parenting waar ik meemail, kwam eens een mailtje met deze boekentip voorbij: 'Wat zit er in uw eten?' over de E nummers die de Europese Unie goed heeft gekeurd om door de fabrikanten in ons eten te worden gekieperd.
Ik wilde me er toch al eens wat meer in verdiepen, en dus schafte ik het boekje aan en begon mijn kast te 'screenen' ;-)
E-nummers staan in groen, oranje of rood en dat staat voor veilig, oppassen en gevaarlijk.
Ik kan me herinneren dat ik echt geschrokken was toen ik de E nummers checkte die in spekjes zitten, je weet wel, dat met lieve kleurtjes, zachte soort snoep. Echt erg wat ze daarin doen, en dan weten dat kinderen dat eten...
Ook blikgroente, al die pakjes van honig en die leuke nieuwe recepjes die er steeds bij komen, zit veel slechte E in.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik toen best wel een flinke opruiming in mijn kast heb gehouden met het boekje in m'n hand ;-) En toen dacht ik: wat nu?
En ben ik op internet gaan zoeken naar lekkere recepten en lid geworden van de hyve 'Kook mee zonder E'. Daar staan heel veel lekkere recepten op, en die heb ik uitgeprint in een map.
Honig verdient helaas niet meer aan mij, daarvoor in de plaats is Bertolli gekomen, inderdaad wat duurder, maar in de (de meeste) zakken die ze vullen met tomatensauzen voegen zij geen slechte E nummers toe.
Ook mijn groente sauzen maak ik weer zoals vroeger mijn moeder deed; met boter, bloem erbij, melk erbij (van de boer ;-) en kruiden. En ik vind het nog leuk ook ;-)
En ik ga af en toe naar de Natuurwinkel waar ik dan mayonaise, gist, bouillon ed haal.
Maar, hoewel ik heel kritisch ben, eten ook wij gewoon nog curry bij de friet, laat ik de kinderen het spekje dat ze van oma krijgen gewoon opeten, eten we heel soms rookworst in de snert, en staan er hier ook nog gewoon snoepjes in de kast.
Het verschil is voor mij dat ik nu wéét wat erin zit en wat we eten (nouja, ongeveer dan) en dat ik nu weet wat ik echt wil proberen te mijden.

Oh, want weet je wie er écht eerlijk is over eten? De bijbel! De voorschriften die God heeft gegeven aan de Joden zijn om ze gezond te houden. In de bijbel staat al dat de egyptenaren (die varkens en vanallesennogwat) aten, veel ziektes hadden. Ziektes, die bij de Joden niet voorkwamen. Tuurlijk niet, zij hielden zich aan de spijswetten die hun Schepper ze had gegeven. En ik weet het dat het voor ons geen wet is, en dat de tijden veranderd zijn, maar wees nou eerlijk... wie zou nou het beste weten waar ons lichaam het beste op functioneert, dan onze Maker, die dat ingenieuze lichaam van ons heeft bedacht?!!

Het blijft....
het is er,
altijd.

Gemis?
Verdriet?
Verlangen?
Het is niet in één woord te vangen...

Niet twee, maar één blond jongenskoppie,
alleen, onze kleine grote Joppie,
het woord tweeling
is nog slechts een droom...

Maar ik weet het wel
door hem, blijf jij ook een beetje
Jij bent er,
altijd.
Alleen, niet hier...

Hoop?
Vrede?
Verlangen?
Het is niet in één woord te vangen...
Daar...waar jij bent...
is het zóveel mooier dan hier...!













Dit gedicht schreef ik een paar jaar terug, nadat ik een prachtige jongenstweeling had gezien die ongeveer even oud was als dat mijn jongenstweeling had kunnen zijn, als ze hier samen waren gebleven...
De foto maakte ik iets later, maar hij hoort bij het gedicht, het laat de leegte zien...

Als kind ben ik begonnen met gedichten schrijven, om me te uiten.
Ik zal nog wel vaker zelf geschreven gedichten plaatsen, internet is openbaar, daar ben ik me van bewust, maar toch hoop ik dat als iemand het leest en het over wil nemen oid, dan zou ik het op prijs stellen dat je contact met me op neemt, zodat ik er van af weet.

Ik hou van dekens en plaids. Ik heb er in de loop van de jaren al heel wat verzameld, want als ik er een zie die ik mooi vind en niet al te duur is, neem ik 'em altijd mee. Wij hebben 2 bruinleren banken in de kamer, leer vind ik handig met de kinderen en makkelijk in onderhoud, alleen voelt het 's winters zo koud om op te zitten, vooral 's avonds, als we eens een programma of film wil kijken, vindt Micha het maar koud. Ik heb daar allang wat op gevonden. Als soort decoratie leg ik altijd 2 plaids over de leuning van de bank, en als ik 's avonds eens een filmpje of programma wil kijken of een boek of tijdschrift lees, leg ik een plaid over de bank, en de andere over me heen, heerlijk!!
Momenteel liggen deze plaids op de bank:

En deze gekleurde:

De rest van de plaids liggen boven, en worden gebruikt om mee te spelen, of, zoals van de week, als we zieken hebben, dan komen alle plaids naar beneden, en wordt daar een holletje mee gemaakt op de bank, ideaal om uit te zieken. Als de ziektes de deur uit zijn, was ik ze, en leg ze weer terug op de oude plaats.

Opgevouwen bovenop de bedstee (staat zo leuk ;-)

En op de kamers van de kinderen.
Bij Sara:

Bij Job:

En deze bij Loïs:

En deze van vrolijke, van katoen gebreide ledikantdeken kocht ik onlangs bij de Hema, en die ligt op haar bedje:
(Het beertje stond vroeger al bij mij in mijn ledikantje)

Van gehaakt tot fleece, en van gebreid tot wollig, met kleurtjes of juist rustige tinten, ze hebben allemaal wel iets wat ik mooi vind!
Als ik ze ga tellen denk ik dat ik een 'deken-tic' heb, dus ik doe het maar niet, mijn collectie is vast nog niet compleet! ;-)

Ik ben ontroerd door de reacties op mijn vorige blogbericht. Het was wel mijn bedoeling om mensen aan het denken te zetten natuurlijk, maar tot actie overgaan is stap 2. En die 2e stap zetten mensen, om diverse redenen, niet altijd.
Dát er dus mensen geweest zijn die 'stap 2' hebben gezet, vind ik prachtig, maakt me blij! Ik las net bijv. op haar blog, dat ze ook (weer) een sponsorkindje sponsord!

Ik weet nog dat ik besloot om via Compassion een kind te gaan sponsoren, nadat ik jaren een kindje via Zending over Grenzen had gesponsord, maar die opeens 'spoorloos' was. Compassion sprak me aan omdat het via de lokale kerken opgezet wordt, en ik kan me zo voorstellen dat je dan meer 'zicht op' de gezinnen en kinderen hebt.
Wat moeilijk om uit al die gezichtjes een kind te kiezen... Noemi bleef me bij, omdat haar naam zo op Naomi* leek, ons nichtje dat na 23 weken zwangerschap levenloos werd geboren...
Een week daarna keek ik nog eens, en zag ik een meisje uit Ghana met de naam Precious! Precious betekend 'kostbaar', en ik vond het zo mooi, deed me ook aan het liedje 'Precious child' denken van Karen Taylor Good... ik kon het meisje in dat gele jurkje niet vergeten, en de andere dag besloot ik haar ook te sponsoren.
Een paar maanden later bedacht ik me opeens dat het zo bijzonder zou zijn om een kindje te sponsoren met de naam van ons vlinderkind Jonathan*, we kunnen niet meer voor hem zorgen, maar zouden zo indirect wel voor een ander kind met die mooie naam kunnen 'zorgen'. Ik stuurde een mail aan Compassion met mijn uitleg erin, en daar werd positief op gereageerd. Per post kreeg ik toen de foto van 'onze' Jonathan Armando thuisgestuurd.
Ik zou er nog wel een paar willen sponsoren, maar het moet financieel wel draagbaar zijn, daarom heb ik besloten om advocate te worden.

Een half jaar terug ben ik 'advocate' geworden, eigenlijk zoveel als vrijwilliger bij Compassion. Maar die term 'advocate' is vast bewust gekozen. Niet zomaar vrijwilliger, je voelt je meer dan vrijwilliger, ik tenminste wel. Ik wás het eigenlijk geworden om mee te helpen met brieven vertalen, maar die hebben ze momenteel genoeg. Ik heb nu 1x geholpen op een evenment (concert) en dat was geweldig! 15 kinderen hadden een sponsor gevonden aan het einde van de avond! Maar om zélf actief sponsors te werven... vind ik eerlijk gezegd nogal eng... ik ben niet iemand die makkelijk voor een groep staat en even uitlegd waar het over gaat. Of mijn familie en vriendenkring eens even doorspit wie nog niet meesponsord.

Een maand terug kreeg ik post van Compassion, geen brieven van de kids, maar een pakketje om 'Een zondag voor kinderen in armoede' te organiseren. Ik heb het uitgepakt, helemaal doorgelezen, de dvd heb ik nog niet bekeken, dat komt nog, weer teruggestopt, en weggelegd... ik durf dat niet hoor...
Maar afgelopen weekend heb ik het toch weer terug er bij gepakt... het zit nl zó goed in elkaar! Op de dvd staan 3 filmpjes, en er zitten 2 teksten bij waar je uit kan kiezen wat je voor wil lezen, afhankelijk van je hoeveelheid tijd. Je kán het ook nog persoonlijk maken door wat over je eigen sponsorkind te vertellen, maar het hoeft niet. Eígenlijk he, eigenlijk hoef ik het alleen maar te dóén...!
En ik gá het doen, ik kan dit toch niet links naast me laten liggen als alles al zo uitgestippeld is, en ik het zo'n geweldig initiatief vind!??

Regelmatig kijk ik op de site van Compassion, voor nieuws enzo, maar vaak kijk ik ook naar de kinderen, naar de namen, al die gezichtjes... vaak blijft me er eentje bij... door de naam of door het gezichtje, of een verhaal...een tijdje terug was dat Evalynn, omdat ik dat zo'n mooie naam vond, ik ga dan voor haar bidden, eigenlijk net zoals ik voor onze sponsorkinderen bid, met 1 verschil dat ik bid of er een sponsor in haar leven mag komen. Ze staat nu niet meer op de site, en zal dus wel gesponsord zijn, nu bid ik mee voor Maite uit Mexico. Waarom zij me bijbleef? Omdat mijn vriendin Judith, die ik via de vlindersite ken, een vlinderdochtertje heeft dat zo heet..!

Ik ben dus blij dat er mensen n.a.v het lezen van mijn blogje een kind zijn gaan sponsoren, ik wist niet dat 'advocat zijn' zo divers kon zijn ;-)

Behalve wat geld voor onze kinderen wat we opzij leggen, sparen wij niet. Elk jaar krijgt Micha zijn vakantiegeld, dat zetten we opzij, maar gaat vaak in de loop van het jaar wel grotendeels op. De 30 uur die ik gastouder in de maand is lang niet genoeg voor ons 'boodschappengeld', en Micha verdient goed, maar niet vet. Het is dat wij geen tophypotheek hebben, anders moest ik ook vast buiten de deur gaan werken. En dat onze 'wensen' met betrekking tot 'leven' misschien wat 'anders' of 'lager' liggen dan ik om me heen zie, is ook vast zo. Als ik hun moet geloven, spaart iedereen, een familielid lichtte het eens toe hoe je dat moest doen: 'San, je moet gewoon elke maand 100 euro op zij leggen'. O? joh! ;-) Nu moet ik er om glimlachen, maar ik geloof dat ik hem toen wel gezegd heb dat zijn 'refentiekader' heel anders is dan het mijne; hij werkt fulltime, zijn vrouw parttime en ze hebben 1 kind om voor te zorgen.... tja, misschien vreemd, en wellicht niet helemaal terecht, maar dan lijkt het mij ook veel makkelijker om wat te sparen.
En als we eens een extraatje hebben doordat Micha iets voor iemand heeft gedaan, dan gaan we daar liever een dagje met z'n allen (of een weekendje als het een groter bedrag is ;-) van weg dan dat we het op de 'spaarrekening' zetten...

Maar goed, van de week bij het 'belastingvrouwtje' zoals ik haar altijd noem (de mevrouw die onze belastingaangifte verzorgd) kwam aan het licht hoe wij tóch die 100 euro in de maand kunnen sparen!!
Dan moeten we eenvoudigweg stoppen met uit te delen! Ze liet me het getal op haar rekenmachine zien, nadat ze voor de aftrekpost 'giften' had uitgerekend hoeveel wij per jaar aan Compassion geven voor onze 3 sponsorkids. Dat bedrag kwam uit op iets over de 1000 euro per jaar...
Micha's mond viel heel even open...die van mij niet, ik wist dat al.
Maar bij mij ging er een steek door m'n hart toen ze opperde dat we dat best 'wat minder' konden doen (wat betekend er eentje af te schrijven), want wat die 29 euro per maand voor Noemi, Precious en Jonathan betekend, betekend het niet voor ons!! Die 29 euro extra (of 87 euro p.maand als we ze allemaal af zouden schrijven) die we dan zouden hebben, zou vast opgaan aan kleding of extra lekkers, terwijl zíj ervan naar school kunnen, medische zorg krijgen én een goede maaltijd, en het allerbelangrijkste: ze horen over Jezus, de enige weg tot God! Plus dat ze onze brieven zouden gaan missen, en ik die van hun. Nee, die kinderen gaan me aan het hart, en daar kan geen spaargeld van 1000 euro per jaar
tegenop! Die keuze zou me hooguit meer 'financiele zekerheid' in mijn hoofd geven, maar me zeker niet gelukkiger maken...

Ze begreep het, en noemde het 'keuzes maken'. Ik ben het met haar eens, inderdaad, mijn hart wat betreft 'geven' ligt bij kinderen en Israël, niet omdat het moet, maar omdat we mogen en kunnen en ja, dat is een bewuste keuze.
Het heeft ook wel met vertrouwen op God te maken. We houden weliswaar elk jaar minder over, ;-) staan wel eens een weekje of wat rood, maar het komt altijd weer goed. Ik verwonder me daar elke keer weer over.
Het was weleens moeilijk, bijv. toen Jonathan* (geheel overwachts) vlak na zijn geboorte overleed, en bleek dat we dáár niet voor verzekerd waren, nee, daar hadden wij, iets meer dan een jaar getrouwd, niet bij stil gestaan nog...
Toen ervaarden wij de steun van een warme familie om ons heen... dat ervaar ik ook als een zegen van God...
En nu met die financiele crisis...weet je nooit waar het heen zal gaan.... gelukkig blijft 1 wetenschap hetzelfde, de God die erboven staat, Die is onveranderlijk!

P.s: we kunnen het overigens heel goed vinden met ons 'belastingvrouwtje' hoor, want zo kritisch als ze op dit reageerde, zo kritisch kijkt ze ook naar dingen als verzekeringen enzo en daar hebben we al veel van geleerd! Ze heeft daar veel zicht op, en respecteert wel onze keus.

Misschien ligt jouw hart wat betreft 'geven' ook wel bij kinderen, ga dan eens op kijken op de site van Compassion, klik dan eens op 'sponsor nu een kind' en dan onderaan op 'meer kinderen', dan zie je talloze gezichtjes van parels in Gods hand die nog op een sponsor wachten, wellicht dat er eentje tussen zit die je hart raakt, en die jij ook zo'n kans wil geven!

Minutenlang staarde ik maandagavond naar haar blog, waar ze een foto van haar positieve zwangerschapstest op had gezet, ongelofelijk, na ál die lange jaren, heeft ze nu, uit haar laatste kans, haar laatste ivf, een positieve zwangerschapstest! Wat een wónder!!! Ik voelde me blij worden, heel blij!! De afgelopen jaren beleefde ik teleurstelling na teleurstelling met ze mee via blog, mail en ook persoonlijk contact in de kerk... we begrijpen elkaar zo goed, voelen elkaar zo goed aan ondanks dat onze situaties wellicht weinig overeenkomsten kennen.
En nu, de dagen er na denk ik wel 100x op een dag aan haar, check 20x op een dag haar blog of er nog 'nieuws' is...want spannend blijft het!
Een echo laat nog even op zich wachten, tot ze een paar weken verder is...

Lieve, lieve Anke, als je dit leest, ik dank God voor het grote wonder in je buik, en bid mee dat alles goed mag blijven gaan.
Onderstaand gedichtje vond ik bij je/jullie passen...

There's a smile the world has never seen,
just waiting to be shared
There's a song the world has never heard,
just waiting to be sung
There's a heart the world had never known,
just waiting to be loved
There's a miracle just waiting to be born,
just waiting to be yours!

P.s: and maybe there are miracles ;-)

Ik vind het echt kachelweer, van dat weer dat je niet bij de houtkachel vandaan komt eigenlijk ;-) en wij hebben zo'n heerlijke houtkachel! Vorig jaar in de herfst hebben we hem gekocht, ook al hadden we een heerlijke en mooie houtkachel, we wilden er eentje waarmee we de cv mee konden laten verwarmen. En toen ik zo'n houtkachel zag voor een redelijke prijs waar óók nog een oven in zat, wist ik het meteen; die wordt het, ook al is ie qua design een beetje te modern naar m'n zin, de voordelen van het verwarmen van de cv, de warmte die hij zelf afgeeft en de oven, maken dat ruimschoots goed natuurlijk!

Onze houtvoorraad is nooit een probleem eigenlijk, zo 1x in een jaar krijgt Micha meestal wel een kans om een boomgaardje plat te leggen ofzo, en dat vind ie ook heel leuk om te doen! Soms neemt ie van z'n werk wat afvalhout mee, en zelf heeft hij ook regelmatig afvalhout als hij hier rondom en in het huis klust.
En dan die oven. Ivm de kleine beschikbare ruimte, hadden we toen we trouwden (7 jaar geleden) een combi magnetron gekocht, waar ook de oven functie opzit, en daar bak ik altijd alles in. Maar nu met de oven in de kachel wilde ik dat ook wel eens proberen, veel zuiniger immers. Hij is al voorverwarmd natuurlijk. Alleen de temperatuur werd me een probleem, het ene moet je bakken op 175 C en iets anders op 225 C... en de temperatuur schommelt nogal, omdat ik er niet naast zit om bij te vullen ;-)
Nadat ik al een paar aangebrande cakes heb gehad, omdat ik me strikt hield aan de tijd die op het pak stond, en dat blijkbaar te lang was, besloot ik me niks meer aan te trekken van temperaturen en tijden die op de pakken staan.
En dat gaat stukken beter, ik hou het gewoon in de gaten, blijkbaar is dat een heel andere warmte dan in een combi oven...ergens wel logisch natuurlijk...
Ik hou erg van ovenschotels, en die hoeven daar dus maar heel kort in om er een krokant korstje op te krijgen, straks ga ik kerriezuurkool-ovenschotel met gekruid gehakt maken, en die gaat er ook weer in! ;-)

Tja, en het zal je niet ontgaan zijn; ik hou van bakken ;-) en van dingen uitproberen. Zo maakte ik vanmiddag met Sara muesli-cakejes, een beetje een combinatie van 2 recepten die ik had.
Ik nam:
100 gram boter
100 gram suiker
2 eieren
snufje zout
100 gr zelfrijzend bakmeel
beetje citroensap

Dat heeft Sara gemixt, en toen schepte ik een flinke hand muesli erdoor, muesli met chocoladestukjes en noten, had ik vorige week gekocht.
En dat ging allemaal in onze kacheloven.

Sara houdt niet van noten, en wel van veel zoet, dus die vond ze maar zo zo, maar Job houdt, net als zijn vader, wel van noten en van niet te zoet, en die vindt ze heerlijk!
Ik vind ze ook wel lekker, alleen iets te veel muesli erdoor gedaan naar mijn zin, weten we voor de volgende keer ;-)


P.s: de kachel staat in de woonkamer!

Gister ging het bij ons in ons zondagschoolklasje over het verhaal van Johannes de doper, die Jezus doopte. We maakten een mooie witte muts in de vorm van een duif. En op een of andere manier waren er 2 stoeltjes leger dan leeg. Ik moet er wel vaker aan denken, maar nu voelde ik het meer. Want eigenlijk hadden in ons klasje nog 2 kindjes meer kunnen zitten. Onze eigen Jonathan*, en Allana*, die allebei niet meer hier zijn...
Vandaag is de 5e jaardag van Allana*, en ik denk dat ik er daarom meer aan moest denken.
Dit was Allana* vorig jaar, op haar 4e en laatste verjaardag...

Echt goed gekend heb ik haar nooit, maar ik volgde wel het blog die haar moeder bijhield toen bleek dat ze nierkanker had en allerlei behandelingen volgden.
En ze heeft een blijvende indruk op me achtergelaten...
Samen met m'n 2 dochtertjes reed ik vanmorgen de Oesterdam over om naar haar grafje te gaan. 't Begon net te sneeuwen en de wind was hard en koud, gelukkig had ik mutsjes voor ze meegenomen.
Sara mocht het meegenomen rose-kaarsje-met-vlinder éíndelijk aan steken en in het lantaarntje zetten en ze keek nog even of ie het wel bleef doen:

Mijn meisje bij haar meisje, het raakte me. Ik heb mijn baby verloren na hem 36 weken in mijn buik bij me gedragen te hebben, ik weet hoe het is om hem te missen, het is iets wat je soms in heel je lijf voelt, maar wat nu na de jaren is verweven geworden in mijn leven, met soms, vaak op onverwachte momenten, een intens gevoel van verdriet en gemis. Hij is deel van mij, voor altijd, en het heeft me laten voelen en zien hoe kwetsbaar het leven is... ondanks die pijn, gemis, verdriet, had ik hem niet willen missen, die veel te korte tijd met hem, niet willen missen, want hij heeft me zoveel gegeven, net als mijn kinderen in mijn dagelijks leven, maar ook Tibor, Precious, Noemi en Jonathan me zulke prachtige, waardevolle dingen 'geven'...
Van de zomer, bij de 5e (ver)jaardag van onze Jonathan* & Job had ik dit gedichtje op het herinneringskaartje gezet, en ik vind dit zo'n mooi gedichtje, het geeft zo mijn gevoel weer...

You can shed tears that (s)he is gone,
or you can smile because (s)he has lived.
You can close your eyes and pray that (s)he'll come back,
or you can open your eyes and see all (s)he's left.
Your heart can be empty because you can't see her/him,
or you can be full of the love you shared.
You can turn your back on tomorrow and live yesterday,
or you can be happy for tomorrow because of yesterday.
You can remember her/him only that (s)he is gone,
or you can cherish her/his memory and let it live on.
You can cry and close your mind,
be empty and turn your back.
Or you can do what (s)he'd want:
smile, open your eyes, love and go on.

--David Harkins

Mijn meisje bij haar meisje... ik weet niet hoe het is om 4 jaar voor zo'n mooi meisje te mogen zorgen en haar dan te moeten begraven, het lijkt me vreselijk moeilijk...
Ik maak een foto van de 5 zachtroze roosjes die Sara heeft neergelegd op haar grafje en dan gaan we...

Ik neurie het liedje dat ze vorig jaar, toen ze zo ernstig ziek was, opgaf om in de kerk te zingen; 'Jezus is de goede Herder', ik weet nog dat ik het niet helemaal mee kon zingen, ik vond het zo mooi dat ze dat liedje had uitgekozen... ze liet er zoveel mee zien...

Jezus is de goede herder
Jezus Hij is overal
Jezus is de goede herder
Brengt mij veilig naar de stal

Als je 's avonds niet kunt slapen
Als je bang in 't donker bent
Denk dan eens al die schapen
Die de heer bij name kent

Jezus is de goede herder
Jezus hij is overal
Jezus is de goede herder
Brengt mij veilig naar de stal

En wanneer je soms alleen bent
En je hart is vol verdriet
Denk dan aan de goede herder
Hij vergeet Zijn schaapjes niet

Jezus is de goede herder
Jezus Hij is overal
Jezus is de goede herder
Brengt mij veilig naar de stal...


Veilig, dat is ze...voor eeuwig...