Gistermorgen vertrok ik, samen met TomTom, -en de kinderen- naar m'n vriendin in Papendrecht. Een jaar geleden had ik er nog niet over gedácht om dat te doen, maar sinds we die Tomtom hebben durf ik mijn auto-rij-grenzen te verleggen naar iets buiten Zeeland ;-)
Een tijdje geleden is Miranda met man en kiddies hier langs geweest, en ik kwam er vorige week achter dat ik haar miste. Ja. Heel gek. Want toen ze eind september hier was, zagen we elkaar, na jarenlang mailcontact, voor het eerst. Dus. Ik heb haar dus nog maar 1x gezien. En toch miste ik haar. Klinkt zeker heel gek? Toch is 't zo. Deze week hebben we hier herfstvakantie, en dus had ik met haar afgesproken dat ik naar haar zou komen.
En het was ontzettend gezellig. Ze heeft samen met haar man 4 kinderen in ongeveer dezelfde leeftijd als die van ons, en ze hebben samen heerlijk gespeeld.
En tussendoor hebben Miranda en ik lekker bijgekletst.
Ik zou willen dat ik uit kon leggen hoe speciaal het is om een vriendin als Miranda te hebben die je dus via internet hebt leren kennen, elkaar jarenlang hebt gemaild, de zwangerschap van onze jongsten hebben 'gedeeld', elkaar ziet en het dan blijkt dat het in het 'echt' ook zo klikt. Zo klikt dat je haar gewoon mist als je haar een maand niet gezien hebt ;-)
Ik zou willen dat ik uit kon leggen hoe fijn ik het vind dat ik helemaal mezelf kan zijn bij haar, en dat we, al pratende, er steeds meer achter komen dat we over zo veel dingen hetzelfde denken of hetzelfde doen (of laten ;-).
Ze had m'n oudere zus (hihi, we schelen 2 weken ;-) kunnen zijn!
Eenmaal weer terug in de auto vielen de kinderen in slaap, en scheen het herfstzonnetje in m'n gezicht. Mijn hart liep over van dankbaarheid en met tranen in m'n ogen vertelde ik God hoe bijzonder ik het vind dat hij Miranda op mijn pad heeft gebracht. Hoe blij ik daar mee ben. Hoe bijzonder vriendschap is, en dat ik God zo dankbaar ben dat Hij me echte vrienden geeft. Die in me geloven, me mezelf laten zijn en ons steunen, voor ons bidden en eerlijk durven zijn.
Ik vind het zo iets ongelofelijks moois!

Vanmorgen las ik bij Willy een mooi stukje op haar blog wat me weer aan gisteren deed denken...

1. Name the five wealthiest people in the world.
2. Name the last five Heisman trophy winners.
3. Name the last five winners of Miss America .
4. Name ten people who have won the Nobel or Pulitzer Prize.
5. Name the last half dozen Academy Award winners for best actor and actress.
6. Name the last decade’s worth of World Series winners.

How did you do?

The point is, none of us remember the headliners of yesterday. These are no second-rate achievers. They are the best in their fields. But the applause dies. Awards tarnish. Achievements are forgotten.

Accolades and certificates are buried with their owners.

Here’s another quiz. See how you do on this one:

1. List a few teachers who aided your journey through school.
2. Name three friends who have helped you through a difficult time.
3. Name five people who have taught you something worthwhile.
4. Think of a few people who have made you feel appreciated and special.
5. Think of five people you enjoy spending time with.

Easier?

The lesson: The people who make a difference in your life are not the ones with the most credentials, the most money, or the most awards. They are the ones that care...

Vandaag, samen met mijn zoon, een begin gemaakt met de tuin winter-klaar te maken. Er ligt overal heel veel blad en alles moet worden gesnoeid, een hele klus want we hebben een grote tuin. Maar, het knapt lekker op, en ik vind het heerlijk om te doen, zeker met zulk weer als vandaag!

Kijk die blaadjes, het lijken wel hartjes!



De vele zonnebloemkoppen heb ik afgeknipt en op de regenton gelegd, wat voor een prachtig stilleven zorgde...

Maar dat bleef niet lang een stil leven, want de musjes, pimpel- en koolmeesjes hebben ze ook ontdekt!

Bij verschillende personen heb ik deze award, waarbij je 10 'geheimen' moet vertellen over jezelf, al voor bij zien komen. Ik heb dus al lekker wat inspiratie opgedaan ;-))
Hij is voor mensen 'who express themselves and write/blog from their heart & soul'. Aldus ;-)

Hier 10 wist-je-dat van Zeeuwse Mama:

1.... ik al 18x tante ben?

2.... ik als kind al een verlangen had om harp te leren spelen? Ik na de geboorte van Job er ook 2dehands één heb gekocht, en dacht het mezelf wel even aan te leren, dat nogal tegen viel, de combinatie 2 kleine kinderen en harp leren spelen niet zo goed gemikt was, en ik het ding daarom weer verkocht heb. Ik nu hoop dat één van mijn dochters die droom heeft ge-erfd, of in elk geval mijn muzikale interesse!!

3.... ik als 12 jarig meisje mijn eerste panfluit kocht, ik vaak meespeelde met verschillende koren en zelfs nog aan een cd opname mee werkte, en dat muziek maken sinds die tijd mijn uitlaatklep is. Net zoals blokfluit- citer- en gitaar spelen en zingen. En (gedichten) schrijven! ;-)
En dat ik zelfs zwanger van onze tweeling, nog panfluitles heb gehad van Nicolae Pirvu, een legende in de panfluitwereld!

4.... ik, net als Mirjam, heel jong mama wou worden, en graag 7 kinderen wil(de).

5.... ik als kind heel veel en graag boeken las. En dat er de laatste jaren helemaal niet meer van komt. Maar als ik in een boek begin, bijv. van Francine Rivers ofzo, ik het ook die dag nog uitlees ;-)

6.... ik jaren achterloop met de fotoboeken van de kinderen inplakken. Ik daar deze winter echt tijd voor wil maken, en dat nu vast moet lukken nu de kamer af is en ik geen baby meer heb die 's avonds alleen maar aan de borst/vastgehouden wil worden.

7.... ik op het voorgezet onderwijs goed was in talen. Voor zowel Engels, Duits als Frans had ik meestal ruime voldoendes.

8... ik opgegroeid ben in de Gereformeerde Gemeente, maar ik sinds mijn trouwen met Micha kerk in de Christengemeente van Tholen?

9.... ik erg slecht ben in georganiseerd schoonmaken van mijn huis. Heul slecht. Zo slecht dat ik niet eens durf te vertellen hier hoe vaak of weinig ik de bedden verschoon, ramen zeem en dweil enzo. Ik heb er niet echt een hekel aan, maar ik krijg het gewoon niet voor elkaar om mezelf eraan te schoppen er structuur in aan te brengen.
Ik dan ook de gouden tip die een vroegere vriendin eens gaf goed heb onthouden; 'Als je tafels en vloeren maar schoon toont het heel wat'.
Ik heb erg fijn vond om laatst herkenning te vinden bij mijn vriendin Miranda, die zei dat het bij haar net zo is. He Miran? ;-) En woensdag ga ik (voor het eerst) naar haar toe, dus dan zal ik 'et zien ;-)

10.... ik een paar jaar geleden ontdekte dat de z.g. 'opvoedstijl' Attachment Parenting goed bij ons past. Ik bij een AP maillijst meelees/mail, en daar dat fijn vindt ivm de (h)erkenning die je daar vindt.
We ons er heerlijk bij voelen dat we niet langer 'hoeven' op te voeden zoals 'men' verwacht, maar dat we eindelijk ons hart durven volgen hierin, maar het niet altijd simpel is.

Euh...ik zit al aan de 10 he!? Dat ging ff vlug, ik had er nog eentje hoor... wist je dat... Zeeuwse Mama onlangs op tv te zien was in 'Het zal je maar gebeuren'!???? ;-))
Nee geintje, ik vond 'em erg leuk om te doen, en ik geef 'em door aan een trouwe volgster van m'n blog, die sinds kort een eigen blog heeft: MamaJesje!

Heel de dag door hadden we afgelopen zaterdag visite, we vierden Loïs' 2e verjaardag, en ook nog van Micha & ik, we zijn eerder in oktober jarig.
We hebben een grote familie met inmiddels veel neefjes en nichtjes, dus zo'n dag is gezellig, maar ook druk.
En dat is, met name voor Job, wel eens te veel. En het lastige is vaak, dat daar op dat moment moeilijk op in te spelen is, omdat die visite er nu eenmaal is, en het dus gewoon druk is. Dat het afgelopen zaterdag de hele dag regende, maakte het er ook niet rustiger op natuurlijk...
En ik heb dan wel begrip voor hem, maar dat geldt niet voor iedereen. Dat weet ik, en als moeder voel en merk je dat natuurlijk....
Daar dacht ik over na toen ik 's avonds drinken in stond te schenken, en ik keek Job aan, die een beetje verstopt op de leuning van de bank zat. En ik bedacht me; hoe lief ik 'em vindt. Ik keek een beetje langer dan anders naar hem, en hij lachte wat onzeker naar me, omdat ie niet snapte waarom ik zo naar hem keek. Ik ging weer zitten en hij kroop bij me op schoot.
Toen we de andere dag de cd 'Thuis' draaiden van Elly & Rikkert en het lied 'Jij bent jij' via ons nieuwe dolby surround systeem voorbij kwam, sprongen de tranen in m'n ogen...


Je slaapt en ik bekijk je
m'n zoon, zoals je daar ligt,
dan denk ik; op wie lijk je,
die trekken in je gezicht.
Soms op je vader,
en dan weer op mij,
een beetje op allebei.
Maar eigenlijk ben je uniek mijn zoon,
want jij bent jij,
Jij bent jij.

Ik zag je vandaag op je skateboard,
je scheurde bij ons door de straat,
misschien ga je ooit in beweegsport,
of wordt je het liefst acrobaat,
een visser, een jager, een drummer, een clown,
of iets in de maatschappij,
maar eigenlijk maakt het niet uit m'n zoon,
want jij bent jij.
Jij bent jij.

Nu heb je nog je dromen,
nu lijkt het leven een dans,
maar als er stormen komen,
en raak je ooit uit balans,
dan zal er Iemand achter je staan,
Iemand sterker dan jij,
en samen zal het wel gaan m'n zoon,
Hij en jij,
Jij en Hij.

Onthou dat m'n zoon,
je bent buitengewoon,
jij bent jij,
jij bent jij,
jij...bent jij!!

*****

En stormen zijn er al geweest in z'n leventje, hij werd in een storm geboren, want hij verloor meteen zijn een-eiige tweeling helft...
En vooral dat laatste deel van het liedje vind ik zo prachtig, ik hoop hem dat mee te geven, '...en sámen zal het wel gaan m'n zoon, HIJ en jij... en jij...bent jij...'

'Nog-een-keeh', 'nog-een-keeh-kaasies, mama'!!

Bijna elke week word ik nog wel een keer aangesproken over het tv programma 't Zal je maar gebeuren waar we aan hebben meegedaan en wat 8 september j.l uitgezonden is. Meestal als ik boodschappen ga doen in een dorp verderop waar ik ben opgegroeid. Maar soms ook in ons dorp zelf. Zelfs de slager hier waar ik elke week kom, heeft het gekeken ;-)
Elke reactie is leuk, maar er zijn reacties die je meer bij blijven dan andere. Af en toe kijk ook nog eens op de EO site van 't Zal je maar gebeuren, je kunt daar reageren op het programma en heel af en toe worden er nog reacties bijgeplaatst.
En gister was er nog een reactie bijgeplaatst, zo eentje die je lang bijblijft...
Christa schreef: 'Ja Sandra en Jonathan lijken op elkaar: ze hebben allebei een open blik en een mooie uistraling vanuit het hart. Respect!'

Deze canvas foto van mij en Jonathan hangt nu in de achterkamer, hij past prachtig in het geheel, en het is zo'n prachtige herinnering!
Bijna altijd als ik er langer naar kijk, moet ik denken aan wat Ron de cameraman die de documentaire heeft gefilmd, eens tegen me zei.
Het was één van de avonden dat we in het hotel aten op de witte veranda die over het water heen keek. We zaten met het hele team aan tafel, en ik zat naast Ron, en we praten over nu, daar, vroeger en toen...
Het kwam over 'uitstraling' en ik vroeg hem, nadat we het over Micha's bijzondere uitstraling hadden gehad, wat hij vond dat ík uitstraal...??
Hij was een tijdje stil en dacht na, en zei toen: 'Kwetsbaar.... en tóch sterk'.....
Ik keek hem aan en zag dat ie het meende en besefte hoeveel hij en het team van ons wisten en van ons gezien hadden...

Bijzondere reacties en momenten, die bewaar je voor altijd in je hart...

Vandaag 2 jaar geleden waren we in afwachting van de geboorte van ons tweede meisje en zusje...

(Net als Pien, van haar Jip, maar zij een jaartje later ;-)

Dit doen ze zo graag he, onze meisjes. Ook als er hier vriendinnetjes van Sara komen spelen is het favoriet; picknicken, noemen ze het soms, of theetje-drinken-in-de-tuin ;-)
Sara vult zelf het kannetje met siroop, terwijl Loïs geduldig achter haar staat te wachten, de kommetjes op het blad en heel voorzichtig, voetje voor voetje, lopen ze dan naar de tuin. En dan kan het beginnen...

Begin dit jaar schreef ik een blog met de titel 'A miracle'. Over mijn vriendin Anke, die, nog heel pril, zwanger was. Ongelofelijk was het.
Toen ik zwanger was van Sara, was ik samen met Anke zwanger. Maar Anke's zwangerschap eindigde helaas in een miskraam. Voor de 2e keer...
Kort daarna bleek Anke lymfeklierkanker-Non Hodgkin- te hebben. Er zat een grote tumor achter haar borstbeen. Er moest acuut iets aan gedaan worden, omdat ze heel snel achteruit ging. In totaal heeft ze 8 zware R-CHOPP chemokuren gehad en daarna is ze nog een maand bestraald, omdat op de scans te zien was dat de tumor nog steeds actief was. En daarna begon het verwerkings- en herstel proces nog...
En ze hadden nog steeds een grote kinderwens...
In 2007 zijn ze begonnen met IUI. Ik rilde als ik haar blog las en de foto's zag van de prikken en medicijnen, om nog maar te zwijgen over follikelmetingen en inseminaties. Maar ze deden het allemaal, met maar 1 verlangen voor ogen; een kindje van hen samen. Maar met IUI raakte Anke niet zwanger.
Elke keer leefde ik vol spanning mee, via haar blog, mailtjes, en als ik haar sprak in de kerk. Ik huilde achter de pc mee als ze weer een negatieve test had, of schreef dat ze weer ongesteld was, maand na maand...
Ze kwamen in aanmerking voor IVF, maar het was nog spannend of de endometriose geen roet in het eten zou gooien. Maar begin 2008 mochten ze dan beginnen. Maar de eerste 2 IVF pogingen werden ook geen zwangerschap. En ze besloten om een tijd rust te nemen voor ze de laatste poging zouden doen.
In die tijd hebben we een keer, tijdens een pauze van een bijbelstudie, samen in de auto gezeten, ze wilde me dit liedje laten luisteren... met tranen in mijn ogen en een brok in m'n keel hoorde ik inderdaad dat Reni Krijgsman 'hun verhaal' bezong...

Een maand voorbij
Er is weer iemand zwanger
Je ziet de blijdschap bij iedereen
Zelf wil je ook wel blij zijn,
Maar verdriet golft door je heen
Het verscheurt je diep van binnen
Zo hard en onverwacht
Waarom zij nu wel en jij weer niet
Jij hebt al jaren lang gewacht

Jij staat nog steeds met lege armen
Geen buikje dat langzaam groeit
Je hebt geen kamer in te richten
En geen leven dat in je groeit
Jouw wereld wordt niet mooier
Door het wonder van een kind
Nee, jouw wereld blijft zo donker
Waarin jij het licht niet vindt.

Je voert elke maand weer oorlog
Tussen gevoelens en verstand
En je wilt niet teveel hopen,
Maar het krijgt de overhand
Gaat het deze keer gebeuren
Is het nu dan ook voor mij
Tot je weet verscheurd, gebroken
Er is weer een maand voorbij

Waar bent U God Almachtig
Er zijn zoveel verlangens,
Er zijn nog zoveel vragen
En er is nog zoveel pijn
Wilt u Uw liefde geven
Wilt U de trooster zijn
Want IK kan niets dan vragen:
Ga hen niet voorbij!

Er is weer iemand zwanger
En je weet, iedereen is blij
Maar jouw diepste wens blijft onbevrucht
Want er is weer een maand voorbij...

Ondertussen passeerden 'adoptie' en 'pleegzorg' de revue, en ze volgden de cursus van Pleegzorg.
Maar vorig jaar om deze tijd starten ze weer met de voorbereidingen voor de laatste IVF. Het deed pijn in m'n hart als ik er aan dacht. Ik had er nl zo weinig hoop op. De afgelopen jaren was ze niet een keer zwanger geworden van een behandeling, zóveel teleurstellingen te verwerken gehad... maar ik hoopte het ZO voor haar en haar man.
Het was erg spannend, en ik was blij toen ik las dát ze een terug plaatsing hadden (ze lieten per keer de 2 beste eitjes wegnemen) én dat alle twee de eitjes goed bevrucht waren! En toen begonnen die lange wacht dagen weer...het leven tussen hoop en vrees... voor de láátste keer...
Ongelofelijk blij was ik toen ik dit blogje van haar las...minuten lang heb ik naar het beeldscherm zitten staren waar het woordje 'zwanger' duidelijk in de test stond...
En het ging goed, het bleef goed gaan!! En kon ze eindelijk lieve (roze!) babyspulletjes kopen, en een kamertje maken!
De laatste weken braken aan, en o wat was het spannend! En eindelijk, na een worst-nightmare bevalling helaas, werd via een keizersnee een PRACHTIG meisje geboren!
IZZIE!!

En ik ben blij, zo blij! De 2e dag mocht ik Anke en Izzie al bezoeken in het ziekenhuis, en natuurlijk heb ik dat gedaan! Wat bijzonder om dat mensje in het echt te zien!! Ik voelde een en al blijdschap voor Izzie, Anke en Rudi, en enorme dankbaarheid naar God toe!!
Maar tranen kwamen er pas toen ik deze foto zag:

Als ik het goed heb heeft ze dit wiegje gekregen/gekocht toen ik zwanger was van Sara, en zij ook, en daarna een miskraam kreeg.
Bijna 5 jaar heeft dit wiegje gewacht,
maand na maand vervlogen dromen en hoop,
maar het verlangen bleef.
Bijna 5 jaar heeft het leeg gestaan,
en nu heeft ze eindelijk
haar lieve Izzie er in neer mogen leggen!

Een toepasselijk kaartje...

Vandaag wordt mijn Lief 33 jaar, een anderhalve week geleden werd ik 27, en volgende week zaterdag hoopt onze Loïs de respectabele leeftijd van 2 jaar te bereiken ;-)
En op Loïs verjaardag vieren Lief en ik ook onze verjaardagen, om het een beetje makkelijk te houden.
Maar, vanmorgen heb ik toch een appeltaart gebakken, omdat Lief daar zo van houdt, al snuffelend kwam 'ie binnen uit de kerk en liep in een streep door naar de houtkachel, die al een paar weken regelmatig brandt bij ons, en waar ik, in de geintegreerde oven, de appeltaart in bakte. (Zie dit blogje om meer te lezen over onze houtkachel-met-oven, die ook onze CV meeverwarmd)

Vandaag, is ook de dag dat wij 8 jaar geleden zijn getrouwd. Gisteravond hebben Lief en ik al volop herinneringen opgehaald. En vanmiddag bij de koffie met appeltaart pak ik ons trouwalbum er nog eens bij, om samen met de kinderen te bekijken.
Een enorm rijk gevoel...

"How blessed I am
that I can walk beside you,
lean upon you,
and live
within the warmth of your love."
-Roy Lessin

De hele mand met conference peren van onze perenbomen is nu rijp, en roepen dus allemaal tegelijk om opgegeten te worden.
Toen moest ik opeens denken aan een recept wat ik jaren in m'n kookmap heb, waar ik alle nog-eens-uit-te-proberen-recepten in bewaar, en recepten die voor herhaling vatbaar zijn. Ik zocht het op, en kocht de benodigde ingrediënten vanmorgen en vanmiddag heb ik deze perentaartjes-met-amandelspijs samen met Sara gemaakt.
Moeilijk is het niet, en ze zijn lekker zoet, en ik hou van zoet ;-)
Ik hou ook erg van amandelspijs, maar Job en Sara vonden dat er niet zo lekker in. Het vult wel goed moet ik zeggen, door die amandelspijs denk ik.
Ik ga ze morgen nog eens maken met Job, maar dan als flapjes denk ik, zonder amandelspijs, gewoon appelflapjes maar dan met peren, die vind ie vast wel lekker ;-)

2 rijpe Conference peren, geschild, in dunne plakjes
1 el citroensap
4 plakjes diepvriesbladerdeeg, ontdooid
50 g amandelspijs
1 scharrelei
poedersuiker
abrikozenjam

Besprenkel de plakjes peer met het citroensap. Snijd met behulp van een schoteltje zo groot mogelijke cirkels uit de plakjes deeg en leg ze op een met bakpapier beklede bakplaat.
Verdeel het amandelspijs in 4 gelijke stukjes, rol er balletjes van en druk elk balletje plat op het midden van een deegcirkel.
Klop het ei los met een eetlepel water en bestrijk het deeg en de spijs ermee.
Verdeel de plakjes peer in een bloemvorm over de plakjes deeg en bestrijk de bovenkant nogmaals met ei.
Bestrooi met poedersuiker. Bak de taartjes 20-25 minuten in het midden van een voorverwarmde oven (220C) knapperig en bruin.
Klop de jam los met 1 eetlepel heet water en bestrijk de wame taartjes ermee.

Toen ik met een half oog van de week de folder van Zeeman las, die ik altijd via m'n email binnen krijg, zag ik dit knutsel-kerststalletje.
En hoewel ik het ook wel absurd vind dat de pepernoten en kerstballen al sinds de laatste week van september in de schappen liggen, vind ik het wel leuk dat ik deze nu zo vroeg zie.
Weet je waarom? Nou...denk ff na...het is van papier, dunner dan 1 cm, leuk om te doen, én, kost maar 99 cent!
Juist...toen ik dit zag, zag ik meteen de snoetjes van m'n sponsorkids voor me ;-) En aangezien dat zo'n 6 tot 8 weken duurt als je iets opstuurd voor het aankomt, is het handig als ik dat nu opstuur, dan hebben ze het voor de kerst ;-)
Ik heb gister de laatste 4 stalletjes bij de Zeeman waar ik was meegenomen, dus ik ga nog naar een andere morgen, want ik wil ze er allemaal graag een opsturen. En m'n eigen kids vinden zoiets ook wel leuk ;-)

Er zitten stiften bij die helaas niet opgestuurd mogen worden, ik kan het nog ff checken, maar volgens mij mag het niet. En er zitten dus 3 strookjes dubbelzijdig tape bij zodat plakband niet noodzakelijk is, want dat hebben ze daar niet heb ik gezien in de DR. En de beschrijving is in 3 talen én in een handig tekeningetje te zien, dus dat moet wel lukken.
Ik haal de stiften er uit, en stuur het zo in het plastic folie op, dan kan het ook niet kwijtraken allemaal.
Weer eens wat anders dan een (kerst)kaart, stickers of een foto, wat ik vaak mee stuur, bedacht ik me. (Wat ze allemaal ook geweldig vinden hoor, trouwens.)
En misschien een leuke tip voor mijn bloglezers die ook een sponsorkind hebben!??

Eígenlijk heb ik helemaal geen tijd om te bloggen, WANT éíndelijk is de tijd aangebroken dat de muren in onze woonkamer geschilderd kunnen worden. En dat de gordijnen opgehangen kunnen worden. En de rest van alle in-de-loop-der-jaren-verzamelde 'schatten'. Zoals bijvoorbeeld die kroonluchter die ik 2 jaar terug kocht, hij is vast nu weer uit de mode, maar ík vind 'em nog leuk!
Ja, we zijn toegekomen aan de 'finishing-touch' zeg maar in de woonkamer. En daar word ik zo heppie van. Ongelofelijk. Kijk...

Ontzettend jammer dat ik geen 'voor-en-na' foto heb, maar stel je zelf gele muren voor met een behangrandje (geel/groen) een gipsplafond-met-bruine-plint, denk de rest zoals lamp enzo weg, en dan heb je een beeld hoe het eerst was.
En dit is nog maar het begin...ik sta te popelen om de muur in de voorkamer van een terra kleurtje te voorzien... maar zover ben ik nog niet...dus gauw weer aan de slag!

De aardappels op het land voor ons huis zijn vorige week pas geoogst.
En 's avonds trokken ze met frisse moed de laarzen aan, en met de kruiwagen gingen Lief en de kinderen het land op. Loïs verzamelde alles, kapot, klein, groen, halve of hele aardappels; alles gooide ze met een luide 'JAAAAA! Kijk eens!!' in de kruiwagen. Sara en Job begrepen al dat je selectief moest zijn, en er lagen veel kapotte tussen helaas. Toch kwamen ze trots met een halfvolle kruiwagen thuis.

Al een tijdje geleden kreeg ik van Princess of Pink de 'Lovely blog-award', ik had 'em opgeslagen maar er nog steeds niks mee gedaan. En nu ik deze week nog een award van Mellody kreeg, de 'Circle of friends-award', dacht ik er aan en besloot om ze allebei tegelijk door te geven.

De 'Lovely blog-award' wil ik aan Purperpolletje geven. Waarom?
Ze schrijft haar stukjes vaak met het soort humor waar ik van houd! Het is zelden dat zij me niet aan het grinniken krijgt als ik haar blog lees. En toch zijn haar stukjes soms ook niet om te grinniken, als ze schrijft over de ziekte SLE die haar leven beinvloed. Ik heb bewondering voor haar hoe ze daarmee om gaat!
En Purperpol zou Purperpol niet zijn, zonder Grote Pol, Parapol en Kunstpol natuurlijk, en die vormen ook vaak de ingrediënten van haar stukjes! ;-)
Zo is dat, en daarom weet ik wel bijna zeker dat ik een van haar trouwste volgsters van haar blog ben! (grinnik ;-)
@ Purperpolletje: nu is het natuurlijk nog maar de vraag of je hieraan mee doet natuurlijk. Want als je het goed bekijkt, gaat het nergens over. Het is een plaatje wat doorgegeven wordt. Meer niet. Ja wel. Het gaat niet zozeer om het plaatje. Denk ik. De waardering en lieve woorden die erbij geschreven vormen met name het fenomeen 'award' ;-)


Deze award wil ik geven aan Janneke. Janneke schrijft op haar blog over (haar) christelijk gezinsleven. Er komen tips en ideeen voorbij over boeken, knutselen, (zondag)school, liefde en opvoeden. Ik lees haar stukjes altijd, en zoek soms verder naar de links die ze geeft en wordt regelmatig geinspireerd door haar ideeen. Zo heb ik n.a.v haar blog over een kinderdagboek toch uiteindelijk (had er al meer mee in m'n handen gestaan) het dagboekje voor kleine schatjes aangeschaft, waar we nu regelmatig uit lezen met de kinderen.

Als tweede wil ik hem geven aan mijn vriendin Judith. Ze is nog maar pas een blog begonnen. We kennen elkaar al jaren via de vlindersites en mailen regelmatig. We hebben elkaar nog nooit ontmoet, maar dat komt vast ooit nog eens. (Toch, Juud? ;-)
Ze heeft een heel groot, warm hart voor kinderen, daar vinden we elkaar in, en het is gewoon zo fijn zo'n vriendin-op-afstand te hebben!

En ik bedacht me net toen ik over Janneke schreef dat ik het zo leuk vindt dat er gevarieerde blogs zijn, ik volg blogs die alleen over interieur gaan (daar zijn er toch nog wel de meeste van in blogland volgens mij) blogs die schrijven over hun gezin en blogs die schrijven over consuminderen of creatieve dingen maken.
En ik vind dat erg leuk, al die creativiteit in dingen delen!
Het is vaak net als met een interieur/opvoedings/kook/tijdschrift op de bank zitten, alleen is dit achter de pc en heb je interactie met elkaar.
Ik denk dat dat het zo leuk maakt. Of hebben jullie daar een ander idee over?

Gisterochtend heb ik de stokken die we eerder in het bos hadden gezocht gepakt, en heb daar alvast knapzakjes aan gemaakt. Ik had daarvoor vrolijke theedoeken gepakt en wat geruite lappen.
Ik legde op elke lap een pakje drinken, een koekje en een klein snoepje, en toen de beschrijving van het knopen: Vouw de 2 punten van de lap naar elkaar toe, over elkaar heen. Vouw dan de overige 2 punten naar elkaar toe en leg er een knoop in, leg vervolgens de stok op het pakketje en leg nogmaals een knoop om de stok heen. Ik bond er nog een (kippe)veertje aan zoals in het boek, en toen zag het er best avontuurlijk uit ;-)
De geleende picknickmand van m'n moeder (die we sinds ik kan heugen ook altijd meenamen als we zoiets gingen doen ;-) ging vol met nog extra pakjes en een deken.
Om kwart over 3 stonden Lief en ik bij school om alle kids op te wachten, en toen; op naar het bos!

Eenmaal aangekomen renden ze meteen alle kanten op, maar kwamen toch allemaal terug om hun knapzak op te halen. Al snel hadden we een plekje gevonden en werden de knapzakjes opengeknoopt. Even zaten ze allemaal, maar al het duurde niet lang voordat ze weer wegrenden om nootjes, bladeren en insecten te zoeken.

Toen iedereen genoeg had, zijn we een willekeurige kant op gegaan in het bos, ik had niet echt iets uitgestippeld, maar de kinderen renden ons ver vooruit en gingen actief op zoek naar allerlei beestjes.
We kwamen bij een open plaats en daar hingen touwen aan de takken van de bomen, en meteen veranderden een paar kinderen in slingeraapjes ;-)

Ik had 2 spelletjes opgezocht op internet die ik eventueel wilde doen. Omdat zoonlief een hekel heeft aan competitie-gerichte spelletjes, had ik daar rekening mee gehouden.
En toen we bij de auto terug waren, was daar de perfecte plek om het spelletje 'Omgekeerd verstoppertje' te spelen.
Ik bleef met de meeste kinderen bij de auto tot 50 tellen, en Job en F. gingen zich verstoppen in het bos. Na de '50!!' gingen we hen zoeken, en wie Job en F. gevonden hadden gingen er stilletjes bijliggen. Net zo lang tot iedereen hen gevonden had.
Dat deden we net zolang tot iedereen een keer had mogen verstoppen.
Was erg leuk! Het andere spel wat ik gevonden had, was ook leuk, maar hebben we niet meer gedaan ivm tijd te kort!
Bij dat spel moest elk kind iets in het bos zoeken, bijv. beukenootje, kastanje, bepaald blad oid, als iedereen wat had, in een kring gaan staan, en dan je vondst uitwisselen met je linkerbuurman, en die moest dan hetzelfde exemplaar gaan zoeken. Dan weer terug komen in de kring, laten zien, en weer uitwisselen, totdat je alles gehad had.
Ook bij dit spel geen 'winnaar en verliezer', en dat is wel zo fijn voor Job ;-)
Iedereen weer terug in de auto, en toen naar huis! Thuis hebben ze de cadeautjes aan Job gegeven, en nog in de tuin gespeeld, terwijl Lief en ik de tafel dekten en frietjes bakten! Iedereen aan tafel getrommeld, en dat ging best goed!
Een ijsje na, en als afsluiter had ik nog wat pakjes sterrenregens achter de hand gehouden, en in de tuin hebben we die aangestoken!
En na het uitdelen van het onvermijdelijke snoepzakje ;-) heeft Micha alle kids weer naar huis gebracht! ;-)

Afgelopen zondag zijn we na de kerkdienst doorgereden naar het bos. Hetzelfde bos waar ik een paar weken geleden samen met de meisjes was. Ik had toen op Sara's verzoek belooft dat we daar nog een keer met z'n allen zouden gaan picknicken, en dit leek me een goed moment...

(Het jongetje met het groene shirtje is ons oppaskind.)
Daarna liepen we door het bos en zagen we nog paddestoelen, tamme kastanjes werden geraapt, heuveltjes op en af gerend en natuurlijk stokken gezocht voor het feestje van Job deze week.
Dat is vandaag, en dus ga ik nu aan de slag om de knapzakjes klaar te maken, zodat we vanmiddag uit school meteen op pad kunnen!
Een verslag volgt natuurlijk ;-)