Tja, eigenlijk is het erg, de kamer is nog niet eens helemaal af, en ik zit alweer over de keuken te denken ;-)
Toen ik vorige week Irma's post las waar ze haar Venz blikje liet zien, ben ik in een streep door naar MP gesurfd om te kijken of er daar eentje op stond.
Ik kan me nl herinneren dat wij vroeger jaren uit zo'n roze blikje hagelslag op ons brood hebben gestrooid. Heel wat keren heb ik die versjes die erop stonden gelezen, en gezegd welk ik het leukste plaatje vond.
En kijk; ik vond er een! En zelfs ook nog een blauwe, de deal was snel gemaakt ;-)


En kijk eens wat ik ook nog tegen kwam toen ik aan het rondsnuffelen was op MP bij de keukenspulletjes:

Oude bakvormpjes voor cakejes, of voor pudding. Ze zijn zooo lief en zo mooi verpakt! Echt leuk om zoiets uit te pakken ;-)
Nu ga ik volgende week eerst nog maar eens verder om de achterkamer helemaal af te maken. Hopelijk krijgen we de kamer helemaal af deze winter, en kunnen we komend voorjaar in de keuken beginnen!

Een jongetje keek naar zijn oma die een brief aan het schrijven was. Op een gegeven moment vroeg hij: ‘Oma, schrijf je een verhaaltje over wat wij samen hebben meegemaakt? Of schrijf je misschien een verhaaltje over mij?’ Zijn oma stopte met haar brief, glimlachte, en zei: ‘Ik schrijf inderdaad over jou. Maar belangrijker dan de woorden die ik schrijf, is het potlood waarmee ik schrijf. Ik zou willen dat je later, als je groot bent, net zoals dit potloot wordt.’ Het jongetje keek nieuwsgierig naar het potlood, maar kon er niets bijzonders aan ontdekken. ‘Maar het is een gewoon potlood, niets speciaals!’ ‘Het is maar hoe je ernaar kijkt. Het potlood heeft vijf bijzondere dingen die jou – maar dan moet je ze wel onthouden – tot iemand zullen maken die altijd in vrede zal leven met de wereld:
Ten eerste: Je zult misschien grootse daden verrichten, maar je mag nooit vergeten dat er een hand is die jou leidt. Deze hand noemen we God, en Hij zal je altijd leiden volgens Zijn wil.
Ten tweede: Af en toe moet ik stoppen met schrijven, om de punt te slijpen. Daardoor heeft het potlood een beetje pijn, maar het wordt er wel scherper van. Dus je moet wat pijn kunnen verdragen, het maakt je tot een beter mens.
Ten derde: Als je met een potlood schrijft, kun je altijd uitgummen wat je fout schreef. De les is dat corrigeren wat we gedaan hebben niet slecht is, maar belangrijker is om rechtvaardig door het leven te kunnen gaan.
Ten vierde: Het belangrijkste van het potlood is niet het hout of de buitenkant, maar het grafiet dat erin zit. Dus, wees steeds bezorgd om wat er binnen in je gebeurt.
Ten slotte, het vijfde wat een potlood bijzonder maakt: hij laat altijd een spoor achter. Besef goed dat alles wat je in je leven doet, sporen zal achterlaten en probeer je daar voortdurend van bewust te zijn.’
(Paul Coelho – Als een rivier)

Deze zet ik speciaal op mijn weblog voor jou, m'n vriendin Elina.
Omdat ik weet dat je dit lied zo mooi vindt en het zo speciaal voor je is.

...en God zal Zich (dan) 'omwille van Zijn heilige Naam'
voor Israël inzetten...
-Ezechiël 36:22-

(Bron: www.israelbasar.com)

Onlangs kwam er op de maillijst van tweelingengeltjes (maillijst waar mama's met elkaar mailen die 1 of 2 van een tweeling hebben verloren) een tip voorbij over sieraden.
Veel mama's hebben zo'n armband in zilver of goud met kinderkopjes er aan met de namen (en event. data) van hun (overleden) kind(eren) er op. Anderen laten een tattoo zetten.
Sommigen laten een foto van hun kind(eren) in zilver of goud laseren en dragen dat aan een ketting. Er is heel veel op dat gebied.
Maar Suzan mailde een tip over de site van String of Charms. Ik ging natuurlijk even kijken, en inderdaad zijn het hele mooie en originele sieraden.
Voor mensen die niet van 'standaard' houden ;-)

Bijzonder aan deze serie vind ik ook dat ze ook een vlinder in het assortiment hebben. Er zijn veel mensen die voor hun miskraam, ongeboren, of als baby overleden kindje een vlinder als symbool hebben of gebruiken.
Zo kan je dan een armbandje samen stellen met een vlinderbedeltje dat het overleden kindje symboliseert, en daarnaast rondjes of hartjes van de kinderen waar voor je wel mag zorgen.

Waar ik ook onlangs achter kwam, is de site van Make a memory. Een ongelofelijk mooi initiatief! Want "deze stichting heeft als doelstelling het op ideële grondslag maken van foto's voor familie van ernstig zieke, stervende of overleden baby's en kinderen."

Ik kwam er achter toen ik via via een keer op de vlindersite van Babet* kwam. 3 maanden geleden werd dat prachtige meisje samen met haar een-eiige tweelingzusje Diede geboren. Maar Babet* is een paar uur voor de geboorte overleden...
Ik bekeek de foto's van de meisjes, en met name een foto bracht me tranen in de ogen...
Een foto waar beide meisjes op te zien zijn en waar Diede ligt te kijken naar haar zusje Babet*... (als je op de site op foto album klikt is het het album 'Babet' de 4e foto)
Echt zo ontroerend mooi. Zo troostend als je zulke mooie foto's als (enige!) herinnering aan je kindje overhoudt... het is tegelijkertijd troostend en triest...
Voor de ouders zijn er geen kosten aan verbonden.
Alle vakfotografen zetten zich vrijwillig en belangeloos in voor de stichting.
Een prachtig initiatief, waarvan ik hoop, mijn lieve lezers, dat het nooit op uw pad zal komen dat u hen nodig zult hebben, maar ik deel deze post omdat ik daarmee hoop dat Make a memory weer wat meer bekendheid krijgt.

...deed ik vanmorgen als eerste de weekboodschappen samen met Loïs. En het regende zo hard, ook al waren we met de auto, doornat kwamen we thuis.
Ik ruimde de boodschappen op, en met de stromende regen tegen de ramen vond ik het tijd om kaarsjes aan de steken in de huiskamer...

Deze heb ik onlangs bij Intratuin gekocht. Ik kom daar bijna nooit (vind het allemaal zooo mooi, maar zooo duur ;-) maar nu had ik nog verjaardagsgeld te besteden en ik wilde graag wat leuks voor in de vensterbanken ;-)
Nu liggen er nog herfstspulletjes in de glazen potten, maar binnenkort doe ik er kleine kerstballen in. (En van de zomer schelpen ofzo. Dat varieren vind ik erg leuk.)

Zulk weer vraagt er natuurlijk ook om om meteen de houtkachel aan te steken. We hebben sinds kort nieuwe manden voor naast de houtkachel.
Nou ja, nieuw zijn ze niet. Ze zijn al tientallen jaren oud denk ik en hebben gefungeerd als fruitmanden tijdens de pluk vroeger. Vorig jaar waren we bij de opruiming van een oud schuurtje bij een kennis, en daar stonden nog veel van die manden op dat schuurzoldertje. Ze zagen er niet uit, maar wij wilden ze toch graag meenemen, en dat was goed. Maanden hebben ze in de schuur gestaan, tot ik besloot dat ik ze graag binnen wilde hebben. Micha heeft ze voor me schoon gemaakt en in de lijnolie gezet. De handvaten zijn niet helemaal meer heel, en we hebben ze ook niet meer helemaal schoon gekregen van al die jaren hard werken ;-) maar dat geeft niet, dat maakt ze alleen maar meer bijzonder vind ik.

Ik had al een beeldje van de serie Willow tree, een vader met kind op schoot. Zo bijzonder omdat Micha heel vaak zo zat met Job.
Van ons verjaardagsgeld heb ik er nog een paar bijgekocht, en dit is er een van. Ik dacht dat het een man en vrouw waren, maar toen ik ze thuis kreeg, bleek dat niet zo te zijn, want volgens mij hebben ze allebei een jurk aan. Dat vind ik wel jammer, maar ik vind hem nog steeds heel mooi. Ik vind de houding van die 2 mensen zo ontroerend. En herkenbaar, ik voel me altijd zo heerlijk geborgen als ik zo bij Micha sta ;-)

En toen heb ik m'n schrijfspullen gemaakt en ben met een kop warme chocolademelk aan tafel gekropen om een begin te maken met de november envelop met brieven aan onze sponsor/schrijfkinderen van Compassion.

Zomaar 'es wat uitspraken die ik bijgehouden heb de afgelopen jaren van de kinderen, erg leuk om terug te lezen:

Job was stout geweest. Hij had nl met een pan gegooid naar Damian, omdat die iets had wat hij wou hebben. Mag niet. Als papa Job 's avonds naar bed brengt, praten ze er nog over. Job zegt dat je ook niet met stenen mag gooien. Papa antwoordde dat dat zeker niet mag, en haalde iets aan uit de bijbel waar ze ook stenen gooiden, ik denk dat hij op de steniging doelde van Stefanus ofzo.
Maar Job zei: Ja, en Goliat ging ook dood, toen David een steen gooide.....en dan erachter aan: he...die mocht wél met stenen gooien!!!!

Eh...ja...dat lijkt tegenstrijdig zeg....
'Maar Goliat spotte met God, en dat wordt gestraft.'

Job: (triomfantelijk) Ja!

***

Ik lees het verhaal voor uit de bijbel van het verloren schaap. Als het uit is, vraagt Job: 'Houdt de herder dan het meest van Saartje?' (Zo heet het weggelopen schaapje in het verhaal)
Ik antwoord: 'Nee, de herder houdt van alle schaapjes even veel'.
Job zegt: 'Waarom maar even?'

***

Mama doet Job in bad.

'Mama, wil jij liever een jongen of een meisje zijn?' (Net of ik dat nu nog voor het kiezen heb)
'O, ik vind het wel leuk om een meisje te zijn hoor.'
'Waarom dan?'
'Nou, ik vind het wel leuk dat er babytjes in mijn buik kunnen groeien.'
Hij denkt even na.
'Ja mama, want als je liever een jongen ben, dan kan je dat zeggen, want de Heere God doet éérst je hoofd maken, en dan je buik, en dan je benen....en dán kan je kiezen....en anders sloopt de Heere God je gewoon weer!'

'Juist ja...'

***

Sara mag een hapje van Loïs haar koekje, ze vraagt eerst of Loïs daar al een hapje had gedaan, maar toch proeft ze dan.
Met een vies gezicht geeft ze het koekje weer terug en zegt: 'Bah, hij is sabbelig'

'Een mens maakt deel uit van het geheel dat wij 'heelal' noemen, en is beperkt in tijd en ruimte.
Hij ervaart zichzelf, zijn gedachten gevoelens als iets wat losstaat van de rest - een soort optisch bedrog van het bewustzijn.
Deze toestand is een soort gevangenis die ons beperkt tot onze eigen verlangens en tot het liefhebben van een paar mensen in onze directe omgeving.
We moeten ons ten doel stellen onszelf uit die gevangenis te bevrijden door de cirkel van ons medeleven uit te breiden tot alle levende wezens en tot heel de natuur in al haar schoonheid'.

Albert Einstein.

Toen ik vorig jaar via de weblog van Jikke terecht kwam op de site van 'Het Winterkoninkje' las ik haar verhaal over het ontstaan van haar webshop. Ze is ook moeder, en heeft ook een een-eiige tweeling gedragen waarvan er eentje in de moederschoot is overleden.
Van Jikke kreeg ik toen eens zo'n lieve kleine foetus opgestuurd met een prachtig kaartje... zo ontroerend lief...
Ik keek eens in haar webshop en was meteen verliefd op het lichtdragertje wat ik daar zag. Ook de lieve Chinese (geluks)schoentjes vond ik schattig, en ik nam me voor als Anke een meisje zou krijgen dat ik ze voor haar zou kopen. Nu had ik ze dus besteld, en ik had die schattige lichtdragertjes meteen maar meebesteld.
Toen ik het pakje thuis kreeg zag ik al snel dat de schoentjes wel heel klein zijn. Ik had me niet gerealiseerd dat het voor premature babytjes was...
Ze zijn wel heel schattig, maar toen ik Izzie zondag in de kerk nog zag, weet ik zeker dat zij die nooit zal passen meer. Gelukkig maar natuurlijk, want dat is een teken dat het goed gaat met Izzie, en dat ze goed groeit!
De lichtdragertjes waren vreselijk lief verpakt, in een doosje, en toegedekt met een zacht 'dekentje', liggend in bloemblaadjes, en ze zijn net zo schattig als op het fotootje.

Benodigdheden:
1 rode paprika, fijn gesneden
1 ei
1 tl oregano
peper, zout
ong. 200 gr (rund)gehakt
klein uitje, fijn gesneden
geraspte kaas
Roomboterbladerdeegplakjes (= zonder slecht E nr ;-)
Muffin vormpjes/blik

Leg het bladerdeeg op het aanrecht zodat het kan ontdooien.
Bak het gehakt bruin, en bak de fijngesneden paprika en ui mee. Voeg de kruiden toe. Laat het mengsel wat af koelen en roer daarna het ei erdoor.

Snij een plakje bladerdeeg in vieren, en rol een zo'n stukje uit met een roller, net als Lois ;-) Doe het plakje dan in een muffinvormpje/blik, net als Job. Druk het lichtjes aan. (Let op: ik heb siliconen vormpjes gebruikt die hoef je niet in te vetten)
Vul de vormpjes vervolgens met het mengsel en strooi de kaas erover. In een voorverwarmde oven zouden ze op 200 C na 15 minuten ongeveer gaar moeten zijn.
(Ik heb ze in de oven van onze houtkachel gebakken, en dat is daar niet mee te vergelijken)

*******************

Daarna heb ik ze nog een keer gemaakt, maar dan met appel-rozijn vulling. Gewoon een appel geschild, wat rozijnen er bij, een pietsie suiker en citroensap erover, en een flink beetje kaneel, en de oven in. Daarna bestrooid met poedersuiker! Hmmm!

De school van Job en Sara doet dit jaar ook mee met de schoenendozen actie van Edukans, een leuk initiatief waarbij je een schoenendoos vult met schoolspullen, klein speelgoed en toiletartikelen voor een kind in een arm land. Je kon losse spulletjes meegeven voor in de schoenendozen op school, en/of een eigen schoenendoos maken, waarbij je de 'verzendkosten' (van 5 euro per doos) helemaal zelf moet betalen.
We hebben voor allebei gekozen ;-)
Job en Sara hebben erg hun best gedaan om de doos te versieren, en Sara heeft er nog een persoonlijk 'geschreven' briefje in gedaan ;-)


De kerstkaarten van Compassion voor onze 3 sponsorkinderen had ik ook binnen gekregen, heb ik gister voorzien van een persoonlijke (engelse) tekst van mij, en ik had nog wat ruimte over gelaten voor de kinderen.
Sara heeft er een poppetje op getekend bij alle 3, en toen ik aan het afwassen was, nog wat krulletjes gekrabbeld, wat wel jammer was want nu was er niet meer zoveel ruimte voor Job, maar toch zag ik hem na een tijdje ook op het kaartje schrijven. Toen ik bij hem ging zitten zei hij: 'Kijk mama, ik schrijf de woordjes die ik geleerd heb erop!'
En dat vond ik erg leuk, ik heb in mijn brieven die ik in september aan de kinderen heb geschreven, gevraagd of ze voor Job willen bidden omdat hij naar groep 3 ging, en dan ging leren lezen, schrijven en rekenen, en ik dacht dat hij dat vast wel moeilijk zou gaan vinden. Gelukkig gaat het goed met Job in groep 3, en kunnen we dat nu ook zo aan onze sponsorkinderen laten zien!
Loïs heb ik er met (doorzichtige) groene verf er net wat op laten verven. Nu nog drogen en dan zijn ze klaar om verstuurd te worden naar Jonathan, Noemi en Precious!

Er was een koude maartse wind, toen de dokter de kamer van Diana Blessing binnenliep. Ze was nog draaierig van de operatie.
Haar echtgenoot David, hield haar hand vast terwijl zij zich gereed maakten voor het laatste nieuws.
Die middag had Diana, 24 weken zwanger, wegens complicaties een keizersnee ondergaan en er was een dochtertje geboren: Dana Lu blessing.

Met 1 pond, 9 ons en slechts enkele cm was ze zeer prematuur.
Desondanks klonken de woorden van de arts als een bom:
Ik denk niet dat ze het gaat halen, zei ze zo vriendelijk als het kon.
Slechts 10% kans dat ze door de nacht heenkomt, en zelfs dan, als ze door een wonder het haalt, zal haar toekomst er erg naar uitzien.
Vol ongeloof luisterenden Diana en David naar de uitleg van de arts:
Zij zou nooit lopen, nooit praten, misschien blind zijn. waarschijnlijk verlamd en mentaal een achterstand hebben.
Zij hadden zo lang gedroomd over een dochter in hun gezin.
Nu zou binnen uren, hun droom ten einde zijn.
Maar toen de eerste dagen voorbij waren, kwam er nog meer bij. Ze konden Dana nog steeds niet aanraken; zij konden hun baby niet tegen de borst houden en hun liefde overdragen.
Alles wat zij konden doen, was bidden, opdat God dicht bij het kleine meisje zou zijn.
Geen moment was Dana opeens sterker aan het worden.
Maar terwijl de weken voorbij gingen, kwam ze voorzichtig wat aan en werd sterker.
Toen Dana 2 maanden oud was, mochten haar ouders haar voor het eerst vasthouden.
En weer 2 maanden later, terwijl de artsen steeds vertelden, dat de overlevingskansen bijna nihil waren, mocht Dana naar huis, net zoals haar moeder voorspeld had.
5 jaar later, was Dana een klein pittig meisje met glinsterende ogen,en een wil om te leven.
Zij vertoonde geen tekenen van geestelijke achterstand; zij was alles wat een kind kon zijn.
Op een winderige middag in de zomer van 1996 zat Dana op de schoot van haar moeder in een parkje waar haar broertje Justin
baseball aan het spelen was.
Zoals gewoonlijk, was Dana aan het kwebbelen, toen ze plotseling ineens stopte en zei: 'Ruik je dat?'
Diana rook en antwoordde: 'Ja, het ruikt naar regen'
Dana sloot haar ogen en zei weer: 'Ruik je dat?'
En haar moeder zei: 'Ik denk, dat we straks nat worden. Het ruikt naar regen.'
Dana schudde haar hoofd, raakte haar schouders aan en vertelde: 'Nee, het ruikt naar Hem, het ruikt naar God toen ik met mijn hoofd op Zijn borst lag.'
Tranen kwamen opzetten,toen Dana opsprong op met de andere kinderen te gaan spelen.
Voordat de regen begon, hadden de woorden van haar dochter al bevestigd, wat de Blessingfamilie, in hun hart, al hadden geweten.

Tijdens de lange dagen en nachten van die eerste 2 maanden van haar leven, toen zij nog te gevoelig was om haar aan te raken, had God haar tegen zijn borst gehouden en het was Zijn geur die zij zich zo goed herinnerde....

Opvoed-televisie werkt met één gedachte: dat kinderen geherprogrammeerd kunnen worden door een strikte toepassing van beloning en straf. Maar werkt dat eigenlijk wel? Ja. Maar slechts heel kort.

Je kunt stickers plakken, zonnetjes tekenen, en goed gedrag betalen met klinkende munt. Meestal heeft dat snel effect. En toch is het een slechte opvoed-methode, betoogt Justine Mol.

Waarom beloningssystemen in de opvoeding niet werken
door Justine Mol

Mijn drie kinderen zijn nu volwassen. Als ik terugkijk op de jaren dat ik hen opvoedde, zie ik mezelf als koorddanser, voortdurend op zoek naar een wankel evenwicht tussen ingrijpen en op zijn beloop laten, sturen of loslaten in vertrouwen, de wet voorschrijven of samen afspraken maken. Is er één beste manier? Ik denk van niet. Voor het opvoeden van kinderen bestaat geen standaard-aanpak.

Kinderen zijn niet standaard
Kinderen zijn ontzettend divers. Dat waren ze altijd al, maar vandaag de dag valt het meer op. Ze maken ons tegenwoordig duidelijk dat het individuen zijn die gezien willen worden in hun eigenheid. Meer dan ooit werkt een standaard-aanpak dus niet meer. Het is alsof kinderen zich daartegen verzetten. Dat vraagt nogal wat aan aandacht en inventiviteit van ouders.

Ouders zijn mensen die doen wat ze kunnen. Ik ben ervan overtuigd dat alle ouders het beste voor hun kinderen doen wat ze in huis hebben. Er wordt wat afgepraat en afgelezen, uitgeprobeerd en weer bijgestuurd. Ondanks deze goede bedoelingen loopt het soms toch uit de hand: ruzies, schreeuwen, verzet, nog meer regels die met nog meer onverschilligheid overtreden worden, wanhoop, oververmoeidheid...

Belonen en straffen helpt snel
Ik kan me voorstellen dat je dan je heil zoekt bij de opvoed-tv of een strak beloningssysteem met muntjes, stickertjes of anderszins. Je wilt rust en liefst zo snel mogelijk. Je wilt weer plezier hebben samen. Een systeem van belonen en straffen helpt je de touwtjes in eigen handen te nemen. Jij bepaalt wat wel en niet mag.

Dat klinkt mooi. Eindelijk een oplossing! Het werkt, maar dan moet je er wel genoegen mee nemen dat het een oplossing voor de korte termijn is, die op de langere termijn een uitwerking kan hebben waar je achteraf misschien niet zo blij mee bent.

Conditionering
Ik wil deze boude uitspraak graag onderbouwen met een stukje geschiedenis, die ik ook beschrijf in mijn boek 'Opgroeien in Vertrouwen, opvoeden zonder straffen en belonen'.

Het pedagogisch gebruik van beloningen is ontstaan in de tijd dat de psycholoog B.F. Skinner (1904-1990) het zogenaamde 'operante conditioneren' ontdekte. Hij leerde ratten een slagboompje omlaag te drukken om bij iets lekkers te komen dat erachter lag. Je kunt ratten alles leren, als je ze maar consequent beloont.

Skinner en zijn navolgers zijn deze vondst ook gaan toepassen op mensen. Zowel in het gezin als op scholen, maar ook in het bedrijfsleven en zelfs bij de overheid. Met name de overheid zoekt voortdurend naar betere beloningssystemen in een voortdurende poging ons in de gewenste richting te sturen (bijvoorbeeld met behulp van subsidies voor gewenst gedrag). De overtuiging dat wederzijds respect en vrede, gelijkwaardigheid en geluk, bereikt kunnen worden door mensen in een bepaalde richting te duwen, is sterk.

Sinds Skinner zijn er echter allerlei onderzoeken geweest waaruit blijkt dat je mensen niet wezenlijk kunt veranderen door ze te belonen. Een overzicht hiervan staat in het boek van Alfie Kohn, getiteld 'Punished by Rewards'. Kohn ziet belonen eigenlijk als een straf en niet alleen omdat een beloning die wordt achtergehouden (als het gewenste gedrag niet heeft plaatsgevonden) eigenlijk een verkapte straf is. Ook ik volg deze lijn.

Belonen leidt tot niets
Het gebruik van beloning in de opvoeding raad ik niet aan. Sterker nog, ik raad het af. Ik heb daarvoor de volgende argumenten.

Belonen leidt tot competitie. "Wie het eerst zijn pyjama aan heeft, mag bij mij op schoot bij het voorlezen." Soms houden kinderen wel van zo'n wedstrijdje. Maar er zijn ook veel kinderen die er last van hebben. Ze worden er zenuwachtig van, want bang om te falen. Ook zullen ze niet zo geneigd zijn een zusje of broertje helpen, omdat ze zelf de beste of de snelste willen zijn. Belonen stimuleert het vergelijken. Voor je het weet heb je kinderen die zich hoogmoedig gaan gedragen, of juist ontevreden worden over zichzelf.

Belonen kan de aandacht afleiden van echte problemen. Laatst hoorde ik van een moeder dat zij al weken haar kind probeerde om te kopen om meer te eten. Toen dat niet hielp, werd ze boos en probeerde ze het met straffen. Totdat bleek dat zijn amandelen zo dik waren dat hij gewoon geen hap door zijn keel kon krijgen.

Slimme kinderen worden calculerende burgers. Op een gegeven moment krijgen ze door wat er nodig is om de beloning op te strijken, waardoor ze nooit méér zullen doen dan nodig is. Ze zullen zich bijvoorbeeld niet uit zichzelf ertoe zetten een keertje extra op te ruimen of af te wassen, zonder dat daarom gevraagd wordt. Waarom zou je ook, als je er toch niets voor krijgt? Zo verliezen kinderen de intrinsieke motivatie (de motivatie van binnenuit) om iets te doen, van taakjes in het gezin tot het leren voor een proefwerk. Zodra de beloning ophoudt, verdwijnt het aangeleerde gedrag trouwens meestal weer.

Kinderen leren dat degene die de meeste macht heeft, zijn of haar zin krijgt. Ze leggen zich hierbij neer of ze komen in opstand. Beide is niet gunstig.
Doe wat ik zeg!
Als belonen zo bezwaarlijk is, wat moet je dan doen om je kinderen te laten doen wat je zegt?

Om eerlijk te zijn, vind ik de vraag al verkeerd. Gaat het er in de opvoeding om dat kinderen doen wat hun ouders zeggen? Ik denk dat het erom gaat dat we onze kinderen begeleiden op hun pad, zodat ze hun eigen manieren vinden om te worden wie ze willen zijn. En van nature wil elk kind ook graag een bijdrage leveren aan het geluk van anderen. Het is dan ook de kunst om die aanleg zo de ruimte te geven dat een kind zijn eigen manier ontwikkelt om dat te doen en daar plezier in te houden.

Deze visie op opvoeden leidt op de lange termijn tot een maatschappij waarin mensen naar elkaar luisteren, en hun creativiteit zo inzetten dat iedereen tot zijn recht komt. Maar als ik om me heen kijk naar de politiek, het onderwijs, en de jacht op materieel gewin, dan hebben we nog een lange weg te gaan.

10 Tips
Ik heb geen kant-en-klaar alternatief voor straffen en belonen. Wel heb ik een aantal tips voor ouders die de strikte controle willen laten varen en willen groeien in vertrouwen.

1. Zorg voor jezelf. Als jij lekker in je vel zit, heb je meer geduld en humor en heb je meer aandacht voor wat je kind voelt en nodig heeft.

2. Blijf in contact. Leef je in: wat beweegt een kind om iets wel of niet te doen? Welke bijdrage vindt dit kind leuk om te leveren en wanneer?

3. Wees duidelijk in wat jij graag wilt. En als je iets van je kind wilt, vraag het dan vriendelijk. Zelf ben je ook eerder bereid iets te doen als het vriendelijk gevraagd wordt.

4. Als een kind "nee" zegt, kijk dan waar hij "ja" tegen zegt, dus wat hij wél wil. Misschien wil hij wel aan jouw wens tegemoet komen, maar alleen op een andere manier dan jij in gedachten had.

5. Maak samen met je kinderen de regels in huis (waardoor je ze medeverantwoordelijk maakt - ze hebben de regels immers zélf bedacht) en beperk het aantal regels zo veel mogelijk. Hoe meer regels, hoe moeilijker het is om eraan te voldoen, en hoe minder gezellig het wordt. Maak bijvoorbeeld een prioriteitenlijstje waarin alleen de eerste drie regels nageleefd moeten worden.

6. Geef je grenzen aan. Bijvoorbeeld: ik wil niet dat we elkaar pijn doen. Telkens als dit wel gebeurt, grijp je in, zodat het stopt (zonder zelf iemand pijn te doen!) en geef je uiting aan die grens. Bij een kind dat voortdurend over een grens gaat, zit waarschijnlijk iets dwars. Probeer erachter te komen wat dat is. Met straffen en belonen bereik je misschien dat hij niet meer over je grens gaat, maar je komt er dan niet achter wat hem dwars zit en wat hij nodig heeft om jouw grens te respecteren.

7. Laat je waardering blijken. Niet met "Goed zo", en niet met een snoepje, want dat maakt kinderen afhankelijk van jouw goedkeuring. Zeg liever wat jij eraan beleeft, waar jij van geniet. Hoewel dat feitelijk geen beloning is, kan het wel zo beleefd worden. Samen blij zijn is (ook) leuk, bijvoorbeeld als het je kind lukt om zelf zijn schoenen aan te trekken, of als je samen zit te smikkelen van de koekjes die hij gebakken heeft. Geniet oprecht mee met het succes van je kind.

8. Toon belangstelling voor wat je kind doet, zonder er een oordeel aan te verbinden.

9. Maak je kind opmerkzaam op het effect van de dingen die hij doet. Dus niet: "Wat goed dat je de helft van je koekje weggeeft", maar: "Kijk eens naar Baukjes gezicht, volgens mij is ze heel blij met dat koekje!"

10. En misschien wel de belangrijkste tip: leef de waarden en deugden voor die jij graag in je kinderen ontwikkeld ziet. Kinderen zijn nabootsers. Hoewel... Ze zullen die waarden en deugden weer anders tot uiting brengen dan jij, want ieder kind blijft uniek.

Justine Mol

Hier gelezen op internet.

Ik heb dit boekje van Justine Mol ook, 'Opgroeien in vertrouwen' en dit artikel is er wel een goede verkorte versie van vind ik.

Afgelopen weekend zijn we in de Belgische Ardennen geweest. Een tijdje terug hadden we van kennissen 4 vrijkaartjes voor Plopsaland Coo gekregen, en afgelopen weekend was de laatste kans om die nog te gebruiken, dus had ik daar maar even een huisje gezocht in de buurt, omdat het 2 uur rijden bij ons vandaan is, en we het niet zagen zitten om zoveel te rijden op 1 dag en ook nog eens een hele dag in zo'n park te zijn.
Toen ik 's avonds bij het naar bed brengen van de kinderen voor wou gaan lezen, kwam ik er achter dat we al die leuke boeken die we bij de bieb hadden meegenomen, waaronder een dik jip-en-janneke-boek, nog in Zeeland lagen ;-(
Het kon Job, die meteen weer in z'n lego dook zodra we het huisje in kwamen, niet zoveel schelen, en samen met Micha, lego-de hij gewoon verder.
Maar Sara en ik zaten verdwaasd naast elkaar op de bank naar de muur te staren... en toen opeens wist ik het...
Ik legde mijn handen tegen elkaar, en begon; 'Jip en Janneke spelen soldaatje. Jip heeft een soldaten-verkleedpak gekregen van zijn oom, en het staat erg mooi. En Jip vindt het erg stoer. Hij kruipt door het gat in de heg, en sluipt door de tuin van Janneke. Het zwaard in z'n hand geklemd. Maar Janneke is nergens te zien. Op zijn tenen loopt Jip om het huis heen, en hij gluurt door het keukenraam. O ja. Daar zit Janneke. Ze zit aan tafel, te tekenen. Gebukt rent Jip naar de achterdeur en doet die zachtjes open....'
'En nu jij', zeg ik tegen Sara, die toen ik begon me met glimmende ogen aan keek. Moeiteloos pakt ze het draadje op en verzint er 5 regels aan vast. 'Nu jij weer', zegt ze. Hele verhalen verzinnen we zo samen. Over Jip en Janneke. Jip en Janneke gaan op vakantie, én naar Plopsaland. Ze spelen in de sneeuw en gaan naar de winkel.
Heerlijk vinden we het. En de mannen lego-en in stilte.
De andere avond zeg ik; 'Kom, dan gaan we nog even uit Jip en Janneke lezen.' Job en Sara kruipen naast me op de bank, en terwijl ik m'n handen open vouw, en mijn lachen probeer in te houden, begin ik weer; 'Jip en Janneke gaan naar de kapper. Jip moet naar de kapper, maar hij wíl niet...'
Job kijkt omhoog, en zegt met een half lachje, 'Nee-hee, niet dát boek, dat ándere boek van Jip en Janneke' ;-)
En het duurt een poosje voor hij gelooft dat we dat echt niet bij ons hebben, en dat al die verhalen van gister (die hij met z'n rug naar ons toe allemaal gehoord had) ook al uit het 'verzinboek' kwamen ;-)

Heerlijk iets vind ik dat, fantasie. Het heeft geen grenzen. Ik heb boven nog een stuk of 10 schriften liggen met allemaal half afgeschreven verhalen er in, die ik verzon als tiener. Eén verhaal is ooit afgekomen ;-)
Met de kinderen lees ik ook graag veel verschillende verhalen, en vooral kijkboeken vinden we ook leuk. De laatste weken hebben we een paar verschillende kijkboeken over kastelen gehad, en vooral Job vindt dat reuze interessant.
Met Sara lees ik een ander soort genre meestal, en als er veel plaatjes in staan, maken we onszelf vaak deel van het verhaal.
Dan kiezen we wie we willen zijn, wat we in die winkel willen kopen, of daar willen eten.
Zo hebben we een boekje over beren, die op het laatst een feestje houden, en Sara zegt dan; 'Okee mam, welk taartje wil jij graag?'
Ik wil meestal een stukje van de verjaardagstaart, Sara begint met een kaugombal, een gele en nog een muffin met zo'n kersje bovenop. ;-)
En of je nu op dieet bent of aan 't Sonja-bakkeren, van zoiets kan je gewoon ongelimiteerd meesnoepen, dus, wat zou jij kiezen op dit berenfeestje?
Een stukje vruchten-cake-rol, 'n chocolademuffin, soesjes of toch een zuurstok? En, oh ja, wat voor cadeautje zou jij het eerste open maken? ;-)


Zo was ik van de zomer tijdens een weekendje-weg met de tent vast besloten om Job dat weekend te leren fietsen zonder zijwielen. Dat werd hoog tijd, vond ik. Laag fietsje mee, en dat moest wel lukken. Dacht ik.
Maar als Job nog maar dácht dat ie een beetje scheef ging, sprong hij er al af. De buren die met hun benen op tafel vakantie zaten te houden, zagen me met twinkelende ogen steeds voorbij rennen, het zadel van Job's fietsje vast houdend....
Tot ik het opeens weer wist. Ik riep Job bij me, en stelde hem voor aan Jan. Jan, die ook moest leren fietsen, maar die er niks aan vond, het eng vond, en het ook helemaal niet nodig vond om te leren fietsen. (Want mama, iedereen houdt van andere dingen, Sara houdt van fietsen, en ik van in de tuin werken, dus...;-) (Ehm...ja, dat zijn allemaal Job's woorden ja...) Ik sommeerde Jan om naast Job voor de denkbeeldige startlijn te gaan staan, probeerde lak te hebben aan de ogen van de buren in m'n rug deed m'n hand in de lucht en schoot het denkbeeldige startschot af. Job en Jan vertrokken, maar oh, die Jan, sukkel van de hoogste plank, zag dat steentje niet en ging ongenadig op z'n snufferd ;-)
Job kon bijna niet meer fiets-oefenen van het lachen om die domme Jan en z'n streken. Het 'moeten-leren-fietsen' was er opeens af, en hij vond het leuk worden zo. En als ik even in een stoel neer zeeg om wat bij te komen van de intensieve training, kreeg Job opeens de geest van Jan, en zei met de mond van Jan dat ik weer uit m'n stoel moest komen, omdat ie anders m'n stoel ondersteboven zou rijden. Brutale knul, die Jan.
Jan is heel de ochtend gebleven om te oefenen met Job, en 's middags was ie opeens verdwenen. De andere morgen, vlak voor het inpakken van de spullen, was ie er opeens weer, en heb ik nog een paar start schoten gelost. We hebben Jan met de spullen in geladen en hem meegenomen naar huis.
Alleen, sinds we thuis zijn, heeft Jan allerlei smoesjes om niet te hoeven oefenen. Dan weer is ie te moe. Dan is het gras weer nat, heeft ie z'n goeie kleren aan, of is er een vriendje te spelen. De volgende keer regent het en/of is het te koud en nu is hij begonnen aan z'n winterslaap ;-)
En jammergenoeg vindt Job dat helemaal niet erg ;-(
Ach, hij zal het vast eens leren. Met een extra portie fantasie. Ofzo.

Via via kwam ik hier en zag ik deze 2 filmpjes.




150 dollar was de prijs die een ABC reporter moest neertellen om in Haïti een meisje van ongeveer 10 jaar oud te kopen. Hij had er niet veel tijd voor nodig. Op het terras van een hotel in de hoofdstad Port Au Prince was de deal binnen een paar uur na aankomst op Haïti gemaakt. De filmpjes vertellen de verhalen van de kindslaafjes Onise en Tiseur. De gezichtjes van de meisjes raken me het meest, de ogen, die uitzichtloosheid erin, het 'alles ondergaan', hun eigenwaarde die eruit geslagen wordt als ze een foutje maken....
Zo triest...
Tiseur wordt gered, zoals in het 2e filmpje te zien is. Maar omdat haar stiefvader haar niet uit kan staan, brengt haar moeder haar naar een kindertehuis, waar ze in elk geval scholing en voedsel krijgt en kan spelen. Maar het gehuil van het getraumatiseerde kind wat afscheid neemt van haar moeder is hartverscheurend....
Als je de filmpjes niet helemaal wil kijken, bekijk dan het 2e filmpje, te beginnen bij 2.22, waar je het verhaal van Tiseur ziet.
Haïti ligt naast de Dominicaanse Republiek, maar is nog armer dan de DR.

En als vanzelf gingen mijn gedachten naar Alissa, Nancy, Kerlanda, Mirlande en Kinicha, zomaar 5 meisjes uit Haïti, die opgenomen zijn in Compassionprojecten, en dus gelukkig geen toekomst zullen hebben als kindslaafje...maar nog wachten op een sponsor.

Zaterdagavond was ik bij een concert van Marcel en Lydia Zimmer. Ik stond samen met Hanna van Compassion, als advocate achter de Compassion-stand.
Meestal doen ze voor de pauze een oproep voor Compassion, en deze keer net iets anders dan anders. Jonathan van der Lugt, een nieuw talent, (en ambassadeur voor Compassion,) zou de oproep doen. Hij vertelde eerst in zijn eigen woorden het hoe en waarom van Compassion. Maar toen kwam het. Hij kroop weer achter zijn piano, en zong een liedje, dat lied had hij zelf geschreven nadat zijn vrouw heeft verteld over haar ervaringen in Uganda. Tijdens zijn liedje werden er foto's getoond die tijdens die reis zijn gemaakt. Het was een ongelofelijk mooi liedje, (wat helaas niet op zijn cd staat en ik op internet niet kan vinden,) maar het raakte me, samen met die foto's heel diep.
4 kinderen vonden die avond een sponsor.

Gister las ik een blog van mama Jes, die vertelde hoe James Nachtwey, War Photographer, een grote indruk op haar maakte met zijn foto's en z'n gedrevenheid.
Hier een citaat over Nachtwey dat ik in een ander artikel in De Volkskrant tegenkwam: “Nachtwey is een man met een boodschap, ook na al die jaren. Cynisme of gevoelens van onmacht over wéér een hongerfoto zijn aan hem niet besteed. Hij gelooft nog steeds dat de (foto-)journalistiek de wereld kan veranderen. Hij gaat steeds terug, ‘omdat het steeds maar doorgaat’.”
Ik moest daar aan denken. Compassion staat vaak met de stand bij concerten. En soms zeggen mensen wel eens 'Compassion-moe' te zijn. Steeds maar weer die oproepen, die mensen die heen en weer lopen en die stand met die foto's van die vragende gezichtjes..... mensen spreken dat wel eens uit, hoorde ik.
En ik weet, dat mensen die nog nooit oog in oog hebben gestaan met zo'n kind, het zich moeilijk voor kunnen stellen, het te confronterend vinden en op een gegeven moment irritant. Maar ik kan het niet begrijpen.
Compassion bestaat, "omdat het steeds maar doorgaat".... er blijven kinderen die in armoede leven, die geen hoop hebben op een betere toekomst dan hun ouders, en die niet weten Wie Jezus voor hen wil zijn.
En God geeft iedereen een passie voor iets anders in Zijn koninkrijk, laten we elkaar juist aanmoedigen om God te dienen op de plaats en de manier die Hij wil.

Hieronder 3 foto's die mij, meteen in m'n hart raakten...

Een foto uit het laatste Compassion magazine. De titel van de fotoserie is 'Vijftien jaar na de genocide in Rwanda.
'E.M. huilt terwijl hij herinneringen over hoe hij zijn moeder vermoord zag worden opschrijft. D. is trauma counsellor en troost hem tijdesn deze creatieve therapiesessie, een van de speerpunten van Compassions werk na de genocide.'
Wat me zo raakt op deze foto?
Het verdriet van die jongen, dat zo zichtbaar is. Zo afschuwelijk als een kind dat heeft meegemaakt. En, de liefde van deze counsellor voor deze jongen. De manier waarop hij/zij naar hem kijkt, en hem vast houdt...ontroerend...


'Een jongen uit Rwanda bekijkt op zijn bed de brieven die hij van zijn sponsor heeft gehad. Hij kijkt altijd erg uit naar de brieven die hij ontvangt.'
Wat mij raakte op deze foto?
Het 'bed' op de grond. De stoel, het enige meubilair in de kamer. De wanden van klei, die goed te zien zijn door de mooie lichtinval. Maar vooral het kind, zittend op zijn bed met de brieven om zich heen. Ik vind dat deze foto heel mooi zichtbaar maakt hoe kostbaar de brieven zijn.
Foto's afkomstig uit het Compassion magazine 2009 nummer 2.


Deze laatste foto is een hele andere. Het is de voorkant van het magazine Israeltoday oktober 2009.
'Israelische soldaat geeft Arabische vrouw te drinken bij een controlepost in de buurt van Ramallah'.
Wat mij zo raakt op deze foto?
Dat je in de eerste instantie bij het zien van die foto, schrikt. Je ziet; soldaat, geweer, geknielde vrouw. Pas in de 2e seconde zie je wat die soldaat doet; hij geeft haar water te drinken. Dat het hier om Israelische soldaat gaat, richting een Arabische vrouw, geeft het een extra lading.
Een heel ander beeld dan wat het 'nieuws' altijd laat zien...