Nog maar 2 en een halve week, en dan ben ik daar al...in de DR. Het besef komt steeds meer, en het lijkt wel of ik nog steeds meer dingen af moet krijgen voor die tijd...
En gister kwamen Myriam en Ida van de Eo weer langs, om eens bij te praten en dingen door te spreken. Erg leuk ;-) Ze hebben een lijstje achtergelaten met to do -buy and -learn things bij me achtergelaten... waar moet ik beginnen?

Ik heb afgelopen zondag de armbandjes meegenomen die de mevrouw van de kerk voor me had besteld. Dat was nog een beetje vervelend allemaal; een bevriende advocate, had nl ergens anders kunnen regelen dat ik de armbandjes voor 1 euro mocht hebbben, maar dat hoorde ik toen ik ze net besteld had, en ik kon ze bij Maria niet meer afbestellen. Wel balen, want het scheelde 50 of 60 euro...
Maar ik vond het ook gewoon een vervelende situatie, beiden vrouwen hadden erg hun best voor mij gedaan....echt, ik vond het zó vervelend...
Maar goed, ik haalde dus zondag de armbandjes op, en kreeg de rekening erbij en maria zei: kijk, ik heb nog 10% extra korting gekregen (dus in totaal 25% korting)! Waarmee het bedrag op 256.50 kwam. Van het geld in mijn potje had ik deze week al ballonnen gekocht en nog wat andere cadeautjes. Dus ik kom thuis, en kiep mijn potje leeg op tafel om te kijken hoeveel er nu nog precies in zit. 254.50. ik krijg gewoon kippevel, als ik nog een 2 euro munt pak, gewoon precies genoeg...
Mijn zusje werkt bij de C1000 en ik vroeg haar om bij haar baas te vragen of hij 220 lollies voor me kan bestellen. Ze zou vragen of ik korting kreeg. Maar haar baas zei dat ik ze krijg... ik hoef de 22 euro niet te betalen...
Dus, God heeft gewoon, in alles wat ik in gedachten had, voorzien. Echt, ik kan wel onder het vloerkleed kruipen, zo klein voel ik me als ik mezelf dat bedenk...

Ik twijfelde om mijn wens, om een gift te geven aan het project, los te laten, het is al zo ontzaggelijk veel wat ik allemaal in mijn schoot geworpen krijg...
De andere morgen vind ik een mailtje in mijn mailbox van vriendin Judith, ze mailt dat ze de beloofde gift over heeft gemaakt, en er zijn nog wat giften over gemaakt...
Dusss, een projectgift komt ook duidelijk in zicht... ik mail met Compassion of dat mogelijk/wenselijk is als ik daar geld overhandig, omdat je het normaal gesproken natuurlijk overmaakt. Maar Compassion laat weten dat dat inderdaad niet wenselijk is, ivm integriteit. Dat begrijp en respecteer ik, en dus ga ik een andere manier zoeken om het geld toch in het Compassionproject te besteden. Ik ga er een kinderbijbel van kopen, een voetbal en een baseball, en misschien nog wat spelmatriaal, maar ik moet ook erg op mijn kilo's (ja, de kilo's van de bagage ;-) letten, dus ik ga het volgende week allemaal eens wegen. Als ik nog geld overheb, vond ik het wel een goed idee wat Wendy van Compassion me schreef; ze had in Kenia eens op de markt heel veel fruit gekocht, en dat uitgedeeld aan de kinderen. Goed voor de plaatselijke economie daar ;-) en heerlijk voor de kinderen ;-)
Dus, ideeen zat!

Verder ben ik heel druk aan het oefenen op mijn gitaar. Carme, een vriendin van Judith, heeft nl een paar favoriete (kinder)liedjes van mij, naar het spaans vertaald. De panfluit is meer 'mijn ding', maar aangezien ik die liedjes daar aan de kinderen wil leren, is het wel handig als je ze voor kan zingen. Ik neem mijn panfluit wel mee, want wie weet is er daar nog iemand die gitaar kan spelen en het na een tijdje over kan nemen.
Het lied 'Ik ben veilig in Jezus armen' heeft ze vertaald, een en klein liedje wat ik eens aan Jonathan heb geschreven; 'Ik ben nooit alleen, want Hij is bij mij' ga ik ook zingen en het liedje 'Ik wil meer en meer gaan lijken op Jezus'.
Tja weet je, het is een beetje heel veel in een korte tijd geloof ik...

Dan heb ik ook nog steeds alle cadeautjes voor het gezin niet rond. En toen ik gister met Ida en Myriam in mijn klerenkast dook, kwamen we erachter dat ik vooral witte shirtjes heb (okee en een zwarte, creme, roze enzo) enne...dat 'staat' niet op tv zei ze... ze heeft me uitgelegd wat de bedoeling is, dus ik ga nog eens even shoppen voor een paar (jaja, rode, donkerroze, paarse, oranje, blauwe ;-) shirtjes!
Vind ik helemaal niet erg hoor, shoppen is geen straf voor mij ;-)

En dan vertelde Ida gister (doodleuk ;-) dat ik onder mijn backpackrugzak, ook een slaapmatje mee krijg.. ik snapte het niet, we gingen toch in een hotel overnachten daar? Ja dat gaan we ook. Maar, als het mogelijk is, is het de bedoeling dat ik (een keer) bij Jonathan thuis ga overnachten..! Nadat ik 1x geslikt had, was ik meteen enthousiast, al moet ik eerlijk zeggen dat ik geen idee heb van hoe zij leven... niet luxe, da's een feit, in de info die ik toen over Jonathan kreeg staat dat de huizen daar onverharde vloeren, houten muren en rieten daken hebben...
Maar als het enigzins mogelijk (lees: veilig enzo; zei Micha gelijk ;-) en de ouders dat ook goed vinden, wil ik dat echt gaan doen. Me nog meer verplaatsen in hoe Jonathan daar leeft. Dat lijkt me een voorrecht.
Maar we zullen zien, misschien komt het zover niet, maar ik vind het wel een bijzonder idee...

Voor nu, ga ik mijn gitaar nog eens pakken...

Majesteit. Dat was het vannacht. Ik rilde toen ik op Loïs' kamertje stond (ze slaapt bij ons in bed) en mijn handen tegen de muur legde waar de wind tegenaan beukte en de regen en hagel tegen kletterde. Ik voelde de kracht en voelde een diep ontzag voor God en zijn kracht en macht in mijn binnenste. Ik dacht aan Noach. Zou hij ook zo gestaan hebben, met zijn handen tegen het hout van de ark, waar de slagregens (en dat ging vast nog een beetje harder) tegen aan kletterden, en de wind die de ark heen en weer op de golven zwiepte?
Ik keek door het raam, en zag door de grijze mist van de harde regen, de flitsen in het luchtruim. Voortdurend, minuten achter elkaar. En ik dacht aan Mozes, en het volk Israël bij de berg Sinai, waar ze getuige waren van de donderslagen, de bliksemstralen, het geluid van de bazuin en de rokende berg, waar God op neerdaalde... (Ex.20:18) Daar was dit vannacht nog een schijntje bij....

Majesteit. Dat heeft Hij laten zien, horen en voelen vannacht. Niets minder. De natuur is er door getekend. Afgebroken takken in onze tuin, en overal liggen bladeren. Bloemen zijn tegen de grond gewaaid en takken van de bomen hangen, door het geweld, een stuk lager dan gister. En op mij heeft het minstens zoveel indruk gemaakt...

Wie is als Hij?
de Leeuw maar ook het Lam,
gezeten op de troon.
Bergen buigen neer,
de zee verheft haar stem
voor de allerhoogste Heer.

Prijs Adonai,
wanneer de zon opkomt
totdat ze ondergaat.
Prijs Adonai,
alle naties van de aard'
alle heiligen; aanbid Hem!!

Vorige week belde mijn vader, Lief nam op, en ik hoorde dat mijn vader iets vroeg. 'Lamsoren...?', vroeg Lief een beetje aarzelend richting mij kijkend.
'Jaaa, túúrlijk', riep ik enthousiast meteen als antwoord. 's Avonds bracht mijn vader een grote emmer met lamsoren, die groene groente die het meeste weg heeft van spinazie. Als kind vond ik het heerlijk, mijn vader sneed het altijd zelf op het schorre bij ons in de Schelde. Dat uitzoeken is nog wel een akelig klusje vind ik altijd, maar ik ben er vol goede moed aan begonnen. Het staat nu op, en ik heb er al zin in. Alleen al om die herinnering te 'proeven'...;-)

If you were forced to study algebra when you were a
teenager, it probably didn't occur to you that it
would one day come in handy as a metaphor for
unconditional love. But here it is...

In mathematics, the "absolute value" of a number is
its *magnitude* regardless of whether it's positive
or negative. So the numbers +50 and -50 have the same
absolute value: 50.

Likewise, practicing the Art of Unconditionality
often means disregarding the negative interpretations
of a condition or behavior and finding a way to see
it in a positive light. For example:

Likewise, the Art of Unconditionality involves
disregarding the negative interpretations of a
condition or behavior and finding a way to see it
in a positive light. For example:

* Whether your child says "I love you" or "I hate
you," you can appreciate the magnitude of her
expressiveness and emotional honesty.

* Whether your child rebels or complies with your
wishes, you can appreciate his absolute freedom
of choice.

Today as you observe your child, if you see any
"negative" behavior then ask yourself, "What is this
telling me about the 'absolute value' of my child?"

By Scott Noelle

En toen kwam van de week de nieuwe Visie, en bladerde ik benieuwd naar de Rubriek over de ingezonden brieven. Maar voor ik die ga lezen, lees ik altijd eerst de column die links staat, en wordt afwisselend geschreven door een Adrian en Nienke. Adrian is mijn favoriet. Ik hou van zijn manier van humor en van dingen omschrijven en bij de naam noemen. En deze keer schreef hij over tienden geven.
Een nuance. En ik vond het een mooie nuance, er stonden opnieuw dingen in die ik me nog niet had gerealiseerd (joh ik leer elke dag bij ;-) en ik dacht aan een van de reacties op mijn blog van de vorige keer... en aan Jezus...

"Fur Elise

Laat christenen beginnen (!) met het geven van de tienden. Uitstekend idee zolang de wegenbelasting, het kijk-en luistergeld, de kosten voor schoolboeken en kinderfietsen, kinderkleding en schijf één en twee van de inkomstenbelasting worden afgeschaft. Verder een erg slecht idee. Terecht is erop gewezen dat je zo het Oude Testament niet mag hanteren. Want open dan ook maar een winkeltje voor priesterkleding en roestvrijstalen offergerei, certificeer een warme bakker voor toonbroden en boeren voor de productie van 'getweernd' fijn linnen. Lariekoek.
De Here heeft de blijmoedige gever lief, maar dat is een wegen van het hart, niet van de gift. Ik wil op iets anders wijzen. Wie het Oude Testament zorgvuldig leest, merkt dat er ook toen al bij de Here een hartverwarmend nuanceren aanwijsbaar is. Eén keer in de drie jaren (Deut. 14, 28, 29) moesten de tienden niet bij tabernakel of tempel voor eigen feestgebruik worden besteed, maar kwam de hele opbrengst ten goede aan onder anderen de weduwe en de wees; kortom, aan de bijstandsgezinnen van die dagen. Wie deze groep zo behandeld ziet, realiseert zich dat de Here hen niet de volgende dag het vel over de oren haalt door van hen te vragen wat ze niet kunnen missen. Vanuit dit vertrekpunt is meer hartverwarmends te vinden. In Leviticus 5 moeten bepaalde zonden geboet worden door een stuk kleinvee te laten offeren. Kostbare zaak. Maar zag God een behoeftig persoon Zijn altaar naderen, dan verandert Hij snel de spelregels: 'Laat wie zich dit niet kan veroorloven twee duiven brengen' (ver 7). Deze fijngevoeligheid bij God moge ons ervoor bewaren broeders en zusters die het financieel zwaar hebben, met goedbedoelde, maar per saldo onbarmhartige ideeën te confronteren.

Ik heb bij zulke verhalen altijd het spookbeeld voor ogen van een predikant die, vanuit zijn zescilinder en gehuld in een peperdure jas, bij een bijstandsmoeder langskwam en vroeg: 'Gaat het een beetje, zuster?' Ik hoop dat de godvruchtige vrwou hem met haar lege koekenpan op het hoofd heeft geslagen."

Adrian, in Visie 21- 2009

Ik vond het intrigerend om zo via Adrian 'door de ogen van God' naar de wetten van die tijd en naar het fenomeen 'geven' te kijken, en inderdaad te zien dat God fijngevoelig is. Heel fijngevoelig. Veel fijngevoeliger dan wij.
Ik vind het een bijzondere manier van dingen leren, en ik heb hier 2 dingen van geleerd; dat God de blijmoedige gever liefheeft, en dat God fijngevoelig is. Ik geloof toch dat procenten er minder toe doen...
Met deze gedachte, en wat Anita schreef in gedachten, ga ik verder bidden, denken en bekijken... ;-)

Ik had het voorgaande blogje trouwens niet geplaatst om mijn lezers 'mee om de oren te slaan' hoor ;-) maar het weerspiegelde gewoon waar ik op dit moment mee bezig ben in mijn gedachten. Ik heb me ook weer gerealiseerd dat we God niet voor het lapje kunnen houden. Tuurlijk weet ik dat wel, en is dat ook mijn bedoeling niet, maar Hij weet alles. Hij weet hoeveel wij 'hebben' (krijgen eigenlijk) en hoeveel we daarvan weggeven... en of we dat blijmoedig doen...
Hij weet of we bij de groep horen die een stuk kleinvee op kunnen brengen of dat we bij de groep horen die duiven mogen brengen...(om even in de 'beeldspraak' van Adrian te blijven ;-)
Hij weet het...

Vorige week was ik bij de Evangelische Boekwinkel, uren kan ik daar rondkijken, achterkanten van boeken lezen, cd's luisteren, kinderbijbels en posters bekijken, me verwonderen over de beeldjes van klei die daar staan en die zoveel gevoel overbrengen, en ga zo maar door. Ik kijk ook altijd even bij de engelstalige kaarten. Ik koop er nl regelmatig voor onze sponsorkinderen een kaartje van.
En toen zag ik deze kaart, toen ik dat meisje zag, moest ik al aan haar denken, en toen ik de prachtige tekst op en in het kaartje las helemaal...

"God will do in your life
what only He can do-

strengthen you with His love
fill you with His assurance
bless you with His peace...

...and hold you in His arms
as we hold you in our prayers..."
Dit is wat mijn lieve 8 jarige Precious mij altijd toewenst in haar brieven als ze me schrijft, wel niet in deze precieze bewoordingen, maar altijd schrijft ze wel een van die dingen.
Misschien snap je nu waarom ik me zo gezegend voel met haar als sponsorkind, want wat ze schrijft, komt uit haar hart...

Natuurlijk heb ik die kaart meteen voor haar gekocht, en eentje voor mezelf. Om altijd te bewaren. Bij de brieven van Precious...

Vandaag zijn we voor het eerst voor dit seizoen wezen varen met ons bootje. Het weer was niet heel super toen we thuis weggingen, maar eenmaal onderweg zagen we toch het zonnetje komen. Daar hebben we niet heel lang van kunnen genieten, maar toch was het weer heerlijk om even op het water te zijn, ik denk dat we 2 uurtjes gevaren hebben, en toen bleek dat Job toch écht niet lekker is, en koortsig aandeed. Hij heeft nog voor in de boot liggen slapen.

En gelukkig staan bij ons de beste stuurlui niet aan wal, maar hebben we ze aan boord ;-)

En dan wel een van de mooiste plaatjes die ik geschoten heb vandaag:

We zijn echt zo blij met ons bootje, (ik ga er vast nog eens een aparte post aan wijden ;-) elk jaar genieten we er erg van, vooral als we in de zomer ook nog eens een strandje aandoen, maar daar was het nu nog te koud voor, dus nu hebben we vooral van de (jonge) eendjes en meerkoeten genoten! ;-)

Verder hebben we hier voor 4 dagen een hondje waar we op mogen passen; Jenna, en de kinderen vinden het geweldig!!

Loïs wil hem dolgraag uitlaten, en daar dan ook niet meer mee stoppen, dat levert echt gilpartijen op, maar het beestje de hele dag aan de lijn laten lopen doen we toch ook niet ;-) Job en Sara vinden het leuk om hem een koekje te voeren en met hem spelletjes te doen op het gras. Tot zondagavond kunnen we nog van Jenna genieten, dan komen haar baasjes weer terug van vakantie en halen haar weer bij ons op. Wat ons betreft mag ze vaker komen logeren!

En dan heb ik nog gezien op mijn teller dat mijn blog de 10.000 bezoekers is gepasseerd ;-) Het is leuk dat er mensen mee -lezen en -genieten.

Even voor degenen die de 'Visie' (RTV magazine van de Evangelische Omroep -EO-) niet lezen, of niet alles lezen; een tijdje geleden stond er een stukje in over het onderwerp 'De Bijbel draagt ons op onze tienden te geven', in het oude testament wordt gesproken over tienden; tien procent van wat je verdient, moet worden teruggegeven aan de Heer. Vraag was, of dat nu nog geldt of dat we dat anders moeten zien. Omdat dat mij momenteel ook best wel bezig houdt, heb ik het artikel meteen gelezen maar eerlijk gezegd werd ik er niet zoveel wijzer van.
Er kwamen veel ingezonden brieven op dat artikel bij de EO, en sommigen daarvan publiceren ze dan in een volgende 'Visie'. Die rubriek lees ik ook altijd ;-)
En er kwamen veel reacties. Reacties van mensen die zeiden dat dat nu zeker nog geldt, en teksten noemden uit het Nieuwe testament uit de Bijbel. En mensen die zeiden dat het nu niet meer geld, en dat 10% wel heel veel is, en dat veel mensen dat helemaal niet kunnen betalen, dat je dan failliet kan gaan, en een tekst werd aangehaald waar Paulus schrijft dat het niet de bedoeling is dat je door anderen te helpen zelf in moeilijkheden raakt. Ik werd er nog steeds niet veel wijzer van.
Tot vorige week... er stond weer een ingezonden brief in, die voor mij spijkers met koppen sloeg... een enorme eye opener, voor mij dan ;-)

"Tienden geven" (5e reacties op dat artikel)
Ik wil graag reageren op de ingezonden brief van Elise uit Rotterdam. (Visie 18)
Ook wij moeten rondkomen van een zeer laag inkomen. Toch geef ik God wat Hem toebehoort; namelijk mijn tienden. God is zo liefdevol dat Hij voorziet in een inkomen, en 90% hiervan mag ik houden. Slechts 10% wil Hij hiervan teruggeinvesteerd zien in Zijn gemeente. Ik zou me een dief voelen als ik Hem niet geef wat van Hem is. Bovendien getuigd het niet geven van je tienden van weinig vertrouwen in God. Mijn God is een geweldige God en Hij zal altijd voor mij zorgen. Zodra het geld op de rekening staat, worden de tienden afgeschreven. Als eerste, en niet als er toevallig iets overblijft, want dat is nooit het geval. En God zegent! Hoewel we op alles moeten bezuinigen, komen we niets tekort.
Slechts één ding is er waar ik echt niet op wil bezuinigen en dat is mijn gastvrijheid. Regelmatig komen er mensen bij ons eten - alleenstaanden of mensen met problemen. God zegent deze momenten.
Hoewel we voor Nederlandse begrippen arm zijn, behoren we nog steeds tot de rijkste 4% van de totale wereldbevolking. Regelmatig bemoedigd God ons met een vette knipoog uit de hemel. Een fiets voor onze zoon, nieuwe kleren voor de kinderen, een kerststol, een volle tank benzine, potten zelfgemaakte jam, groenten uit de moestuin, en zo kan ik nog heel lang doorgaan. Mijn God is geweldig, mijn gemeente is geweldig, omdat ze luisteren naar Gods stem en gehoorzaam zijn. Ik word gezegend, maar ik kan ook de gemeente tot zegen zijn. Met bemoedigende woorden, praktische hulp en een dankbaar hart. Dan maar niet naar een pretpark, bioscoop of zwembad, daar kun je wel zonder. Maar zeg nou zelf, is Gods zegen niet veel heerlijker dan geld?
Anita Timmer, via email."

Doordat ze het omdraaide; 90% mag ik houden, ipv alleen maar te zeggen dat ze 10% weggeeft, 'zag' ik dat pas. 90% is hartstikke veel. 10%... en we mogen zelf ons hart volgen waar we dat in Gods koninkrijk willen besteden...
Bovendien belooft God ons te zullen zegenen als we geven...

Ik weet wat me te doen staat...

Ik ben er stil van. En dat komt niet zo snel voor, maar nu ben ik echt stil gemaakt. Vanmorgen nam ik mijn spaarpotje voor de cadeautjes voor de kinderen in de DR mee naar de kerk. Ik zette het achterin, bij de boekentafel. Ik had vanmorgen zondagschool met ons groepje, en daarom mocht ik meteen na het zondagschoolliedje, terwijl de kinderen naar hun lokaal liepen, mijn verhaal vertellen voor in onze gemeente...

"De meeste van jullie herinneren zich vast nog wel de zondag voor kinderen in armoede in maart waar ik vertelt heb over onze sponsorkinderen die we sponsoren via Compassion.
Het heeft mij trouwens erg verrast dat er zoveel mensen waren die naar aanleiding van wat ze horen en zagen die zondag, de keuze maakten om ook een kind te gaan ondersteunen.

Maar nu wat ik wilde vertellen; afgelopen november vond ik het maandelijkse informatie mailtje van Compassion in mijn mailbox. Daarin stond dat de EO voor het tv programma ‘het zal je maar gebeuren’ op zoek was naar sponsors met een bijzonder verhaal. Als je uitgekozen zou worden, dan mocht je met de crew van de EO, je sponsorkind gaan bezoeken. Omdat dat laatste echt een wens van me is, heb ik niet lang getwijfeld en geschreven. Ik schreef hen ons verhaal over ons zoontje Jonathan die we als baby hebben verloren, en dat het daarom zo speciaal voor me is om een sponsorkind te hebben met diezelfde mooie naam, ik schreef dat we ons zoontje Jonathan nooit op zullen zien groeien en naar school zien gaan, maar dat we ons sponsorkind via de foto’s zien groeien, en via zijn brieven lezen hoe het op school gaat.
Ik schreef ook, dat het niet te vergelijken is, maar dat ik het desondanks bijzonder en bemoedigend vind.
Tot mijn grote verrassing werd ik gebeld, en kwamen 2 mensen van de EO langs om verder te komen praten. Voor de kerst zouden ze bellen met welke van de 8 kandidaten ze het programma zouden gaan maken. Een week voor kerst belde ze dat ik 2e was geworden… net niet…
Ik schreef op mijn weblog: ‘Het was vast mijn tijd nog niet…’ en zo voelde dat ook, hoe graag ik het werk van Compassion ook eens met eigen ogen was gaan bekijken en ons sponsorkind Jonathan ontmoet had…
Toen de uitzending van Else Lotte, die was uitgekozen, op tv kwam, ben ik opgebleven om te kijken, het ontroerde me, wat een mooie uitzending, wat een prachtige meid!

En toen belde een paar weken geleden Myriam van de EO me weer op… ze mochten nog een uitzending gaan maken over Compassion!! Ik was helemaal overrompeld…
Ze kwamen langs om verder te praten, en ook Micha en de kinderen te ontmoeten. En het wordt steeds echter, ik ben al inentingen wezen halen en een paspoort wezen regelen…
Het eerste weekend van juni komen ze bij ons filmen, en 14 juni vlieg ik voor een week samen met de crew van de EO naar de Dominicaanse Republiek, om ons sponsorkind Jonathan en zijn vader en moeder, broertjes en zusje te gaan ontmoeten!
Ik heb er echt heel veel zin in, ook al zie ik er wel tegenop om Micha en de kinderen een week te moeten missen…

Ik ben al heel veel bezig met de voorbereidingen, zoals een beetje spaans leren, en liedjes oefenen die ik graag met de kinderen uit het Compassionproject wil zingen, én, met cadeautjes kopen! En voor dat laatste wil ik om jullie hulp vragen.
Het is nl zo dat er in het Compassionproject waar Jonathan heen gaat, 211 kinderen zitten. En ik zou het zó leuk vinden om voor al die kinderen een kleinigheidje mee te nemen. Ik heb via mijn blog en hyves, al heel veel tips van mensen gekregen, en ik denk dan aan een lollie en een ballon voor elk kind, en als blijvende herinnering wees iemand me op stoffen armbandjes met de tekst erop: smile, Jezus loves you! Ik vind dat een grandioos idee, en wil heel graag voor alle kinderen die bemoediging meenemen, maar omdat die 1.50 p.stuk kosten, is dat een beetje te hoog gegrepen voor me om dat allemaal zelf te betalen; want veel tijd om te sparen heb ik niet meer, over een maand ben ik daar al, als alles goed gaat.
Natuurlijk ben ik al wel begonnen om te sparen, en ik heb mijn spaarpotje meegenomen, en achterin bij Maria op de boekentafel gezet, dus als er nu mensen zijn die me mee willen helpen om de cadeautjes voor de kinderen in het project te bekostigen, dan mag je je bijdrage in het potje doen.

En mocht ik nu geld over hebben van het gespaarde geld, dan wil ik dat gebruiken om aan het team van het project van Compassion te geven, zodat ze iets kunnen kopen voor in het project. Dat kan een verbetering zijn aan het gebouw, nieuwe schoolboeken of een spel ofzo.

Als het goed is, is het programma in september te zien op tv.

Bedankt voor het luisteren..."

Daarna ging ik snel naar de zondagschool, en vertelde snel tussendoor tegen mijn andere zondagschool colleaga Arina wat ik een beetje verteld had. Ze pakte haar portomonee, en drukte me een briefje (waarvan je wel 33 armbandjes kan kopen) in m'n handen en op mijn overrompelde 'dankjewel!!!' (met zoen ;-) zei ze: 'En nu moet je straks meteen naar Maria van de boekentafel gaan, en die armbandjes bestellen.' Ik keek haar uit het veld geslagen aan, 'Ja maar... als ik het geld nu niet bij elkaar krijg dan...'
Maar ze was er van overtuigd dat God daar voor ging zorgen!
Ik voelde me daar nog helemaal niet zo zeker van...

Toen ik klaar was met opruimen in de zondagschool waren alle mensen al lang aan het koffiedrinken, en ik besloot om bij Maria langs te gaan bij de boekentafel om te vragen of ze de armbandjes in zulke grote aantallen kon bestellen en of ze misschien wat korting voor me kon regelen.
'Kijk eens', zei Maria me wijzend naar m'n spaarpot, 'dat gaat goed he!'
Tot m'n grote verbazing zat het potje vol met geld, zelfs heel veel briefjes. Ik viel terplekke stil, want als ik iets niet had verwacht was het dat...
Ik liet Maria de armbandjes zien in de catalogus, en ze zei me dat ik 15% korting krijg... en op zo'n groot bedrag is dat best veel!
Ik moest denken aan Arina's vertrouwen van net...

Toen ik naar de deur liep (want Micha zat met de kinderen al in de auto te wachten) riep een van de oudsten me nog even bij me... hij zei me dat áls ik geld te kort zal komen voor 'mijn project', ze het van de kerk aan willen vullen tot wat ik nodig heb....
Vertrouwen...

En dat allemaal op 1 dag...;-) zoveel zegen, zoveel medeleven, zoveel liefde... zo'n vingerreiking van God... had ik niet verwacht...

Ik liep nog even naar Arina... ze telde het geld; meer dan 200 euro zit er nu in het potje...
"God zorgt..."

Wat moet ik toch nog veel leren...

Een tijdje geleden heeft mijn schoonzus Petra mooie plaatjes geschoten toen we haar die avond mee uit eten hadden genomen naar de wok. Toen we terug kwamen wilde Sara nog even graag naar het strand, en dus besloten we om nog even uit te gaan waaien op het kleine strand bij mijn geboortedorp...

Job met mijn schoonzus Petra, die hier op verlof is (ze werkt missionair in een ziekenhuis in Angola) en dan meestal bij ons op de schuurzolder logeert.

Sara...

Make a wish...

Kleine boef...;-)

Die blik...


Het moment is voorbij
maar de herinnering blijft voor altijd bewaart...

Eigenlijk is er zoveel om over te schrijven... ik ben bezig met vanalles... maar gister kreeg ik een mailtje binnen van Compassion. Een paar weken geleden had ik me nl op de lijst laten zetten voor een schrijfkindje. Het komt nl wel eens voor dat bijv. een bedrijf een paar kinderen sponsort, maar die willen geen correspondentie met de kinderen onderhouden. Voor zulke kinderen zoeken ze schrijfsponsors, en toen ik dat hoorde heb ik me natuurlijk gelijk aangemeld.
En gister kreeg ik een mailtje dat ze een schrijfkindje voor me hadden: John van 8 jaar uit Tanzania. Ik heb natuurlijk meteen positief gereageerd, en zo komt het dat ik vandaag deze foto in mijn handen had:

Mijn eerste schrijfkindje, geweldig, ik ga hem volgende week schrijven!

Ik schreef al dat ik voor mijn reis naar de DR komende maand als ik ons sponsorkind Jonathan ga bezoeken, op zoek ben naar leuke kleine cadeautjes om aan alle kinderen uit te delen die bij Jonathan in dat project (school) zitten. Ik heb echt al heel veel leuke reacties gehad van mensen die mee denken, echt heel leuk om te lezen en ideeen op te doen! Van knuffeltjes tot pennen en van lollies tot ballonnen, armbandjes, noem maar op!
Als ik weet om hoeveel kinderen het gaat (en dat kunnen er 100 of 250 zijn... ik hoor dat binnenkort) kan ik gaan kijken hoeveel geld ik daar voor nodig heb. Verschillende mensen hebben al geschreven dat ze mijn cadeautjes wel willen sponsoren, en dat vond ik een top idee en ben daar heel blij mee!

Even voor de beeldvorming; waar ga ik dat geld aan besteden??

* Aan kleine cadeautjes voor alle kinderen uit het project, ik denk nu aan een lollie voor elk kind, ballonnen, en voor elk kind een van deze armbandjes, ze kosten 1.50 p.stuk dus dat is best duur, even kijken hoever ik kom.
Maar ik vind ze zo leuk, zo vrolijk!!

* Mocht ik nu in die 4 weken meer geld bij elkaar krijgen dan ik alleen voor de cadeautjes nodig heb, dan lijkt het me leuk om nog een gift te geven aan het project zelf; zodat zij er misschien schriftjes, boeken of speelgoed voor in het project kunnen kopen.

* Ook wil ik graag met het gezin van Jonathan (vader, moeder, zusje en 3 broertjes) wat inkopen doen, dat kan kleding zijn en/of eten. Dat moeten we ter plekke bekijken.

Mensen die net als ik in hun gedachten ook al die glimmende bruine snoetjes zien als ze de gekleurde ballonnen en cadeautjes zien, en dat willen sponsoren, kunnen hun bijdrage overmaken naar: ........ tnv ........... in ...... ovv cadeautjes DR. Ik beloof je dat het goed terecht komt, en iedereen kan daar van meegenieten in september als de uitzending op tv komt!

(Dit stukje had ik op m'n hyves gezet, maar om mijn rekeningnummer op internet te zetten vind ik nogal wat, dus iemand die dit leest en ook iets wil geven, kan me mailen op fam.jobse@tele2.nl dan mail ik je m'n rekeningnummer toe, of als je op hyves zit kan je me ook opzoeken en vrienden worden, je vindt me op http://sandrajobse.hyves.nl/)

Ik heb overal al een post gelezen over moederdag...en nu kom ik nog...;-)
Mijn Lief heeft een beetje de gewoonte ontwikkeld om met moederdag iets te kopen wat we in onze gedachten hadden voor de vakantie, en zo ook dit jaar.
Ik liep al maanden tussen neus en lippen door te zeggen dat me het zó leuk leek om deze zomer op dat lege pleintje bij ons achter (jeweetwel, naast het toekomstige tuinhuisje ;-) een trampoline te zetten voor de kinderen.
Een paar weken terug had ik heel opvallend al eens de maten genomen van het pleintje, en sindsdien alle krantjes van Karwei, Gamma, Jysk enz. in de gaten gehouden.
Maarja, die dingen blijven gewoon duur... dus ik zag het er nog niet zo van komen...
Maar, Lief zou Lief niet zijn als ie toch niet afgelopen zaterdag (ja die uren toen ik bij de kapper zat ;-) met de kinderen die trampoline heeft geregeld. Geregeld, want die dag kreeg je 10% extra korting bij de Karwei op al je aankopen, en toen waren natuurlijk de trampolines al uitverkocht. Maar, als je meteen betaalde kreeg je de korting en werd ie besteld.
Dus, staat er binnenkort de felbegeerde trampoline achter, en omdat ie eigenlijk voor moederdag was, mag ik er ook vast nog wel eens op springen ;-)

Maar, om eerlijk te zijn, had ik die dag al veel grotere cadeaus gekregen, nee niet in omvang, maar in waarde...
Want vrijdags uit school, hadden Job en Sara iets heel geheimzinnigs in hun tas, iets dat was ingepakt, en wat snel met glimmende oogjes onder hun bedden werd verstopt. Alleen van die voorpret geniet ik al zo. Van Sara die elke keer bíjna iets verklapt en van Job die in m'n oor fluisterd dat hij er heel erg z'n best op heeft gedaan.
Om 7.00 stonden ze aan m'n bed; eindelijk mocht ik het open maken.
En ik vind ze zó prachtig! Ik kreeg 2 prachtige schilderijen op doek, die samen een heel mooi 2 luik vormen!

En daarbij kreeg ik ook nog eens 2 bakken met bloemen die Job en Sara gister op de markt voor me uit hadden gezocht; Job houdt van oranje en had oranje Afrikaantjes uitgezocht (en ik moet eerlijk zeggen dat ik niet zo van afrikaantjes hou, maar van deze wel ;-) en Sara had ijsbloemetjes uitgekozen, vanwege het hoge roze gehalte natuurlijk ;-)
Job heeft 's middags samen met papa en Sara de bloemetjes voor me geplant, en ze staan door heel de tuin verspreid; 'Overal waar je kijkt staan ze mama, kan je er overal van genieten' ;-))

P.s: Sara vindt die 'lippenstiftkus' op haar schilderijtje, helemaal het einde ;-)

Al maanden was ik er voor aan het sparen, want ik had het nagevraagd en het was een flink bedrag wat het kostte om weer eens krullen in m'n haar te krijgen ;-)
Het is jaren geleden dat ik m'n haar liet permanenten, en het leek me weer wel eens leuk.
Een aantal weken geleden had ik het bij elkaar, en twijfelde ik toch nog... ik weet het; sommigen geven zo'n bedrag 3 maandelijks uit aan de kapper om te kleuren en knippen ofzo, maar ik vond het nog al wat.
Toen kwam de EO met het bericht dat ik Jonathan mag gaan bezoeken, en zeiden me, dat als ik nog krullen wou, ik dat voor de eerste opnamen moet doen.
Dus ik een afspraak gemaakt bij de kapper. En ik ben geweest. Ik heb nu weer heerlijk grove slag in m'n haar, wat als het goed is wel een paar maanden mooi blijft zitten. En ik ben er blij mee!!
Maar... ik heb tot het laatst wel getwijfeld... weet je waarom? Weet je wel wat ik in de DR allemaal had kunnen kopen voor Jonathan's familie voor die 7 tientjes??!! Het idee dat ik dat nu allemaal uitgaf aan iets 'luxe' als een coupe bij de kapper voelde bijna als niet toegestaan...

Dan begonnen vanmorgen de eerste voorbereidingen voor mijn reis naar de DR half juni: een paspoort regelen! Gelukkig waren de pasfoto's in 1x goed, en is de aanvraag onderweg. Volgende week kan ik het paspoort ophalen, en kan de EO de reis definitief gaan boeken.
En morgen moet ik naar de GGD, voor inentingen... ik moet (omdat ik als kind niet inge-ent ben) de DTP halen en HIB-A. En ik moet eerlijk zeggen dat ik dat een van de lastigste en vervelendste dingen vindt aan de voorbereidingen... ik vind het stiekum een beetje eng... die prikken...
Maar goed, het is zo voorbij, en voor een goede zaak!

Dan ben ik nog met vanalles bezig... heb zoveel plannen... zo wil ik een lied in het Spaans gaan zingen met de kinderen uit het project en ben ik nu dat liedje aan het laten vertalen. Ben benieuwd of dat lukt én of ik dat dan mezelf goed aangeleerd krijg met de begeleiding van m'n gitaar...!

(Opwekking lied nr 510, zongen we gister in de kerk...)

Van een jonge medeblogster Melissa, kreeg ik van de week een award, dankjewel Melissa! Je blog is leuk, en ik heb het je al geschreven, maar ik zeg het hier nog een keer; ik vind het zo leuk om te zien dat jonge meiden als jij en je vriendin al een blog hebben!

Dankzij Corine weet ik het verhaal achter deze award. De bedenker ervan is: Belle Sinclair uit Tokio. Zij heeft deze award bedacht ter ere van haar vriendin Renée. (Zij is 45 en heeft borstkanker.)

Zij schrijft over haar dat zij door te zijn wie ze is, zoveel voor mensen betekent.
Haar eerlijkheid, humor en intelligentie zijn een bron van inspiratie voor velen. En aan de ene kant kan ze heerlijk schateren van het lachen en plezier maken en aan de andere kant heeft ze hartelijke, vriendelijke en wijze woorden voor haar medemens.
Belle noemt haar een verspreider van liefde, en ze zegt: die liefde is besmettelijk...

Daarin zit ook gelijk de symboliek van de (acorn) eikel, het teken op de award, de eikel valt in de grond en daaruit groeit een sterke stevige eikeboom, deze verspreidt weer eikels en daaruit groeien weer nieuwe sterke bomen...

Zo kunnen wij door de berichten die wij plaatsen op de blogs van medebloggers, ook verspreiders zijn van deze liefde.

Ik vind het een hele eer om met die gedachte zo'n award te krijgen...

Ik wil 'em doorgeven;

Als eerste aan Gekakel; de vorige award heb ik ook aan je doorgegeven, maar toch was jij weer een van de eersten die in mijn gedachten kwam toen ik dacht aan wie ik hem door wil geven. Ik vind je blog heel mooi om te volgen, zoals je schrijft over je jongens, dingen uit het leven en mooie filmpjes en wijsheid deelt ;-)

Ik wil 'em ook geven aan Hartelijk; ik vind het vaak bijzonder hoe vaak wij hetzelfde over dingen denken ofzo, terwijl we elkaar eigenlijk helemaal niet kennen. Ik vind het ook altijd leuk om bij je te kijken en mee te lezen over jou en je gezin.

En om diezelfde reden wil ik hem ook geven aan Jikke's, maar jij hebt hem ook al van Melissa gekregen zag ik, maar toch wou ik je hier even noemen...

En er kwam nog iemand in m'n gedachten, waar ik niet zo vaak contact mee heb, maar waar ik wel veel bewondering voor heb en trouw meelees. "Rouwen is de prijs die je betaalt voor liefde" is wat ze in haar profiel heeft staan n.a.v het overlijden van haar man afgelopen zomer. Dat was ook het moment dat ik mee ging lezen, en haar eerlijk geschreven stukjes waarin het gemis bijna aan te raken is, treffen me vaak...
Leven is zo kwetsbaar... en tegelijkertijd zo mooi...
Lieve Fleur, ik vond dat de Renée Award op jouw lijf is geschreven...!

En dan, last but not least; Mamarieke!!
Ik moet vaak glimlachen om haar stukjes, en herken mezelf erin. Bijvoorbeeld in dit stukje, moet je echt even lezen, zó grappig! Of dit stukje, waar ze schrijft over haar brief naar haar collega's dat ze stopt met werken, omdat ze zwanger is van hun 'cadeautje', ze heeft het zo ontroerend mooi verwoord...

En dan zijn er nog een hoop blogs waar ik vaak kijk en van geniet, maar waar ik van weet of denk dat zij de award al hebben gehad, of na de award-regen die de laatste weken de ronde deed, niet zitten te wachten op nog een award ;-)

En vanmiddag kreeg ik dan 'het' telefoontje van Myriam van de Eo...
Het was me de afgelopen week gelukt om 'los te laten' en te vertrouwen. Ze belde toen ik op het punt stond om de kinderen naar school te brengen, en dat was dus niet echt handig. We spraken af dat ze een uur later weer zou bellen. En dat ene uur was genoeg om me helemaal zenuwachtig te gaan voelen... echt heel gek. Ik bedacht me dat het vast niet doorging. Maar toen ze me terugbelde, vertelde ze dat het wél doorgaat. Ik ga half juni mijn sponsorkind Jonathan in de Dominicaanse Republiek bezoeken, samen met de crew van Eo die het zullen filmen.
Half juni, is al heel erg snel, vind ik, over 5 weken al. Maar juli kon niet, want we hebben Tibor (ons 'vakantiekind' uit Hongarije) uitgenodigd voor 3 weken, en dat gaan we niet afzeggen, daar zien wij, en hij zeker, ook erg naar uit. Augustus was te laat omdat ze het in september al uit willen zenden...
Ik moet dus zo snel mogelijk al dingen gaan regelen/doen/bedenken zoals een paspoort, inentingen en het belangrijkste; opvang regelen voor de kinderen. Dat laatste gaat overigens helemaal goed komen. Van minstens 4 kanten (uit de familie) hebben we al hulp aangeboden gekregen. Verbazingwekkend gewoon.
Ik zal een week weggaan, dus dat is wel te overzien. Ik heb voor mezelf al snel besloten dat ik thuis afscheid neem van de kinderen en niet op het vliegveld, want als ik daarover nadacht wat voor impact dat kon hebben op de kinderen barstte ik spontaan al in huilen uit. Onder de veilige hoede van mijn schoonmoeder zijn ze beter af dan op het vliegveld om me uit te zwaaien.
Het eerste weekend van juni komen ze hier 2 dagen filmen, beelden van ons als gezin.
Hoewel ik eerst dacht dat het vooral om het verhaal van ons sponsorkind zou draaien, is dat niet zo. De aanleiding, het verhaal van ons vlinderkind Jonathan*, hoort er heel erg bij. En ook het verwerkingsproces wat wij als ouders en echtpaar doormaakten, wat zo moeilijk was, hoort erbij. Micha en ik hebben er al veel over gesproken, het is belangrijk om samen te beslissen wat 'wel' en wat 'niet'...
Dat we ons in sommige momenten kwetsbaar op zullen stellen is nu al wel te bezien, maar tegelijkertijd waren we het erover eens dat daar ook juist de kracht in zit, en dat we uit willen stralen wat God voor ons betekend, ook juist in die periode....

Dan nog een oproepje; ik wil graag wat cadeautjes meenemen naar de DR als ik Jonathan ga bezoeken. Voor Jonathan zelf heb ik al een oranje pet met naam gekocht met de zeeuwse leeuw erop ;-)
Maar ik wil ook wat meenemen voor alle kinderen die in het Compassion project daar zitten, ik moet nog vragen hoeveel dat er zijn, maar minimaal zijn dat er wel 100, er zijn projecten van 250 kinderen. Dus, mag het per stuk niet te duur zijn, ik dacht zelf al wel aan een ballon, maar ik wil eigenlijk ook iets 'blijvends' geven, zomaar, omdat me dat leuk lijkt ;-)) Mijn vriendin Judith noemde al een balpen, en dat vond ik ook al een goed idee, maar misschien hebben jullie nog meer ideeen, dan hoor ik dat graag in een reactie!
Ja en last but not least leek het me ook mooi als er een soort 'boodschap' in zit of opstaat oid, zo zijn er van die smileys met 'smile, God loves you' oid erop.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog niet op zoek gegaan ben op internet, er is vast wel iets leuks te krijgen/verzinnen ;-)

Met geld kun je medicijnen kopen,
maar geen gezondheid.
Je kunt er een huis mee kopen,
maar geen thuis.
Je kunt er gezelschap mee kopen,
maar geen vriendschap.
Je kunt er vermaak mee kopen,
maar geen geluk.
Je kunt er eten mee kopen,
maar geen trek.
Je kunt er een bed mee kopen,
maar geen slaap.
Je kunt er een crucifix mee kopen,
maar geen Verlosser.
Je kunt er een goed leven mee kopen,
maar geen eeuwig leven...

Vorige week had ik me voorgenomen om de houten waterton, die bij ons achter staat met visjes erin, eens onder handen te nemen; het water was erg modderig geworden door het zand wat de kinderen er wel eens ingooiden en bladeren enz.
Met de kinderen afgesproken dat als we hem schoon gemaakt hadden, we om een paar nieuwe goudvisjes zouden rijden en dat ze er allemaal eentje uit mochten kiezen.
Dat was natuurlijk een leuk vooruitzicht, en we begonnen om de vissen te vangen. Dat was, ivm het donkere water, nog niet zo eenvoudig. Sara was de eerste die er een had. En toen ik daarna op zoek was achter naar een emmer hoorde ik haar roepen en bleek dat ze, ze schrok er zelf van ;-) de 2 vis had gevangen. Toen kon het schoonmaken beginnen en samen schepten we het vieze water eruit, en sleepten we hem naar de goot, Job zette de kraan aan, en met hulp van Sara spoot ik hem goed schoon. Eenmaal weer terug op z'n plaats en gevuld met water zag het er weer prachtig uit en konden we de visjes weer zien zwemmen ;-)
In de winkel was het moeilijk kiezen, zoveel mooie visjes, maar een paar bakken vielen al af vanwege de prijsklasse. Job koos een witte, Sara een geel/oranje, en Loïs kon niet kiezen ;-) dus hebben zij maar beslist ;-)
Het is leuk dat het weer schoon is, ze vinden het leuk om er voor te zorgen en vooral Job kan lang voor de ton zitten kijken naar de vissen.

Dan heb ik nog een collage gemaakt met hoekjes uit onze tuin. Op de middelste foto is onze gemetselde barbeque gezien. Die stond er al toen we het huis kochten. Er moeten alleen nog overstekjes aan. (of is overstekken een Zeeuws woord? ;-)
Linksboven de seringen, die inmiddels zijn uitgebloeid...
Linksonder het 'schuurtje van Job', wat Micha vorig jaar heeft gemaakt. Zijn (speelgoed)grasmaaier en zijn kruiwagen staan erin. (foto rechtsonder) Maar ook het tuingereedschap wat hij heeft en zijn unimog.
Het schuurtje is ook zo goed als af, ware het niet dat ook daar de overstekken nog missen...;-)
Foto rechtsboven is een een foto van een lief hoekje wat we hebben in de tuin.

Mijn zwager wees me er pas op, dat het zo leuk is; Google Earth, je kan virtueel heel de wereld rond reizen! En toen ik afgelopen zondag met iemand praatte in de kerk die via Google Earth had kunnen zien waar haar sponsorkindje woont, en zelfs de soorten huizen kon zien waarin ze leefden, deed ik het ook; Google Earth downloaden.
En meteen ging ik 'op reis'. Natuurlijk als eerste naar de Dominicaanse Republiek, want het is nog steeds niet zeker of ik half juni die reis ga maken naar ons sponsorkind Jonathan.

Op mijn scherm zag ik de wereldbol. Die vind ik altijd al indrukwekkend om te zien, ik heb me altijd al afgevraagd of de continenten voor de zondvloed van Noach misschien aan elkaar hebben gezeten, en hoe het toch komt dat ze vóór de zondvloed veel ouder konden worden dan erná, dat heeft vast met de lucht te maken... las ik eens ergens...
Ik tikte het land in, en drukte op enter. Ik deinsde achteruit toen de wereldbol op mijn scherm naar voren kwam, de zee dichterbij kwam en vol ontzag zag ik hoe het beeld inzoomde op het land van Jonathan. Strand kwam in zicht, en ik zag bomen van bovenaf. En allemaal daken van huizen. Ongelofelijk.
Google Earth laat me denken aan God. Gewoon, omdat je het zo van boven af ziet. Ik heb het gevoel dat God de aarde ook zo ziet, en ook Google Earth laat mij zien hoe groot God is.
Ik voel me er nietig bij. Ik vind het bijna onvoorstelbaar, dat God die zoiets groots als de aarde en het heelal heeft gemaakt, weet heeft van élk mensenkind!!?
En toch is het zo, wat een bemoediging!!

Waar Google Earth al wel niet goed voor is ;-))

Dit jaar werd er bij ons voor het eerst gevlagd op koninginnedag, om de simpele reden dat de vorige bewoners nooit zo'n standaard hadden bevestigd om de vlaggenstok in te doen, en wij ook niet. Vorig jaar al had ik zo'n leuke gekocht met leeuwen, en dit jaar had ik hem net op tijd blauw geverfd, de kleur die de al het houtwerk van ons huis over een paar jaar moeten hebben....
En Micha begreep meteen dat ie echt nog op gehangen moest worden de avond ervoor ;-)
Micha geeft er niet zo om, maar bij ons thuis gingen we op koninginnedag niet de deur uit voor de vlag in top hing ;-)

Vol goede moed gingen we de deur uit om in de dichtbijzijnde stad naar de rommelmarkt te gaan. We leven daar elk jaar weer naar toe, heerlijk vinden we dat.
De kinderen kochten ook leuke dingen, en ik nam, na enig twijfelen (want waar ga ik hem zetten?) toch het onderstaande setje mee... omdat ik wist dat ik van de prijs van 3 euro echt spijt zou krijgen als ik hem niet mee zou nemen...
En achteraf ben ik toch blij dat ik hem mee heb genomen.
Weet iemand waar hij voor is? Ik moest meteen aan het set denken wat mijn moeder altijd boven had staan, en dat was een grotere schaal met kan, en die werd vroeger blijkbaar gebruikt om je te wassen 's morgens..?

En toen lazen we 's middags thuis gekomen dat erge nieuws uit Apeldoorn.
Ik was onder de indruk van koningin Beatrix die zo zichtbaar aangeslagen was op televisie.... ik had zo met haar te doen... ze zag er al zo oud uit...
Stil zijn we ervan, en denken aan de mensen die familieleden moet missen en nu leven met een grote pijn in hun hart....


(foto van www.inmagine.com)