Af en toe hebben we het er wel eens over; de betekenis van je naam. Toen we vanavond hoorden dat ons neefje Thobias geboren is, zocht ik meteen de betekenis van zijn naam op ('God is goed'), en vertelde dat aan de kinderen.
En toen zei Job: 'Betekent mijn naam echt 'bedrieger', mam? Zullen we nog eens op internet kijken? Ik vind de betekenis van mijn naam niet mooi...'


Toen we zwanger waren van de tweeling, wisten we bij 19 weken al dat we 2 zoontjes zouden krijgen. Een droom gewoon!! We besloten dat Lief voor een jongetje een naam zou kiezen, en ik een naam voor het andere jongetje. Lief koos de naam Job, dat is een Bijbelse naam (dat wilden we graag) en klinkt zo grappig bij onze achternaam. Ik koos Jonathan, omdat ik dat de aller-aller-allermooiste jongensnaam vind. Maar welk kind kreeg nu welke naam? In de loop van de zwangerschap merkte ik dat het (voor mij) linkse kind heel rustig was, en het rechtse kind veel drukker. Omdat Lief ook niet stil kan zitten ;-) noemden we het rechtse kind Job, en het rustige kind Jonathan. En zo gebeurde het dat toen de gyneacoloog het als eerste ingedaalde kind uit m'n buik viste, en zei; 'Dat is de eerste, een zoon', en ik daar naadloos bij aansloot 'Ja! Dat is Jonathan!'

Op het moment dat ik de stille vraag in Job's ogen zag ('Waarom hebben jullie mij ZO'N naam gegeven?') besloot ik (in een impuls) om dieper in te gaan op het verhaal van zijn Bijbelse naamgenoot. Hij kent het verhaal wel, in grote lijnen.
Maar we pakten de Bijbel (Het Boek) erbij, en kropen op de bank. Ik beperkte me tot de eerste en laatste paar hoofdstukken, maar daarom was het niet minder indrukwekkend. We lazen over Job, hoe rijk hij was. God zegende hem omdat Job ontzag had voor God en zich afzijdig hield van het kwaad.
En dan, op een dag, toen de engelen zoals gewoonlijk voor de Here verschenen, kwam ook satan, Gods tegenstander, met hen mee. -Zo'n kleine blik in de hemel vind ik erg intrigerend.- God vraagt dan aan satan waar hij vandaan komt, en satan zegt dat ie net een tocht over de aarde heeft gemaakt, waarop God zegt: 'Hebt u ook mijn dienaar Job gezien? Hij is de beste man op aarde; zoals hij is er niemand anders, een eerlijk en vroom man die ontzag heeft voor God en met het kwaad niets te maken wil hebben.'
-Dat zal maar over je gezegd worden. En hoe bijzonder is het, als Gód dat over jou zegt.-
'Tja', zegt satan sarcastisch, 'waarom zou hij ook, nu U hem zo goed beloont? U hebt hem immers altijd beschermd, en hem heel rijk gemaakt. Maar neem hem zijn rijkdom maar eens af, dan zult U zien dat hij U midden in Uw gezicht vervloekt!'
God ging op satan's uitdaging in en zei: 'U mag met zijn rijkdom doen wat u wilt, maar denk eraan, raak hém met geen vinger aan'.
Satan ging weg, en in een paar uur tijd, raakte Job zijn 7 zonen en 3 dochters, zijn 7000 schapen, 3000 kamelen, 500 span ossen, 500 ezelinnen en de meeste van zijn dienaren kwijt door vuur uit de hemel, een groep aanvallende Chaldeen en Sabeërs en een harde woestijnwind die het huis in liet storten.
Toen Job dat hoorde, scheurde hij zijn kleren als teken van zijn vreselijke verdriet en viel op de grond neer. Hij zei: 'Naakt werd ik geboren en ik zal net zo naakt zijn wanneer ik sterf. De Here gaf mij alles wat ik bezat, Hij heeft het mij nu weer afgenomen. Gezegend is de naam van de Here.'
Het kwam niet bij Job op onder deze omstandigheden te zondigen of God de schuld te geven...

Als de engelen in hoofdstuk 2 weer voor God verschijnen, en satan weer meekomt, begint God weer meteen over Job, Hij herhaalt wat hij de vorige keer zei, en voegt daaraan toe: 'Hij heeft zijn geloof in Mij behouden, ondanks dat u Mij overhaalde u toe te staan hem zonder reden kwaad te doen'.
Satan zegt dat dat zijn eigen huid hem het meeste waard is, en daar mocht ie nu net niet aan komen. Nee, let maar eens op, als Job zelf eens goed ziek wordt, dan zal hij God midden in Zijn gezicht vervloeken.
'Doe met hem wat u wilt, maar laat hem in leven', antwoordde God.
Satan trof Job met vreselijke zweren. Job pakte een potscherf om zich mee te krabben, en ging in de as zitten.
Zijn vrouw zei tegen hem: 'Blijf je nog steeds zo gelovig, ondanks alles wat je moet meemaken? Keer God toch de rug toe!'
Job antwoordde: 'Dat is dom gepraat. Verwachten wij alleen maar goede dingen uit de hand van God en nooit tegenslag of moeilijke dingen?' (Een les op zich...)
Ook vrienden van Job kwamen naar hem toe, en praatten langdurig met hem.
Hier maakte ik een sprong naar het laatste hoofdstuk, 42 en vertelde hoe het verhaal afliep. Job praatte nog met God, en God zei tegen de vrienden dat Hij boos op hun was, omdat ze verkeerde dingen over Hem hadden gezegd tegen Job, en dat Job het wel bij het rechte eind had. Ze moesten offers brengen, en Job moest namens hen een gebed uitspreken. Dat deden ze, en Job bad voor hen. (Wat een bijzondere vriend...)
Toen Job voor zijn vrienden had gebeden, gaf God hem al zijn rijkdom weer terug, en hij kreeg zelfs tweemaal zoveel als vroeger. 14000 schapen, 6000 kamelen, 1000 span ossen, 1000 ezelinnen en opnieuw 7 zonen en 3 (beeldschone) dochters (dus bij elkaar 20 kinderen, want ook al leefden de andere 10 niet meer, voor God tellen ze mee. Heel bijzonder vind ik dat, en een troost.)

We waren er stil van. Hoe moeilijk moet het zijn, om in een paar uur alles kwijt te raken, behalve je vrouw dan. En dat je vrienden en je vrouw dan op je inpraten, terwijl je letterlijk aan de grond zit, om God maar los te laten. Hoe is het mogelijk om door alles heen je geloof te behouden?! Ik word al radeloos als ik het alleen nog maar lees...

Dus, lieve Job, nu kan de betekenis van de naam Job wel niet zo mooi zijn, maar we hopen dat het verhaal van Job je tot voorbeeld en troost mag zijn in je leven.
We hopen dat ook jij een eerlijke man wordt, die ontzag heeft voor God.
We hopen dat jij, in tijden van storm in je leven, kunt blijven zeggen; 'Gezegend is de naam van de Here'. Wat er ook gebeurd.
We hopen dat je je geloof behoudt, ook als je vrienden en andere mensen om je heen andere keuzes maken of je proberen op andere gedachten te brengen.
We hopen dat jij er ook voor kiest, om een goede, bijzondere vriend te zijn, net als Job. Een vriend die een stapje verder (mee) gaat.
We hopen dat je -met de jaren- ook zult leren dat goede keuzes maken zo belangrijk is. Dat keuzes maken heel bepalend kan zijn. Voor het heden en je toekomst. Voor de eeuwigheid.

Toen deed ik de Bijbel dicht, en keek hem aan. De stille vraag was uit zijn ogen verdwenen, en had plaats gemaakt voor een glans.
Opeens leek het of zijn naam een andere betekenis had gekregen...

Kop Op Job
Tekst en muziek: Elly Zuiderveld-Nieman

Heb ik jullie 't verhaal van Job verteld? (wie?)
Job - hij was een vriend van God en welgesteld (wat?)
Dat betekent: hij had huizen land en geld
Drie dochters zeven zonen en heel veel kamelen
Maar hij had een vijand - die ken je wel (wie?)
Satan was zijn naam - hij had een listig spel (hoe?)
Hij nam Job alles af - dat deed-ie bliksemsnel
Zelfs z'n vrouw die zei: zeg maar vaarwel! (o nee!)

Kop op Job
Geef het niet op Job
Ook al ben je alles kwijt
Kop op Job
Stop dat getob Job
Er komt voor jou een nieuwe tijd

Job zat in z'n eentje op de vuinisbelt (wat?)
En leek voor de hele wereld uitgeteld (echt?)
Z'n vrienden kwamen vragen: waar is nu die held?
't Is een straf van God dat jij dit lot verdiende
Job zei: ik weet echt niet waarom Hij dit geeft
Maar dit weet ik wel: dat mijn Verlosser leeft
Als God het is die mij dit afgenomen heet
Is er een beter plan - wat dacht je dan (dat klopt!)

Kop op Job
Geef het niet op Job
Ook al ben je alles kwijt
Kop op Job
Stop dat getob Job
Er komt voor jou een nieuwe tijd

En de Heer gaf Job twee keer zoveel als hij eerst had
En zegende hem nóg meer dan vroeger
Dus onthoud maar goed als alles tegenzit (blèè)
Als je tot je nek in de problemen zit (help!)
Doe dan net als Job en geloof en bid
Vertrouw op God en zing dan dit: (oké!)

Kop op joh
Geef het niet op joh
Ook al ben je alles kwijt
Kop op joh
Stop dat getob joh
Er komt voor jou een nieuwe tijd

Staat op de cd: Daar gaan we dan

Gisteravond hadden we de kerstviering op school, waar al weken naar uitgekeken en voor geoefend was. Job deed nl mee in de kerstmusical 'De verjaardag van de Prins' als Bertus Braaf, Sara deed mee in een opzegversje als Maria, en Loïs oefende het liedje 'Als de kaarsjes gaan branden'. We hebben genoten gisteravond, altijd zo leuk om te de kinderen zo hun best te zien doen, natuurlijk verloopt het nooit vlekkeloos, maar dat hoeft ook juist niet.

Het komende jaar zal een spannend jaar worden voor ons schooltje. Onze kinderen zitten op een christelijke schooltje, met een (te) klein leerlingenaantal. Eigenlijk te weinig om nog te kunnen bestaan. Maar de afgelopen jaren heeft de school het moeilijk gehad ivm het 'zeer zwakke school'-rode-stempel. Alle krachten zijn toen gebundeld, en binnen korte tijd, stond de school weer 'op groen'. (Hier schreef ik er al eerder over.) We hebben dit van dichtbij gezien, en hebben daar zoveel respect voor, de school is zo opgeknapt, leuke juffen en het (christelijk) onderwijs wordt nu zo goed én leuk vormgegeven. Maar een hoger leerlingenaantal is nodig de komende jaren, om alles financieel rond te kunnen krijgen als school. Dat is heel begrijpelijk. Er is nu voor de komende jaren een plan opgesteld voor wat betreft het aantal (nieuwe) leerlingen. Als er voldoende nieuwe aanmeldingen komen, dan kan ons leuke schooltje blijven. Maar als dat niet het geval is, zullen we over een aantal jaar toch iets anders moeten zoeken...
Directrice, juffen, leerlingen en ouders willen ervoor gaan, en we gaan dus zeker van het positieve uit. Maar ik begrijp ook dat het op een dorp jaren kan kosten om als school je 'gezicht' weer terug te krijgen, ook al staan we volgende maand alweer driekwart jaar 'op groen'.
Het wordt een spannend jaar, maar als ouders met 3 kids op deze school, hopen we echt dat ons christelijke, gezellige, opgeknapte, sociale, boeiend-onderwijs-biedende, leuke-juffen-schooltje zal kunnen blijven, en we hopen dus op veel nieuwe vriendjes en vriendinnetjes het komende jaar!
Ik ben heel benieuwd hoe het zal gaan lopen!

Zou jij doen wat Jezus deed?
Hij verruilde een smetteloos kasteel voor een vieze stal.
Hij verwisselde de aanbidding van engelen voor het gezelschap van moordenaars.


Hij kon het heelal in Zijn hand houden,
maar gaf dat op om in de schoot van een maagd te verblijven.


Als jij God was,
zou jij dan op stro slapen,
uit een borst drinken,
en in doeken gekleed gaan?


Ik zou het niet doen.
Maar Christus deed het wel.

Van Max Lucado, uit 'Je bent geliefd'.

Tegenover haar zat ik, aan de keukentafel. Ik overhandigde haar één van mijn drie blokfluiten, die ik had meegenomen voor de zekerheid. Ze had die van haar niet meer kunnen vinden, zei ze. Daar was ik al op voorbereid.
Ik schoof een bekend kerstliedje onder haar neus. Ze zette de blokfluit aan haar lippen, en haar vingers zochten onwennig naar de gaatjes. Zou het nog lukken, na al die jaren, en zou ze de noten nog kennen?
Ze schoof wat achteruit, en concentreerde zich op het kerstliedje voor haar.
Voorzichtig klonk de eerste regel van 'Nu zijt wellekome' door de kamer. Ik wees met m'n vinger mee met de noten, en terwijl ze de 2e regel speelde, keek ze me even aan. Ik ving haar blik, en las de trots en blijheid in haar ogen.
Ik geef bijna wekelijks muziekles, maar dit was anders...
Ik bad een woordenloos dankgebed, voor deze bemoediging voor haar.

Ik dacht terug aan de laatste cursuszaterdag van pastorale counseling die ik vorig jaar heb gevolgd bij het CPC. Toen werd uitgelegd hoe je zou kunnen dienen in je gemeente, en het geleerde in de praktijk zou kunnen brengen. Toen bracht God haar in mijn gedachten. Maar ik sloot me af. Ik wilde niet. Had 100 excuses waaróm niet. Ik probeerde het te vergeten. Een pastoraat-vergadering in de gemeente woonde ik met gesloten hart bij.
Maar langzaam veranderde God mijn hart en mijn gedachten ten op zichte van haar. Hij haalde veroordeling en negativisme weg, en plantte er geduld, mildheid en vriendelijkheid voor terug. God liet me Zijn liefde voor haar voelen.
Ik kon er niet (meer) om heen.

Ik wijs naar de G-sleutel, en leg uit dat het kruis betekent dat de f wordt gespeeld als een fis. Ik doe de fis voor, en ze speelt me na. 'Ja, dat wordt gewoon even flink oefenen', zegt ze enthousiast met een lach.

Maar God, ik heb geen ervaring, waar moet ik beginnen, wat moet zeggen, wat moet ik doen? Denkt U dat U me genoeg mildheid hebt gegeven? Vader, U weet toch dat ik samen met iemand bidden nog niet zo gewend ben? Ik vind het dan zo moeilijk om de goede woorden te vinden....

Ik heb dit in je hart gelegd, en Ik ga met je mee.
Ik heb je gaven en talenten gegeven, die mag je inzetten.
Ik vraag niet iets van je wat je niet kunt.
Ga, in afhankelijkheid van Mij.


Via MP vond ik deze week iemand die een tenorblokfluit verkocht, bij ons op het dorp. Een tenorblokfluit, zo één met een klepje onderaan, daar ben ik nog eens maanden voor aan het sparen geweest toen ik tiener was.
Nu heb ik hem gekocht ;-)
Zij vertelde me van de week dat ze het zo leuk zou vinden om nog eens op een tenorblokfluit te spelen. 'Maar', zei ze, 'eerst maar weer eens goed oefenen op deze blokfluit'.

Ze belt me op, ze is Stille Nacht aan het oefenen, maar hoe speel je nu die hoge f ook alweer? Kom ik woensdag nog?
Dan kunnen we samen de kerstliedjes spelen?!

Ja, ik zal er zijn.

Happy 11th birthday, sweetheart!



Een bijzondere dag; Precious is vandaag jarig, ze wordt 11. Vorig jaar toen ze 10 werd, dacht ik met heimwee aan haar, hoe zou het met haar gaan? Die vraag is nog niet beantwoord (ik wacht nog steeds met smárt op haar eerste brief!! ;-)) máár ze is wel weer terug in m'n leven door dat ik, samen met nog 2 andere vrouwen, haar sponsor weer mag zijn!!

Ik probeer altijd ongeveer 6 weken vóór de verjaardag van een sponsorkind een kaart of brief naar hem/haar te sturen, dan komt het verjaardagsberichtje meestal wel op tijd aan.

Dit jaar heb ik aan alle kinderen een zegenliedje op hun verjaardagskaart geschreven, het liedje 'De Here zegent jou'. Dat is mijn wens, mijn gebed voor hen, het komende jaar.

De Here zegent jou
en Hij beschermt jou
Hij schijnt Zijn licht
over jouw leven
Hij zal genadig zijn
en heel dicht bij je zijn
Hij zal zijn vrede
aan je geven.

Nog wat verjaardagschrijftips op een rij:
Stuur je sponsorkind een verjaardagskaartje, en daarin zijn veel variaties te bedenken:
- Een grote(re) verjaardagskaart (bij de Action voor nog geen euro)
- Een kaart die een verjaardagsmuziekje gaat spelen als je hem opent (ook Action)
- Een kaart met een stickervelletje erin, of een stickerkaart
- Een 3D kaart, waar je meerder afbeeldingen ziet als je hem beweegt
- Denk bij het uitzoeken van een kaart aan de interesses van je sponsorkind; is het dol op dieren, een fan van voetbal of is zijn/haar lievelingskleur groen?
- Maak zelf een kaart met een foto van je zelf, je gezin en/of een foto van je sponsorkind erop, dat kan met papier en lijm, maar ook online, zoals bovenstaande foto van Precious die ik in een lijstje heb geplaatst, en zo uit kan printen.
Kijk voor vele variaties op de site van funny.pho.to (klik)- Voor m'n oudere sponsorkinderen maak ik soms zelf een kaart, met een mooie foto of plaatje van internet of uit een tijdschrift, en daar bijv. een mooie quote, bemoediging of Bijbeltekst bij.

Als ik zo'n kaartje verstuur, doe ik er meestal geen brief bij, maar ik gebruik dan wel een vel briefpapier. Ik knip de rechterbovenhoek van de brief, waar de gegevens van het kind zoals naam en sponsornummer, en niet te vergeten: de streepjescode, staan, af, en plak dat op de achterkant van de kaart.

Klik hier voor een eerdere, uitgebreidere post die ik geschreven heb over dit onderwerp.

P.s: En lees ook de uitslag van de Compassion-give-away hieronder.

Uitslag Compassion give-away:

Pakketje 1: Lisa
Pakketje 2: Sas
Pakketje 3: Fokelien
Pakketje 4: Sandra Smitsman
Pakketje 5: IM
Pakketje 6: Polderkolder
Het boek (7) is voor Meidenmama
En voor de 'You are special' kaartjes (8) mogen Miranda, Tiny, Tjitske, Lisette en Hetty Heger me een mailtje sturen met hun adres. Maar ik heb nog kaartjes over, dus mocht je naam hier niet bij staan, maar je wilt er toch graag eentje, stuur me dan ook een mailtje, alle anderen ook graag hun adres mailen aan: fam.jobse@tele2.nl


Ik had alle nummers met daaronder alle kanshebbers op een papier geschreven, en die per nummer uitgeknipt, die werden op de kop op de grond gelegd en gehusseld, en dan mochten Job en Sara om de beurt een papiertje omdraaien. Dat vonden ze erg leuk, en ze waren gewoon teleurgesteld dat het na 8 beurten afgelopen was ;-))

En ik vond al die vele reacties over jullie sponsorkinderen echt heel erg leuk om te lezen, bedankt allemaal!

Soms
soms zie ik niet zomaar het mooie koppie
soms zie ik niet alleen maar die guitige lach
soms zie ik heel even
opeens
een lone twin.


Tijd heelt geen wonden
tijd leert je leven met verdriet


En wachten
zeer geduldig


tot je weer schoonheid ziet
en tot de tederste herinneringen
zo diep vertakt zijn in je ziel


dat ze de zere plekken
kunnen overgroeien....

Vandaag is het WereldLichtjesDag

Precies een week ben ik offline geweest
ivm onze trage, vastlopende, lawaai-ige computer
het bleek niet meer de moeite om 'em op te lappen
en dus hebben we nu een andere (tweedehandsje ;-)
Hij is SNEL en hij zoemt niet!
En een vastloper heeft hij ook nog niet gehad.
Tot zover.


Het was een heerlijk weekje,
afgezien dan van die eerste 2 dagen,
dat was afkicken...
dat was afzien en inzien
dat hoe leuk bloggen/(mee)lezen/mailen/MP/foto's bewerken en fladderen op internet ook is,
het zomaar kan gebeuren dat het een beetje TE wordt,
en dat je daar dan achter komt als je een weekje offline moet.


Maar na die 2 dagen ging de knop om, en kroop ik 's avonds sinds tijden met een boek op de bank, schreef ik op een avond zomaar 3 brieven aan m'n sponsorkinderen, bakte eens een brood voor m'n Lief die dus ook eerst niet geloofde dat IK het gebakken had en speelde mee als zwarte Piet met m'n lieve Sinterklaasje.
Ik ontdekte zomaar hoe heerlijk het ook al weer was om van te voren het eten klaar te zetten, bij te blijven met de was en tussendoor de kachel aan te houden.
En terwijl ik de aardappels stond te schillen in de keuken, dreumessen C. en N. op de achtergrond hoorde keutelen en Sara en Loïs steeds in galop langs me heen reden op hun 'neppe-echte-paarden', voelde ik me opeens weer zo op m'n plek. Wist ik weer tot diep in m'n hart waarom ik momenteel gastouder en thuis-blijf-moeder ben.
Zomaar, opeens, schijnbaar vanuit het niets, een diep besef, een weten waarom wij de keuzes gemaakt hebben zoals we ze gemaakt hebben, en dat dat daarom goed is.


En Hij zei: Zie je nou, voel je nu wat je plekje is en wat Ik toen bedoelde?
Ik zei (min of meer verwonderd, terugdenkend aan ongeveer 2 weken geleden): Vader... ik sta aardappels te schillen...hoe spectaculair is dát?!
Hij zei: Ja, dat weet Ik. Jouw plaats is hier.
Ik zei: Dat wist ik al.
Maar nu weet ik het ook.
En ik voel het.
Dank U Vader...voor Uw geduld...

En ik was verwonderd, dat door een weekje offline te zijn, God me weer andere dingen laat zien.
"God houdt van je zoals je bent, maar Hij houdt te veel van je om je te laten zoals je bent!"
Een spreuk die wat mij betreft wel waar is.

Ik sta dus nu voor een nieuwe uitdaging zullen we maar zeggen. Ik heb nu een SNELLE pc, maar ben aan het nadenken gezet welke plaats dat ding kan hebben in mijn leven. Feit is dat het bloggen een hobby van me geworden is, net zoals foto's bewerken. Maar, bedacht ik me, het moet efficiënter en meer gedisciplineerd. Twee dingen die ik niet ben en heb. ;-)
Ik heb mezelf doelen gesteld,
zoals bijv. dat ik niet computer als man/kids thuis zijn.
Bid en werk zeg maar ;-)
Herkenbaar?
Hoe ga jij daar mee om?

Sinds een tijdje heb ik meer dan 100 'volgers', zoals je rechts op m'n blog kunt zien. Ik had me voorgenomen om bij 100 volgers een Compassion-give-away te doen, maar steeds nog geen tijd genomen om het te 'organiseren'.

Een Compassion-give-away dus!

Als eerste geef ik 6 'Bemoedig je sponsorkind'-pakketjes weg, met materialen die je aan je sponsorkind kunt sturen.

Pakketje 1 voor een (jonger) meisje: sticker-etiketten, een 3D kaart van Winnie de Pooh en het kaartje 'Geborgen in Gods vaderhand'.

Pakketje 2 voor een (jonger) meisje: sticker-etiketten, een vrolijke kaart met engelse Bijbeltekst, een 3D princessenkaart en het kaartje 'Geborgen in Gods vaderhand'.

Pakketje 3 voor een (ouder) jongen of meisje: een kaart met het gedicht/lied 'Voetstappen in het zand', engelstalig, en het kaartje 'Geborgen in Gods vaderhand'.

Pakketje 4 voor een (ouder) jongen of meisje: een kaart met een Bijbeltekst in het engels en het kaartje 'Geborgen in Gods vaderhand'.

Pakketje 5 voor een (jonger) jongetje: sticker-etiketten, een kaart met engelse Bijbeltekst, een 3D kaart en het kaartje 'Geborgen in Gods vaderhand'.

Pakketje 6 voor een (jonger) jongetje: een stickerboek over dieren in het water (nederlands talig, maar het spreekt voor zich) een kaart met een Bijbeltekst in het engels en het kaartje 'Geborgen in Gods vaderhand'.


Dan kan je ook nog kans maken op het boek 'Levende hoop' van Amber Van Schooneveld.
Lees hier meer over het boek.
Het boek is nummer 7.


Ergens vorig jaar heb ik van Pien (die helaas geen blog meer heeft nu) deze mooie, simpele, alleszeggende kaartjes gekregen. Pien had een stempel gemaakt, waarmee ze deze kaartjes heeft gemaakt. Ik vind ze prachtig. Op alle kaartjes staat op de achterkant een tekst uit het boek 'Niemand is zoals jij' van Max Lucado, dat ik heel erg bij de afbeelding vond passen.

'Remember,
you are special
because I made you.
And I don't make mistakes.'

- God

(Vergeet het niet,
jij bent bijzonder
omdat Ik je heb gemaakt.
En ik maak geen fouten.)

Ik geef 10 van deze kaartjes weg.
De kaartjes zijn nummer 8.

Hoe doe je mee?
Reageer op dit bericht,
en vermeld de nummers waar je interesse voor hebt.
Dat mogen dus meerdere nummers zijn!
Je hoeft dus geen sponsorkind te hebben om mee te doen, als je interesse hebt in het boek, of het kaartje van Pien ook zo ontroerend mooi vindt, en misschien iemand kent in je omgeving die je met het kaartje zou willen bemoedigen, laat dan een reactie achter.
Als je wél sponsor bent, en interesse hebt in (één van) de nummers 1-6, zou ik het zó leuk vinden als je in je reactie de na(a)m(en) van je sponsorkind(eren) vertelt, waar ze wonen, hoe lang je hem/haar/hen sponsort, en hoe er tot gekomen bent om sponsor te worden, en of je je kind(eren) (vaak) schrijft.

Op 13 december,
de 11e verjaardag van onze sponsordochter Precious uit Ghana,
maak ik alle winnaars bekend.

Vanmorgen, toen ik net alle week-boodschappen in m'n auto had gedaan, zag ik een vriendin van me. Even, want ze had haast, maar ze glunderde. Ze is bezig om van baan te veranderen, en had me dat vorige week verteld, en ik had afgelopen week meegeleefd of ze nu wél of niet zou worden aangenomen. Zo spannend, ik hoopte het zo voor haar. Heel enthousiast had ze me verteld wat ze op het oog had, en waarom ze er zo'n zin in had. Helemaal in voor iets nieuws, iets anders! Ze is inmiddels aangenomen en enthousiast vertelde ze me dat ze zelfs meer gaat verdienen.
Maar, we moesten snel verder, het was bijna tijd om de kinderen van school te halen. Ik zette dreumes N. (het kindje van onze vrienden) in de auto, en reed in de mist de weg op, naar huis.

En toen voelde ik het.
Ik voelde jaloezie in m'n hart.
M'n gedachten gingen terug naar vorige week, toen ik in een paar dorpen verder op was, en daar tot mijn verrassing een christelijk kinderdag verblijf zag in dat dorp. (Die zijn hier zeldzaam.) Ik keek door de ramen naar binnen, er waren geen kinderen, maar het zag er zo gezellig en kleurig uit. Een prentenboekje over de schepping stond voor het raam. Het ging zo bij me kriebelen toen ik daar naar binnen keek; 'wat lijkt me dat heerlijk om daar te werken', dacht ik.
Maar toen ik het er met Lief over had om een open sollicitatie te sturen ofzo was die er binnen een halve minuut over uit dat dat nu niet kan, niet goed zou passen in ons gezin.
weg ambities
Nu nog niet.

'Vader, ik kan me niet eens índenken hoe het is om honderden euro's in de maand te verdienen', zei de jaloezie in m'n hart tegen God.
- 'Oh nee? Wat zou het je brengen, m'n kind'.
'Nou... ik zou kunnen sparen, eindelijk elke maand sparen, ik zou in 2 of 3 maanden m'n reis naar Bolivia bij elkaar gespaard hebben, (kan je je dat ooit indenken...?!?!) en het afmaken van het huis zou geen jaren-plan meer zijn, oh ja, en natuurlijk zou ik er nog een sponsorkindje bijnemen. Of 2. En meer bijdragen aan de verbouwing van de kerk. Het lijkt me fijn om me nooit meer zorgen te hoeven maken over geld, en niet steeds meer elke maand creatief te moeten zijn om alles financieel rond te breien'.
- 'Je zou onafhankelijk worden'.
'Wat zegt U?'
- 'Je zou onafhankelijk worden van Mij,
dat zou het jou kosten'.

Ik staar in de mist voor me uit,
en rijd het spoor over,
terwijl m'n zicht nog mistiger wordt door de tranen in m'n ogen,
voel ik me zooo klein worden....

'Vader, U kent me nog beter dan ik mezelf ken,
als U zegt dat het me trots en onafhankelijk van U zou maken,
dan is het dat niet waard.
Dan blijf ik graag elke maand creatief.
Dan blijf ik niets líéver dan elke maand creatief.
U kent mij door en door,
en daarom vertrouw ik op U.
Vergeef me mijn jaloezie, Vader,
neem het weg uit mijn hart.
U heeft een plan met mijn leven,
dát wil ik lopen.
Help me om mijn ogen op Uw pad gericht te houden.'


'En wilt U alstublieft mijn vriendin
helpen om zich te ontplooien in haar nieuwe baan...'

“A woman's heart should be so hidden in God
that a man has to seek Him
just to find her.”

― Max Lucado

... en ik dacht: wow...!

"Het hart van een vrouw zou zo geborgen in God moeten zijn,
dat een man Hem zou moeten zoeken,
om haar te (kunnen) vinden."

Wat een heerlijk zacht en zonnig najaarsweer vandaag.


Mijn fototoestel, Sara en ik hebben vanmiddag genoten
van al het moois in onze tuin.


Ons konijntje Hosanna

Op de plaats waar Sara's konijn Flappie begraven ligt, heb ik onlangs een grote steen gelegd, als markering dat daar geen planten geplant moeten worden voorlopig. Bij de perenboom hadden we dit tuinbeeldje staan, maar Sara heeft dat nu een ander plekje gegeven; op de steen.
Ik moest glimlachen toen ik het zag.
Dit is zo 'Sara' ;-)


Samen woelden we met onze handen
door de zachte, dikke wintervacht van de konijnen,
samen verwonderden we ons over de 3 dappere madeliefjes
die nog in het gras bleken te staan,
samen zochten we naar het mooiste rode blaadje en
samen plukten we wat gras voor de konijnen.
Het is zo'n heerlijk kind,
en zo'n half uurtje zomaar even samen,
is gewoon zo leuk.
We deden niets bijzonders,
maar het zijn de kleine dingen,
waar je Gods grootheid in ziet.


Richt je naar de zon, liefje,
dan vallen de schaduwen achter je.

Ik ben Ivanna.
Ik ben 7 jaar en ik woon in Indonesië.
Ik ga elke week naar het Compassion project.
Daar leer ik veel dingen uit de Bijbel,
verhalen over Jezus, en vandaag over Abraham,
en zingen we liedjes over Hem.
Ik leer er ook (extra) rekenen en taal.
We krijgen er heerlijk eten,
mijn lievelingseten is gebakken kip!
Ik vind het ook heerlijk om met m'n vriendinnetjes te spelen op het project.
Elke maand komen er brieven,
van onze sponsors,
altijd hoop ik, dat er een brief voor mij bij is, en vaak is dat ook zo.
De laatste keer een brief met foto's en een tekening van Sara.
Vandaag heb ik weer een brief aan mama Sandra en papa Micha geschreven,
en verteld dat ik over ben gegaan naar groep 4,
daar ben ik zo blij mee!
Ik heb ook geschreven over mijn broer,
die is blijven zitten dit jaar in groep 6,
daar ben ik verdrietig om.
Ik heb gevraagd of mijn sponsors voor hem willen bidden.
Ik mocht een mooie foto meesturen op m'n brief,
die is gemaakt op het project,
ik mocht het versieren met stickers,
op de foto zie je mij (rechts) met Jesi,
ik hoop dat mijn sponsors blij zijn met mijn brief en de foto...


Ik ben al ruim een jaar de schrijfsponsor van dit lieve meisje,
ze schrijft haar brieven al zelf, en dit is haar 4e brief.
Het is voor het eerst dat ze ons papa en mama noemt,
zó schattig.
Die foto erbij vind ik zo geweldig.
Je zíét die meisjes genieten.
Je ziet ze kind zijn.
De blik van armoede,
is een blik van hoop geworden,
een blik van blijdschap.

Kijk in die mooie bruine ogen,
en zie wat ik zie:
Compassion.
Een levensgrote verandering voor ieder kind in armoede,
in Jezus naam.

Job is graag thuis, net als z'n moeder ;-) en alle clubs in de buurt hadden we al wel eens besproken van; 'zou je dat leuk vinden?' Zo viel voetbal of andere balspelen af, gymen op school is 1x in de week leuk, maar vaker niet, judo lokte hem ook niet, en verder zit er hier niet zoveel....
Nu is Job echt een 'natuurkind' die geinteresseerd is in alles wat met de natuur enzo te maken heeft, en toen er bij Sara onlangs wat veranderde wat betreft haar paardrijles, gingen we nog eens bekijken of er toch echt niet iets voor Job ook was wat ie leuk vond. Als enige kwam toen scouting nog boven drijven.... scouting met water in de buurt vond Lief de beste keus, maar die scouting zit voor ons op 15 a 20 auto-minuten afstand rijden. Maar de deelname-kosten bleken dan weer mee te vallen, en dus stelden we voor om het eens te proberen. Hij mocht 3 of 4 keer meelopen om te kijken of het wat voor hem was. Ergens gedropt worden waar je niemand kent, vindt bijna niemand leuk, maar het ene kind vindt lastiger dan het andere. Job houdt er niet zo van. ;-) Ik verwachte dan ook niet dat ie meteen enthousiast zou zijn na de eerste keer. Maar dat bleek een vergissing. Hij vond het meteen leuk. De 2e keer ook, en na de derde keer besloten we om een scoutingblouse en toebehoren aan te schaffen.


Vandaag is hij 'geinstalleerd', en maakt hij officieel deel uit van de groep Welpen van de Ridder Boudewijngroep.
Ik mocht daar vanmorgen bij zijn, en behalve dat ik het leuk vond om te zien wat ze zoal doen (een leuke mix van natuur, knutselen, spelletjes doen, koken enz) en hoe de leiding is, vond ik het vooral leuk om te zien dat Job hier op z'n plek is, ik zie dat hij dat zo voelt. Zijn vriendjes op school en waarmee hij soms speelt zijn allemaal voetbal en/of sport fanaten, en hij had nooit iets waar hij deel van uit maakte, elke week heen ging om te trainen en dan over kon vertellen op school. Nu is het net of hij ziet dat er heus ook nog wel meer kinderen zijn die 'natuurknap' zijn, zoals ze dat bij hem op school noemen ;-) en hij zich daarin bevestigd voelt.
Ik vind het zo leuk om te zien dat hij daar zo goed 'past' en het naar z'n zin heeft!

Kijk nou...
wat een snoepje he ;-)


(Foto linksonder en de voetjes hebben ze voor het kaartje gebruikt)

"Jezus werd geboren in een geleende stal.
Hij predikte vanaf een geleende boot.
Hij reed Jeruzalem binnen op een geleende ezel.
Hij gebruikte het laatste avondmaal in een geleende bovenzaal.
Hij werd begraven in een geleend graf.
Nu wil Hij de levens van christenen lenen om de rest van de wereld te bereiken.
Als wij niet spreken, heeft Hij geen stem..."

Door Dr. Leighton Ford

Inmiddels is de herfstvakantie hier al weer bijna voorbij. De slingers zijn weer opgeruimd, en Loïs verheugd zich al op volgende week; dan mag ze net zoveel en vaak naar school als Sara ;-)


Maandagmiddag was Loïs' feestje druk bezocht. Haar paardentaart, gemaakt door een kennis, vond ze prachtig! En ál die paardencadeautjes, al helemaal. Ze kreeg paardenplaymobil, een 'glitter-barbie-paard' die al maanden op haar verlanglijstje stond, en ik dus al weken in huis had ;-) paardenknutsel/tekenspulletjes, paardenkettinkje, paardenstickers, en elke keer glunderde ze als ze weer een paardenkop te voorschijn zag komen ;-)
Voor de rest zijn de oppaskindjes natuurlijk nog geweest deze week, kwam m'n zusje weer eens (eindelijk ;-) logeren, maakte ik voor het eerst zelf hopjesvla, gingen er weer 2 porties kefir op de post, zijn Sara, en vooral ik, nog ziek geweest (hoesten-snot-koorts-verkouden-geen stem-slecht slapen) en heb ik mijn aller-allereerste fotoshoot gemaakt van een 2 weken oud babytje. Zo lief, en heerlijk om te doen. Het resultaat was niet helemaal wat ik in gedachten had (het was ook avond, dus geknutseld met een lampje enzo) maar de ouders waren tevreden, en de geboortekaartjes, (waar dus een van de foto's op komt te staan) besteld.
Elke keer leer je weer wat (bij), denk ik maar ;-)

P.s: oh ja, en ze kreeg haar eerste oorbelletjes! ;-)
En gelukkig deden ze ze allebei tegelijk, want hoe zeker ze ook was van haar zaak, 'als ik 4 jarig ben, trijg ik oorbelletjes',
vielen er toch nog wel traantjes, die nu allang weer vergeten zijn overigens.

Beguens Theus uit Haïti groeide op in armoede.
Iemand zoals jij en ik gaf hem via Compassion de kans om uit armoede te ontsnappen.
Nu is Beguens gekozen tot lid van het parlement in Haïti.

Het begon met één actie:
iemand,
die besloot om sponsor te worden van Beguens Theus.
Eén actie kan grote gevolgen hebben,
voor een kind,
voor een land.

Bekijk hier een filmpje (van 3,5 minuut) over Beguens Theus.

Zojuist, in de auto...

Ik: (kijkend in m'n achteruitkijkspiegel)
Loïs...
wat ben je toch mijn mooie meisje he...

Loïs: -staart naar buiten-

Ik: ...met je blauwe oogjes, en je lieve wangetjes ;-)

Loïs: (kijkt me via de spiegel met een lachje aan)
God heeft me gemaakt.
(en ze kijkt weer naar buiten)



Ik glimlach.

Vandaag, viert Lief zijn 35e verjaardag,
én,
zijn wij 10 jaar getrouwd!

'Eens in je leven gebeurd het,
een onbegrijp'lijk wonder,
alsof God, die dingen heeft geleid,
hij hield jou misschien wel apart,
voor mij en mijn eenzame hart,
een liefde gegeven van Boven voor altijd.

Wat ben ik zonder jou,
ik draag je in mijn hart,
bij alles wat ik doe,
wat ben ik zonder jou,
geen mens komt tussen ons,
ik ben een deel van jou.
God heeft ons samen één gemaakt,
toen ik zei: ik word je vrouw,
ik heb alles wat ik wou,
want wat ben ik zonder jou.

Wat ben ik zonder jou,
jij draagt me in je hart,
bij jou word ik niet moe,
wat ben ik zonder jou,
jij stopt waar ik begin,
en ik begin in jou,
en als het stormt,
dan blijven wij,
geborgen in Gods trouw,
ik heb alles wat ik wou,
ja, wat ben ik zonder jou.

Liedje is te horen op de dvd '10 woorden voor jou'.

'God's zegen betekent niet altijd voorspoed,
het betekent wél altijd vooruitgang
het betekent altijd groei (in je geestelijk leven)
en dat is altijd tot eer van God'.

J-K de Feijter

(Gister preekte J-K (volgens mij voor 't eerst) in onze gemeente.
Hier en hier schreef ik over zijn overleden dochtertje en vrouw.
Inmiddels is J-K opnieuw getrouwd, en volgende maand verwachten zij een kindje.
Als geen ander weet hij dat het leven niet altijd over rozen gaat.
Zijn preek/getuigenis raakte me, en deze uitspraak is me erg bijgebleven.
Klik hier of hier om zijn hele preek te luisteren.)

Op dit moment is er een groep sponsors uit Nederland op 'sponsortour', zoals dat dan heet, naar Peru. Peru, het land waar onze Adonay woont. Wat wás ik graag mee gegaan, samen met Sara, om Adonay te ontmoeten! We hebben alle oude sokken binnenstebuiten gekeerd, maar helaas was er niet eentje waar nog 4000 euro inzat ;-) en dus konden we niet mee.
Maar, ik had wel eens gehoord dat je met zo'n groep sponsors die naar een land reist, bij hóge uitzondering, een kléín cadeautje mee mag geven voor je sponsorkind, wat men dan afgeeft in het hoofdkantoor.
Dus ik heb gemaild... en ja, het mocht, maar: klein en lichtgewicht.
Ik wilde graag iets persoonlijks, en heb lang zitten denken en zoeken. En na een tijdje wist ik het; een vriendschapskettinkje! Een zoektocht op internet kwam ik op de site van Names4ever terecht, en daar heb ik dit mooie kettinkje gekocht. Sara draagt nu (af en toe) de helft met Adonay haar naam erop, en de andere helft met de naam van Sara erop, is onderweg naar Adonay. Ook liet ik een T shirt bedrukken met een foto van Sara en mij waarop we Adonay's fotootje vast hebben. Ik wilde daar graag een tekst bij hebben, maar dan wel in het spaans, zodat ze het zelf kan lezen. Een vriendin van een vriendin, die me ook heeft geholpen met de liedjes te vertalen voor mijn reis naar de Dominicaanse Republiek, vertaalde de zin 'Wij zijn trots om de sponsors van Adonay te mogen zijn'.
Ik ben zooo benieuwd wat Adonay er van zal vinden ;-)


Volgend jaar, in oktober 2012, staat er een sponsortour naar Bolivia gepland door Compassion. Het is mijn droom om mee te gaan, en daar onze sponsordochter Noemi te ontmoeten, die we dan zo'n 6 jaar sponsoren. Sinds een tijdje leg ik af en toe geld opzij, en ben ik zo voor de reis aan het sparen. Als actieve vrijwilliger voor Compassion, kan ik ook voor korting sparen. En misschien kunnen (sommigen van) jullie me daarbij helpen. Sommige van mijn lezers laten me wel eens weten dat ze via het lezen van mijn weblog in aanraking zijn gekomen, en enthousiast zijn geraakt met en voor het werk van Compassion, en een kind zijn gaan ondersteunen. Dat is een deel van het werk wat ik doe als vrijwilliger van Compassion, mensen enthousiast maken voor het werk dat Compassion doet, en het persoonlijke contact dat je met je sponsorkind kan hebben. Als je besluit om sponsor te worden, of recent hebt besloten om sponsor te worden, door het lezen van mijn blog, kan je een email sturen aan info@compassion.nl en daarin aangeven dat je via mij sponsor bent geworden. Compassion voert dat dan in bij mijn gegevens, en zo kan ik kan ik sparen voor een bepaalde korting op een sponsortour.
Ik ben echt benieuwd of ik volgend jaar (als God het wil) wél in het vliegtuig richting Zuid-Amerika zal zitten?!

Edit: Deze week heb ik van Compassion te horen gekregen dat de manier zoals ze die handhaafden om als vrijwilliger te kunnen sparen voor korting op een sponsortour, is komen te vervallen sinds juli 2011. Helaas...

Alweer een week is er voorbij sinds mijn schoonzus, en Lief's oudste zus, is gearriveerd vanuit Angola in ons land voor een verlof van 6 weken.
Voor haar komst hebben we afgelopen zomer aan ons tuinhuisje gewerkt.


Vol trots liet (vooral) Job het tuinhuisje zien, en ze heeft er haar intrek genomen ;-) en meteen helemaal 'haar huisje' van gemaakt door nog meer van haar eigen spulletjes van zolder te halen en het verder in te richten, echt erg leuk!!


Lief had een week voor haar komst nog een mini-keukenblokje gemaakt bij het wasbakje en de boiler. Daaronder staat een camping-koelkastje, en daar heeft hij een kastje omheen gemaakt met een hardstenen blad erop waar het wasbakje in ligt. En P. heeft zelf van de week een (kleine) electrische kookplaat gekocht, die precies bruikbaar is in dat hoekje, zodat bijv. melk opwarmen ook kan als de houtkachel niet aan is.
Echt heerlijk om P. weer voor een tijd in ons 'familie-midden' te hebben ;-)

Hoe zou het voelen als God Zijn armen om je heen slaat...
De prachtige foto's in het filmpje brengen dat gevoel heel dichtbij...
Wat kan ik daar vaak onbeschrijfelijk naar verlangen....



Hier gelezen/gezien.

Een paar maanden hebben we het al in huis, gekregen van een meneer die het gratis op MP aanbiedt. Lief kende het nog van vroeger, dat hadden ze thuis ook wel eens gehad, ik had er bij Teunie van het blog 'Eenvoudig Leven' over gelezen, maar dat ging via poederzakjes geloof ik. De kefir die wij van de meneer thuisgestuurd kregen, zijn net kleine bloemkoolroosjes. Job was reuze benieuwd hoe of dat nu zou gaan. Nu zijn we een aantal maanden verder en drinkt vooral Lief elke dag een portie. Meestal met wat suiker er door, en/of wat (zelfgemaakt) dik vruchtensap of jam. Maar elke 2 á 3 weken verdubbeld de hoeveelheid kefir zich, we hebben al een paar keer weggegeven, maar nu is de kefir weer aan een splitsing toe ;-)
Nu dacht ik; misschien zijn er lezers die ook eens kefir willen uitproberen. Ik vond de aanpak van de meneer waar wij het van hebben gekregen, een goed idee om voort te zetten:

Wie belangstelling heeft voor de kefir, stuurt een mail naar mijn mailadres, dat kun je vinden in mijn profiel.
Daarin schrijf je dat je graag een portie kefir wilt, en ik stuur je dan mijn adres toe. Neem dan een klein formaat bubbeltjes-envelop (heet dat zo?) en schrijf daarop je eigen adres, plak er 2 postzegels op, en die envelop stuur je dan, in een normale envelop naar mijn adres. Ik stuur je dan een portie kefirkorrels toe, voldoende voor ongeveer 250 ml melk. (Op internet zijn de meningen verdeeld over hoeveel korrels je op een hoeveelheid melk moet gebruiken. Ik weet dat de kefirdrank in het begin nogal dun was toen wij begonnen, dan gebruik je de volgende keer wat minder melk. Is ie juist te dik (of te zuur) naar je zin, dan doe je er de volgende dag, als je 'oogst', meer melk bij dan de dag ervoor.)

Wat heb je nodig om kefir te maken?
- een weckpot of andere goed afsluitbare (luchtdichte) pot (niet van metaal)
- een plastic zeef of fijnmazig vergiet
(kefir korrels mogen niet in aanraking komen met metaal)
- een houten of plastic spatel

Lees hier een stap-voor-stap beschrijven over de bereiding van melk-kefir. Het is wel aan te raden om je wat in te lezen over melkkefir, zo is het nodig om te weten dat je de kefir niet elke keer moet afspoelen, dat de kefir niet tegen warm water kan, en dat je de weckpot met heet water schoon moet maken, maar liever niet met schoonmaakmiddel. Het is ook goed om te weten dat de kefir zuurder wordt naarmate je hem langer laat staan, en omdat het 'plantje' groeit, moet je steeds iets meer melk toevoegen, of een gedeelte weggeven/doen. Melkkefir is meestal ook geschikt voor mensen met een lactose intolerantie.
Kijk hier en hier voor meer foto's en informatie over deze melkkefir. Hier staan nog wat recepten, bijvoorbeeld een smoothie maken of pannenkoeken bakken met kefir ipv melk. En als je de kefir toch niet lekker vindt, kan je het altijd nog gebruiken voor een gezond melkkefir masker voor je gezicht of voeg een paar liter toe aan je badwater, en het resultaat is een zachte en soepele huid, volgens de laatste link. (ik heb dat nog niet uitgeprobeerd ;-)

Nou, wie durft ;-)

Bijna 4 jaar ben je nou, m'n kleinste meisje.
Een cadeautje was je.
En een cadeautje ben je.
Het oefenen op de kleuterschool vind je zó leuk, en gaat je zo goed af. En hoewel je ook nog een tijdje naar de peuterspeelzaal bent geweest, en ik dan ook ochtendjes alleen was, voelt het nu zo anders.
Nu voelt het zo 'bijna' en 'straks'...
Bijna 4 jaar, straks zal je zoveel minder bij me zijn.
Nog even, en dan begint weer een nieuw stukje 'loslaten'...
Tussendoor probeer ik die momentjes dat we nog samen zijn, jij en ik, vast te houden. Vooral door samen dingen te doen. En dat doe je zo graag.
Zo gingen we van de week, toen je de herfst al wel rook, maar het weer nog zomer-achtig was, 'herfst-nootjes' zoeken - volgens jou.


Dat deden we 'bij Jonathan' (op de begraafplaats).
Ik was stil, en keek - naar jou


Met je mandje in je handje drentelde je over de paadjes langs de graven.
Alsof het de normaalste zaak van de wereld is,
dat je daar nootjes zoekt.


Terwijl ik zo stilletjes naar je keek, moest ik denken aan het gedichtje op je geboortekaartje:
Er zullen handen zijn die je dragen
en armen waar je veilig bent
en mensen die je zonder vragen
zeggen dat je welkom bent.


Nog heel even,
dan begint dat nieuwe stukje 'loslaten',
maar onze handen en armen,
zullen er altijd voor je zijn.

Soms komt het (weer) zo dichtbij,
ook al ken je elkaar niet,
soms voelt het zo dichtbij,
ook al is het niet je eigen kind,
maar ik weet nog zo goed hoe het voelde,
dat grote gapende gat van gemis,
die pijn van verdriet in je hart,
om je kind.

Maar ook de dragende Vaderarmen onder je,
de meelevende armen van mensen om je heen,
de Troost,
van de Trooster.

Altijd raakt die herkenning me weer als ik er over lees bij lotgenoten, deze week las ik over 2 mooie baby-jongetjes, die na korte tijd bij hun ouders, naar hun hemelse Vader zijn gegaan.
Zac David en David Zacharias.
Zacharias betekent: 'Gevierd door God'.

Ik las bij Adéye die gebed vroeg voor Zac, en later het bericht dat hij veilig in Jezus armen is...
Daarbij stond dit lied, en ik voelde diepe ontroering en verwondering in m'n hart...in tranen luisterde ik het liedje via de link...

You give and take away
You give and take away
My heart will choose to say:
LORD, BLESSED BE YOUR NAME!
"Blessed be the name of the Lord." Matt Redman

Tijdens de zwangerschap van Zac was er geconstateerd dat Zac's hart niet goed was, en sinds die tijd hebben veel broeders en zusters in het geloof voor Zac gebeden, om een wonder, om een nieuw hart voor de baby. Kleine Zac overleed 21 uur na zijn geboorte.
Vandaag las ik op de blog van Adéye, een reactie die iemand op haar blog had achtergelaten:
'Adéye, toen ik afgelopen nacht aan het bidden was voor Zac's genezing, kreeg ik het gevoel dat er een wonder was gebeurd, maar een ander wonder. Misschien is Zac's leven tot zijn doel gekomen in de korte tijd dat hij op de aarde was, misschien is er een medisch medewerker tot geloof in Christus gekomen door het geloof van de familie van deze baby? Misschien werd een arts geleid om NIET te overreden tot een beëindiging van een zwangerschap (van een kindje met een beperking)? Ik weet het niet, maar ik voelde - en ik voel nu, dat er een wonder van andere aard is gebeurd. Niet het wonder waar we allemaal voor hebben gebeden -een gezond hart voor Zac- maar iets anders. Er gebeurt niets waar de Heer niet van af weet. Waar het op uitloopt weten we niet, maar als je het geloof en de liefde van de familie ziet, hoe kan het anders dan goeds zijn? Ze kunnen het nog niet weten, maar ... verbazingwekkende dingen zullen worden geplukt, in overvloed, vanwege hun geloof.'

Bij David Zacharias las ik: "Bij God is er geen risico, bij God is er een Plan." (geschreven een dag voor zijn overlijden)

Mijn hart gaat naar hen uit.

Slaap maar kindje, slaap maar zacht,
in de warme liefde van Gods hart.
't Is diezelfde liefde die mij troost, 't zelfde hart.
Dezelfde schoot, diezelfde armen om ons heen.
Door Hem zijn we toch weer ÉÉN!

Voor ons huis, ligt een kleine akker, een driehoekje, dat trouw bewerkt wordt door een boer een kilometer verderop. In de 8 jaar dat we hier wonen heeft hij er 2x aardappelen op gepoot (volgens mij) en de andere jaren zaait hij er tarwe op.
Zo'n uitzicht is voor mij een rijkdom op zich.
Behalve dat het 'vrij uitzicht' is, verandert het het hele jaar door. En ik vind alles mooi. Het is prachtig om die eerste groene waas boven het land te zien als de tarweplantjes net gaan groeien, dan worden het lange groene stengels die langzaam verkleuren naar goudgeel. Dan, in de nazomer, als het een poos goed droog geweest is, komt de boer met de combine (vorig jaar mochten we een poosje meerijden!) en in krap 2 uur is de akker kaal en kijken we uit op een stoppelveld. Dan is voor de kinderen de leukste tijd aangebroken, want dan mogen ze op het land spelen. De afgelopen weken hebben ze dat dan ook vaak gedaan, de korrels die ze nog vonden werden in een koffiemolen fijngemalen ;-) en met een beetje wind leent het land zich ook uitstekend om eens lekker te vliegeren.
Dat spelen op het land is helaas weer afgelopen, want vandaag werd het land omgeploegd.


En ik genoot ervan! (terwijl ik m'n ramen maar eens zeemde, dat was eh..best nodig ;-)
Prachtig zo'n metamorfose van stoppelveld naar keurige rijen donkere aarde.
En zo genieten we in alle opzichten weer van een fris uitzicht ;-)

...is de dag dat Loïs alvast haar eerste stapjes in de kleuterwereld zet...


Vanmorgen mag ze naar de kleuterschool!

"We beseffen maar zelden dat we zijn gezonden
om taken te vervullen die door God zijn opgedragen.
We handelen alsof we gewoon op aarde zijn gedropt
en moesten beslissen hoe we onszelf gaan vermkaen totdat we sterven.
Maar we zijn naar de wereld gezonden door God,
net zoals Jezus dat was.
Als we gaan leven vanuit die overtuiging,
zullen we al snel weten wat we moeten doen."

Henri Nouwen

De zomer loopt op z'n eind... en als ik buiten ben en door de tuin loop, zie en ruik ik de herfst al komen. Ook voor de tuin breekt er een rustperiode aan. Water geven is nu niet meer nodig ;-) De watertank die achter Job staat, zit boordevol met regenwater wat we opvangen uit de goot van het tuinhuis van de buren (met toestemming natuurlijk ;-) en daar hebben we wel gemak van gehad, ook al is het niet zo warm geweest van de zomer.
Afgelopen week hebben we een rode kool geoogst, waar we 2x met 8 personen van hebben gegeten. Gister had ik er een flinke ovenschotel van gemaakt, en nu staat er nog eentje in, maar die is wat kleiner. De komkommerplantjes (zie foto onder) zijn een beetje laat, dus ik heb niet veel hoop dat dat komkommertje nog wat wordt ;-) Volgend jaar koop ik maar meteen plantjes ipv zaadjes, want uit ons andere moestuintje (heb ik nog niet over geblogd, maar sinds dit jaar hebben we een dorp verderop nog een moestuintje aangelegd van 50m2 met een kas(je) erop) hebben we wel snack-komkommertjes kunnen oogsten, en die waren erg lekker, maar die stonden in de kas, en dan gaat het toch echt sneller.
Binnenkort ga ik met de kinderen het moestuintje helemaal leeghalen, op de peterselie, bieslook en aardbeienplant na, ik hoop dat die overblijven in de winter.
De kinderen hebben regelmatig de verdorde bloemkopjes afgeplukt, en de zaadjes gespaard. Voor volgend jaar...!

De perenpluk begon dit jaar vroeg (in onze regio) en zodoende startte met de eerste schoolweek van de kinderen, ook de perenpluk voor mij. Soms samen met vriendin A., maar ook pasten we op elkaar kids zodat de ander kon gaan plukken. De peren van onze bomen (zie foto) hebben we inmiddels ook geplukt en staan in een schone kelder opgeslagen. Vriendin A. begint nu aan haar laatste half jaar van haar opleiding, en dus pas ik weer 2 dagen in de week op hun kindje N. Tussendoor was Job nog jarig, hadden we nog een kinderfeestje (met 1 schoolvriendje en ons hele gezin naar het zwembad, en dat wás toch leuk!) en had ik een kennismakingsgesprek voor een nieuw oppaskindje van 9 maanden. Tot mijn grote vreugde besloot de moeder nog tijdens het gesprek dat ik de gastouder mocht gaan worden voor haar dochtertje. Daar ben ik heel blij mee, ik stond al jaren op de wachtlijst voor een jonger oppaskindje, maar er waren steeds geen aanvragen. Dus nu pas ik 2 dagen in de week op C., 2 dagen op N. en ook nog één dag voor- tussen- en naschools op R. Dat is eh... best even wennen voor mij, die net weer uit die dreumes-en peutertijd was, en nu heb ik op sommige dagen een baby en een dreumes tegelijk. Gelukkig is de perenpluk, start-vergaderingen van (zondag)school, controle en cursus mbt mijn gastouderschap weer achter de rug, want alles bij elkaar was dat wel een beetje te veel.
Volgende week maandagmorgen hoopt Loïs voor het eerst naar de kleuterschool te gaan (over een maand wordt ze 4 jaar) en dat geeft me een beetje een onwerkelijk gevoel, hoewel m'n dagen nu toch wel grotendeels opgevuld zijn met de oppaskinderen, merk ik dat ik het een 'leeg' idee vindt dat straks alle kinderen naar school gaan.
Nu de drukste weken weer achter me liggen, hoop ik weer meer tijd te vinden voor bloggen, ik heb nog blog-ideetjes genoeg!

"Hoe je wereld er ook uitziet,
God staat er middenin.
Hij woont niet ergens in een verafgelegen melkwegstsel.
Hij heeft zich niet terug getrokken uit de geschiedenis.
Hij is dichtbij gekomen.
Hij is betrokken bij ons dagelijks leven,
van carpools tot gebroken harten tot rouwkamers.
Hij is op maandag net zo dichtbij als op zondag.
Net zo dichtbij in het klaslokaal als in het kergebouw.
Net zo dichtbij tijdens de koffiepauze als tijdens de viering van het avondmaal."

Uit: 'Leven in zijn handen' van Max Lucado

Bron afbeelding

Rosalie schreef in reactie op mijn vakantiepost:

'Toch maakt het me een beetje verdrietig te zien dat vakantiekindje T uit Hongarije niet meer is geweest...geen veroordeling naar jullie toe hoor maar vraag me wel oprecht af wat dat met het jochie gedaan heeft.'

Toen ik haar reactie had gelezen, voelde ik meteen weer het verdriet dat ik voelde toen we de keus hadden gemaakt dat we Tibor in de toekomst niet meer in ons gezin zouden uitnodigen. Wekenlang heb ik me daar verdrietig om gevoeld, terwijl ik wist dat het de beste keus is voor ons gezin. Of het voor Tibor de beste keus is, weet ik niet, maar onze eerste verantwoording ligt toch bij ons gezin. Hier schreef ik vorig jaar ook al over, toen we als afsluiting zijn verjaardag hadden gevierd.
Nadat we Tibor vorig jaar na zijn 3 weken durende vakantie in ons gezin weer op de bus naar Hongarije hebben gezet, heb ik de weken daarna nog een paar keer contact gehad met een mevrouw van de stichting om nog wat dingen door te praten. Ik heb op papier gezet hoe de vakantie was gegaan en waar we allemaal tegen aan waren gelopen. Dat is naar het kindertehuis in Hongarije gestuurd waar Tibor is. Ik had gehoopt (en gevraagd) op een reactie, waarin met vertelde of zijn gedrag daar ook zo was, en hoe zij daar mee omgingen, wat handvaten voor een volgende vakantie, of in elk geval overleg daarover. Maar we hebben nooit wat gehoord.
De mevrouw van de stichting gaf ook aan dat een volgende vakantie 2 kanten op zou kunnen gaan; hij is dan weer een jaar ouder, en zijn gedrag kan dan positiever zijn geworden, maar het kan ook zo zijn dat het gedrag wat hij in de laatste vakantie vertoonde, verergerd. En omdat dat een trend was die we de laatste 2 jaar zagen, durfden we nog een vakantie niet meer aan. Het is niet alleen zijn vakantie, maar ook die van ons, en van onze kinderen. Daarin staan veiligheid, ontspannen samenzijn, samen dingen doen en genieten voorop, en dat alles was in de vakantie van 2010 ver te zoeken....

Nadat we hadden besloten dat we Tibor niet meer uit zouden nodigen, hebben we ook besloten dat we niet meer met deze stichtig wilden blijven, omdat we goede begeleiding en communicatie voor, tijdens en na zo'n vakantie belangrijk vinden (voor het vakantiekind en voor ons) en omdat het ophaalpunt bij deze stichting voor ons zo'n eind weg is. Voor Lief was de taalbarriere het grootste probleem. Ik ben nog eens gaan kijken op de site van Europa Kinderhulp, en die verzorgen ook vakantie's voor kinderen uit Nederland, België en Duitsland. We hebben ons in laten schrijven, en er zijn 2 vrijwilligers van Europa Kinderhulp bij ons op bezoek geweest. Toen we de vakantie-periodes bekeken, bleek dat voor dit jaar de vakantieperiodes van de kinderen uit de landen van onze keus heel ongunstig vielen voor ons; lees, volledig in Lief's vrije weken. Daarom hebben we dit jaar nog geen vakantiekind via Europa Kinderhulp uitgenodigd. In december zijn de vakantieperioden voor 2012 bekend, en dan gaan we bekijken hoe dat uitkomt.

En hoe zou het nu met Tibor (verder) gaan? Ik heb geen idee, maar ik denk nog vaak aan hem. Ik weet dat hij, heel waarschijnlijk, regelmatig naar een pleeggezin in Hongarije mag, om daar een weekend of vakantie door te brengen. Hoe zal hij gereageerd hebben toen hij vernam dat hij niet meer bij ons op vakantie mag komen? Hij zal zeker verdrietig zijn geweest, boos wellicht ook. Misschien zal hij het niet begrijpen. Hij zal zich gekwetst voelen denk ik. Aan de andere kant heb ik me tijdens de laatste vakantie vaak afgevraagd wát hij er nu werkelijk van vond om hier te zijn, of hij onze zorgzaamheid en liefde fijn vond, ik vroeg me af of het wel aan kwam, of hij het wel voelde....
Ik had het idee dat hij zich vaak afsloot. Ik besef dat dat vast niet voor niets zal zijn dat hij dat zo deed. Het is ook niet niets om in een groot kindertehuis op te groeien, zonder ouders, met alleen je 2 halfzusjes... wellicht is je afsluiten emotioneel de enige manier om daar (emotioneel) te (over)leven...
Ik hoop maar, als hij de 3 fotoboekjes doorbladerd met de foto's van zijn 3 vakanties in Nederland erin, dat hij de mooie herinneringen kan koesteren...