Wil je weten hoe'k je liefhad
In het jaar dat bijna achterligt
Hoeveel maal Ik als je moe was
Je gesterkt heb en weer opgericht
Hoeveel keer Ik bij je waakte
Zelfs als jij al uren vredig sliep
En hoe Ik je kon bereiken
Als jij angstig: "Vader, help mij!" riep?

Wil je weten of'k je zorgen
En je stille beden wel vernam
En waarom dat ene antwoord
Ondanks innig smeken nog niet kwam
Wil je weten of'k de namen
Die je Mij vertelde ook verstond
Of de schat die je moest missen
Boven in Mijn armen vreugde vond?

Wees eens stil en sluit je ogen
Zie je Mij niet duid'lijk voor je staan?
Als Ik zeg dat Ik je liefheb
Zijn dan nu veel vragen weggegaan?
Leg je hand maar in de Mijne
Dan leid Ik je heen door elk gevaar
En dit zul je steeds ervaren:
Ik ben bij je in het nieuwe jaar!

Per kwartaal door onze hoogtepunten van 2009...in woord en beeld...


A doll for Precious - zwemmen - Job - sneeuw - samen dansen - samen bouwen- muziek maken - veertje - weekendje weg - lachje - Job - concert Marcel en Lydia Zimmer - Allana's jaardag - appeltjes met kaneel - Lief - rollen van het duin - hartje - ijs - krokus - Tibors verjaardag - Sara - creatieve bruidstaart - strand - drietal - spaanse margrietjes.


Brommeren - varen - Sara's 4e verjaardag - lelietjes van dalen - chocoladepaashazen - koesteren - tuinieren - 1e Compassionschrijfkind John - moederdag - barbequen - bellen blazen - Pasen - jaardag nichtje Naomi* - voetje - wafels - schoonzus Petra uit Angola op verlof in NL - 1e tv opname dag - koninginnedag - bloesem - vader en zoon - strandmeisje - uitwaaien op het water - Sara in de wolken - blauwe druifjes - voorbereidingen voor de reis naar sponsorkind Jonathan in de Dominicaanse Republiek.


Druivenoogst - afscheid van juf Karina - Tibor uit Hongarije weer bij ons - kozijnen vervangen - zeilen - spelen in het zwembad - op bezoek bij Jonathan in de DR - rennen op de heide - kamperen in de caravan - tomatenoogst - varen in de Biesbosch - 2e Compassionschrijfkind Raihim - op bezoek bij Willy van Gekakel - reunie bij Compassion van de tv uitzending - vuurtje stoken - Sara en de muis - broer/zussen liefde - Job's 6e verjaardag - handje van Jonathan* - kamperen in de Belgische Ardennen - sponsor zoeken voor Anthony - perenoogst - Compassion brieven schrijven - naar 'De Vliegende Speeldoos.


Kaarsjes - roses of love - aardappels rapen - boterkoek - feestje - schaapje Sara - Izzie! - met opa naar het bos - Loïs 2 jaar! - schoenendoos actie - chocolademelk - Loïslachje - slapen - Compassionkerstkaartjes schrijven - 8 jarige trouwdag - kerststal - sneeuwpop maken - houtkachel - watervallen van Coo - 3e Compassionschrijfkind Swalehe - achterkamer klaar - naar het zwembad - Precious 9e verjaardag vieren - kerstster - in Plopsaland - sponsor worden van een Roemeense familie.

Vorig jaar tijdens de kerstnachtdienst van onze zustergemeente, hoorde ik voor het eerst het lied 'Mary did you know'. De volgende dag schreef ik dit in een dagboek:

"....maar ik werd zó geraakt door dit liedje. Beeldde me in hoe dat geweest moet zijn voor Maria, en voor Jezus. Wat heeft Hij toch ongelofelijk veel voor de mensen overgehad toen Hij naar de aarde kwam... en wat heeft Maria veel geloof gehad!!
Tranen in mijn ogen als ik steeds het zinnetje 'Mary did you know, that your babyboy...' dat woordje babyboy en dan vaak Maria op het filmpje met haar baby in haar armen, deed me veel aan Jonathan* denken. Op het lijstje hier in de kamer met zijn foto in, staat 'Special baby boy'... en hoe het op dat moment samen kan qua gevoel weet ik niet, maar feit is dat ik hem miste als ik dat hoorde, en mijn verdriet voelde tegelijk met mijn grote dankbaarheid naar Jezus toe dat Hij zoveel voor mij heeft overgehad!"

De combinatie van de tekst van het liedje met beelden uit Jezusfilms is zo treffend. Wat heeft Hij veel voor ons mensen over gehad. Alles. Het filmpje kijkend, zie ik alleen maar Zijn grote liefde voor de mensen. Hoe Hij ze genas, te eten gaf, ze aan kijkt, en met en tegen ze sprak. Hoe klein Hij zich maakte dat Hij een baby werd.
En dan Zijn Majesteit. Alles op aarde was (IS!) ondergeschikt aan Zijn macht. Hij liep over het water en stilde de storm. De dood treed terug op Zijn woord.
En dat is dan nog maar een filmpje....

Kerst... Jezus kwam... met Zijn liefde en majesteit, met 1 missie: de mensheid redden!



Korte Nederlandse vertaling van het achtergrondliedje bij het filmpje:

Maria, wist je dat jouw kind eens over water zou lopen?
Dat Hij onze zonen en dochters en ook jou zou bevrijden?
Het kind dat jij het leven schonk
zal binnenkort jou het leven schenken.

Dat hij de blinden het gezicht weer terug zou geven en een storm door Zijn hand zou doen verstillen?
Wist je dat Hij heeft gelopen waar engelen hebben gelopen?
En dat je, toen je een kus op Zijn gezicht gaf, God hebt gekust?

De blinden zullen weer zien en de doden zullen opstaan.
De lammen zullen lopen en de stommen zullen het Lam prijzen.

Wist je dat jouw kind de Heer van de Schepping is en op een dag over alle natiën zal regeren?
En dat Hij hemels' perfecte Lam is?
Wist je dat het slapende kindje dat je nu vasthoudt de machtige God is?

Bron: http://www.ikjk-challenge.nl/lyrics/mary-did-you-know.html

-klik-....'Het uur van de waarheid'....-klik-

Volgens mij is het lang geleden dat er zo'n dikke laag sneeuw is gevallen. Prachtig was het, zowel om naar te kijken als om in te spelen ;-)
Samen met de kinderen had ik de eerste dag al een sneeuwpopje achter gebouwd, maar papa deed het nog eens dunnetjes met ze over.
En, wat een lol, hij maakte er een voor ons huis, zodat we de sneeuwman goed kunnen zien staan en het net lijkt of hij bij ons naar binnen kijkt. Lief en de kinderen met de manshoge sneeuwpop werden een spontaan fotografeerobject van mensen die langs kwamen lopen om hun honden uit te laten ;-)
Loïs kwam al snel naar binnen met koude handjes en samen keken we achter het glas naar papa, Job en Sara die de sneeuwpop afmaakten met een wortel, spruiten voor de ogen en takken voor de armen. En de muts van papa. En lol dat ze hadden ;-)
Toen begon het sneeuwballen gooien, en werden wij ook 'bekogeld'. Toen de buurman voren kwam zag ik de twinkeling in Lief z'n ogen en ik wist al hoe laat het was ;-) en jawel, een sneeuwbalgevecht was geboren. Job bleef maar gooien, ook toen Lief en de buurman nog even stonden te praten.

Nu is de sneeuw hier al aan het dooien en vooral langs de wegen is het een vieze boel. Maar, het land waar ons huis op uitkijkt is nog mooi wit ;-)
Maar vanaf nu zal het vooral bij kijken blijven, want er mee spelen gaat niet meer, je wordt er veel te nat van.
Maar...het was geweldig!

Jezus zegt dat Hij hier van ons verwacht
dat we zijn als kaarsjes; brandend in de nacht
En Hij wenst dat ieder tot Zijn ere schijn,
jij in jouw klein hoekje, en ik in 't mijn...

Voor wie nog niet zo in de kerststemming was, zal dat nu toch wel komen met die laag sneeuw die er nu in ons landje ligt!
De kinderen vinden het geweldig!
Vanmorgen ben ik er met Loïs op de slee op uit getrokken, en hebben we nog een kleine sneeuwman gemaakt in de tuin ;-)

Na een tijdje kreeg ze toch wel koude voetjes en handjes, en gingen we binnen bij de houtkachel op warmen.
Ze kroop op het bankje, ik legde lekker een fleecedekentje over haar heen, en toen ik later even keek...was ze vertrokken naar dromenland ;-)

-Zie je 'beh', haar onafscheidelijke schaapje liggen? Als je goed kijkt zie je z'n snuitje van tussen haar armpjes steken-

Vanavond is het kerstfeest vieren op de basisschool van Job en Sara, ze zijn al helemaal in de stemming zo. Een heerlijk begin van de kerstvakantie met deze sneeuwpret!

Vandaag was een dag die vól was van happiness voor mij. Vanmorgen nog wat mail weggewerkt, het hele huis gestofzuigd en de was gedaan, pakte ik de video camera erbij, om Loïs eens te filmen als ze 'sinterklaas' zegt en poesje mauw zingt. Dat doet ze nl zo lief. En ik weet van Job en Sara dat zulk soort dingen zo geweldig zijn om later terug te zien. Ze wilde niet helemaal mee werken, maar er staat toch wat op.
Nadat ik met Loïs nog lekker een frisse neus had gehaald buiten was het tijd om Job, Sara en ons oppaskind D. op te halen van school.
Nadat we een boterham hadden gegeten, was het tijd om te vertrekken naar de peuter/kleuterdansles waar Sara wekelijks heen gaat. Ze vindt dat heel leuk, ondanks dat ze er geen één kindje kende in het begin. Het is zo'n 12 minuten rijden met de auto, en met 4 kinderen altijd een heel gedoe eerlijk gezegd, maar omdat ze het zo leuk vindt houden we het gewoon vol ;-)
En vandaag, mochten de mama's er een les bij blijven om te kijken. Dat leek me erg leuk en ik had de video camera meegenomen om wat op te nemen. Tot mijn grote opluchting mochten Loïs, Job en D. ook gewoon deelnemen aan het dansuurtje, want ik had er van te voren al een zwaar hoofd in dat die 3 kwartier stilletjes langs de lijn zouden toekijken.... dat is dus gewoon niet mogelijk!
Ik heb heel erg genoten van het kijken naar (en meedoen met) de kinderen. Sara kende alle liedjes en spelletjes natuurlijk al en deed heel enthousiast mee, met Loïs in haar kielzog, die ook alles na deed, en dat was vaak erg komisch.

Daarna weer iedereen aan kleden, in de auto, D. thuisbrengen en naar huis. Daar ging ik voorbereidingen treffen om een pizza te maken. Elke week vraag ik aan het begin van de week als ik boodschappen ga doen; en, wat zullen we nog eens eten van de week?
Iemand roept dan steevast 'kipkerrie!!!', een rijstgerecht met kipkerrie saus die ik zelf maak met ananas en perzik erin. Dan roept Job vaak lasagne maar bijna altijd zeggen Job en Lief wel een keer; pizza!! Maar omdat ik dat zoveel werk vind doe ik dat meestal alleen in een weekend. Maar nu had ik een uitzondering gemaakt ;-)
Ik maakte dus het deeg, dat een half uur moet rijzen en ondertussen bakte ik het vlees en de groente die erop moet. Toen de pizza in de houtkacheloven stond begon ik aan de rauwkostsalade. Sara pelde de eieren, dat doet ze graag ;-)
Toen Lief thuis kwam kon hij zo aanschuiven, en smaakte alles heerlijk!

En ondertussen staan m'n roosjes er nog net zo mooi bij als toen ik ze kreeg van 't weekend!

...het zien van deze rode rozen...


....bracht 'ons' liedje uit onze verkeringstijd in m'n gedachten...

De kerstdagen staan voor de deur, maar voor duizenden ontslagen Thaise en Filippijnse arbeiders van het wereldberoemde lingeriemerk Triumph wordt het geen warm feest. Arbeiders en vakbondsvertegenwoordigers zijn naar Europa gekomen om aandacht te vragen voor de rechten van de mensen die tot voor kort luxe bh's en slips in elkaar naaiden.

In juli raakten ruim 3600 arbeiders hun baan kwijt door massaontslagen bij drie Thaise en Filippijnse fabrieken – waar vakbonden het sterkst vertegenwoordigd zijn. Triumph geeft aan dat deze maatregelen nodig zijn door de economische crisis. Maar volgens de arbeiders gebruikt Triumph de crisis als excuus om de vakbonden monddood te maken. “De productie is uitgebreid naar een fabriek in Noord-Thailand, waar geen vakbond is”, aldus Jittra Cotshadet van de Triumph International Thailand Labour Union (TITLU).

Triumph heeft de economische noodzaak niet hard kunnen maken, en niet tijdig en transparant onderhandeld met de bonden. Hiermee schendt Triumph internationale normen, waaronder ILO conventie 158 en de OESO-richtlijnen voor multinationals. Om aandacht voor te vragen voor deze zaak reizen arbeiders en vakbondsleiders uit de Filippijnen en Thailand deze weken door Europa. Op 17 december zijn ze in Nederland.

Meer info: www.schonekleren.nl

Hier kun je checken of bekende kledingmerken en -winkels bijdragen aan een eerlijkere kledingindustrie.

De afgelopen 2 jaar had ik een boom gekocht. Een 'kerstboom'. Eígenlijk heeft dat hele ding niks met het kerstverhaal te maken, maar goed, je kunt alles zo symbolisch maken als je zelf wil......of toch niet?
Het optuigen vonden de kinderen geweldig. En daar stopte het dan ook mee. Ja en Sara moest heul veul discipline opbrengen om per dag maar 1 kerstkransje eruit te eten. ;-)
Dit jaar besloot ik: tot opluchting van Lief geen boom. Maar om toch wat op te tuigen te hebben (is dat een zin?) knipte ik wat takken uit de den uit onze tuin en zette die in de rode vaasjes, en jawel, Job en Sara hingen de takjes vol met hun knutseldingetjes, Israël-sterren, de fotolijstjes en kleine kerstballetjes. Die fotolijstjes vinden ze elk jaar erg leuk om hun foto van vorig jaar in terug te zien. Job hing het lijstje met het fotootje van Jonathan* erin in zijn tak 'want Jonathan* hoort bij mij, he mam?'.

Verder heb ik 'iets' met rood. En met hartjes. En sterretjes natuurlijk. Dus kocht ik een doosje kleine rode kerstballen en bij de Xenos deze geruite hartjes en sterretjes. En die worden dan heel subtiel overal aangeknoopt, in/aangehangen en neergelegd ;-)

Morgen is de 9e verjaardag van ons sponsorkind Precious uit Ghana.

Een goede reden om vandaag een tulband te bakken en samen met Sara mooi te versieren. Nou, die vindt dat geen straf hoor ;-)
En omdat de (bijna) jarige zelf natuurlijk niet aanwezig is, mag Sara de 9 kaarsjes uitblazen, en maak ik er een foto van om aan Precious te sturen komende maand.

Als het goed is heeft Precious onze verjaardagsgift weer ontvangen, en daarvan zal ze waarschijnlijk nieuwe kleren en/of schoenen krijgen voor haar verjaardag.

Twee jaar geleden was ik op zoek naar een kerststalletje. Eentje, die leuk was, niet te groot, en waar de kinderen mee konden spelen, en liefst van hout, zodat ie niet zo makkelijk kapot kan gaan. Lang heb ik gezocht, en bij babywalz vond ik er zo eentje. Ik heb even gezocht, en volgens mij is ie in Nederland niet meer leverbaar ;-(
Maar hier een link naar een andere site waar het stalletje ook te krijgen is voor 19.95 euro: kerststal.

Toen we vorige week de kerstspullen naar beneden haalden, ontfermde Sara zich meteen over de kerststal. Een poos is ze er zoet mee geweest...

Toen ik na een tijdje ging kijken moest ik wel grinniken om hoe ze het had neergezet, de stal stampvol met mensen en dieren die een blik in het kribje willen werpen, terwijl een ezel en het kameel zich buiten te buiten gaan aan een hapje palmboom ;-)

".... dat de herders tot elkaar spraken: Laten wij dan naar Bethelehem gaan om te zien hetgeen geschied is en ons door de Here is bekend gemaakt. En zij gingen haastig en vonden Maria en Jozef, en het Kind, liggende in de kribbe..."
- Lucas 2: 15, 16-

Gebouwd door Job.
Onze een-eiige 'lone-twin'....

M'n happiness van vandaag is een middagdutje. Samen met Loïs. Op de bank. Onder een dekentje. En zij, net als baby destijds, liggend op mijn borst. Samen met haar speen en schaapje was ze zo vertrokken. Heerlijk zo lekker warm en zo lief! En natuurlijk heb ik zelf ook nog even een oogje dichtgeknepen ;-)
En toen begon m'n happiness nog maar, want ik pakte het boek erbij wat ik zondag van m'n schoonzus kreeg. Zondag was ik er meteen in begonnen, (terwijl de kinderen om me heen speelden) en ik zei later nog tegen Lief: 'Hmm, het is niet wat ik verwacht had, maar ik zal het nog eens pakken op een rustiger moment, misschien scheelt dat.'
En ja, dat scheelde. Het boek 'De werkelijke waarde van een vrouw' gaat in op waar ik na het lezen van het vorige boek, gebleven was. En verdiept dingen waar ik op dit moment erg mee bezig ben.
Het is erg persoonlijk geschreven, en de schrijfster haalt veel bijbelteksten aan en beschrijft eigen ervaringen.
Ik heb het nu 'uitgelezen', maar ik ga het deze week nog een keer lezen, en wil er dan nog dieper in duiken en mee aan de slag...

"De werkelijke waarde van een vrouw ligt niet in de talenten en mogelijkheden, die God haar gegeven heeft, maar in haar trouw om ze te gebruiken tot eer van de Meester."

Lisa Bevere in 'De werkelijke waarde van een vrouw'.

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat, sinds de dagen zich december mogen noemen, de kerstliedjes al klinken hier in huis.
Mijn favoriete cd is 'Een boom vol kerstliedjes' van Elly en Rikkert.
Anders dan de titel van het album doet vermoeden, staan er hele mooie liederen op over de enige echte boodschap van kerst.
En mijn favoriete nummer van die cd is 'Als je veel van iemand houdt'... om de prachtige tekst en de lieve stem van Elly die het zingt...



Als je veel van iemand houdt
Geef je 't mooiste wat je hebt
Da's heel gewoon
Omdat God van mensen houdt
Gaf Hij 't mooiste wat Hij had
Zijn eigen Zoon
Hoe ik ook denk hoe ik ook denk
Een mooier geschenk ken ik niet
Hoe ik ook denk hoe ik ook denk
Een mooier geschenk ken ik niet

Als je veel van iemand houdt
Geef je 't mooiste wat je hebt
Da's heel gewoon
En de wijzen brachten goud
Mirre en wierook voor het kind
Als eerbetoon
Hoe ik ook denk hoe ik ook denk
Een mooier geschenk ken ik niet
Hoe ik ook denk hoe ik ook denk
Een mooier geschenk ken ik niet

Als je veel van iemand houdt
Geef je 't mooiste wat je hebt
Da's heel gewoon
En als jij de Heer vertrouwt
Leg je leven in Zijn hand
Hij is Gods Zoon
Hoe ik ook denk hoe ik ook denk
Een mooier geschenk ken ik niet
Hoe ik ook denk hoe ik ook denk
Een mooier geschenk ken ik niet

Met veel plezier heb ik bij Willy haar 30 days of happiness gevolgd, en na dag 15 dacht ik; dat 'stokje' neem ik over als zij haar 30 days of happiness af heeft.
En nu Willy een paar dagen terug haar 29e day of happiness heeft geblogd, vind ik het tijd om het stokje over te nemen ;-)
In 30 days of happiness wil ik 30 dagen stil staan bij iets wat die dag een gouden randje gaf. Iets wat me blij maakte, wat me raakte, of waar ik van genoot.
Ik zoek dat in elke dag, en ik wil dat nu in '30 days of happiness' delen...

Vandaag bracht de post me een envelop van Compassion. Daarin zat de informatie van mijn nieuwe schrijfkind waarover ik gister werd gebeld. Het is een 14 jarige jongen uit Tanzania. Swalehe heet hij.
Gister had ik meteen mijn profiel op Our Compassion ge-updated.(dat is een soort hyves/facebook van Compassion, waar, als je je aanmeld met het email adres dat bij Compassion bekend is, de foto van je sponsorkind(eren) in je profiel komt te staan)
Toen had ik z'n koppie al gezien. En z'n blik. Hij kijkt wat onzeker de camera in...
Vandaag kreeg ik de foto in m'n handen, en briefpapier om hem meteen te kunnen schrijven, en kan zijn foto worden toegevoegd aan m'n 'Compassion-wall-of-fame' hier aan de muur ;-))

Een paar weken geleden kwam er op de Christelijke AP maillijst (over opvoeden) een boekentip voorbij, die me wel interessant in de oren klonk, dus ik ging naar Bol.com om meer informatie. De titel is 'De juiste verzorging en voeding van echtgenoten', geschreven door de Amerikaanse Dr. Laura Schlessinger.

Omdat het boek niet zo duur was, en het me leuk leek om eens te lezen, bestelde ik het maar meteen.
Toen ik het eenmaal thuis had, heb ik het in een paar dagen uitgelezen. Het is wel lekker Amerikaans geschreven trouwens hoor. Het heeft me veranderd en veel nieuwe inzichten gegeven.

Dr. Laura Schlessinger heeft een radioprogramma in de VS waarin zij adviezen geeft over huwelijksproblemen. Ze neemt geen blad voor de mond, (daar hou ik van!) en in het boek staan heel veel dialogen die in haar radioprogramma gevoerd zijn. Juist die voorbeelden vind ik leuk om te lezen, maar ook soms (schokkend ;-) herkenbaar.
Mijn beeld van mannen, en wat zij nodig hebben/graag willen/in elkaar zitten is danig veranderd. Ten positieve, trouwens. Lief slaakt al weken zuchten van verlichting omdat ik hem zo goed en zo snél, begrijp enzo ;-)
Ik heb, voor mij zelf, ingezien in hoe een grote mate het 'feminisme' gezeteld is in de maatschappij, familie, vrienden, kennissen, en vooral...in mijn hoofd. En hoe weinig feministisch God is, Hij heeft nl exprés mannen en vrouwen andere kwaliteiten gegeven. Waarom? Zodat, als ze het goed doen, elkaar aan kunnen vullen.
Ik had er vaak moeite mee dat ik voor de maatschappij 'niet mee tel' omdat ik geen baan heb buitenshuis. (Want gastouder-zijn wordt alleen door de belasting als 'baan' gezien. ;-) Ik voelde me vaak klein worden als mensen er naar vroegen 'of ik nog werk' en keek op tegen moeders die wel een goed betaalde baan hebben.
Maar door het lezen van dit boek ben ik dingen weer in z'n perspectief gaan zien.
Want wat is nu belangrijk?
-'Wat is voor God, naast je gezin op de eerste plaats, belangrijk?' vroeg iemand in een eerlijk gesprek aan me.
'Ehm, dat je de talenten die God je gegeven hebt, goed gebruikt'.
-'Juist ja. En dat kan op allerlei manieren, en een (betaalde) baan is daar één van. Eén.'

Got it.

(En toen hij me vervolgens een vraag stelde; 'Als je mag kiezen; een betaalde baan in bijv. de kinderopvang of .... (en hier noemde hij een bepaalde tak van (vrijwilligers) werk in de kerk), wat kies je dan?'
En toen zei ik meteen, wat m'n gevoel zei. Namelijk, dat laatste. We keken elkaar aan en schoten in de lach.)

En dan hebben Lief en ik er natuurlijk veel over gepraat. Lief is erg blij met dat boek. Zegt dat ik in de afgelopen jaren geen 10 euro zó zinvol heb besteed, dus dat zegt wel genoeg denk ik. Want de titel van het boek heeft dat ook bewerkstelligd in onze relatie.
En Lief zei toen iets, wat ik nooit heb geweten. Wat ik nog nooit zo heb bekeken. Omdat ik geen man ben. Natuurlijk.
Hij zei, dat hij er trots op is dat ik thuisblijfmama ben. Ja echt. Hij is daar trots op. Trots. Om allerlei redenen trouwens. Ik heb hem een tijd lang aan zitten staren. Kijk, dat, toen we kinderen kregen dat zo samen hadden besloten dat ik thuis zou blijven, omdat kinderopvang geen optie voor ons was, en het best te doen moest zijn van 1 loon, dat wist ik wel. Maar trots, dat is toch wel een stapje verder...bedacht ik me...
En toen dacht ik; als hij daar nou trots op is, waarom zou ik dat dan niet zijn? ;-)
En die leuke baan buitenshuis, die komt wel weer als de kinderen groot zijn! ;-)
Misschien.
Misschien niet.

Als laatste nog een stuk uit het boek:
'Ik moet zeggen dat het keerpunt zich aandiende toen ik u op de radio hoorde, Dr. Laura. U sprak met een vrouw die zat te mokken over futiliteiten. U vroeg haar: 'Zorgt je man goed voor je gezin? Zijn je kinderen gezond? Mag je bij hen thuisblijven?' enz. Ze beantwoordde al die vragen positief. Toen zei u: 'Houd dan op met dat gezeur! Je weet niet meer wat dankbaarheid is.'
Het was of God me bij mijn schouders beetpakte en zei: 'Hallo! Dat gaat over jou!' Op dat moment zat ik in de auto en dankte ik God ter plekke voor mijn echtgenoot en al zijn kwaliteiten. Sindsdien doe ik bewust moeite om de volgende dingen te doen:

* God danken voor zo'n fantastische vent, en ik noem dan specifieke kwaliteiten op waarvoor ik dankbaar ben.

* Dagelijks manieren zoeken om een zegen te zijn voor mijn man (proberen erachter te komen wat hem plezier doet, stilstaan bij zijn behoeften enz.)

* Mijn menstruatiecyclus bijhouden en mezelf er tijdens mijn mensturatie aan herinneren dat de gevoelens die ik dan heb niet echt zijn, er niets over zeggen en ze voorbij laten gaan.

* Boeken, tijdschriften en tv programma's vermijden die gaan over hoe je huwelijk, gezin en en echtgenoot zouden moeten zijn, bewust moeite doen om dankbaar te zijn voor wat ik heb, en niet de mensen om me heen willen veranderen.

* Verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen emotionele welzijn; stress vermijden, niet te veel hooi op mijn vork nemen en daarover vervolgens klagen en contact houden met vrienden met een positieve invloed.

* Me richten op het creëren van een gezellige thuishaven voor mijn gezin en eraan denken dat dit mijn hoogste roeping en verantwoordelijkheid is, en van eeuwige waarde. Hoe vaker ik dat doe, hoe gelukkiger en tevredener ik ben.

En dat laatste geldt ook helemaal voor mij. Voor mij was het boek een eyeopener op veel punten, voor wie er nog (privé)vragen over heeft of het wil lenen, mail me maar ;-)
Meer info over het boek en voor bestellen, kijk hier.

(Tip voor de Sint:
hier te bestellen.
Maat 20.5.
En die prijs is voor u vast een lachertje.
Hoop ik.)

Tja, eigenlijk is het erg, de kamer is nog niet eens helemaal af, en ik zit alweer over de keuken te denken ;-)
Toen ik vorige week Irma's post las waar ze haar Venz blikje liet zien, ben ik in een streep door naar MP gesurfd om te kijken of er daar eentje op stond.
Ik kan me nl herinneren dat wij vroeger jaren uit zo'n roze blikje hagelslag op ons brood hebben gestrooid. Heel wat keren heb ik die versjes die erop stonden gelezen, en gezegd welk ik het leukste plaatje vond.
En kijk; ik vond er een! En zelfs ook nog een blauwe, de deal was snel gemaakt ;-)


En kijk eens wat ik ook nog tegen kwam toen ik aan het rondsnuffelen was op MP bij de keukenspulletjes:

Oude bakvormpjes voor cakejes, of voor pudding. Ze zijn zooo lief en zo mooi verpakt! Echt leuk om zoiets uit te pakken ;-)
Nu ga ik volgende week eerst nog maar eens verder om de achterkamer helemaal af te maken. Hopelijk krijgen we de kamer helemaal af deze winter, en kunnen we komend voorjaar in de keuken beginnen!

Een jongetje keek naar zijn oma die een brief aan het schrijven was. Op een gegeven moment vroeg hij: ‘Oma, schrijf je een verhaaltje over wat wij samen hebben meegemaakt? Of schrijf je misschien een verhaaltje over mij?’ Zijn oma stopte met haar brief, glimlachte, en zei: ‘Ik schrijf inderdaad over jou. Maar belangrijker dan de woorden die ik schrijf, is het potlood waarmee ik schrijf. Ik zou willen dat je later, als je groot bent, net zoals dit potloot wordt.’ Het jongetje keek nieuwsgierig naar het potlood, maar kon er niets bijzonders aan ontdekken. ‘Maar het is een gewoon potlood, niets speciaals!’ ‘Het is maar hoe je ernaar kijkt. Het potlood heeft vijf bijzondere dingen die jou – maar dan moet je ze wel onthouden – tot iemand zullen maken die altijd in vrede zal leven met de wereld:
Ten eerste: Je zult misschien grootse daden verrichten, maar je mag nooit vergeten dat er een hand is die jou leidt. Deze hand noemen we God, en Hij zal je altijd leiden volgens Zijn wil.
Ten tweede: Af en toe moet ik stoppen met schrijven, om de punt te slijpen. Daardoor heeft het potlood een beetje pijn, maar het wordt er wel scherper van. Dus je moet wat pijn kunnen verdragen, het maakt je tot een beter mens.
Ten derde: Als je met een potlood schrijft, kun je altijd uitgummen wat je fout schreef. De les is dat corrigeren wat we gedaan hebben niet slecht is, maar belangrijker is om rechtvaardig door het leven te kunnen gaan.
Ten vierde: Het belangrijkste van het potlood is niet het hout of de buitenkant, maar het grafiet dat erin zit. Dus, wees steeds bezorgd om wat er binnen in je gebeurt.
Ten slotte, het vijfde wat een potlood bijzonder maakt: hij laat altijd een spoor achter. Besef goed dat alles wat je in je leven doet, sporen zal achterlaten en probeer je daar voortdurend van bewust te zijn.’
(Paul Coelho – Als een rivier)

Deze zet ik speciaal op mijn weblog voor jou, m'n vriendin Elina.
Omdat ik weet dat je dit lied zo mooi vindt en het zo speciaal voor je is.

...en God zal Zich (dan) 'omwille van Zijn heilige Naam'
voor Israël inzetten...
-Ezechiël 36:22-

(Bron: www.israelbasar.com)

Onlangs kwam er op de maillijst van tweelingengeltjes (maillijst waar mama's met elkaar mailen die 1 of 2 van een tweeling hebben verloren) een tip voorbij over sieraden.
Veel mama's hebben zo'n armband in zilver of goud met kinderkopjes er aan met de namen (en event. data) van hun (overleden) kind(eren) er op. Anderen laten een tattoo zetten.
Sommigen laten een foto van hun kind(eren) in zilver of goud laseren en dragen dat aan een ketting. Er is heel veel op dat gebied.
Maar Suzan mailde een tip over de site van String of Charms. Ik ging natuurlijk even kijken, en inderdaad zijn het hele mooie en originele sieraden.
Voor mensen die niet van 'standaard' houden ;-)

Bijzonder aan deze serie vind ik ook dat ze ook een vlinder in het assortiment hebben. Er zijn veel mensen die voor hun miskraam, ongeboren, of als baby overleden kindje een vlinder als symbool hebben of gebruiken.
Zo kan je dan een armbandje samen stellen met een vlinderbedeltje dat het overleden kindje symboliseert, en daarnaast rondjes of hartjes van de kinderen waar voor je wel mag zorgen.

Waar ik ook onlangs achter kwam, is de site van Make a memory. Een ongelofelijk mooi initiatief! Want "deze stichting heeft als doelstelling het op ideële grondslag maken van foto's voor familie van ernstig zieke, stervende of overleden baby's en kinderen."

Ik kwam er achter toen ik via via een keer op de vlindersite van Babet* kwam. 3 maanden geleden werd dat prachtige meisje samen met haar een-eiige tweelingzusje Diede geboren. Maar Babet* is een paar uur voor de geboorte overleden...
Ik bekeek de foto's van de meisjes, en met name een foto bracht me tranen in de ogen...
Een foto waar beide meisjes op te zien zijn en waar Diede ligt te kijken naar haar zusje Babet*... (als je op de site op foto album klikt is het het album 'Babet' de 4e foto)
Echt zo ontroerend mooi. Zo troostend als je zulke mooie foto's als (enige!) herinnering aan je kindje overhoudt... het is tegelijkertijd troostend en triest...
Voor de ouders zijn er geen kosten aan verbonden.
Alle vakfotografen zetten zich vrijwillig en belangeloos in voor de stichting.
Een prachtig initiatief, waarvan ik hoop, mijn lieve lezers, dat het nooit op uw pad zal komen dat u hen nodig zult hebben, maar ik deel deze post omdat ik daarmee hoop dat Make a memory weer wat meer bekendheid krijgt.

...deed ik vanmorgen als eerste de weekboodschappen samen met Loïs. En het regende zo hard, ook al waren we met de auto, doornat kwamen we thuis.
Ik ruimde de boodschappen op, en met de stromende regen tegen de ramen vond ik het tijd om kaarsjes aan de steken in de huiskamer...

Deze heb ik onlangs bij Intratuin gekocht. Ik kom daar bijna nooit (vind het allemaal zooo mooi, maar zooo duur ;-) maar nu had ik nog verjaardagsgeld te besteden en ik wilde graag wat leuks voor in de vensterbanken ;-)
Nu liggen er nog herfstspulletjes in de glazen potten, maar binnenkort doe ik er kleine kerstballen in. (En van de zomer schelpen ofzo. Dat varieren vind ik erg leuk.)

Zulk weer vraagt er natuurlijk ook om om meteen de houtkachel aan te steken. We hebben sinds kort nieuwe manden voor naast de houtkachel.
Nou ja, nieuw zijn ze niet. Ze zijn al tientallen jaren oud denk ik en hebben gefungeerd als fruitmanden tijdens de pluk vroeger. Vorig jaar waren we bij de opruiming van een oud schuurtje bij een kennis, en daar stonden nog veel van die manden op dat schuurzoldertje. Ze zagen er niet uit, maar wij wilden ze toch graag meenemen, en dat was goed. Maanden hebben ze in de schuur gestaan, tot ik besloot dat ik ze graag binnen wilde hebben. Micha heeft ze voor me schoon gemaakt en in de lijnolie gezet. De handvaten zijn niet helemaal meer heel, en we hebben ze ook niet meer helemaal schoon gekregen van al die jaren hard werken ;-) maar dat geeft niet, dat maakt ze alleen maar meer bijzonder vind ik.

Ik had al een beeldje van de serie Willow tree, een vader met kind op schoot. Zo bijzonder omdat Micha heel vaak zo zat met Job.
Van ons verjaardagsgeld heb ik er nog een paar bijgekocht, en dit is er een van. Ik dacht dat het een man en vrouw waren, maar toen ik ze thuis kreeg, bleek dat niet zo te zijn, want volgens mij hebben ze allebei een jurk aan. Dat vind ik wel jammer, maar ik vind hem nog steeds heel mooi. Ik vind de houding van die 2 mensen zo ontroerend. En herkenbaar, ik voel me altijd zo heerlijk geborgen als ik zo bij Micha sta ;-)

En toen heb ik m'n schrijfspullen gemaakt en ben met een kop warme chocolademelk aan tafel gekropen om een begin te maken met de november envelop met brieven aan onze sponsor/schrijfkinderen van Compassion.

Zomaar 'es wat uitspraken die ik bijgehouden heb de afgelopen jaren van de kinderen, erg leuk om terug te lezen:

Job was stout geweest. Hij had nl met een pan gegooid naar Damian, omdat die iets had wat hij wou hebben. Mag niet. Als papa Job 's avonds naar bed brengt, praten ze er nog over. Job zegt dat je ook niet met stenen mag gooien. Papa antwoordde dat dat zeker niet mag, en haalde iets aan uit de bijbel waar ze ook stenen gooiden, ik denk dat hij op de steniging doelde van Stefanus ofzo.
Maar Job zei: Ja, en Goliat ging ook dood, toen David een steen gooide.....en dan erachter aan: he...die mocht wél met stenen gooien!!!!

Eh...ja...dat lijkt tegenstrijdig zeg....
'Maar Goliat spotte met God, en dat wordt gestraft.'

Job: (triomfantelijk) Ja!

***

Ik lees het verhaal voor uit de bijbel van het verloren schaap. Als het uit is, vraagt Job: 'Houdt de herder dan het meest van Saartje?' (Zo heet het weggelopen schaapje in het verhaal)
Ik antwoord: 'Nee, de herder houdt van alle schaapjes even veel'.
Job zegt: 'Waarom maar even?'

***

Mama doet Job in bad.

'Mama, wil jij liever een jongen of een meisje zijn?' (Net of ik dat nu nog voor het kiezen heb)
'O, ik vind het wel leuk om een meisje te zijn hoor.'
'Waarom dan?'
'Nou, ik vind het wel leuk dat er babytjes in mijn buik kunnen groeien.'
Hij denkt even na.
'Ja mama, want als je liever een jongen ben, dan kan je dat zeggen, want de Heere God doet éérst je hoofd maken, en dan je buik, en dan je benen....en dán kan je kiezen....en anders sloopt de Heere God je gewoon weer!'

'Juist ja...'

***

Sara mag een hapje van Loïs haar koekje, ze vraagt eerst of Loïs daar al een hapje had gedaan, maar toch proeft ze dan.
Met een vies gezicht geeft ze het koekje weer terug en zegt: 'Bah, hij is sabbelig'

'Een mens maakt deel uit van het geheel dat wij 'heelal' noemen, en is beperkt in tijd en ruimte.
Hij ervaart zichzelf, zijn gedachten gevoelens als iets wat losstaat van de rest - een soort optisch bedrog van het bewustzijn.
Deze toestand is een soort gevangenis die ons beperkt tot onze eigen verlangens en tot het liefhebben van een paar mensen in onze directe omgeving.
We moeten ons ten doel stellen onszelf uit die gevangenis te bevrijden door de cirkel van ons medeleven uit te breiden tot alle levende wezens en tot heel de natuur in al haar schoonheid'.

Albert Einstein.

Toen ik vorig jaar via de weblog van Jikke terecht kwam op de site van 'Het Winterkoninkje' las ik haar verhaal over het ontstaan van haar webshop. Ze is ook moeder, en heeft ook een een-eiige tweeling gedragen waarvan er eentje in de moederschoot is overleden.
Van Jikke kreeg ik toen eens zo'n lieve kleine foetus opgestuurd met een prachtig kaartje... zo ontroerend lief...
Ik keek eens in haar webshop en was meteen verliefd op het lichtdragertje wat ik daar zag. Ook de lieve Chinese (geluks)schoentjes vond ik schattig, en ik nam me voor als Anke een meisje zou krijgen dat ik ze voor haar zou kopen. Nu had ik ze dus besteld, en ik had die schattige lichtdragertjes meteen maar meebesteld.
Toen ik het pakje thuis kreeg zag ik al snel dat de schoentjes wel heel klein zijn. Ik had me niet gerealiseerd dat het voor premature babytjes was...
Ze zijn wel heel schattig, maar toen ik Izzie zondag in de kerk nog zag, weet ik zeker dat zij die nooit zal passen meer. Gelukkig maar natuurlijk, want dat is een teken dat het goed gaat met Izzie, en dat ze goed groeit!
De lichtdragertjes waren vreselijk lief verpakt, in een doosje, en toegedekt met een zacht 'dekentje', liggend in bloemblaadjes, en ze zijn net zo schattig als op het fotootje.

Benodigdheden:
1 rode paprika, fijn gesneden
1 ei
1 tl oregano
peper, zout
ong. 200 gr (rund)gehakt
klein uitje, fijn gesneden
geraspte kaas
Roomboterbladerdeegplakjes (= zonder slecht E nr ;-)
Muffin vormpjes/blik

Leg het bladerdeeg op het aanrecht zodat het kan ontdooien.
Bak het gehakt bruin, en bak de fijngesneden paprika en ui mee. Voeg de kruiden toe. Laat het mengsel wat af koelen en roer daarna het ei erdoor.

Snij een plakje bladerdeeg in vieren, en rol een zo'n stukje uit met een roller, net als Lois ;-) Doe het plakje dan in een muffinvormpje/blik, net als Job. Druk het lichtjes aan. (Let op: ik heb siliconen vormpjes gebruikt die hoef je niet in te vetten)
Vul de vormpjes vervolgens met het mengsel en strooi de kaas erover. In een voorverwarmde oven zouden ze op 200 C na 15 minuten ongeveer gaar moeten zijn.
(Ik heb ze in de oven van onze houtkachel gebakken, en dat is daar niet mee te vergelijken)

*******************

Daarna heb ik ze nog een keer gemaakt, maar dan met appel-rozijn vulling. Gewoon een appel geschild, wat rozijnen er bij, een pietsie suiker en citroensap erover, en een flink beetje kaneel, en de oven in. Daarna bestrooid met poedersuiker! Hmmm!

De school van Job en Sara doet dit jaar ook mee met de schoenendozen actie van Edukans, een leuk initiatief waarbij je een schoenendoos vult met schoolspullen, klein speelgoed en toiletartikelen voor een kind in een arm land. Je kon losse spulletjes meegeven voor in de schoenendozen op school, en/of een eigen schoenendoos maken, waarbij je de 'verzendkosten' (van 5 euro per doos) helemaal zelf moet betalen.
We hebben voor allebei gekozen ;-)
Job en Sara hebben erg hun best gedaan om de doos te versieren, en Sara heeft er nog een persoonlijk 'geschreven' briefje in gedaan ;-)


De kerstkaarten van Compassion voor onze 3 sponsorkinderen had ik ook binnen gekregen, heb ik gister voorzien van een persoonlijke (engelse) tekst van mij, en ik had nog wat ruimte over gelaten voor de kinderen.
Sara heeft er een poppetje op getekend bij alle 3, en toen ik aan het afwassen was, nog wat krulletjes gekrabbeld, wat wel jammer was want nu was er niet meer zoveel ruimte voor Job, maar toch zag ik hem na een tijdje ook op het kaartje schrijven. Toen ik bij hem ging zitten zei hij: 'Kijk mama, ik schrijf de woordjes die ik geleerd heb erop!'
En dat vond ik erg leuk, ik heb in mijn brieven die ik in september aan de kinderen heb geschreven, gevraagd of ze voor Job willen bidden omdat hij naar groep 3 ging, en dan ging leren lezen, schrijven en rekenen, en ik dacht dat hij dat vast wel moeilijk zou gaan vinden. Gelukkig gaat het goed met Job in groep 3, en kunnen we dat nu ook zo aan onze sponsorkinderen laten zien!
Loïs heb ik er met (doorzichtige) groene verf er net wat op laten verven. Nu nog drogen en dan zijn ze klaar om verstuurd te worden naar Jonathan, Noemi en Precious!

Er was een koude maartse wind, toen de dokter de kamer van Diana Blessing binnenliep. Ze was nog draaierig van de operatie.
Haar echtgenoot David, hield haar hand vast terwijl zij zich gereed maakten voor het laatste nieuws.
Die middag had Diana, 24 weken zwanger, wegens complicaties een keizersnee ondergaan en er was een dochtertje geboren: Dana Lu blessing.

Met 1 pond, 9 ons en slechts enkele cm was ze zeer prematuur.
Desondanks klonken de woorden van de arts als een bom:
Ik denk niet dat ze het gaat halen, zei ze zo vriendelijk als het kon.
Slechts 10% kans dat ze door de nacht heenkomt, en zelfs dan, als ze door een wonder het haalt, zal haar toekomst er erg naar uitzien.
Vol ongeloof luisterenden Diana en David naar de uitleg van de arts:
Zij zou nooit lopen, nooit praten, misschien blind zijn. waarschijnlijk verlamd en mentaal een achterstand hebben.
Zij hadden zo lang gedroomd over een dochter in hun gezin.
Nu zou binnen uren, hun droom ten einde zijn.
Maar toen de eerste dagen voorbij waren, kwam er nog meer bij. Ze konden Dana nog steeds niet aanraken; zij konden hun baby niet tegen de borst houden en hun liefde overdragen.
Alles wat zij konden doen, was bidden, opdat God dicht bij het kleine meisje zou zijn.
Geen moment was Dana opeens sterker aan het worden.
Maar terwijl de weken voorbij gingen, kwam ze voorzichtig wat aan en werd sterker.
Toen Dana 2 maanden oud was, mochten haar ouders haar voor het eerst vasthouden.
En weer 2 maanden later, terwijl de artsen steeds vertelden, dat de overlevingskansen bijna nihil waren, mocht Dana naar huis, net zoals haar moeder voorspeld had.
5 jaar later, was Dana een klein pittig meisje met glinsterende ogen,en een wil om te leven.
Zij vertoonde geen tekenen van geestelijke achterstand; zij was alles wat een kind kon zijn.
Op een winderige middag in de zomer van 1996 zat Dana op de schoot van haar moeder in een parkje waar haar broertje Justin
baseball aan het spelen was.
Zoals gewoonlijk, was Dana aan het kwebbelen, toen ze plotseling ineens stopte en zei: 'Ruik je dat?'
Diana rook en antwoordde: 'Ja, het ruikt naar regen'
Dana sloot haar ogen en zei weer: 'Ruik je dat?'
En haar moeder zei: 'Ik denk, dat we straks nat worden. Het ruikt naar regen.'
Dana schudde haar hoofd, raakte haar schouders aan en vertelde: 'Nee, het ruikt naar Hem, het ruikt naar God toen ik met mijn hoofd op Zijn borst lag.'
Tranen kwamen opzetten,toen Dana opsprong op met de andere kinderen te gaan spelen.
Voordat de regen begon, hadden de woorden van haar dochter al bevestigd, wat de Blessingfamilie, in hun hart, al hadden geweten.

Tijdens de lange dagen en nachten van die eerste 2 maanden van haar leven, toen zij nog te gevoelig was om haar aan te raken, had God haar tegen zijn borst gehouden en het was Zijn geur die zij zich zo goed herinnerde....