kostas

Ο Όσιος εδώ και λίγο καιρό πλέον, επιβεβαιώνει την Αγιότητά του μέσα από την βαθύτατη Ανθρωπιά του.

Ο φόβος για την πραγματικότητα.
Ο φόβος για την επόμενη μέρα.
Ο φόβος για τον φόβο.
Τελικά, κρατά πολύ το υπαρξιακό κενό και δεν ξέρω αν πρέπει να αρχίσω να κολυμπάω ή να αφεθώ εντελώς.

Ομίχλη. Πυκνή και όμορφη, μέσα σε πεδιάδα ενώ νυχτώνει. Κάπου πάνω από τη Φλώρινα, σχεδόν στα σύνορα.
Φώτα πορείας και φώτα ομίχλης. Καμία μουσική.
Δυο ταμπέλες : "Προσοχή. Διέλευση αρκούδων".
Περίεργη μυρωδιά για χιλιόμετρα. Κάτι ανάμεσα σε τζάκια και βουστάσια. 
Νομίζω ότι οι Έλληνες στα σύνορα μιλούν ελληνικά με σλαβική προφορά.
Το απαραίτητο στρατόπεδο. Ναι, όλα μου θυμίζουν έργα του Αγγελόπουλου.
Λίγο πριν στα Bitola. Ο καπιταλισμός της πατρίδας έχει αξιοζήλευτη παρουσία στη γείτονα χώρα.
Μάλλον άσχημη πόλη, με όμορφες λεπτομέρειες.
Η επίσημη προπαγάνδα πανταχού παρούσα, με τόσο βλακώδη τρόπο που δεν πείθει ούτε ηλίθιο. Σιντριβάνια-άστρο της Βεργίνας, μπρούτζινο άγαλμα του Φιλίππου Β΄ στο κεντρικότερο σημείο, παντού κοκκινοκίτρινες σημαίες και δώσε  του Μακεδονία και πάλι Μακεδονία.
Ένα μικρό γυφτάκι ζητιανεύει και το προσπερνώ. Ακόμη με πονά.
Φτήνια για μας, φτώχεια γι΄αυτούς.
Χιονόνερο και κρύο, πολύ κρύο. Γευστικότατη κουζίνα. Μπαράκια και καφετέριες που σε κάνουν να νομίζεις ότι ο χρόνος γύρισε στα ΄70ς.  
Πίνουν νερό στη θέα και στο όνομα του Ευρώ-μάλλον δεν ξέρουν ότι ως σκληρό νόμισμα, πονάει και τσούζει πολύ.
Φάτσες σχεδόν ελληνικές-δηλ.άσχημες. Χριστιανοί ορθόδοξοι, ακόλουθοι του παλαιού ημερολογίου.
Βλακωδώς μία ώρα πίσω. Έτσι στις 5 παρά το απόγευμα ήταν ήδη σκοτάδι.
Παντού ταμπέλες στα ελληνικά για οδοντίατρους, κομμώσεις και πλυντήρια αυτοκινήτων.
Θέλω να πάω ξανά.

Καπνίζω πολύ. Υπερβολικά πολύ. Είναι στιγμές που ενώ έχω μπουχτίσει, συνεχίζω ακάθεκτος.

Αυτή η πουτάνα και πολυεπίπεδη κρίση με έχει ρίξει απίστευτα-είμαι στα όρια της κατάθλιψης εδώ και καιρό. Παραδόξως, επιπλέω ακόμη μέσα στη λίμνη με τα σκατά.

Δεν μπορώ να θυμηθώ από πότε τα Χριστούγεννα και το συνολικό υπερκαταναλωτικό και ευπρεπισμένο κοινωνικά πνεύμα(κουραμπιέδες, μαζώξεις σε σπίτια, χάχανα και αρλούμπες, εμετικά τραγουδάκια και κατατονικές μουσικούλες, δώρα του σκασμού, οικογενειακά τραπέζια με παραγεμισμένες, ατυχείς, γαλοπούλες ρούχα, ρούχα και άλλα ρούχα, ρεβεγιόν σε σικάτα εστιατόρια και λοιπά κουλά) μου τη δίνουν στα νεύρα σε σημείο παροξυσμού. Θυμάμαι πέρσι να ρεβεγιονάρω σε υπερσικάτο μπαρ-εστιατόριο με το ζόρι. Ήθελα να τους πλακώσω όλους στα χαστούκια μέσα στη χυδαία ευδαιμονία τους, ενώ παραδίπλα κάποια τζάνκια θα σούταραν την τελευταία τους δόση σε παραπήγματα και οι άστεγοι θα προσπαθούσαν να μην παγώσουν στα πεζοδρόμια.(φυσικά, ως δειλός, το μόνο που έκανα, ήταν να προσποιούμαι χαρά κι εγώ και τίποτα άλλο...)

Πείτε με και προληπτικό, αλλά δεν βλέπω την ώρα να φύγει το 2013.

Το πρωί ταξιδεύω για βόρεια Ελλάδα. Δεν έχω κέφι, δεν θα είμαι με την καλύτερη δυνατή παρέα(για την ακρίβεια η μόνη παρέα που θέλω, είναι ο μικροπρεπής εαυτός μου και κανένας άλλος).Μπορεί και να περάσω καλά, θα δείξει.

Με εκνευρίζουν πολύ οι άνθρωποι που έχουν βεβαιότητες-περισσότερο και από τα δίποδα που το μόνο που ξέρουν είναι μάμ, γαμήσι, κακά και νάνι. Ιδεοψυχαναγκαστικά σχεδόν, αλλά σίγουρα με συνέπεια, για τους άθεους είμαι χριστιανός, για τους χριστιανούς αγνωστικιστής, για τους φασίστες κομμουνιστής και για τους κομμουνιστές βολεμένος αστούλης.Για τους βαρβάτους είμαι αδερφή, για τις αδερφές είμαι μαλακισμένος straight, για τις γυναίκες είμαι μυστήριο και για τα μυστήρια, εύκολη λύση.

Βαριέμαι, πάω για ύπνο.

Καλά ψώνια.

Σαν κι απόψε, έκλεισες από δω τα μάτια, αφήνοντάς μας παγωμένους.
Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι αμέσως τα άνοιξες εκεί απέναντι κι έγινες ξανά, σε πείσμα του χρόνου που δε σε καταδυναστεύει πια, το κορίτσι που ήσουν, το κορίτσι που δε γνώρισα, και που γελούσε και μαχόταν, πολύ πριν με γεννήσεις.
Δεν ξέρω ποιους συνάντησες και είδες. Ξέρω όμως ότι αγκάλιασες πάλι τη Μαρία μας.
Κι αυτό μου φτάνει.

204 Μήνες

887 Εβδομάδες

6209 Μέρες και Νύχτες

149.016 Ώρες

8.940.960 Λεπτά

536.457.600 Δευτερόλεπτα

17 Χρόνια


Παγωμένα και σταματημένα σ΄ένα διαρκές Παρόν,με ευτυχισμένο  Παρελθόν και με ανύπαρκτο Μέλλον.

Είναι από τα σπάνια.Απ΄αυτά όμως που σε κάνουν να σκέφτεσαι που είσαι καλύτερα,στην πραγματικότητα ή μέσα σ΄αυτά.
Φυσικά για μένα δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα εδώ και 17 σχεδόν χρόνια: μέσα τους είμαι πολύ καλύτερα-κι ας μην είναι πάντα χαρούμενα.Μου φτάνει που είναι ποτισμένα από ευτυχία μέσα στην παράλογη παραδοξότητά τους.Που είναι γεμάτα ζωντνά πρόσωπα και κάποιες φορές γυρισμένα πίσω στο χρόνο,στους καιρούς της άγριας και εκτυφλωτικής μας νιότης.
Το δύσκολο είναι μερικές ώρες μετά.Η μνήμη προσπαθεί να κρατήσει την αύρα που αφήνουν,όμως αυτά την παίρνουν πίσω.Και μένεις και πάλι στο κενό...

Κάθε μέρα και απογοητεύομαι περισσότερο με τις βόλτες μου στο διαδίκτυο.
Άνθρωποι αμόρφωτοι, ή ημιμαθείς (ακόμη χειρόετερα), που βλέπουν τον κόσμο μονόπλευρα και φανατικά,επιβάλλουν αρρωστημένες απόψεις, με εμετικό τρόπο.
Τραβούν τα βυζιά τους για το κυβερνητικό τρίο-στούντζες,αλλά ταυτόχρονα τους ενοχλεί ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε σε γελοίες λεπτομέρειες που μεγαλοποιούν, είτε γιατί τους κάθεται βαρύς για τα καλοεξασκημένα αστικά κωλομέρια τους.
Από την άλλη πλευρά, βλέπεις κάτι συνιστώσες να ξεχνούν οτι είναι αξιωματική αντιπολίτευση και να μιλούν με τρόπο που σε γυρνά σε μικρά αριστερά σχήματα του ΄70...
Στο κοινωνικό πεδίο τώρα, τα πράγματα αγριεύουν για τα καλά.Έχει εκρποσώπους πλέον στη Βουλή ο υπόγειος φασισμός των περισσοτέρων και αυτό ρίχνει τα προσωπεία ευπρέπειας ή αναγκαστικής υποκρισίας προς χάριν της κοινωνικής ομαλότητας.Το δυσώδες plebus,δείχνει τα σαπισμένα δόντια του με αναίδεια και ακόμη χειρότερα, γεμάτο επιθετικά,ακατέργαστα και μισάνθρωπα ένστικτα.
Στον αντίποδα αυτών, κάτι αντιδραστρικοί και νευρωτικοί κουλτουριάρηδες - της γνωστήν επί του καναπέως διανοήσεως- όπου φρίττουν με όσα γίνονατι σήμερα και προσπαθούν να ρίξουν κι άλλο λάδι στη φωτιά, υποστηρίζοντας ακραίες θέσεις και νευρωτικούς , ατάλαντους καλλιτέχνες που θέλουν να γίνουν γνωστοί ( και να πιάσουν την καλή..) μέσα από την προκλητικότητα και μόνο.
(εδώ βαριέμαι να συνεχίσω,σκέφτομαι ότι πρέπει να αγοράσω και κάτι λάμπες,γι΄αυτό την κάνω....)

Τώρα που τα σχόλια τελείωσαν κι ο κόσμος αραίωσε.Τώρα που οι περισσότεροι κοιτούν αλλλού και οι κοινωνικές παράμετροι έπαψαν να έχουν την περιοριστική βαρύτητα που είχαν,τώρα λοιπόν,ήρθε ο καιρός να γράψω μόνος και για μένα.Λιγότερο προσεχτικά,σαφώς πιο απελευθερωμένα και με κοινό ελάχιστο-εώς καθόλου!