[go: up one dir, main page]

Saturday, March 24, 2012

Arte Povera.




Galina Ulanova.
Γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου του 1910 στην τσαρική πρωτεύουσα και έφυγε από τη ζωή αυτή στις 21 Μαρτίου του 1998 στη μετά-σοβιετική Μόσχα.
Στο ενδιάμεσο διδάχθηκε χορό από τη φημισμένη Agrippina Vaganova,αλλά και από τη μητέρα της που ήταν μπαλαρίνα στα Αυτοκρατορικά Ρωσικά Μπαλέτα
Άνθρωπος με απλότητα,πειθαρχία και πηγαία καλοσύνη,αλλά κυρίως ένα φυσικό ταλέντο που θέλησε η ίδια να το καλλιεργήσει και να το εξυψώσει στις ακρώριες της Τελειότητας, η Galina, έγινε μια πολύ καλή ηθοποιός, αλλά κυρίως η σημαντικότερη μπαλαρίνα του 20ου αιώνα.
Άνθρωπος σεμνός και παθιασμένη κομουνίστρια, πέρασε της ζωή της λιτά, υπηρετώντας την Τέχνη του χορού, αγγίζοντας και εκφράζοντας τα πλέον βαθιά νοήματα αυτής της υψηλής και αρχέγονης τελετουργίας που με την κίνηση μεταμορφώνει τον άνθρωπο και την ψυχή του.
Έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο και κέρδισε την αποδοχή σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.
Απαρνήθηκε πλούτη και δελεαστικές υλικές προτάσεις για χάρη της Ιδεολογίας της.
Έγινε δασκάλα και μετέδωσε την Τέχνη της.
Ως τις τελευταίες της μέρες, συνέχισε να ζει στο μικρό διαμέρισμά της στη Μόσχα,που σήμερα έχει μετατραπεί σε Μουσείο αφιερωμένο στη Μνήμη και στο Έργο της.
Ανάμεσα στους πολλούς που την λάτρεψαν,σταχυολογούμε τα παρακάτω:

Evgeny Mravinsky: Η εικόνα της Ulanova-ευγενής,εύθραυστη και σοφή-ρίζωσε στην καρδία και την μνήμη μου για πάντα,από τα νεανικά μου χρόνια. Κάθε ανάμνησή της, κάθε συνάντηση με την Τέχνη της,είναι πάντα για εμένα μια ταραχώδης ευτυχία.Την ευχαριστώ γι΄αυτό και ευγνωμονώ το Πεπρωμένο που την έστειλε ανάμεσά μας.

Margot Fonteyn: Δεν τολμώ καν να αρχίσω να μιλώ για την τέχνη της Ulanova-είναι τόσο υπέροχη! Παραμένω άφωνη απέναντι στην μαγεία της. Τώρα ξέρω πια τι έχουμε χάσει.

Maya Plisetskaya: Η Ulanova δημιούργησε το δικό της στιλ και το δίδαξε σε εμάς. Εκπροσώπησε μια Νέα Εποχή, μια καινούργια Αρχή στην Τέχνη με τα δικά της μοναδικά σημάδια.Όπως ο Μότσαρτ, ο Μπετόβεν και ο Προκόφιεφ, είχε το ταλέντο να σηματοδοτήσει την Εποχή της.
Ήταν ένας Άγγελος και χόρεψε σαν Άγγελος.

Maurice Béjart: Η Galina Ulanova, είναι η μπαλαρίνα που κατάφερε να εντρυφήσει στα πιο βαθιά μυστικά της Τέχνης της. Κατόρθωσε να ενώσει τα πλέον μύχια συναισθήματα σε μια αδιαίρετη ενότητα με την κίνηση του σώματος.


Rudolf Nureyev: Μόνο αυτή, η μεγαλύτερη μπαλαρίνα παγκοσμίως, παραμένει ακλόνητη στις προσωπικές της επιλογές. Πάντα λιτή και σεμνά ντυμένη,απορροφάται από το χορό Απόλυτα και παραμένει αδιάφορη και ανεπηρέαστη από τις παρασκηνιακές ίντριγκες.Η εσωτερική της δύναμη και η ποιότητα του χαρακτήρα της, ερμηνεύουν το γιατί παραμένει καθαρή και ανέγγιχτη από την καθημερινή φθορά στο Θέατρο.


Στο παρακάτω βίντεο, η Ulanova διδάσκει πως η αμορφία της Ψυχής,γίνεται χορός και Τέχνη.

Monday, March 12, 2012

Καταμεσής.




Σήμερα κατά τις 10.
Φανάρι στην αρχή της Αλεξάνδρας που μου σπάει τα νεύρα συχνάκις.
Χαζεύω τον κόσμο γύρω μου μέσα στο κρύο και στη γενικότερη κατήφεια. Ξαφνικά παγώνω.
Στ΄αριστερά μου,επάνω στο διάζωμα,μια ηλικιωμένη ετοιμάζεται να περάσει το άλλο μισό του δρόμου. Ντυμένη φτωχικά,κρατά στο δεξί της χέρι έναν ορθοπαιδικό κηδεμόνα και ψιλο-κουτσαίνει. Γυρίζει το κεφάλι της στ΄αριστερά και κάτω με μια κίνηση τουλάχιστον ευγενική.
Από το χέρι αυτό κρατά το λουράκι του σκύλου της.
Ο σκύλος,ένας χαμηλόσωμος,μαλλιαρός και μαύρος μούργος,την κοιτά στα μάτια.
Ετοιμάζονται να διασχίσουν την άνοδο.
Ο σκύλος έχει ένα μόνο πίσω πόδι-κι αυτό παράλυτο. Σίγουρα μερίμνησε και τον πήγε σε γιατρό.
Το θέαμα που αντικρίζω για δευτερόλεπτα είναι συγκινητικό και ακραία μοναδικό.
Στο σκυλάκι έχουν εφαρμόσει από τη μέση του και κάτω μια ειδική κατασκευή-απλή και εύχρηστη. Δύο ρόδες από καροτσάκι λαϊκής,με την απαραίτητη μεταλλική συνδεσμολογία επιτρέπουν στο ζωντανό να κουνά τα μπροστινά του πόδια και να μετακινείται με τις ρόδες. Διασχίζουν το δρόμο σκυφτοί και οι δύο.
Θέλω να τραβήξω φωτογραφία,αλλά τα αισθήματα της στιγμής το απαγορεύουν ως τουλάχιστον άηθες και προσβλητικό για το παράδοξο αυτό ζευγάρι της μοναχικότητας.
Σχεδόν ντρέπομαι για τα προβλήματά μου-που δεν είναι ούτε λίγα,ούτε απλά. Πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να παρκάρει το αυτοκίνητο,να βγει έξω και να πει και στη γηραιά κυρία μια καλημέρα και να χαϊδέψει για λίγο το ταλαίπωρο,στωικό ζώο-αλλά το φανάρι ανάβει πράσινο,η πουτανοαλεξάνδρας δεν έχει πουθενά χώρο για στιγμιαία στάθμευση και το εσωτερικό κριτήριο ευαισθησίας και αλληλεγγύης μου,είναι (πάλι) αδύναμο...



Τρεις ώρες μετά στο Νοσοκομείο.
Μιλώ στο τηλέφωνο με "θεούσα"-αυτές των εκκλησιαστικών και παρεκκλησιαστικών οργανώσεων που σιγά-σιγά γερνούν εν παρθενία και φθίνουν ως φαινόμενο.
Ακούω μια φωνή ζεστή,ευπρεπισμένη,με τέλειο συντακτικό και καλοδιαλεγμένες λέξεις που δεν προκαλούν,δεν κάνουν επίδειξη,αλλά δίνουν στ΄αυτιά και στο μυαλό του συνομιλητή τη βεβαιότητα ότι η κουβέντα έχει νόημα και ζεστασιά.
Τη ρωτώ για τη ζωή της.
Στα 70 κάτι,συνταξιούχος του δημοσίου,με δύο πτυχία,ένα της κλασσικής Φιλολογίας και ένα της Νομικής.Γηροκομεί την υπέργηρη και κατάκοιτη μάνα της-γι΄αυτό και δεν μένει σε αδελφότητα.
Γεννήθηκε σε κάποιο μακεδονίτικο χωριό. Σχολείο ξεκίνησε στα 14 και έκανε τις τάξεις του δημοτικού δυό-δυό.Στη συνέχεια Αθήνα για σπουδές,οργανωσιακή αδελφότητα και δουλειά.
Εκ γενετής ΤΥΦΛΗ-όλα όσα κατάφερε,τα πέτυχε με ανείπωτες δυσκολίες,με Μνήμη εξασκημένη να αποθηκεύει και να ανακαλεί λειτουργικά κάθε στιγμή και με τη γραφή Μπράιγ-"έχω μια τεράστια βιβλιοθήκη σπίτι μου,όλα σε Μπράιγ" μου είπε με μια δόση κοριτσίστικής παιδικότητας κάποια στιγμή."Και με πίστη στο Θεό" συμπλήρωσε...
Ήθελα να της πω ότι θέλω να την γνωρίσω από κοντά και να της δώσω ένα φιλί στο μάγουλο-φυσικά οι εσωτερικές απαγορεύσεις μου, έκαναν την παρόρμηση να μην εκφραστεί....