Στο μικρό μας μυαλό, έχει αποτυπωθεί η "ασφαλής" και "ευτυχισμένη" εκδοχή των εορτών προς τιμή του υπερκαταναλωτισμού.
Αναπαράγουμε με εκπληκτική πιστότητα σενάρια του Χόλιγουντ και των διαφημιστών για το ΠΩΣ πρέπει να είμαστε και ΤΙ πρέπει να κάνουμε αυτές τις " Άγιες" Μέρες.
Ανταλλάσσουμε συνταγές για τη γέμιση της γαλοπούλας και για το πως θα γίνουν πιο τραγανά τα μελομακάρονα,κανονίζουμε διακοπές σε "μουράτα" μέρη, ψωνίζουμε μέχρι τελικής πτώσεως κάθε τι που αναγράφει τιμή επάνω, στολίζουμε τα σπίτια μας με φροντίδα εφάμιλλη αυτής που είχε η μαντάμ-Παρί όταν στόλιζε το μπουρδέλο της στα "Κόκκινα φανάρια", κανονίζουμε "ψαγμένες" εξόδους σε χλιδάτα μαγαζιά,-έτσι για να δείξουμε ότι είμαστε "κάποιοι" και μη μας πάρει η απελπισία της ασημαντότητάς μας από κάτω- ανταλλάσσουμε ευχές και δώρα με αγαπημένα πρόσωπα - και μόνο,προσπαθώντας ψυχαναγκαστικά να αυτοπεισθούμε ότι γύρω μας και μέσα μας υπάρχει ευτυχία.
Όμως...
Δεν υπήρξαν ποτέ Χριστούγεννα γι΄αυτή...
Σήμερα,στη θέση της μια άλλη, χ ι λ ι ά δ ε ς άλλες.
Δεν περιμένουν Χριστούγεννα,δεν έχουν καμιά ελπίδα.
Δεν περιμένουν Χριστούγεννα,δεν έχουν καμιά ελπίδα.
Περιμένουν μόνο τη δική τους σειρά.
Στους δρόμους κάθε μεγαλούπολης που σέβεται τον εαυτό της,εκατομμύρια παιδιά ζουν και πεθαίνουν,χωρίς οικογένεια,χωρίς στοργή,μη ξέροντας τι θα πει αγάπη,χωρίς τίποτα- εκτός από φόβο.
Τα Χριστούγεννα για αυτά είναι άλλη μιά κρύα εποχή με παράξενα φωτισμένες βιτρίνες και δρόμους.
Τα Χριστούγεννα τους είναι παγωμένα κι ανέλπιδα.
Στους δρόμους,μόνο καταφύγιο είναι η εγκληματικότητα κι ο εαυτός σου.
Κι όταν είσαι παιδί, το να επιβιώσεις είναι το ίδιο με το να φαντάζεσαι ένα ταξίδι στ΄άστρα-ανέφικτο,ψεύτικο και μακρινό όνειρο...
Κάποια παιδιά,μακρυά από τον "υγιή"-ή αλλιώς τυχερό- μέσο όρο,δίνουν τη δική τους μάχη για τη ζωή.
Από ένα καπρίτσιο του ανασυνδιασμού των γονιδίων ή από ατυχία να εκτεθούν σε επικίνδυνους παράγοντες,βλέπουν τα φώτα της ιλαρής πόλης από το παράθυρο ενός νοσοκομείου.
Δεν πεινάνε,δεν είναι στους δρόμους,όμως η ζωή τους είναι μετρημένη....όπως κι οι ελπίδες τους.
Και το χαμόγελό τους ένα ηχηρό χαστούκι στη δική μας αναλγησία,αδιαφορία και απονιά.
Η κοινωνία του πλουτισμού τέτοιες μέρες φορά τα καλά της.
Λάμπει από μια ψεύτικη χαρά,λατρεύει ένα μιαρό καταναλωτισμό και στο βωμό του σπαταλά τόσα όσα θα έκαναν τον κόσμο μας διαφορετικό, έστω και λίγο ανθρώπινο.
Σαν την πουτάνα στολίζεται και χαίρεται-για τον εαυτό της πάντα.
Ξορκίζει τη δική της εφήμερη ύπαρξη,κοιτώντας το μαγικό της καθρέφτη που με μιάς εξαφανίζει με το μαγικό ραβδί της ασπλαγχνίας κάθε "μουντζούρα" της "βιτρίνας" της.
Χριστούγεννα του "εγώ".
Χριστούγεννα αγέννητα ακόμη.