kostas

Από τη Χορωδία της Metropolitan Opera, μια ανεπανάληπτη ερμηνεία στο χορό των Εβραίων σκλάβων, από το Nabucco του G.Verdi.

Ένας τυπάκος στο Youtube,έκανε το παρακάτω σχόλιο: " This is the chorus sung by the Greek, Spanish, Portuguese, Irish slaves of the European Central Bank."

Νομίζω  -και ντρέπομαι γι΄αυτό- ότι οι ξένοι μας νοιώθουν και μας συμπονούν περισσότερο σε σχέση με κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες ψηφοφόρους...

"Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα
που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.
Αλλά πριν, ιδού θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης.
Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια
τους οι Κυβερνήτες, κηρύσσοντας πολέμους.Όπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας και ο Στρατοδίκης.Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν αυτοί τον μιστό της ύβρης και του μαρτυρίου.Και μεγάλα πλοία θ' ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους,
οι εξώστες να ράνουν με άνθη το Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων.
Και του λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ' ανοίγει στα μέτρα του,
κράζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

- Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι της Αναστάσεως.
- Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία στην καθαρότητα των ουρανών.

- Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών.

- Βλέπω τις κανονιοφόρους του Έρωτα."



υγ.Ατυχώς,συμμετέχει στο ντουέτο ο Ακατανόμαστος....

Ο Χάρης Τσέβης, είναι ένας εξαιρετικός γραφίστας για τον οποίο μου μίλησαν φίλοι στο διαδύκτιο.
 Εδώ δύο άψογες δουλειές του.

 Επάνω ο Αλέξης και τα αστέρια είμαστε εμείς.

 Κάτω η αγαπημένη ομορφιά της κυνικής τρέλας και της λατρεμένης τηλεοπτικής Ιατρικής σειράς.











Πολλά περισσότερα και άκρως εκπληκτικά στο site: http://www.flickr.com/photos/tsevis

Μας έφτασε!



Πολιτικώς θερμότατο, ηθικώς ξεπεσμένο, συμπεριφορικώς οργισμένο.


Ένα καλοκαίρι που ΔΕΝ θα αντέχω με τίποτα να βλέπω Πρετεντέρη σε ρόλο ζηλωτή Ιεροεξεταστή απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ.


Ένα καλοκαίρι που με τίποτα ΔΕΝ μπορώ να καταπιώ την ουρά κάτω από τα σκέλια πολλών γύρω μου- έχουν κατακρημνισθεί τραγικώς στα μάτια μου(αλλά ποίος εχέσθη θα μου πείτε και θα έχετε δίκιο).


Ένα καλοκαίρι που αρχίζει το βράδυ με σεντόνι και κουβέρτα (έστω και πικέ- κουβέρτα όμως!) και ξημερώνει με όνειρα εφιαλτικά και πραγματικές ανησυχίες για το που μας πάνε οι συλλογικοί μας φόβοι-σε παράδοξες τροχιές θα έλεγε κάποιο από τα "αποσυρμένα" εγώ μου...


Ένα καλοκαίρι με μάτια ανοιχτά και κλειστά, υποψιασμένα, ανυποψίαστα, καχύποπτα, σκοτεινά ,εσωστρεφή και χαμηλωμένα.


Ματιές ματαιωμένες και ψυχές φοβισμένες.


Είμαστε οι κληρονόμοι της αναξιότητας, μιας κοινωνικής Ιστορίας που απαγορεύει ρητώς να την κοιτάμε κατάματα διότι δεν το αξίζουμε - με φαιδρή εξαίρεση το να βαυκαλιζόμαστε ομοθυμαδόν μπροστά στο εξωραϊσμένο τοτέμ της. Με ευσεβιστικούς πάντα φόβους και ταπεινωμένους οραματισμούς.