kostas

Πόσο καιρό αποφεύγω να γράψω?
Άλλωστε τι να γράψω?
Όλα ανακυκλώνονται πλέον πάνω από μια σάπια συλλογική ηττοπάθεια, γεμάτη πλεονάζοντες φόβους για το τι μας ξημερώνει.
Οι μέρες περνάνε δύσκολα-για κάποιους ακόμη πιο δύσκολα,σχεδόν φριχτά.
Έχουν το χρώμα των λερωμένων πεζοδρομίων,αμέσως μετά την πρώτη ψιχάλα(η αισθητική του γραπτού λόγου με μάρανε!Το ότι σ΄αυτά τα παγωμένα και λερά πεζοδρόμια κοιμούνται χιλιάδες άστεγοι πλέον,το προσπερνώ ματαιωμένος-όπως όλοι μας άλλωστε...)
Αποφεύγω να παρακολουθώ τις επίσημες "ειδήσεις" των 8.Το μυαλό μου δεν έχει πλέον αντοχές στη χυδαιότητά τους.
Την περασμένη εβδομάδα,ακριβώς πίσω από το Πανεπιστήμιο, μια κοπέλα ζητιάνευε.Μεσα σ΄ένα κρύο απελπιστικό.Η στάση του σώματος της,σχεδόν ικετευτική,αλλά και αξιοπρεπής συνάμα λόγος της καλλιεργημένος,ευπρεπής,με σωστή σύνταξη και τονισμό. Δεν ξέρω εάν γύρευε τη δόση της ή το να φάει-άλλωστε είτε το ένα,είτε το άλλο, όλοι είμαστε παιδιά του ίδιου Δημιουργού ή της ίδιας Φύσης. Τι σκατά σημασία έχει τι τα ήθελε τα χρήματα?
Σημασία είχε ότι για την κλονισμένη ήδη βεβαιότητα του κοινωνικού μας γίγνεσθαι,αυτή αποτελούσε μια εικόνα ακριβή και διεκτραγωγική για το που έχουμε φτάσει:
Στην ταξική αποδόμηση και στην αποσάθρωση κοινωνικών δομών που χρόνια χτίζονταν και μέσα σε μια ανάσα της Ιστορίας, όλες μαζί κονιορτοποιήθηκαν.
Μα πιο πού στο θάνατο του Πολιτισμού μας και στην απονέκρωση της όποιας ανθρωπιάς μας.
Μας είχαν διδάξει την ελεημοσύνη-με τον πολύ ύπουλο τρόπο ότι εμείς οι ελεήμονες ήμασταν διαφορετικοί,ανώτεροι κοινωνικά από το γυφτάκι,την παρηκμασμένη πουτάνα, το μέθυσο γέρο,τον τριτοκοσμικό μετανάστη που γύρευαν τη συνδρομή μας.Μας είχαν μάθει να δίνουμε το κατιτίς μας και να τα έχουμε καλά με τη συνείδησή μας,νομίζοντας ότι έτσι κάνουμε το χρέος μας απέναντι στον πάσχοντα "συνάνθρωπο-που-δεν-είναι-ακριβώς-συνάνθρωπος-άλλά-μεθοριακό-απόβλητο-μέλος-της-ευπρεπούς-και-καλορυθμισμένης-κοινωνιάς-μας-η-οποία-ανταμείβει-τους-εργαζόμενους-τιμωρεί-τους-αρνητες-της-και-επιπλέον-με-τη-φιλανθρωπία-τους-παρέχει-μια-μικρή-χείρα-βοήθειας-έτσι-γιατί-ο-καπιταλισμός-έχει-και-τις-φιλεύσπλαγχνες-πλευρές-του"
ΠΑΠΑΡΙΕΣ,ΠΑΠΑΡΙΕΣ,ΠΑΠΑΡΙΕΣ.
Η κοπέλα αυτή, εαν η γλοιώδης κοινωνία μας λειτουργούσε σωστά, ΔΕΝ θα ζητιάνευε-θα ήταν κάπου δασκάλα ή καθηγήτρια και θα μάθαινε στα κωλόπαιδά μας να μιλούν σωστά ελληνικά και να μην εξανδραποδίζουν το γλωσσικό τους ένστικτο μέσα από τις μαλακισμένες νέες τεχνολογίες και τον lifestyle που καταστρατηγεί γραπτό και προφορικό λόγο στο όνομα της παγκοσμιοποίησης
...Μόλις είχα αγοράσει το" Κατά Κέλσου",ένα σύγγραμμα-σταθμό στη διαμάχη των ιδεών. Ένα ντοκουμέντο της πνευματικής και πολιτισμικής μάχης ανάμεσα στο παλαιό και συντηρητικό και στο καινούργιο και ανατρεπτικό(άσχετα εάν το τότε ρηξικέλευθο έγινε με τη σειρά του υπερσυντηρητικός κοινωνικός κανόνας...)
Η κοπέλα αυτή ξεβράκωσε τα ενδιαφέροντα και την πολιτισμική μου ταυτότητα.
Τα ακύρωσε με μιας
Διότι απλώς πρόσφερα ελεημοσύνη-και πιστέψτε με-ντράπηκα εκείνη τη στιγμή,όσο ελάχιστες φορές στη ζωή μου.
Διότι,προχώρησα και προσπέρασα. Δίχως να σταθώ στο ανθρώπινο πρόβλημα. Χωρίς να έχω το θάρρος να ουρλιάξω την ενστικτώδη διαφωνία μου γι΄αυτή την κατάντια.Χωρίς να διαθέτω τα κότσια να σπάσω την τηλεόρασή μου,δίχως να διαθέτω την οργή να παλέψω για το αυτονόητα Δίκαιο, να επαναστατήσω απέναντι σε όσους μας έχουν ρίξει,άλλους μεταφορικά και άλλους κυριολεκτικά στο χώμα και γλύφουμε δουλικά τα υποδήματα της Εξουσίας τους.

Μια εβδομάδα τώρα, ντρέπομαι να ανοίξω το βιβλίο.