kostas

Πόσο κουράγιο απαιτείται για να είναι κανείς ο εαυτός του!
Έχει απέναντί του τη μάζα των άλλων που έχουν παραιτηθεί εκ των προτέρων.Κοιτούν,αντιγράφουν,μιμούνται ο ένας τον άλλο.


-Αbba Munier.




...Kλειστόν λόγω φρασεολογίας καμπαρέ.

Όταν απο τη σχέση,σχεδιάζει να στην "κάνει",με ελαφρά πηδηματάκια του στύλ:

"χρειάζομαι περισσότερο ζωτικό χώρο"-λές και είχε ποτέ τέτοιο χώρο,

"πρέπει να διευρύνω τον κοινωνικό "μας"(άκου "μάς"!) κύκλο"-λές και οι 1.232 φίλοι και γνωστοί,που αν τους βάλεις στη σειρά,ούτε μια φορά τον χρόνο δεν προλαβαίνουμε να δούμε τον καθένα,ΔΕΝ είναι κοινωνικός και φιλικός κύκλος,ή ΔΕΝ είναι αρκετοί,

"κουράστηκα και νυστάζω"-σαββατόβραδο 22.00 και μετά ξενύχτι στο internet μέχρι αργά(αυτό προφανώς ξενυστάζει...),

"οι φίλοι σου απορρίπτονται-έλα να κάνουμε παρέα με τις φίλες μου"-όπου "φίλες" κάτι εκτρωματικές αγάμητες σε ορμονική κρίση, ή κάτι ενδιαφέρουσες τύπισες( μετα απο χρόνια ψυχανάλυσης για "'ισιωμα"),

"έχω να ετοιμάσω βαλίτσες για ταξίδι"-και μπαίνει σε κάτι χαζογκομενικά site,ιδανικά για κοινωνικά ρετάλια...

...συνεχίζεται.Τώρα πάμε στους ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΦΙΛΟΥΣ, για καφέ!



υγ.Για να μην έχετε αγωνία,ΝΑΙ,θα την τζάσουμε πριν το πάρει καν΄χαμπάρι!!!!!

ΟΧΙ στις παρελάσεις πασαρέλα-δείχνω εφηβικό μπούτι και βυζί να καβλώσει η πλέμπα.
ΝΑΙ στις παρελάσεις διαμαρτυρίας για τα χάλια του τόπου μας-κοινώς κάνω διαδήλωση διαμαρτυρίας.

ΟΧΙ στους παχύσαρκους,μνησίκακους,αμόρφωτους,kinky πούστηδες,εθνικιστές πάπαρδους της Θρησκείας Α.Ε.
ΝΑΙ στους ταπεινούς ,(και γι΄αυτό) άσημους Πατέρες της Εκκλησίας,θεραπευτές Ψυχής και παντοτινής γλυκιάς καταφυγής.

ΟΧΙ στους μεγαλόσχημους που καπηλεύονται την Ιστορία-λές κι η φάτσα τους δεν κράζει ότι σε ανάλογες στιγμές αυτοί θα ήταν τα πρώτα λαμόγια.
ΝΑΙ στη Μνήμη αυτών που έπεσαν εκεί διότι είχαν τη μαγκιά,συνειδητά να βαδίσουν στο 'Ερεβος.

ΟΧΙ στους πληβείους που χειροκροτούν και θαυμάζουν τα δικά τους πεταμένα λεφτά σε εξοπλισμούς που σκουριάζουν.
ΝΑΙ στον κόσμο που διεκδικεί περρισότερη Παιδεία και καλύτερη Υγεία για όλους.

Και τέλος......ΟΧΙ στις ενδυματολογικές επιλογές της υπουργού-"χάριν"Παιδείας!

Femme III Joan Miro.


Η μεγάλη Τέχνη,πάντα βρίσκει τον τρόπο να δονεί τις πιό λεπτές και καλά κρυμμένες χορδές των συναισθημάτων μας.Και στον καθένα μας μιλά με άλλη γλώσσα-συχνά δυσνόητη και αδύνατη να εκφραστεί με τον Λόγο.Οι λέξεις δεν επαρκούν πάντα για να εκφράσουμε αυτά που νοιώθουμε αντικρίζοντας το Μεγάλο που κομίζουν τα μάτια μας.Mπορούν απλά να προσεγγίσουν τις μέσα μας διεργασίες.
Κι επειδή αυτά που γράφουμε είναι σίγουρα γνωστά εώς κοινότυπα,ας περάσουμε στο ερώτημα:

Εσείς πως και τι αισθάνεστε απέναντι στον παραπάνω,αναρτημένο πίνακα του Μiro?

Είπε κανείς ότι o Homo Sapiens-Sapiens είναι όμορφος?

Μαύρε γιατρέ π’αχόρταγα κοιτάζεις
το σώμα το νεκρό που σου΄χουν φέρει
και το γυμνό μου κρέας κομματιάζεις
μ΄ακονισμένο άπονο μαχαίρι.
Άκουσε.Ξέρεις τι ήμουν πριν πεθάνω,
κόψε όσο θέλεις,σχίσε το κορμί μου
εδώ σ΄αυτό το μάρμαρο επάνω
θα σου ιστορίσω την παλιά ζωή μου.


Στους δρόμους εμεγάλωσα.Πατέρα,
αδέλφια,συγγενείς δεν είδα
ξυπόλητη,μισόγυμνη,αγέρα
και σύννεφα είχα μόνη μου κοιτίδα.
Δοκίμασα της νύχτας την αγρύπνια,
την προσευχή που λες και πάει χαμένη
δοκίμασα την κρύα πείνα ξύπνια
κι απελπισία πικρή,φαρμακωμένη.
Όλους δοκίμασα τους μαύρους κόπους,
της φτώχιας την ντροπή και τη λαχτάρα,
εγνώρισα εχθρούς,όχι ανθρώπους
κι ετράφηκα με δάκρυ και τρομάρα.


Μια μέρα…ήταν στερνή μου τύχη
εις του νοσοκομείου ένα κρεβάτι
χύμηξ΄ένα πουλί με μαύρο νύχι
και το φτερό του μούκλεισε το μάτι.
Και πέθανα.Τ΄ακούς,έτσι μονάχη
σαν σκύλος που ψοφάει μεσ΄στο σκουπίδι
χωρίς τ΄αυτί μου ένα λόγο να΄χει
για συντροφιά μου στο μακρινό ταξίδι.


Για δες μαλλιά,για κοίταξε πως λάμπουν
μαύρα,πυκνά,μακρυά,δεν τα΄χε άλλη
αφίλητα κι αχάιδευτα θε να΄μπουν
στης κρύας γής την παγωμένη αγκάλη.
Κοίταξε σώμα…λυγερό,παρθένο,
δεν τάγγιξε ποτέ του ξένο χέρι
τώρα την παρθενιά του πεινασμένο
παίρνει το κοφτερό σου το μαχαίρι.


Σχίσε το,κόψε το,κάμε το κομμάτια
ακούραστος και με βουβό το στόμα.
Χόρτασε το χέρι,χόρτασε τα μάτια
στο σώμα αυτό,το πουλημένο σώμα.
Ψάξε με ,σκάλεψε με,μη σε νοιάζει
είμαι σκουπίδι,κρέας πεταμένο.


Σκάψε βαθειά μου να ΄βρεις που φωλιάζει
της πείνας το μυστήριο κρυμμένο.
Βάλτ΄το μαχαίρι σου πιό μεσ΄άκόμα
ξερρίζωσ΄ την καρδιά μου απ΄τα βάθη
και ρώτησέ την…το άλαλό της στόμα
του πόνου το μυστήριο να σου μάθει.
Μπροστά σου εδώ γυμνή πονώ,στενάζω
το ξέρεις,υποφέρω,ακόμα κλαίω
με τα γυαλένια μάτια σε κοιτάζω
και δε θα με ξεχάσεις σου το λέω.
Γιατί απ΄το χείλι μου το πικραμένο
βγαίνει στερνή φωνή,στερνή λαχτάρα.
Κι είναι τ΄ακούς,ροχαλητό πνιγμένο
είναι βλαστήμια,ανάθεμα,κατάρα.



Άντα Νέγκρι
Μετάφραση:Άγγ.Βλάχος.






υγ.Ο Αύγουστος είχε πάντα θανατικό.Μας φοβίζει...

Η έσχατη αλλοτρίωση,η έσχατη "Πτώση"-για να θυμηθούμε πάλι τη συμβολική της διαχρονικής μας θεολογικής παράδοσης-είναι άλλωστε, το "χλιαρός ει" , η "ακηδία", το βόλεμα του σώματος, το βόλεμα αυτής της συμπύκνωσης της ύλης του σώματός μας που είναι η "ψυχή", η επαναπαυμένη στη γαλήνια του Μηδενός Ύπαρξη, η επιλογή του "αντί καπετάνιος του Έρωτα,τελώνης να γεράσεις",όπως λέει και η παροιμία.

Η επιλογή του να μην πυρπολείσαι απο τον Έρωτα,να μη μανικά αγαπήσεις,αλλά να μείνεις σκλάβος των ακίνητων δομών,έκφραση ενός προχριστιανικού κόσμου,σκλάβος ενός Θεού της Παλαιάς Διαθήκης, όπου το επίκεντρο δεν είναι ο ένας Θεός τριαδικός με κέντρο την Αγάπη,ο Όλος Άνθρωπος ενσαρκωμένος στο κάθε Εσύ,αλλά ο Πατέρας Αφέντης.

Η έσχατη αλλοτρίωση είναι να μην πυρπολείσαι απο τον Έρωτα για τον Άλλο και για τον Όλο Άλλο,το συλλογικό σώμα μας να μη μανικά αγαπήσεις,αλλά να διασώσεις την ελευθερία και την αυτονομία της μοναξιάς σου μέσα σε μιά νηφάλια,κατασιγασμένη,δίχως εντάσεις,ζωή...


Κ.Μοσκώφ:"Πυρπολούμαι".

ΓΥΡΙΣΑ τα μάτια ~ δάκρυα γιομάτα

Κατά το παραθύρι

Και κοιτώντας έξω ~ καταχιονισμένα

Τα δέντρα των κοιλάδων

Αδελφοί μου,είπα ~ ως κι αυτά μια μέρα

Κι αυτά θα τ΄ατιμάσουν

Προσωπιδοφόροι ~ μες στον άλλον αιώνα

Τις θηλιές ετοιμάζουν

Δάγκωσα τη μέρα ~ και δεν έσταξε ούτε

Σταγόνα πράσινο αίμα

Φώναξα στις πύλες ~ κι η φωνή μου πήρε

Τη θλίψη των φονιάδων…


(Το Άξιον Εστί).
























υγ.Γιά τον πρίγκιπα της Δυτικής Όχθης,που το ζήτησε...

Συρόμενη , παρασυρόμενη πάνω στη γη από τους



Αποτεφρωμένη





των


αγγέλων

Επιστρέφουμε στην εποχή του Dickens κι ακόμα πιο πίσω,αποβλακωμένοι από τα ΜΜΕ και τα θεάματα της φτηνιάρικης αισθητικής-γιατί αποδεικνύουμε καθημερινά ότι αυτά και μόνο μας αξίζουν.



Το Αστικό κράτος,δεν περνά απλώς τη φάση της σήψης.Μας δείχνει το πραγματικό τουπρόσωπο.Εξαντλητική εργασία για τους πολλούς με λεφτά της πλάκας,όλο και βαθύτερο
χάσμα στην Ταξική διαστρωμάτωση,αντιθέσεις στην μίζερη καθημερινότητα που βγάζουν μάτι,πούλημα της περιουσίας του Κράτους από του ίδιους τους εκλεγμένους διαχειριστές του-
μα,εάν είναι ανίκανοι για "νοικοκύρεμα",τότε γιατί διεκδικούν την ψήφο μας?


Και το χειρότερο,οι Θεσμοί και οι Νόμοι,που λειτουργούν(ΟΤΑΝ λειτουργούν) "αινιγματικά".Σκανδαλώδεις αποφυκαλίσεις "υψηλών" προσώπων,δηλωμένη-τάχα-αδυναμία για συλλογή στοιχείων παραβατικής συμπεριφοράς όταν πρόκειται για ανθρώπους της όποιας Εξουσίας, "παραθυράκια" στους Νόμους για αυτούς που πρέπει πάντα.


Δικαστικά σκάνδαλα, Πολιτικά σκάνδαλα, Οικονομικά σκάνδαλα, Εκπαιδευτικά
σκάνδαλα, Εκκλησιαστικά σκάνδαλα, Επιχειρηματικά σκάνδαλα.
Εγκληματικότητα σε όλο της το μεγαλείο, Αστυνομία που επιτελεί άψογα το καθήκον της (σε φοιτητές,συνταξιούχους και λοιπά επικίνδυνα για τη δημόσια Τάξη καιΑσφάλεια,στοιχεία), Μητροπολίτες με αλλαξοκωλίες, καλόγεροι με κατασκοπευτικέςιδιότητες, ex-Δικαστίνες με τζιπάρες και παχυλές καταθέσεις (στην Ελβετία πάντα), μεγαλοκαρχαρίες που λάμπουν στα life-style περιοδικά και μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους σε άλλους "οικονομικούς παραδείσους"(το ελληνικό αίμα δεν τους αρέσει
πιά,έχει βαριά γεύση), TV personas που μας πετούν σκατά στα μούτρα και αμείβονται με εκατομμύρια(euro), Νοσοκομεία τριτοκοσμικού επιπέδου(κάναμε όμως Ολυμπιακούς-μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας!), Πανεπιστήμια αφημένα στη μοίρα τους και στο κακό τους ριζικό(ναι,αλλά θα έχουμε σε λίγο ιδιωτικά και όλα θα λυθούν!), ανατιμήσεις που μας κάνουν μαζόχες, προστασία Περιβάλλοντος εφάμιλλη του Μπουτάν, αστικές δομήσεις που θα ζήλευε
η Lahore και η Kolkota,Τραγουδιάρες και Ποδοσφαιρισταράδες να τους αποθεώνουμε και να τους χρυσοπληρώνουμε για να μας κάνουν να ξεχάσουμε λίγο την ταπεινωτική μας μιζέρια, ηδονιστικό γαϊτανάκι ανάμεσα σε χοντροεπιχειρηματίες και Δίκτυα Ενημέρωσης και
μικροί, κατατονικοί, αδύναμοι πολίτες που το μόνο που μας απομένει, είναι να κυνηγάμε καριέρες(εδώ είναι που θυμόμαστε να το παίξουμε "σκληροί"και αηθώς ανταγωνιστικοί) και προσωπικές οικονομικές ανακάμψεις-γιατί η όλη σκηνή θυμίζει το γάιδαρο που του έδεσαν μπροστά του ένα καρότο, μπας και ξεχάσει το φορτίο της πλάτης του?





Μια ΜΑΝΑ ψάχνει 5 μήνες τώρα το παιδί της.Το Κράτος και η Δικαιοσύνη για άλλη μια φορά αδυνατούν.Κι εμείς ξεχνιόμαστε με τα δικά μας προβλήματα-αυτά πάντα που αφορούν την πάρτη μας-ΠΟΤΕ τα άλλα τα προαναφερόμενα και "συλλογικά".5 σκατόπαιδα(όχι και "τόσο" παιδιά στις ηλικίες τους σύμφωνα πάντα με την παιδιατρική και την παιδοψυχολογία), εξακολουθούν να επιβεβαιώνουν το πόσο γρήγορα μεγάλωσαν και το πόσο επίγνωση είχαν για την εγκληματική τους πράξη-κι όλοι εμείς το μόνο που θέλουμε
είναι να τα βλέπουμε ακόμα σαν "παιδάκια".Γιατί έτσι βολεύει το συλλογικό μας ενοχικό αίσθημα, γιατί η μάνα είναι ΞΕΝΗ, γιατί τελικά όταν ανεχόμαστε και κολυμπάμε στα ίδια σκατά, είμαστε άξιοι του δικού μας ζοφερού πεπρωμένου...




ΠΟΣΟ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΑΣ ΧΩΡΟ?




ΥΓ.Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ιφιμέδεια για το συγκοπτικό της post, που στάθηκε αφορμή για το δικό μας κοινότυπο πόνημα.

"-Εσύ φοβάσαι το θάνατο? ρώτησε εκείνος ξαφνικά την Ηρώ.

-Εγώ για το θάνατο δεν ξέρω τίποτα, ξέρω μόνο ότι θα πεθάνω στις 12 και 5΄.

............................................................................................................................

Αλλά ο Χρόνος ποτέ δεν στέκεται πάνω σ΄ένα πόδι.Τα πράγματα προχώρησαν.Κάθε βράδυ εκείνος άναβε το φώς τη στιγμή που η Ηρώ το έσβηνε.Εγώ καθόμουν στο μπαλκόνι,κάπνιζα την πίπα μου,που και που σήκωνα το καπέλο μου και το γέμιζα με
καπνό.Έβλεπα απο την άλλη πλευρά του δρόμου,τον Γιάν Κομπάλα να βγάζει τις μποτες του και να τις πετάει,τη μια στη μια και την άλλη στην άλλη γωνία τουδωματίου,να πίνει, κρατώντας το μπουκάλι μόνο με τα δόντια,να κόβει με το σπαθί,μπούτι απο το ψητό κοτόπουλο πάνω στο τραπέζι.Έπειτα να ξαπλώνει στο κρεβάτι,να ξεκοκαλίζει το μπούτι και να ρίχνει το κόκαλο κατευθείαν μέσα στην μπότα,στη γωνία του δωματίου.Ύστερα να βγάζει το πουκάμισό του και εκείνη τη στιγμή ν΄ανοίγει η πόρτα,να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο η Σελήνη και μέσα απο τη Σελήνη,η αδελφή μου,η Ηρώ.
Εκείνη κοιτάζει τον αξιωματικό κατάματα,σα να είναι τυφλή.Τον πλησιάζει,σκύβει επάνω του και εκείνος,με τη γλώσσα,αρχίζει να ξεκουμπώνει την μπλούζα της.Τότε η Ηρώ ρίχνει μιά ματιά προς το μπαλκόνι,όπου εγώ καπνίζω,φτύνει στο κερί,και μαστιγώνοντας τη Σελήνη με τα μαλλιά της,καβαλάει το κρεβάτι του και εκείνον πάνω στο κρεβάτι,έπειτα σαν το χιόνι που πέφτει στη Γη,χωρίς ν΄αποτραβηχτεί ούτε μιά φορά,αρχίζει να κατεβαίνει πάνω στο θήραμά της...
Το καπέλο και τα μαλλιά μου είναι γεμάτα καπνό,μερικές φορές σηκώνομαι και
πηγαίνω στο Πανεπιστήμιο να εξασκηθώ,ή στις ταβέρνες που κολλούν απο την μπύρα.Ή να δω πως οι Εβραίοι θάβουν βιβλία ,αλλά μέσα μου κάτι χύνεται και αισθάνομαι πως το μούσι μου κάτω απο τις κρεατοελιές μεγαλώνει πιο γρήγορα απ΄όσο γύρω τους,αισθάνομαι πως πρέπει να αλλάξω τον εαυτό μου.Πραγματικά αρχίζω να αλλάζω και συνέχεια κάτι κάνω γι΄αυτό.
Μιά μέρα, η αδελφή μου εμφανίζεται φορώντας τα μάτια της σαν πολύ ώριμα φρούτα και τα χέρια ξεχασμένα μέσα στο μανσόν.Ο αξιωματικός Γιάν Κομπάλα δεν ανοίγει πιά την πόρτα του.Εκείνος δέχεται στο δωμάτιό του κάποια άλλη Αγάπη.Η Ηρώ δεν λέει τίποτα.Εγώ κάθομαι όπως συνήθως και περιμένω.Έρχεται η στιγμή που εκείνη σβήνει το φώς στο δωμάτιό της,ενώ εκείνος το ανάβει στο δικό του δωμάτιο.Κι εμένα με διαπερνάει ρίγος στην πλάτη,ξελύνονται οι τρίχες μου κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης,το πουκάμισό μου τρίζει.Σβήνω την πίπα με τον αντίχειρά μου,και βρωμάει όπως το κρέας στα κάρβουνα.Σηκώνομαι αθόρυβα,βγαίνω έξω στο δρόμο,τον διασχίζω και ανεβαίνω ως το διαμέρισμα του
Κομπόλα.Ανοίγω την πόρτα,μπαίνει η σελήνη μέσα στο δωμάτιο,μέσα απο τη σελήνη
μπαίνω κι εγώ.Τον κοιτάζω κατάματα,σαν να μη βλέπω,τον πλησιάζω,σκύβω επάνω του και εκείνος,με τη γλώσσα του,αρχίζει να ξεκουμπώνει το παντελόνι μου.Εκείνη τη στιγμή ρίχνω μιά ματιά πρός το μπαλκόνι μας,όπου κάθεται η Ηρώ,φτύνω στο κερί και ξαπλώνω με τον Κόμπολα.Διότι εγώ είμαι τώρα εκείνος τον οποίο αυτός περιμένει κάθε βράδυ,αντί για την Ηρώ.
Μιά μέρα η Ηρώ σηκώνεται νωρίς,πλέκει τα μαλλιά της με τρόπο που της επιτρέπει
να αισθάνεται σαν να είναι η Άνοιξη,γιατί αυτή είχε διαφορετικούς τρόπους χτενίσματος: εάν έβαζε στα μαλλιά της κορδέλα,αισθανόταν σαν να είναικαλοκαίρι,
εάν χτενιζόταν φτιάχνοντας τα μαλλιά της κοτσίδα,είχε την αίσθηση ότι είναι Άνοιξη.Και εκείνη την ημέρα χτένισε τα μαλλιά της κοτσίδα,πίσω στον αυχένα,και έφυγε νωρίς απο το σπίτι.

Δεν την είδα ποτέ πιά.

Με ειδοποίησαν ότι αυτοκτόνησε.

της στο εργαστήριο της Χημείας.Έτσι ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να την ρωτήσω εξαιτίας τίνος έκανε αυτό το βήμα πέρα απο τη γραμμή,του Γιάν ή εμένα.Δεν με άφησαν να δω ούτε τη σορό της.
Το ρολόι τσέπης,απο τότε,το φοράω σταματημένο στην ώρα του θανάτου της,αυτό πάντα δείχνει 12 και πέντε και κάθε μέρα περνάει τη στιγμή της τρομακτικής του ακρίβειας. Και το φοβερό ερώτημα,ποιανού η πράξη,του αξιωματικού ή η δική μου, ποιά απ΄αυτές τις δύο απιστίες την έσπρωξε στο θάνατο,έγινε για μένα ερώτημα ζωής και θανάτου.
Η φιλία μου με τον Γιάν Κομπάλα,βεβαίως διακόπηκε αμέσως.Εκείνος εξαφανίστηκε χωρίς ν΄αφήσει κανένα ίχνος κι εγώ απο τότε γυρίζω σκοντάφτοντας στον ίδιο μου τον ίσκιο...".

Τα 7 μόλις επέστρεψαν απο την ταπεινή νήσο Μύκονο.
Μετά την κραιπάλη,το μεθύσι,το μπάνιο,τα ηλιακά εγκαύματα,την ενδυματολογική πασαρέλα στα Ματογιάννια και τις μοναχικές,ανυπόμονες, σκέψεις υπό τον πάναστρο ουρανό για το πόσο πολύ θέλουμε να γνωρίσουμε μιά ψυχή απ΄εδώ μέσα,ήρθε η σκληρή ώρα της εσωτερικής επιστροφής στη Μετάνοια,την περισυλλογή και την σεμνότητα...
Αλληλούια!

Τόπος: τα βράχια,επάνω απο το Super Paradise,της Ιεράς νήσου Μυκόνου.

Ενέργεια: Σύγκληση της Σεπτής και Ιεράς Εξετάσεως.

Προεδρεύων: η Αυτού Εξοχότητα Καρδινάλιος Αγαμήτιος Πουστένεθ Ντε Λα Ρούνικ.

Αιτιολογία Συνεδρίασης: Εκδίκαση και Τιμωρία Μοιχείας(συνοπτικές διαδικασίες διότι έχουμε και δεξίωση μετά).

Κατηγορούμενοι: η μοιχαλίδα Composition Doll και λοιποί accomplices after the fact.

Παριστάμενοι: κκ.Χριστόδουλος(Σάσα),κκ.Άνθιμος(Ανθούλα),η Σουλτάνα του Αιγαίου,η ενάγουσα σύζυγος και οι (αποκαρδιωμένες και περίλυπες) καθηγήτριες-μοναχές από την Ελληνογαλλική Σχολή Θηλέων Πειραιώς Jeanne D’Arc.

Οι κατηγορούμενοι-όργανα του Σατανά,με σκυμμένο κεφάλι και χέρια σταυρωμένα χιαστί στο στήθος,ακούν το κατηγορητήριο.

Το μεγαλόθυμο και φιλέσπλαγχνο Δικαστήριο,φρόντισε όχι μόνο να ντύσει την αμαρτωλή τους γυμνότητα με μαύρο τρίχινο ράσο,αλλά ΕΠΙΠΛΕΟΝ,τους παραχώρησε το -ανήκουστο!-πλεονέκτημα της 15λεπτης(συνολικώς) απολογίας:

CompositionDoll:" Αν είναι η Αγάπη αμαρτίαααα/να βγώ να το φωνάξω με λατρείαααα...."

Ιφιμέδεια: "Κύριε Πρόεδρε,μετανοώ για το οικτρό αμάρτημα συμπαράστασης στο οποίο υπέπεσα.Δεν είμαι αμαρτώλή.Μιά ταπεινή και τίμια συλλέκτης έργων Τέχνης είμαι(πλήν Picasso).Εις απόδειξη τούτου,και ως ένδειξη μεταμέλειας απο το πταίσμα μου,επιτρέψτε μου να δωρίσω τη συλλογή μου με τους Utamaro στην ιδιωτική συλλογή Τέχνης της Εξοχότητας σας!!!(Μεγάλε,Καταπληκτικέ,ΦΦΦανταστικέ Εξοχότατε!!!)

(στο σημείο αυτό η αμετανόητη CD,την φτύνει και την αποκαλεί γλυφτράκι.Ο Πρόεδρος,δείχνει να σκέφτεται σοβαρά την πρότασή της-γουρλώνει μάτια,κοκκινίζει και πέρδεται μέσα απο τη βαρύτιμη περιβολή του).

Λοιποί κατηγορούμενοι(εν χορώ): "Οιμέ,οιμέ,κλάψ,κλάψ,λίγμ,λίγμ τι πάθαμε οι δόλιοι....Που θα αφήσουμε ορφανές καριέρες δημοσιογραφίας,που δεν θα γίνουμε ποτέ συγγραφείς,οιμέ,οιμέ,που δεν θα δούμε ποτέ απο κοντά τον Κοκοβιό και που δεν θα ξαναποστάρουμε βλόγκια....οιμέ,οιμέ...Άπονη Ζωή μας έριξες στου δρόμου την άκρη/μας αδίκησες..."

Το Δικαστήριο αποσύρεται γιά σύσκεψη.Δυο νταβραντισμένα τεκνά βοηθούν τον Εξοχότατο να σηκωθεί κι αυτός τα ευχαριστεί ,ρίχνοντάς τους λάγνες ματιές).

..................................................................................................................................................................

..................................................................................................................................................................

(επιστοφή στην καθέδρα).Παγωμένη Σιωπή.

Πρόεδρος: Εγέρθητι, αμαρτωλοί και αφορισμένοι!

Ιδού η Απόφαση της Λυτρώσεως!!!

CD: 100 βουρδουλιές και στη συνέχεια χοντρό αλάτι στις πληγές.Στο τέλος κάψιμο των αμαρτιών και του ρυπαρού σαρκίου σου σε σιγανή,παρατεταμένη Πυρά-έτσι για να μάθεις να είσαι αμετανόητη.Γκρρρ(γρυλλισμοί απο τον Καρδινάλιο και τρίξιμο οδόντων).

Ιφιμέδεια: Μικρά αμαρτωλή,εκτιμώντας και αποδεχόμενος την προσφορά σου προς τα φιλότεχνά μου αισθήματα,θεωρώ την μεταμέλεια σου ειλικρινή.Γι΄αυτό σε καταδικάζει το Δικαστήριο σε ταχεία εκτέλεση με ανώδυνο(σχετικά)τρόπο:Καρατόμηση!

Keramida: Κάψιμο σε πυρότουβλα.!!!!(χεχεχε,χαχαχααα!!!)

Constantina: Αφορισμένη!Αντί να εορτάζεις προσευχόμενη και γονυπετής.συνηγορούσες σε Μοιχεία????-Άλειμμα με Πίσσα και μετά κάψιμο για 2 ώρες!

Aster-oid:Μικρό,ακάθαρτο,πνεύμα της πορνείας!Κόψιμο αυτιών,εξόρυξη οφθαλμών και τα άντερα κοκορέτσι!!!(χεχεχε,γκρρρρρ).

Νatalia & Return: από 50 βουρδουλίες,κουρά και εγκλεισμό σε Μοναστήρι για 1 έτος.(φτού!φτηνά τη γλυτώσατε...).

Χνούδι,γιουτζίν,aeipote & yiorgos: Τέρατα της Λαγνείας!Ανασκολοπισμός ΤΩΡΑ!!!

Τέλος και Αλληλούια!!!

ΥΓ.Μικρή προσφορά απο τις Πουτάνες,στα σοβαροφανή βλογκάκια!

Μουσειολογίες,αγιογραφίες,γιαπωνέζικα δέντρα,κινέζικα παλάτια(μπλιάχ),προ-και μετ-Ραφαηλικοί,Peto-Harnett-και δεν συμμαζεύεται,η Μπάρμπα μιλά για μουνάκια στο σανίδι,η Αθήνα συμμετέχει στο διασυρμό του Τραγουδιού με χαρά επαρχιώτισσας τσατσόγριας,ο Κοκοβιός κολυμπάει Αλλού(τέχνη κάνει),η NPL προχωρά ακάθεκτη σαν ρουφιάνα απουσιολόγος Γ' λυκείου(κι αυτή πάλι τέχνη φαντάζεται ότι κάνει),έχουμε τον καλύτερο υπουργό Πολιτισμού στο Σκοτεινό Χωριό,κι εμείς αναρτούμε την αγαπημένη μας,μονόφθαλμη,Πουτάνα ever. Αμήν.

1.Με το που είδαμε το λιμάνι της Ραφήνας,μας έπειασε ναυτία.
2.Στο high speed,ήμασταν στους ΜΗ καπνίζοντες-φάγαμε στη μάπα όλο το ρεπερτόριο περί βλαβερών συνεπειων του τσιγάρου απο 2 μαλάκες και 1 κότα που παριστούν τους λεφτάδες και η μορφωσή τους τέλειωνε στην 6η δημοτικού.
3.Στο σπίτι η πισίνα ακόμα άδεια και η θάλασσα κρύα.Κολύμπι γιόκ.
4.Μανιασμένοι γιαπωνέζοι με ραμμένες στα χέρια κάμερες και φωτογραφικές μηχανές,ξεβρασμένοι απο τερατώδες κρουαζιερόπλοιο,μας έδειναν την εικόνα πολιτισμικής εισβολής στο νησί.
5.Ευτυχώς!!!"Κοσμικοί"και συναφή γριποειδή σύνδρομα,μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού.
6.Τεκνά,ΠΟΛΛΑ πιπίνια,χαρά των ματιών μας,που ξεσάλωναν λίγο πριν τις εξετάσεις.Χωρίς ίχνος τουπέ και διάθεσης των στύλ"είμαι ματσωμένος","είμαι ξανθια της τηλεόρασης","είμαι απο αριστοκρατική(μη χέσουμε) οικογένεια".Απλά παιδιά λαικών προαστείων και επαρχίας με την απροφάσιστη χαρά στα μουτράκια τους!
7.Φαγητό στο σπίτι-αρκέτα μας έπειασαν τον κώλο κάποια λαμόγια το πάσχα.και με χάλια service και φαγητό.
8.Όταν απουσιάζουν τα celebrities,τα Ματογιάνια είναι όμορφα...
9.Ουφφφ!Αποφύγαμε την κακίστρω λούγκρα,που δεν θέλαμε να συναντίσουμε...
10.Επιστροφή.Ναυτία χειρότερη στο πλοίο και.....@@&^$$$%@^&### ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΑΣ ΜΕΣΑ.Η προαναφερθείσα μαλάκω,ταξιδεύει μαζί μας και μας χαιρετά(ευτυχώς δεν κάθεται κοντά μας μετά την Τήνο που οι ορδές των χριστιανών εκδρομέων εισβάλλουν με αλαλαγμούς και απαιτούν τις θέσεις τους.Αρχίζουμε να συμπαθούμε τη γιαγιά με το μαύρο τσεπέρι και το σταυρό-μητροπολίτη που κάθεται απέναντί μας και διώχνει τον ακατανόμαστο!).
11.δεν έχει.βαριόμαστε να γράφουμε :-ΡΡΡ

""...εγώ δ΄οίδα μέν ως αι υπερμεγέθεις φύσεις ήκιστα καθαραί΄το γάρ εν παντί ακριβές κίνδυνος μικρότητος,εν δε τοίς μεγέθεσιν,ώσπερ εν τοίς άγαν πλούτοις,είναι τι χρή και παρολογωρούμενον΄μήποτε δε τούτο και αναγκαίον ή το τας μέν ταπεινάς και μέσας φύσεις διά το μηδαμή παρακινδυνεύειν μηδέ εφίεσθαι των άκρων αναμαρτήτους ως επί το πολύ και ασφαλεστέρας διαμένειν,τα δε μεγάλα επισφαλή δι΄αυτό γίνεσθαι το μέγεθος...""
ΥΓ.Που σιγά μην το βρείτε :-ΡΡΡ

Σκάει χαμόγελα το καλοκαίρι.Είπαμε να ξανοίξουμε και λίγο το μαύρο μας,μπάς και επηρεασθούν κομματάκι κι οι ψυχές μας.Να σηκώσουμε λίγο το κεφάλι,να δούμε τούτη την άθλια πόλη με πιό καθάρια ματιά.Δαίμονες και Άνθρωποι,αντάμα ή/και χώρια.Κι ίσως μέσα απο τις μικρότητες των blogs,τελικά μπορέσει και βγεί και λίγο ψυχή...Ίσως απιθώσουμε στη γωνία σαρκασμούς και χυδαιότητες,φιλολογικά γυμνάσματα,τραβηγμένες απ΄τα μαλλιά εικαστικές απόψεις,φαντασιόπληκτες προσωπικές αφηγήσεις,ερωτικές απογοητεύσεις και μνησικακίες,σεξουαλικές πείνες και αδιέξοδα,και τόσα άλλα.Και να δοκιμάσουμε να σταθούμε απλοί,γυμνοί και ευθυτενείς με μιά μόνο αλήθεια ο καθένας-την δικιά του αλήθεια.Ναί,για εμάς και για όλους εσάς μιλάμε..."Στο ίδιο έργο θεατές"δεν είμαστε άλλωστε?Καλημέρα.

Humor....Καταλύτης στην καθ΄ημέραν Πράξη.Όλοι όμως δεν το έχουμε διαφορετικό?

nonprivatelife,ναί,γιά σένα είναι βρέ!

ΥΓ.Με γειά την ποιητική σου φλέβα!

Μου αρέσουν οι κωλονεοέλληνες.χαριτωμένα μαιμουδάκια.κάθε νέα μαλακία την ενστερνίζονται αμέσως.