Ξυπνήσαμε στις 7 το πρωί μετά από μία ακόμα νύχτα εξόδου. Ο κύριος Γαβριήλ μας περίμενε με το ταξί του στην παραπάνω γωνία. Μόλις μας είδε, πέταξε το τσιγάρο από το παράθυρο και μας υποδέχτηκε. Πάτησε γκάζι και ξεκινήσαμε για το δρόμο προς τη Λεμεσό. Στη διαδρομή μας είπε τη δική του εκδοχή της ιστορίας για το νησί του. Μια ακόμη για τη συλλογή του Χ. Και σίγουρα η πιο παραμυθιάρικη.
Δίπλα στο νεκροταφείο είχε ένα μικρό καφενείο. Ήπιαμε τον πρώτο καφέ της ημέρας, καθίσαμε λίγο στον ήλιο, και περιμέναμε να δούμε τον κόσμο να μαζεύεται. Μετά πήγαμε στην εκκλησία, χαιρετήσαμε τον Ν και κοιτάζαμε με αμηχανία το πάτωμα, τα στασίδια, τους τοίχους. Για κάποιο λόγο η εκκλησία ήταν η μισή ζωγραφισμένη. Λες και την αφήσαν επίτηδες ημίγυμνη. Όταν οι συγχωριανοί του παππού έβγαλαν αποχαιρετιστήριο λόγο του ζήτησαν συγγνώμη που τον θάβουν σε ξένο χώμα, κι όχι στο χωριό του. Που κι αυτός θα μείνει μισός αφού δεν θα κοιμηθεί στην πατρίδα του. Όλα μισά λοιπόν. Μισή εκκλησία, μισός θάνατος. Μισοί κι αυτοί που μείναν πίσω.
Το μεσημέρι, μετά το ψωμί και το χαλούμι, μετά τον καφέ της παρηγοριάς, μετά τα παξιμάδια, επιστρέψαμε στη Λευκωσία. Ένας ένας ετοιμάστηκαμε και φύγαμε τρέχοντας για την εκκλησία. Φτάσαμε μαζί με τη νύφη, μας περίμενε στο αυτοκίνητο, χαιρετίσαμε φωναχτά, μπήκαμε σε έναν ακόμα ημίγυμνο ναό και λιγότερο αμήχανοι κοιτάξαμε ξανά το πάτωμα, τα στασίδια, τους τοίχους. Η νύφη για κάποιο λόγο κουνούσε το κεφάλι σε όλη τη διάρκεια της τελετής, σα να συμφωνούσε με τον παπά, αν τον καταλάβαινε βέβαια. Ίσως το έκανε για να δείξει ότι το πήρε απόφαση, όχι ότι είχε σημασία, παντρευόταν τον ίδιο άνθρωπο δεύτερη φορά, και μάλιστα με τους ίδιους κουμπάρους.
Το μούδιασμα μας πέρασε στη δεξίωση. Κόσμος να χαμογελά και να μιλάει. Παλιοί γνωστοί, νέες γνωριμίες, ευχάριστες κουβέντες. Το καλό κλίμα συνεχίστηκε στο τραπέζι, εδώ δεν είχε ψωμί και χαλούμι, είχε κρέας και σαλάτες και ποτάμια σοκολάτας για να βουτήξεις τις φράουλές σου. Μέχρι να αρχίσει ο χορός είχαμε κλάψει, είχαμε γελάσει και είχαμε αγκαλιαστεί πολλές φορές.
Στην Κύπρο δεν είδα λιόδεντρα. Ίσως δεν πήγα στα σωστά μέρη. Ίσως κι αυτά έμειναν πίσω με τις ιστορίες του παρελθόντος. Το νησί εξάλλου μου προκαλούσε μόνο μια αίσθηση μπερδέματος. Σαν να είναι κάπως τα πράγματα, αλλά όχι ακριβώς όπως θα έπρεπε. Σαν να είναι πολλά μισά ενωμένα μαζί, αλλά όχι τα μισά που θα έπρεπε. Ένα παράξενο παζλ.
Still on Beta