Still on Beta

Ενδιαφέρουσα η συζήτηση [στο φεστιβάλ]. Το μόνο, όμως, που σκέφτομαι είναι όσα πραγματικά συμβαίνουν γύρω μας και όχι στην οθόνη ή στο χαρτί…

Καιρός ήταν…

Bad day today.

Δεν μπορώ να πω πολλά. Μόνο ότι δεν περίμενα να με συγκινήσει τόσο πολύ κάτι τόσο μακρινό.

Ο Macis μου είχε αρρωστήσει εδώ και μέρες…

Τελικά χθες αψήφισα το ζεστό ήλιο και πήγα την κακή μου διάθεση βόλτα. Ξεκίνησα από το Σύνταγμα, πήγα στην Πλάκα, πέρασα τους Αέρηδες, το Φανάρι του Διογένη, και τράβηξα μέσα από τα στενά προς τη Διονυσίου Αεροπαγήτου. Είδα τις προετοιμασίες στο Μουσείο της Ακρόπολης, κι ενώ ήμουν έτοιμη να μπω στο μετρό και να γυρίσω σπίτι, τελικά έστριψα προς την άλλη κατεύθυνση και περπάτησα στους φορτωμένους δρόμους με κατεύθυνση Συγγρού-Φιξ. Φτάνοντας στη Συγγρού αγόρασα ένα παγωτό (τιραμισού-λεμόνι) κάθισα σε ένα παγκάκι και το απόλαυσα με αργές κινήσεις. Όταν τελείωσα, σηκώθηκα, μπήκα στο μετρό και γύρισα σπίτι.

Η διάθεσή μου ήταν πολύ κακή χθες. Σε όλη τη βόλτα, κι αργότερα όταν κυνηγούσα τη γάτα μου, τα ακουστικά δεν βγήκαν από τα αυτιά μου. Η μουσική ήταν τουλάχιστον σπαραξικάρδια, με αποτέλεσμα το κεφάλι μου να γεμίζει αυτόματα με σκέψεις κι εγώ να επιχειρώ με νύχια και με δόντια να το κρατήσω άδειο.

Γράφοντας τα παραπάνω θυμήθηκα γιατί είχα αρχίσει το blog κάποτε.

Και η διάθεση αρχίζει και πάλι να φτιάχνει.

[να θυμηθώ να περάσω πιο ευχάριστη μουσική στο iphone – ξέρεις, από αυτή που φτιάχνει τη διάθεση – περιμένω προτάσεις]

Σήμερα το πρωί ξύπνησα και ήμουν πάλι 16 χρονών. Ερωτευμένη με μια ιδέα παρά με έναν άνθρωπο, με διάθεση να ακούσω γλυκανάλατη μουσική και να μουντζουρώνω αναίτια λουλουδάκια στο πίσω μέρος του τετραδίου μου.

Όσο κι αν μου άρεσε αρχικά, πλέον ενοχλούμαι από την έλλειψη ελέγχου πάνω στον εαυτό μου. Που το μυαλό μου ταξιδεύει και που νιώθω πεταλούδες στο στομάχι μου [πρέπει να υπάρχει και καλύτερη έκφραση γι’ αυτή την αίσθηση, τι στα κομμάτια, πεταλούδες; στο στομάχι; αηδία!].

Η μέρα σηκώνει βόλτα στο κέντρο με τη φωτογραφική μου μηχανή, αλλά μέσα σε όλα αυτά, πρέπει να συγκεντρωθώ και να με αυτοδεσμεύσω στο γραφείο.

[I want to be my 30something me again | this is too disturbing]

— blank —

Συνήθως τη μυρίζομαι την αλλαγή. Ή μου μυρίζει. Ακόμα δεν έχω διαισθανθεί τίποτα. Μόνο λίγο φόβο για το αύριο.

Η γενική κατήφεια φαίνεται να υποχωρεί και να αντικαθίσταται από νεύρα. Νεύρα για ότι γίνεται. Νεύρα για ότι δεν γίνεται. Νεύρα για το τι πιστεύουν οι άλλοι ότι πρέπει να γίνει. Νεύρα για τον διπλανό που τα βόλεψε. Νεύρα για τον διπλανό που δεν τα βόλεψε. Νεύρα για το διπλανό που γκρινιάζει. Νεύρα και για το διπλανό που δεν γκρινιάζει. Νεύρα για όλα.

Εγώ δεν έχω νευριάσει. Δε νομίζω ότι θα νευριάσω κιόλας. Μόνο στενοχωριέμαι. Στενοχωριέμαι γιατί ακόμα δεν με έχει πείσει ένας ότι υπάρχει ελπίδα. Στενοχωριέμαι που από ενίοτε αισιόδοξη μετατρέπομαι σε συνεχώς απαισιόδοξη. Και που δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό.

Φοβάμαι ότι η πραγματικότητα μου χτυπάει την πόρτα κι εγώ πρέπει να ανοίξω.

[εκεί κάπου σκέφτομαι: α) να σηκωθώ να φύγω να πάω στο Buenos Aires και να χορεύω για ένα μήνα, β) να σηκωθώ να φύγω να πάω στο Χ να κάνω ένα παιδί. Όχι απαραιτήτως με αυτή τη σειρά. Ούτε απαραιτήτως θα γίνουν όλα αυτά – είναι γνωστό ότι δεν παίρνω πρωτοβουλίες, απλά αφήνω το χρόνο να κάνει τη δουλειά του και, alas, απολαμβάνω τη διαδρομή…]

Τι με κάνει να χαίρομαι σήμερα:
1. Ο ήλιος έξω από το παράθυρο. Δυστυχώς, είμαι κλεισμένη σε ένα γραφείο και δεν μπορώ να τον απολαύσω.
2. Η μπριζόλα που θα φάω το βράδυ. Δυστυχώς, το βράδυ είναι αρκετά αργά και πρέπει να σκεφτώ κάτι εξίσου λαχταριστό για να γεμίσω το στομάχι μου μέχρι τότε.
3. Το επόμενο σαββατοκύριακο. Εδώ δεν έχει δυστυχώς. Εκτός κι αν το κρύο μπορεί να μπει στα αρνητικά…
4. Η γάτα μου. Όπως κάθε μέρα.

Έχω και πολλά που με κάνουν να μη χαίρομαι σήμερα. Αλλά λέω να μην τους δώσω και πολλή σημασία!

Τελικά βολεύει να δουλεύεις σε κεντρικό πεζόδρομο. Πάντα υπάρχει κάποιος μουσικός/τραγουδοποιός/διασκεδαστής που κάθεται και γρατζουνάει την κιθάρα του. Κι όταν το ρεπερτόριο είναι καλό φτιάχνει και το κέφι.

Μετά από πολύ καιρό, επιστρέφω σπίτι μου, ανοίγω τον υπολογιστή και βάζω μουσική. Ακούω τραγούδια σε τυχαία σειρά. Τραγούδια που είχα ξεχάσει, που μου φτιάχνουν το κέφι, που μου θυμίζουν ευχάριστες στιγμές που πέρασαν και με κάνουν να υποψιάζομαι άλλες που θα έρθουν.

Πέρασα μερικές δύσκολες μέρες, χωρίς κέφι, χωρίς όρεξη. Φταίει κι αυτό το σύννεφο που έχει καρφωθεί στον αθηναϊκό ουρανό και δε λέει να φύγει. Προσεύχομαι για βροχή. Αν δεν βρέξει κι αύριο, θα κοπιάρω τον ted και θα ρίξω ένα χορό. Ελπίζω μόνο να πιάσει. Χρειάζομαι πραγματικά μια δυνατή βροχή να καθαρίσει τα πάντα μέσα μου κι έξω μου. Χρειάζομαι βέβαια κι έναν χορό…