Still on Beta

Παρατήρησα ότι έχω μια φυσική τάση να στήνομαι σε ουρές. Να κάνω queueing. Ας πούμε, τη Δευτέρα το βράδυ, κατεβαίνω από το αεροπλάνο και αντί να δω τον πίνακα ανακοινώσεων για το αν ακόμα προλαβαίνω την επόμενη πτήση, πήγα αμέσως και στήθηκα σε μία ουρά για πληροφορίες. Μετά από δύο λεπτά, κι αφού ο μπροστινός άφησε την τσάντα του στην ουρά και πήγε να δει τον πίνακα των ανακοινώσεων, έκανα κι εγώ το ίδιο [φωτεινό λαμπάκι ανάβει πάνω από το κεφάλι μου, ελαφρύ χαμόγελο και… action!]. Και είδα ότι η επόμενη πτήση μου είχε επίσης καθυστέρηση και μπορεί και να την προλάβαινα. Αλλά φυσικά, ο νόμος του Μέρφυ πάντα νικά, και το gate μου βρισκόταν κυριολεκτικά στην άλλη άκρη του αεροδρομίου. Κι έτσι διανυκτέρευσα ένα βράδυ στη Φρανκφούρτη. Ή μάλλον σε ένα ξενοδοχείο δίπλα στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης. Το’ κανα κι αυτό, ένα τικ στη λίστα μου.

Έκανα κι άλλα πράγματα που αξίζουν τικ στη λίστα. Βέβαια. Για παράδειγμα, είδα αγώνα χόκεϋ επί πάγου. Τέλειο. Θα το ξανακάνω. Ίσως μάλιστα την επόμενη φορά να έχω διαβάσει και τους κανόνες του παιχνιδιού για να καταλαβαίνω πότε ένα “φάουλ” είναι “φάουλ” [δεν το λένε έτσι, το λένε αλλιώς, και ο παίκτης πάει στη γωνία τιμωρία για μερικά λεπτά] και πότε πάμε σε “τζάμπολ” [που προφανώς δεν το λένε έτσι, και δεν γίνεται και στη μέση του “γηπέδου” (ναι, ναι, οκ, παγοδρομίου – αλλά ακούγεται αστείο)]. Τέλος πάντων. Η ομάδα μας νίκησε, μέχρι τα τελειώσει το παιχνίδι είχα μάθει τα ονόματα των παικτών και τραγουδούσα με τους φιλάθλους, και, το βασικότερο, δεν έκανε κρύο :]

Και κάτι άλλο. Δεν το έκανα, αλλά με παραξενεύει κάθε φορά. Γιατί όταν το φανάρι είναι κόκκινο για τους πεζούς και κάποιος @%*#& πεζός πάει να περάσει, τον ακολουθούν και όλοι οι υπόλοιποι; Μου θυμίζει ντοκιμαντέρ με πιγκουϊνους, πέφτει ο πρώτος από το γκρεμό-παγόβουνο, ακολουθούν και οι άλλοι. Κι αν έρχεται από κάτω καμιά όρκα-φάλαινα-δολοφόνος, δε βαριέσαι, πόσους πιγκουϊνους να φάει κι αυτή; 1; 2; 10;

Άλλος να παίρνει σειρά…

Όπως πάντα, ξέχασα τον κωδικό για να μπω σπίτι. Έτσι η βόλτα μου συνεχίστηκε για μερικά λεπτά ακόμα. Θυμήθηκα ότι δεν είχα περάσει ακόμη από τον αγαπημένο μου δρόμο. Είχε αλλάξει. Όχι ο δρόμος, αλλά τα μαγαζιά, οι βιτρίνες. Δεν βρήκα το ωραίο μπαράκι, αλλά ανακάλυψα παρακάτω μια νέα καφετέρια. Με πολύχρωμες μεταλλικές καρέκλες [που ταίριαζαν άψογα με τα γυαλιά μου]. Με ασύνδετα τραπέζια – άλλα στρογγυλά [τι παράξενη λέξη, γεμάτη καμπύλες], άλλα παραλληλόγραμμα [κι άλλη παράξενη λέξη, θα φτάσω στο συμπέρασμα ότι οι λέξει που περιγράφουν σχήματα έχουν τα σχήματα μέσα τους]. Και φυσικά με σερβίτσιο που θα έβρισκες ίσως σε κάποια κινέζικη τσαγιερί [αυτή η λέξη πάλι είναι λάθος, θα υπάρχει σίγουρα μια πιο κατάλληλη που να σημαίνει μαγαζί-που-σερβίρει-τσάι*].

Δίπλα στο μαγαζί με τα πολύχρωμα μεταλλικά καθίσματα κάνουν έργα. Με μεταλλικά χρωματικά μηχανήματα. Το βρήκα πολύ πετυχημένο. Έργα-που-ταιριάζουν-εικαστικα-με-το-μαγαζί-που-σερβιρει-τσάι. Και χωρίς να κάνουν φασαρία. Εν αντιθέσει, τη μόνη φασαρία την κάνουν τρις “πολυταξιδεμένοι” Γάλλοι που κάθονται στο διπλανό τραπέζι. Δεν έχω καταλάβει ακόμα το ακριβές θέμα συζήτησης, πέρα από το ότι περιτριγυρίζει τον πόλεμο. Κι αυτό το συμπεραίνω απλά γιατί μέσα στις φράσεις τους πετάνε λέξεις όπως Τσετσενία, Λίβανος και σιωνιστές. Θα μπορούσαν βέβαια να μιλάνε για κάποια ακόμα θεωρία συνομωσίας σύμφωνα με την οποία για όλα φταίνε οι εβραίοι. Αλλά φαίνονται αρκετά σοβαροί γι’ αυτό. Κι έχουν κι ένα μικρό παιδί μαζί τους. Θα μου πεις βέβαια, τι σχέση έχει αυτό; Κι ο εργάτης που σκάβει στα έργα παραδίπλα δεν έχει μούσκουλα, δεν έχει κοιλιά και φοράει και ντιζαϊνάτα γυαλιά που φαίνεται να κοστίζουν μια περιουσία.

Κι αυτή τη στιγμή από το απέναντι πεζοδρόμιο περνάει ένας ξυρισμένος-γουλί-αλα-Yul-Breener τύπος [θα μπορούσα να γράψω αλα-Σταμάτης αλλά αυτό δε θα σήμαινε τίποτα για όσους δεν ξέρουν το Σταμάτη] με μια φαρδιά μπλούζα που γράφει GIRL.

Αυτό ήταν. Κάποιος έχει βαλθεί να μοιυ γκρεμίσει τα στερεότυπά μου σήμερα.

Μυρίζομαι αλλαγή.

[Ωπ. Νάτος πάλι. Κρατάει κι ένα κίτρινο κατσαβίδι αυτή τη φορά. Χμ…]

*τεϊοπωλείον [τσκ τσκ τσκ]