Από τη μία δε με ευχαριστεί τίποτα και διαμαρτύρομαι κι από την άλλη υποβιβάζω την ίδια τη διαμαρτυρία μου προσομοιώνοντάς τη με κάποια άλλη.
Κι εγώ ήθελα να δω πώς ήταν η ζωή πριν, αλλά τελικά είμαι παιδί του τώρα και κοιτάζω το αύριο που έρχεται, όχι το αύριο που πέρασε.
Το τρένο αναχωρεί στις 7 το πρωί, μην ξεχάσεις.
Κι όμως, στο βάθος δεν έχει ούτε κήπο, ούτε αυλή με τραπεζάκια, ούτε καμιά όαση με πηγή για να ξαποστάσουν οι καμήλες. Έχει μόνο ουρανό.
Αυτό συμβαίνει αν κοιτάζεις πάντα προς τα πάνω.
< Σπασμένος καθρέφτης >
< Τι είναι η Τρόικα; >
Ξέρω, απαντήσεις υπάρχουν πολλές, αλλά στην προκειμένη μόνο τέσσερις από τις οποίες μόνο μία σωστή.
Τι εμπειρία κι αυτή. Το πρωΐ ένιωθα σα να μας πηγαίναν ημερήσια εκδρομή στη χώρα του Οζ, όταν φτάσαμε εκεί κι ο καιρός ήταν συννεφιασμένος κατάλαβα ότι δεν είναι εκδρομή αλλά reunion. Το μεσημέρι πια, και λόγω της βροχής, της πείνας και της ανύπαρκτης ορατότητας προς τους εκλειπόμενους ουρανούς είχα πειστεί ότι πρόκειται για κάποια φάρσα. Όταν το όλο πανηγύρι τελείωσε, πήρα τη μουσική μου, πήγα κι ήπια τις μπύρες μου κι επανήλθα στους κανονικούς μου ρυθμούς.
Μέσα στην αίθουσα παρατηρούσα την οπτική του χώρου. Θα άξιζε μια φωτογραφία, αλλά η τσάντα μου βρισκόταν σε απόσταση ασφαλείας από τις μπλε και ροζ σελίδες. Σκέψου πάντως ότι από την πίσω μεριά φαινόμασταν σα μιλιούνια λαμπιόνια καθισμένα σε παράλληλες και κάθετες γραμμές. Σαν τα φώτα του Τορίνο τα Χριστούγεννα…
Αυτή την εβδομάδα είσαι μια ώρα πιο κοντά μου, αλλά στην ίδια χιλιομετρική απόσταση. Ακόμα κι ο χρόνος γελάει μαζί μας.
Στις 09.05 έρχονται (και πάλι) οι Belle & Sebastian για συναυλία. Φαίνεται το κοινό των Βρυξελλών τους αγαπά πολύ γιατί πρέπει να δίνουν συναυλίες τουλάχιστον μια φορά το χρόνο. Έχουν και τη νέα κυκλοφόρηση στο τσεπάκι τώρα, γιατί όχι θα μου πεις;
Δύο σκέψεις
> Δεν έχω πάει ποτέ στη συναυλία των B&S ακριβώς επειδή έρχονται τόσο συχνά. Κάθε φορά λέω 'έλα μωρέ, εδώ θα είναι και του χρόνου' μέχρι που δε θα είναι και θα το μετανιώσω.
> Το είχα σκεφτεί αλλά δεν το είχα εμπεδώσει. Πόσα από τα ονόματα συγκροτημάτων προέρχονται από άλλα συγκροτήματα, από τίτλους δίσκων και τραγουδιών, από ταινίες; Αυτό είναι ένα πείραμα. Αλυσίδα ονομάτων. Θα το βάλω μπροστά…
Belle & Sebastian @ AB
09.05.06 > 20:00
22 > 25 E
Οι γείτονες του από πάνω ορόφου εδώ και πολύ καιρό είχαν εκφράσει την επιθυμία να μετακομίσουν. Ανακοινώσεις πώλησης, ενοικίασης, μετακινήσεις επίπλων πρωινές ώρες, φωνές βραδινές ώρες και φυσικά το μωρό να κλαίει.
Σήμερα το πρωί μια σκάλα ήταν κρεμασμένη έξω από το σαλόνι μου. Η μέρα της μετακόμισης έφτασε. Ο μάστορας που βάζει τις κούτες στις σκάλες σφυρίζει χαρωπά. Άσπρα κουτιά κατεβαίνουν κι εξαφανίζονται σε ένα μεγάλο φορτηγό.
Πάει κι αυτό.
Λες να μου λείψουν τα τακούνια της γειτόνισσας; Κι ούτε που θυμάμαι τη φάτσα της…
Ξέχασες την οδοντόβουρτσά σου πάνω στο τραπέζι του υπολογιστή.
Καλή αντάμωση, λίγος καιρός έμεινε.
Και σε σένα καλό ταξίδι.
Και σε σένα καλή αναμονή ανάμεσα στις πτήσεις.
Πολλά τα ταξίδια τώρα τελευταία.
Ένας χάρτης – παιχνίδι που βρέθηκε εδώ.
Ήθελα να δω αν ο χάρτης μου θα ήταν κόκκινος, δεν ήταν, λευκός ήταν, κι όλα αυτά γιατί το πώς αντιλαμβάνομαι το χώρο ήταν υποκειμενικό.
Η εικόνα σταμάτησε να είναι ενδιαφέρουσα τη στιγμή που άρχισα να διαβάζω τα σχόλια κάτω από τη λίστα των χωρών. Για πρώτη φορά οι λέξεις μου είπαν πιο πολλά από την εικόνα.
Υποκειμενικός κι ο κόσμος όλος λοιπόν. Υπάρχουν κράτη, υπάρχουν περιοχές, υπάρχουν έθνη. Και μαζί με αυτά υπάρχουν οι άνθρωποι που είτε ανήκουν είτε δεν ανήκουν σε αυτά.
<Subjective Belonging>
Note > Θέλω ένα χάρτη στρογγυλό. Κάτοψη από το Βόρειο Πόλο.
Αστυνομία στο κέντρο της πόλης, ανήσυχος κόσμος που κρύβεται στα σπίτια του, φημολογίες που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα, τεράστια σκαλιά μπροστά από τη Βουλή, άδειοι δρόμοι κι εμείς περιμένουμε τη ραδιοφωνική ανακοίνωση του πραξικοπήματος στις 10:00.
Τελικά από το όνειρο του Σαββάτου αυτό που μου έμεινε είναι η αναμονή της ανακοίνωσης. Για να μάθεις κάτι περιμένεις να στο ανακοινώσουν. Και τότε μόνο αυτό γίνεται πραγματικό, παίρνει σάρκα και οστά και κατατάσσεται στη σφαίρα του υπαρκτού αντί του ανύπαρκτου / φανταστικού.
Ξύπνησα πέντε λεπτά πριν τις 10:00. Την ανακοίνωση δεν την άκουσα ποτέ. Αλλά το όνειρο το ζω ξανά και ξανά, μου προκαλεί αγανάκτηση που δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω, που όλα είναι πέρα από τα χέρια μου [out of my hands], που ανησυχώ αλλά δε φοβάμαι.
Πάντα ανησυχώ. Σπάνια φοβάμαι.
Still on Beta