Still on Beta

Ότι θα ήταν τόσο δύσκολο να βρεθούν εισιτήρια για το παιχνίδι δεν το περίμενα. Απογοήτευση. Μια φορά είπα να πάω στο γήπεδο και δε με αφήνουν.

Τουλάχιστον είναι του Αγίου Νικολάου στις 6 Δεκέμβρη, οπότε το πολύ πολύ να συμβιβαστώ με κανένα δώρο [ο Άγιος Νικόλαος είναι ο αντίστοιχος Άγιος Βασίλης εδώ πέρα. Φοράει μπορντώ σε εκκλησιαστικό στυλ, έχει μια μεγάλη μαγκούρα και μια μακριά γενιάδα και μοιράζει συνήθως…. σοκολατάκια και σπέκουλος].

ή αλλιώς, How to be late for your appointment.

Σάββατο πρωί λοιπόν, κι ενώ είμαι ξαπλωμένη ακόμα στο κρεβάτι με το Μάκι και ένα φλυτζάνι καφέ [και κανα δυο περιοδικά, την Μάπια, το κινητό, ένα βιβλίο, μια φέτα ψωμί με βούτυρο και μαρμελάδα που όμως μόλις έφαγα] πρέπει να σηκωθώ, να πλυθώ και να ντυθώ και να πάω να συναντήσω ένα φίλο [από τα παλιά, από τα ξένα, απ’ αλλού εν πάσει περιπτώσει]. Λίγο ξεβολευτικό αυτό, αλλά δεν πειράζει, γιατί έχω πλάνο εγώ. Μετά τον καφέ [brunch, lunch] θα πάω να αγοράσω τοστιέρα. Ναι, ναι. Τοστιέρα. Γιατί κοντεύει ένας χρόνος που χάλασε η παλιά και δεν την έχουμε φτιάξει [δεν έχει και εγγύηση πια] και κάθε πρωί με ξυπνάει η συγκάτοικος φρυγανίζοντας ψωμιά στο φούρνο [κάνει θόρυβο ο φούρνος].

Και μετά από αυτό, λέω να ξαναγυρίσω στο κρεβάτι, περιοδικά, Μάκι κλπ κλπ μέχρι να πάω πάλι να συναντήσω ένα φίλο από τα παλιά [πιο παλιά αυτός].

> Πολλή κίνηση αυτό το σαββατοκύριακο στις Βρυξέλλες. Κοίτα να δεις πράματα…

Δύο Αμερικάνοι με προφορά Φόρεστ Γκάμπ στέκονται δίπλα μου στο φανάρι. Τους κοιτάζω, είναι θεόρατοι, με τζην και αθλητικά και κρατάνε από μία Στέλλα ο καθένας στο χέρι. Το φανάρι είναι κόκκινο. Το ίδιο και το φανάρι για τα αυτοκίνητα. Ξέρεις, αυτά τα δύο δευτερόλεπτα που όλα σταματάνε. Και ξαφνικά, μέσα στη γενική ακινησία, ο ένας διασχίζει τρέχοντας τη διάβαση. Η μπύρα του πιτσιλάει την άσφαλτο. Έχει πάρει αρκετή φόρα και σταματά δυο τρία μέτρα μετά την αρχή του πεζοδρομίου. Ο Γρηγόρης εμφανίζεται, ο φίλος του διασχίζει το δρόμο και με χαμόγελο στο στόμα του λέει: “Man, I always wanted to do that. You know, cross like that the street. But it’s risky”.

> Έχω καλή διάθεση τώρα, είναι που όταν περπατούσα προς το σπίτι φύσηξε ένας άνεμος από αυτούς τους καθαρτικούς, πήρε τα σύννεφα πάνω από το κεφάλι μου μακριά και με άφησε να ηρεμήσω.