NL8003798A

NL8003798A - Copolymeer van alfa-methylstyreen en acrylonitril.

Info

Publication number: NL8003798A
Application number: NL8003798A
Authority: NL
Original assignee: Stamicarbon
Priority date: 1980-07-01
Filing date: 1980-07-01
Publication date: 1982-02-01
Also published as: EP0044101A3; NO812245L; ES503549A0; ES8300803A1; JPS5744613A; DK287181A; JPS5740511A; EP0044101A2

Description

5 * ——— · ··' - ............ — ....... ... .............“*'

STAMI CARBON BV

Uitvinders: Jan TUSSEN te Geleen

Jozef L.M. VAN DER LOOS te Sittard 1 3207

COPOLYMEER VAN g-METHYLSTYREEN EN ACRYLONITRIL

De uitvinding heeft betrekking op een nieuw copolymeer bestaande uit 20-40 gew.-% acrylonitril en 60-80 gew.-% a-methyl-styreen evenals op voorwerpen vervaardigd uit dit copolymeer.

Dergelijke copolymeren, die verwant zijn aan de styreen-5 acrylonitril-copolymeren (SAN) hebben ten opzichte van SAN een aanzienlijk betere hittebestendigheid. Deze copolymeren kunnen onder meer toegepast worden in huishoudelijke artikelen en thermisch zwaar belaste onderdelen van elektrische artikelen zoals wasmachines, afwasmachines, warmwaterhouders en dergelijke. Het merendeel van de 10 copolymeren van α-methylstyreen en acrylonitril wordt echter gebruikt ter verbetering van de hittebestendigheid van entcopolymeren van styreen en acrylonitril op een rubber (ABS)-polymeren.

De hittebestendigheid van deze ABS-polymeren is voor een aantal toepassingen namelijk onvoldoende. Dit betreft vooral die 15 toepassingen waarbij naast een goede slagvastheid en buigsterkte ook een goede hittebestendigheid noodzakelijk is. Voorbeelden van dergelijke toepassingen worden gevonden in de automobielindustrie, en bij huishoudelijke en elektrische apparatuur.

Copolymeren vajx armethylstyreen en acrylonitril zijn onder 20 meer bekend uit het Amerikaanse octrooischrift 3.010.936 en uit het Italiaanse octrooischrift 715.646. Het copolymeer van a-methylstyreen en acrylonitril dat in deze octrooischriften beschreven is, wordt toegepast ter verbetering van de hittebestendigheid van ABS. Daarnaast is in de terinzage gelegde Nederlandse octrooiaanvrage 7411344 een 25 continue werkwijze voor de bereiding van een copolymeer van a-methylstyreen en acrylonitril omscheven.

Bij de commerciële toepassing van ABS-polymeren waarvan op boven beschreven wijze de hittebestendigheid verbeterd is en van copolymeren van α-methylstyreen en acrylonitril als zodanig, doen zich 30 echter problemen voor. De verwerkbaarheid van deze produkten laat 800 3 7 98 2 namelijk sterk te wensen over. Met name het vloeigedrag is in het algemeen zo slecht dat speciale maatregelen genomen moeten worden (zoals zeer intensief kneden) om het copolymeer of het mengsel waar het copolymeer in opgenomen is, redelijk verwerkbaar te maken.

5 Mogelijkheden om een verbetering van het vloeigedrag van het copolymeer, danwel mengsels van het copolymeer met bijvoorbeeld ABS te realiseren zijn onder andere de volgende: 1. verlaging van het gemiddeld molecuulgewicht, 2. verhoging van het vrij monomeergehalte, 10 3. inmengen van een copolymeer van styreen en acrylonitril, danwel 4. het vervangen van een aanzienlijk deel, bijvoorbeeld 10 % of meer van a-methylstyreen door styreen, zodat een terpolymeer verkregen wordt.

Geen van deze alternatieven biedt echter uitkomst indien men 15 met behoud van de mechanische eigenschappen zoals taaiheid, slag-* vastheid, stijfheid de hittebestendigheid optimaal wil houden.

Een verlaging van het gemiddeld molecuulgewicht van het copolymeer heeft een nadelige invloed op de buigsterkte en de hittebestendigheid van het materiaal.

20 Verhoging van het gehalte aan vrij monomeer is in de praktijk niet reëel aangezien dit ten koste gaat van de hittebestendigheid en de slagvastheid. Bovendien is een produkt met een hoog gehalte aan vrij monomeer minder gewenst vanuit het oogpunt van milieu en gezondheid.

25 De laatste twee mogelijkheiden, het inmengen van een copo lymeer van styreen en acrylonitril, danwel het vervangen van een aanzienlijk deel van de ot-methylstyreen door styreen, leiden ook tot een vermindering van de hittebestendigheid. Deze oplossingen bieden derhalve geen uitkomst in het geval een maximale hittebestendigheid 30 benodigd is.

Het doel van de uitvinding is derhalve een copolymeer te verschaffen dat bestaat uit 20-40 gew.-Z acrylonitril en 60-80 gew.-% ormethylstyreen, welk copolymeer een optimale hittebestendigheid combineert met goede verwerkingseigenschappen en mechanische eigenschap-35 pen. De onderhavige uitvinding berust op het verrassende inzicht, dat de hittebestendigheid van een copolymeer van α-methylstyreen en acrylonitril mede wordt bepaald door de vloeiwaarde, waarbij een lage vloeiwaarde correspondeert met een goede hittebestendigheid en omgekeerd, terwijl het. verwerkingsgedrag samenhangt met de spiraalvloei-40 lengte. Een optimale combinatie van eigenschappen, dat wil zeggen, 8003798 \ 3 hittebestendigheid, mechanische eigenschappen, en verwerkingsgedrag in het copolymeer wordt derhalve verkregen als de spiraalvloeilengte en de vloeiwaarde verhoudingsgewijs ver oit elkaar liggen.

Het nieuwe copolymeer volgens de uitvinding wordt gekenmerkt, 5 doordat de spiraalvloeilengte van het copolymeer tenminste 65 bedraagt, de vloeiwaarde van het copolymeer maximaal 45 bedraagt, terwijl de verhouding van spiraalvloeilengte tot vloeiwaarde tenminste 3,0 bedraagt.

Bij voorkeur bedraagt de spiraalvloeilengte van het copo-10 lymeer tenminste 70 cm.

Bij voorkeur bedraagt de vloeiwaarde minimaal 12,5, aangezien het bij lagere waarden vrijwel onmogelijk wordt de juiste spiraalvloei-lengte te verkrijgen. Meer in het bijzonder is de bovengrens voor de vloeiwaarde 25.

15 Optimale resultaten ten aanzien van hittebestendigheid, ver werkingsgedrag en mechanische eigenschappen verkrijgt men als de verhouding spiraalvloeilengte/vloeiwaarde tenminste 3,5 is.

Onder de vloeiwaarde verstaat men de hoeveelheid polymeer die uitstroomt uit een kapillair met 1 mm diameter en 2 mm lengte bij een 20 temperatuur van 230°C en onder een druk van 30 bar, uitgedrukt in 10-"9 τοβ/s (Zie ook Brits octrooischrift 1.500.525).

De spiraalvloeilengte is in dit verband de lengte in centimeters, die een polymeersmelt welke bij het binnentreden van de matrijs een temperatuur van 260eC heeft, onder een initiële druk van 25 742 bar, aflegt in een matrijs die op 50°C wordt gehouden. Deze matrijs heeft kanalen met een breedte van 20 mm en een dikte van 3 mm (vlakspiraallengte: H. Ebneth, K. Bohm, Plastverarbeiter, 191, 1968, pag. 261-269).

Verrassenderwijs is gebleken dat het copolymeer volgens de 30 uitvinding een optimale combinatie van eigenschappen heeft waarbij met name opmerkelijk zijn de goede hittebestendigheid in combinatie met het verwerkingsgedrag, met behoud van een goede buigsterkte.

Voor praktische toepassingen is het zeer wenselijk om een hittebestendigheid (HDT, getemperd) van tenminste 116eC te combineren 35 met een buigsterkte die niet lager is dan 115 tot 120 N/mm^ en een spiraal-vloeilengte van tenminste 65 cm, liefst tenminste 70 cm.

è 0 0 3 7 9 8 * y 4

Het copolymeer volgens de uitvinding kan met de voor styreen-polymerisaties bekende polymerisatiewerkwijzen onder invloed van vrije radikalen continu of ladingsgewijs worden gemaakt (emulsie-*, suspensie-, massa-, en oplossingspolymerisatie of combinaties daarvan).

5 Hierbij moeten wel een aantal ingrepen in de polymerisa- tiewerkwijze gedaan worden om te bereiken dat de gewenste spiraalvloeilengte, vloeiwaarde en S/V waarde bereikt worden. Dit is het meest eenvoudig te bewerkstelligen bij emulsie- en/of suspensiepolymerisatie. Hierbij kan bijvoorbeeld volstaan worden met 10 het aanpassen van het consumptiepatroon van de ketenlengteregelaar, door onder andere variatie van het roerpatroon, respectievelijk het aanpassen van de roersnelheid, waarbij een lagere roersnelheid tot toename van de S/V leidt. Uiteraard is een minimale roersnelheid noodzakelijk om een goede dispersie te verkrijgen en in stand te houden.

15 Dit patroon kan ook beïnvloed worden door de pH te verlagen tot een waarde lager dan 11, of door de concentratie van de ketenregelaar in het begin van de polymerisatie te verlagen, evenals het aanhouden van een aangepast temperatuurprofiel.

Naast deze mogelijkheden voor het bereiken van de gewenste 20 spiraalvloeilengte, vloeiwaarde en S/V kan men ook de wijze van toevoeging van monomeren aanpassen, of extra initiator na de start van de polymerisatie toevoegen. Daarnaast is het ook mogelijk de % ketenlengteregelaar pas toe te voegen nadat gedurende enige tijd gepo-lymeriseerd is.

25 Daarnaast zijn ook kombinaties van twee of meer van deze maatregelen mogelijk.

Een goede mogelijkheid om een copolymeer met de gewenste spiraalvloeilengte, vloeiwaarde en S/V-waarde te verkrijgen vormt het combineren van twee polymerisatiewerkwijzen, waardoor een molekulair-30 gewichtsverdeling met twee pieken kan ontstaan.

De voorkeur wordt gegeven aan emulsiepolymerisatie, omdat hiermee vergeleken met bijvoorbeeld massa- of oplossingspolymerisatie 800 3 7 98 Λ 5 op betrekkelijk eenvoudige wijze een copolymeer verkregen kan worden dat aan de gestelde voorwaarden voldoet.

Bij de polymerisatie in waterige emulsie dient men de daarvoor noodzakelijke gebruikelijke hulpstoffen toe te passen, zoals 5 emulgatoren, loog, zouten, zepen, vrije radikalen leverende verbindingen en ketenlengteregelaars.

Geschikte ketenlengteregelaars zijn de organozwavelverbin- dingen zoals de veel gebruikte mercaptanen evenals de dialkyldixan- togenen, diaryldisulfiden,-mercaptothiazolen, tetra-alkylthiurammono- 10 en disulfiden e.d., apart of gemengd met elkaar, evenals hydroxylverbindingen zoals terpinolenen. Tevens kan men het dimeer van α-methy1-styreen of a-alkenen met betrekkelijk lange ketens toepassen. *

De commercieel meest gebruikte ketenlengteregelaren zijn vooral de mercaptaanverbindingen en van deze worden momenteel de hydrocarbylmer-15 captanen met 8-20 koolstofatomen per molecuul veel gebruikt. Meer in het bijzonder wordt de voorkeur gegeven aan mercaptanen met een tertiaire alkylgroep.

De hoeveelheid ketenlengteregelaar van binnen ruime grenzen variëren afhankelijk van het gekozen mengsel, de specifieke ver-20 binding, polymerisatietemperatuur, emulgator en andere variabelen die betrekking hebben op de receptuur.

Een goed resultaat kan bereikt worden door 0,01-5 gew. delen (per 100 gew. delen monomeer) organozwavelverbinding te gebruiken waarbij aan 0,05-2 gew. delen de voorkeur wordt gegeven. Geschikte 25 organozwavelverbindingen omvatten n-octylmercaptaan, n-dodecylmercap-taan, tertiair dodecylmercaptaan, tertiair nonylmereaptaan, tertiair hexadecylmereaptaan, tertiair octadecylmercaptaan, tertiair eicosyl-mercaptaan, secundair octylmereaptaan, secundair tridecylmercaptaan, cyclododecylmercaptaan, cyclododecadienylmercaptaan, arylmercaptaan 30 zoals 1-naphtaleenthiol e.d., bis(tetrahydrofuralxantogeen), difenyl-disulfide, tetramethylthiuramdisulfide, 2-mercaptobenzathiazol e.d. Mengsels van deze verbindingen kunnen ook gebruikt worden.

Als emulgator kunnen zeer verschillende verbindingen gebruikt worden, zoals gedisproportioneerd harszeep, vetzuurzeep, mengsels van 35 deze verbindingen arylsulfonaten, alkylarylsulfonaten en andere oppervlakteaktieve verbindingen en mengsels daarvan. Niet-ionogene emulgatoren kunnen ook gebruikt worden zoals polyethers en polyolen.

800 3 798 λ 6

De hoeveelheden van de emulgatoren die gebruikt worden zijn afhankelijk van het type, evenals van de reaktieparaneters en de concentraties aan polymeriseerbaar monomeer in het emulsiepolymerisatie-systeem.

5 Geschikte vrije radikalen leverende verbindingen zijn voor ^ het emulsiepolymerisatieproces organische of anorganische peroxiden, hydroperoxiden, azoverbindingen, evenals redox-initiatorsysternen. Deze verbindingen kunnen aan het begin van de polymerisatie toegevoegd worden. Het is ook mogelijk deze verbindingen gedeeltelijk aan het 10 begin en gedeeltelijk in de loop van de polymerisatie toe te voegen.

Bij voorkeur kiest men alkali- of ammoniumperzouten en/of redoxsystemen als initiatoren. In het bijzonder moeten worden genoemd kaliumpersulfaat, ammoniumpersulfaat en natriumpersulfaat. Voorbeelden van geschikte redoxsystemen zijn perzouten (bijvoorbeeld perchloraten 15 of persulfaten), tertiair butylhydroperoxide, cumeenhydroperoxide, diisopropylbenzeenhydroperoxide en methylcyclohexylhydroperoxide, gecombineerd met reduktiemiddelen gebaseerd op zuren welke zwavel in een lage valentietoestand bevatten zoals natriumformaldehydesulfoxi-laat, bisulfide, pyrosulfide, of met organische basen zoals triethanol-20 amine met dextrose, natriumpyrofosfaat en mercaptanen of combinaties daarvan, eventueel in combinatie met metaalzouten zoals ferrosulfaat. Deze initiatoren of initiatorsystemen kunnen in één keer, stapsgewijs of zelfs geleidelijk worden gedoseerd.

Als de polymerisatie in oplossing wordt uitgevoerd, kunnen 25 aromatische koolwaterstoffen worden gebruikt als oplosmiddelen en organische peroxiden of azo-verbindingen als activatoren. In die gevallen, waarin bij dit proces de polymerisatie slechts wordt uitgevoerd totdat een bepaalde omzettingsgraad is bereikt, kunnen de niet-omgezette monomeren en het oplosmiddel uit het vaste polymeer worden 30 verwijderd, bijvoorbeeld door indampen in een transporteerworm of in een dunne laag-verdamper.

In de gevallen, waar crmethylstyreen-acrylonitrilcopolymeren worden bereid door middel van suspenslepolymerisatie, is het mogelijk, de gebruikelijke suspensie stabilisatoren toe te passen, bijvoorbeeld 35 polyvinylalcohol of gedeeltelijk gehydrolyseerd polyvinylacetaat, of moeilijk oplosbare metaalfosfaatverbindingen.

Indien gewenst kan het copolymeer nog ondergeschikte hoeveel- 800 3 7 98

V

7 heden van een of meer andere monomeren bevatten. Deze hoeveelheden dienen kleiner te zijn dan 4 gew.-% betrokken op het copolymeer, meer ln het bijzonder kleiner dan 2 gew.-%.

Een belangrijke toepassing van het copolymeer ligt in de 5 toevoeging aan ABS, geheel of gedeeltelijk in plaats van SAN, ter verbetering van de hittebestendigheid.

Voor bepaalde toepassingen kan het voordelig zijn een mengsel van verschillende typen copolymeer van α-methylstyreen en acrylonitril toe te passen.' 10 In het algemeen kan het copolymeer, indien het als zodanig wordt toegepast, of het mengsel van copolymeer met een andere kunststof de gebruikelijke additieven bevatten, zoals antioxidanten, kleurstoffen, verwerkingshulpmiddelen, vulstoffen, antistatica, vlamdovers en dergelijke.

15 De uitvinding wordt nu toegelicht aan de hand van enkele voorbeelden maar is daar niet toe beperkt.

Voorbeelden I t/m V en vergelijkende voorbeelden VI t/m IX

De polymerisatie condities van de voorbeelden I t/m V zijn 20 dusdanig gekozen dat het verkregen produkt voldoet aan de gewenste vloeiwaarde, spiraalvloeilengte en S/V-waarde. Alle vermelde percentages hebben betrekking op het gewicht.

Voorbeeld I

25 Bij dit voorbeeld werd het gewenste copolymeer verkregen door de ketenlengteregelaar pas toe te voegen op een tijdstip ca. 45 minuten na start van de polymerisatie.

De polymerisatie werd uitgevoerd in een 100 1 reactor voorzien van een snelwerkend roerwerk (tipsnelheid 5.1 m/s). De reaktor 30 werd onder stikstof gevuld met 56· 1 zuurstofvrij gedeioniseerd water, waarin 45 g KOH en 485 g harszeep opgelost werden. Hieraan werd vervolgens 7,77 kg acrylonitril en 16,51 kg ormethyIstyreen gedoseerd.

Het reactiemengsel werd al roerende opgewarmd tot 50 °C waarna 152 g kaliumpersulfaat (KPS) opgelost in 5 1 gedeioniseerd-zuurstofvrij 35 water werd toegevoegd. De temperatuur werd 30 min. konstant gehouden op 50 °C waarna vervolgens in 90 min. de polymerisatie temperatuur geleidelijk opgevoerd werd tot een temperatuur gelegen 85° en 95 °C.

8003798 8 45 minuten na de start van de polymerisatie werd in een tijdsverloop van 30 min. 228 g tert. dodecyl mercaptaan (TDDM) gedoseerd. 105 minuten na het opvoeren van de temperatuur werden nogmaals 152 g KPS opgelost in 5 1 water aan het reactiemilieu toegevoegd.

5 Vervolgens werd de temperatuur nog 30 minuten konstant gehouden waarna het reactiemengsel in 60 minuten werd afgekoeld tot 60 °C en werd afgelaten.

De aldus verkregen .polymeer latex werd met H2SO4 bij hoge temperatuur, ca. 90 a 95 WC, gecoaguleerd. Het verkregen poeder werd 10 afgescheiden, gewassen en gedroogd. Verkregen werd 23,4 kg polymeer met een vochtgehalte < 2 Z en een vrij monomeer gehalte < 0,7 %.

Van dit poeder werden volgens de omschreven methode een spi-raalvloei en een vloeiwaarde gemeten. Daarvan bleken de spiraalvloei-lengte en de vloeiwaarde respectievelijk 75 en 16 te zijn, waarmee 15 een S/V van 4.7 werd bereikt. Dit produkt bleek naast deze goede vloeiwaarde een hoge HDT [(getemperd bij 105 WC) bepaald volgens ASTM D-648 met een belasting van 1820 kPa (18,5 bar)] van 117 "C te bezitten. De buigsterkte bepaald volgens ASTM D-790 was 131 N/mm^·

Voorbeeld II

20 Dit voorbeeld is analoog aan voorbeeld I echter in plaats van een snelwerkend roerwerk werd een langzaam draaiende roerder gebruikt met een tipsnelheid van 1,1 m/s, en de toegepaste hoeveelheid TDDM werd in zijn totaal reeds in het begin van de polymerisatie toegevoegd. Bovendien werd in plaats van 45 g Κ0Η 19 g KOH toegevoegd waar-25 door de pH beneden 10,5 gehouden werd.

Ook dit produkt dat een juiste waarde voor de spiraalvloei-lengte, de vloeiwaarde en de verhouding daarvan had, bleek een goede verwerkbaarheid en hoge HDT in zich te verenigen met behoud van buigsterkte (zie tabel).

30 Voorbeeld III

Dit voorbeeld was analoog aan voorbeeld II. Er werd echter gewerkt met een variërende roersnelheid. In het begin van de polymerisatie tot ca. 60 min. na de eerste dosering van kaliumpersulfaat werd geroerd met een tipsnelheid van 1,0 m/sec. waarna de roersnelheid 35 werd opgevoerd tot 3,2 m/sec. Bij deze werkwijze bestond minder gevaar voor ongewenste coagulaatvorming dan bij voorbeeld II. Resultaten zie tabel.

8003798 9 i.

Voorbeeld IV

Dit voorbeeld werd op de zelfde wijze uitgevoerd als voorbeeld I echter met dit onderscheid, dat in het begin van de polymerisatie 50 % van de zeep en het water, 25 % van de monomeren en de 5 initiator en 10 % van de TDDM werd voorgelegd. De rest van de monomeren, TDDM, initiator, zeep en water werd 60 minuten na start van de polymerisatie als emulsie gedurende een tijdsverloop van 60 minuten aan de reactor toegevoegd.

Voor resultaten zie tabel.

10 Voorbeeld V

De polymerisatie werd uitgevoerd in een reactor met een effectieve inhoud van ca. 28 m^. Aan de reactor werden 15,3 m3 gedeioniseerd water van 50 UC waarin opgelost zijn 129,2 kg emulgator en 9,1 kg KOH toegevoegd. Vervolgens werden hieraan toegevoegd 52 kg 15 tert. dodecylmercaptaan, 2564 1 acrylonitril en 4827 1 a:-methylsty-reen. Nadat het reactiemengsel op een temperatuur van 50 “C was gebracht, werd hieraan 51,7 kg kalium persulfaat opgelost in 2,2 water toegevoegd. Het reactiemengsel werd hierbij geroerd met een tipsnelheid van 1,9 m/sec., hetgeen voor een dergelijke reactor tarne-20 lijk laag is. De temperatuur werd in 2,5 uur op 90 °C gebracht. 15 minuten na het bereiken van de maximale temperatuur werd aan de reactor nogmaals 51,7 kg kaliumpersulfaat opgelost in 2,2 m3 water toegevoegd. Vervolgens werd de temperatuur in ca. 2 uur geleidelijk verlaagd tot 60 “C waarna de verkregen polymeer latex naar een coagu-25 latievat geleid werd. De coagulatie werd uitgevoerd bij ca. 93 eC met H2SO4. Het verkregen poeder werd afgecentrifugeerd, uitgewassen en gedroogd tot een vochtgehalte < 1 %. Verkregen werd 6.380 kg polymeer met een vrij monomeer gehalte van 0,4 % a~methylstyreen en 0,02 Z acrylonitril.

30 Voor de eigenschappen van dit product zie tabel.

Voorbeeld VI

In dit voorbeeld werden alvorens de reaktie te starten alle ingrediënten, met uitzondering van de initiator met een hoge roersnelheid in de reactor voorgeëmulgeerd.

35 In een 10 1 reactor werd onder stikstof achtereenvolgens toegevoegdt 5700 g zuurs tof vrij gedeioniseerd water, 1700 ga-methyl-styreen, 800 g acrylonitril, 13 g dodecylmercaptaan, 50 g hars zeep en ohn ? 7 aft 10 * Φ τ 5,0 g KOH. Dit reactie mengsel werd opgewarmd tot 50 °C, waarbij dusdanig geroerd werd dat het reactiemengsel tot een stabiele emulsie werd omgezet. Vervolgens werd aan het reactiemilieu 20 g kalium per-sulfaat toegevoegd, waarna de temperatuur in 120 min. geleidelijk 5 wordt opgevoerd tot 85 °C« 15 minuten na het bereiken van deze temperatuur wordt, nogmaals 20 g KPS toegevoegd. De temperatuur werd nog 1 uur konstant gehouden. Vervolgens werd de verkregen latex bij ca· 95 °C met H2SO4 gecoaguleerd. Het verkregen poeder werd afgescheiden, gewassen en gedroogd tot constant gewicht. De resultaten zijn opgeno-10 men in de tabel.

Voorbeeld VII, VIII en IX

De voorbeelden VII, VIII en IX zijn nawerkingen van resp. voorbeeld lb van de terinzage gelegde Nederlandse octrooiaanvrage 7411344, voorbeeld 2a van Amerikaans octrooi no. 3010936 en voorbeeld 15 I van Italiaans octrooi No. 715646

Voorbeelden volgens Voorbeelden niet uitvinding volgens uitvinding

I II III IV V VI VII VIII IX

vloeiwaarde 16 21 15 15 14 17 30 56 19 20 spiraalvloeilengte 75 82 71 76 75 49 78 - 55 S/V 4,7 3,9 4,7 5,1 5,4 2,9 2,6 - 2,9 HDT eC D 117 116 118 117 118 116 117 117 118 buigst. N/mm2 2) 131 122 135 140 140 76 109 58 143 1) getemperd, volgens ASTM D-648.

25 2) ASTM D—790.

Uit deze voorbeelden volgt duidelijk, dat de produkten volgens de uitvinding een goede hittebestendigheid kombineren met een goede verwerkbaarheid en een goede buigsterkte.

800 3798

Claims

3207 .7 *Μ·Τ A < % I* Nieuw copolymeer bestaande uit 20-40 gew.-Z acrylonitril en 60-80 gew.-Z enaethylstyreen, met het kenmerk, dat de vloeiwaarde maximaal 45 bedraagt, de spiraalvloeilengte tenminste 65 bedraagt en de verhouding tussen spiraalvloeilengte en vloeiwaarde 3,0 of hoger is*
2. Copolymeer volgens conclusie 1, met het kenmerk, dat de verhouding tussen spiraalvloeilengte en vloeiwaarde tenminste 3,5 bedraagt.
3. Copolymeer volgens conclusie 1 of 2, met het kenmerk, dat het copo lymeer in emulsie bereid is.
4. Copolymeer volgens een der conclusies 1-3, met het kenmerk, dat het 10 copolymeer maximaal 4 gew.-Z van een of meer andere monomeren bevat.
5. Copolymeer volgens een der conclusies 1-4, met het kenmerk, dat de vloeiwaarde minimaal 12,5 bedraagt.
6. Copolymeer volgens een der conclusies 1-5, met het kenmerk, dat de spiraalvloeilengte minimaal 70 bedraagt.
7. Copolymeer volgens conclusie 1, in hoofdzaak zoals beschreven en toegelicht aan de hand van de voorbeelden I-V.
8. Voorwerp geheel of gedeeltelijk vervaardigd uit het copolymeer volgens conclusies 1-7. 800 3798