Niemcy celują z działa do nadjeżdżających, amerykańskich pojazdów. Mają szczęście transport ochrania jedynie pojedynczy M8 Geyhound. Amerykanie wydają się być pewni, że na terenie kopani nie napotkają oporu. Dowódca artylerzystów kazał wziąć wóz pancerny na cel. Załoganci załadowali pocisk. Nieopodal, za hałdami piasku dwie drużyny strzelców szykowały się do walki. Żołnierze czekali jedynie na sygnał. Niemcy będą walczyć do ostatniego pocisku, bo to ich ojczysta ziemia. Działo wypala. Pocisk trafia Greyhounda. Amerykanie mają dużo szczęścia, bo pojazd wytrzymał trafienie. Cztery potężne ciężarówki gwałtownie się zatrzymały. Piechota zaczęła szybko wyskakiwać na piaszczystą ziemię. W tym momencie padł drugi strzał. Znów bezpośrednie trafienie. Tym razem wieża. Wóz pancerny stanął w płomieniach. Załoga KIA. Jest sygnał. Drużyny niemieckich piechurów rozpoczęły ostrzał. W tym momencie terkot karabinów maszynowych i krzyki rannych składały się wzajemnie na morderczą symfonię śmierci. Łupem pocisków w pierwszej kolejności padły ciężarówki. Amerykanie trzymali się blisko ziemi. Oddawali pojedyncze strzały w stronę wrogich pozycji, bo znajdowali się pod huraganowym ostrzałem broni maszynowej. Nie mieli szans na uratowanie rannych towarzyszy. Niemcom wydawało się, że dzień należy do nich. Jednak była to złudna nadzieja, bo GI wezwali wsparcie. Samoloty były w drodze...               

Ostatnio zastanawiałem się nad zrobieniem nowej dioramy. W końcu postanowiłem wykorzystać figurkę Hasslefree przypominającą głównego bohatera serialu "Wikingowie". Tak więc powstała podstawka z Ragnarem Lodbrokiem, którego  genialnie zagrał w serialu Travis Fimmel. "Hail to the King Ragnar" :)  

Pierścień okrążenia zamykał się. Grupa zwiadowców milczała. Niemieckie działa cyklicznie ostrzeliwały pozycje Brytyjczyków. Na flance sypała się francuska obrona.Sytuacja stawała się dramatyczna. Ciężarówki stały ukryte pod plandekami przed oczyma niemieckich lotników. Dowództwo zaobserwowało, że niebo staje się wolne od nazistowskich maszyn. Walki intensyfikowały się w innym rejonie frontu. Przynajmniej to była dobra informacja. Załoga karabinu maszynowego oczekiwała nadejścia niemieckiej piechoty. Odparli wczoraj jeden atak wermachtu, ale amunicja zaczynała się kończyć. Zostało im do dyspozycji jedynie kilka pudeł z taśmami do  niezawodnego jak dotąd Vickersa. Za linią drzew obserwator z pobliskiego okopu  zasygnalizował ruch. Karabin maszynowy został skierowany w sugerowaną stronę. Zaczęło się. Względną ciszę przeszył świst kul wylatujących z karabinów Kar98. Dwóch Niemców, osłanianych przez kolegów próbowało podciągnąć przed linię drzew MG34. Vickers zaczął klekotać. Podziurawieni niemieccy żołnierze padli w konwulsjach na ziemię. Z zagajnika ruszyła w stronę angielskich pozycji piechota. Za plecami ubranych w szare mundury hitlerowców krzątał się oficer wydając głośno rozkazy. Wymiana ognia była niekorzystna dla szwabów. Ukryci w okopach Tommies zadawali nazistom z każdą minutą coraz większe starty. Niemcy zostali przygwożdżeni do gleby. Strzelanina ucichła do momentu podprowadzenia przez Niemców działek wsparcia piechoty. Podczas strzelaniny obsługa dział namierzyła okopy oraz gniazda ckm. Po chwili celny i morderczy ogień zasypał linie brytyjskie. Nowa fala Niemców wyłoniła się z lasku. tym razem szli ostrożnie pod akompaniamentem sześciu armat plujących co chwilę, bez wytchnienia śmiercionośnym żelazem. Trwała zacięta wymiana ognia. I wtedy nad głowami walczących pojawiły się samoloty RAF-u. Bombowce pod osłoną kilku myśliwców kierowały się za linię drzew w miejsce, z którego ostrzał prowadziła niemiecka, ciężka, polowa artyleria. Kilka myśliwskich maszyn zauważyło walkę i wyłamało się z głównego szyku. Samoloty leciały nisko nad polem bitwy zionąć huraganowym ogniem z działek wprost w stronę zdezorientowanych nazistów. W tym momencie Brytyjczycy zaczęli głośno gwizdać i wiwatować. Moment euforii szybko minął. Vickers zaklekotał śmiercionośną i jedyną uwerturę jaką znał. Hitlerowcy zaczęli szybki odwrót za linię drzew. Myśliwce nadleciały raz jeszcze, pokrywając ziemię pod sobą rozbryzgami setek kul. W tym samym czasie kilka kilometrów dalej za linią gęstego lasu słychać było potężne eksplozje bomb lotniczych. Niemieckie działa wreszcie przestały ujadać i na dobre zamilkły. Nastała długo oczekiwana cisza....

                         

Zwiadowcy przemierzali gęsty las. Niedaleko znajdowały się niemieckie pozycje i działa polowe, które od kilkunastu godzin skutecznym ogniem paraliżowały wszelkie działania Brytyjczyków. Batalion musiał się wycofać zanim nadciągną niemieckie czołgi. Ta bitwa i tak była już przegrana, jak zresztą kilka wcześniejszych. Morale żołnierzy podupadło. Wielu z nich myślało jedynie o powrocie na wyspy w jednym kawałku. Sztab był przerażony, łatwością z jaką niemiecka maszyna wojenna wgniatała w ziemię wojska, którymi dowodzili. Jedyną szansą na ucieczkę z zamykającego się pierścienia okrążenia było zniszczenie dział i szybka ewakuacja pobliską szosą w kierunku Dunkierki. Samoloty RAF-u nie były w stanie przeprowadzić skutecznego zwiadu, bo niemieckie myśliwce niepodzielnie panowały w powietrzu. Problem stanowiła lewa flanka, na której walczyli Francuzi, bo mogła pęknąć w każdej chwili pod naporem niemieckiej piechoty. Tak wiec, niewielka grupa ochotników ruszyła w leśne ostępy by odnaleźć baterie dział przeciwnika i podać dowództwu namiary. Oficerowie byli gotowi wezwać lotnictwo w celu wykonania precyzyjnego i szybkiego rajdu. Takie działanie  powinno rozwiązać problem. Jeszcze istniała szansa, żeby bez znacznych strat opuścić zajmowane pozycje i szybko dotrzeć na plaże leżące nad kanałem La Manche. Dunkierka nie była tak daleko....         

   

Na zdjęciach pomalowana w całości chorągiew husarii, która właśnie rusza do boju. Zvezda wydała całkiem niezły zestaw przedstawiający ciężkozbrojną polską jazdę. Figurki prezentują się dobrze. Postacie są wykonane z dbałością o szczegóły. Jednak rzeźba figurek nie jest według mnie w wystarczająco wyraźna. To wina dziwnego tworzywa, z którego Rosjanie odlewają swoje produkty. Nie jest to porządny plastik, do którego przyzwyczaiłem, się malując figurki wydane przez Italeri. Za jakiś czas planuję sięgnąć po pudełko husarii wydanej przez firmę Orion. Chętnie porównam jakość wykonania oba zestawów. W każdym razie wygląd husarii wydanej przez Rosjan możecie ocenić oglądając załączone do postu zdjęcia.         

Na zdjęciach oddział piechoty USA z okresu II wojny światowej. Produkt został wydany przez Italeri i według mnie jest świetny. jest to bardzo dobry zestaw wykonany z solidnego, twardego plastiku. Figurki rewelacyjne odlane, brak nadlewek. Niektóre postacie mają defekty w rzeźbie, ale nie wpływają one na obniżenie jakości zestawu jako całości. Z czystym sumieniem mogę polecić ten produkt wszystkim zainteresowanym piechotą amerykańską walczącą na frontach II wojny światowej.