Na zdjęciu konwersja goblina z Morii. Parszywy stwór z krótką włócznią w ręku strzeże tajemnic ponurej twierdzy Dol Guldur. 

  

Gobliny zaskoczone nagłym atakiem piechoty sojuszu zaczynają się wycofywać. Popłoch zaczyna ogarniać kolejne szeregi zielonoskórych tchórzy. Nad polem bitwy słychać dźwięki rogów i coraz głośniejszy triumfalny śpiew ludzi z zachodu. Piechota Arnoru łamie mur tarcz i nierozważnie rusza w pościg za uciekającym wrogiem. Na lewej flance przyczajone w skalnych szczelinach gobliny z Dol Guldur czekają cierpliwie na dobry moment do ataku. Obserwują swym nienawistnym wzrokiem mijające ich kryjówkę szeregi tarczowników i pikinierów. Gdy wojska ludzi osiągają właściwą pozycję z pobliskiego lasu dochodzi głośny ryk, do którego po chwili dołącza złowieszcza melodia kościanych trąb wojennych. Z lasu wynurzają się trolle oraz uzbrojona w glewie ciężka piechota orków z Gundabad. Uciekające gobliny zostają stratowane przez wilczych jeźdźców, którzy w odpowiedzi na sygnał rzucili się z pełnym impetem do szaleńczej szarży na szeregi zdezorientowanej piechoty. Wreszcie na szczyt skalnej rozpadliny wspina się odziany w łachmany chorąży Goblinów z Dol Guldur i daje swym kamratom sygnał do natarcia. Skalista rozpadlina w mgnienia oku zapełnia się setkami pokrętnych małych bestii, które z wściekłością szturmują nieprzygotowanych do walki ludzi....