Na zdjęciu skonwertowana figurka Grimy Smoczego Języka uciekającego z Edoras na grzbiecie wierzchowca. Grima zatrzymuje nad brzegiem wzburzonej rzeki i złowróżbnie przeklina Rohan wraz z jego mieszkańcami. Po czym szybko umyka do Isengardu.    

Jasnowłosy dowódca ludzi krzyknął - Formować mur z tarcz. Gdy tylko zabrzmiał róg Uruk-hai rzucili się na ukrytych za tarczami wojowników Rohanu. Rohirrimowie wysunęli przed tarcze, ostrza długich włóczni. Czekali w ciszy i napięciu na uderzenie pierwszej fali orków. Uruk-hai natarli z wielką złością. Groty włóczni w jednej chwili pokryły się czarną krwią sług ciemności. Jednoręczne hartowane miecze uruk-hai nie zdołały stworzyć dostatecznej wyrwy w najeżonej ostrzami formacji obronnej. Urukowie walczyli dzielnie. Jednak zostali odepchnięci. Odstąpili od zwycięskich Rohańczyków. Linia ścierwa - wrzasnął w czarnej mowie isengardzki dowódca. Orkowie ukryli się za rzędami metalowych tarcz tworząc podwójną linię. Łucznicy Rohirrimów strzelali raz za razem w ukrytych za żelazną zasłoną orków. Większość strzał odbijała się z brzękiem od metalowych tarcz. Kapitan orków wiedział, że jego piechurzy samodzielnie nie zdołają złamać szeregów wroga. Sięgnął po róg i zadął w niego dwa razy. Z pobliskiego lasu wybiegła grupa kilkunastu potężnych, mocno umięśnionych uruk-hai. Na głowach mieli metalowe hełmy a w rękach dzierżyli wielkie oburęczne ostrza. Kapitan orków wskazał palcem pozycję Rohirrimów. Umięśnione bestie z Isengardu biegiem rzuciły się do ataku. Jednocześnie bardzo powoli naprzód zaczęła maszerować formacja orków kryjących się za murem z tarcz. Za linii Rohańczyków odezwało się kilkanaście łuków. Pierwsza salwa nie zdołała dopaść żadnego z pędzonych berserkrów. Druga salwa powaliła na ziemię tylko jednego wielkoluda. Na trzecią salwę nie było już czasu. Berserkerzy rzucili się bez chwili namysłu i cienia strachu na zaskoczonych ludzi. Bez większego wysiłku wprawili w ruch wielkie oburęczne miecze, których ciosy łamały tarcze, rozcinały pancerze oraz odcinały kończyny. Orkowie bez względu na straty i otrzymane rany parli do przodu by wypełnić zadanie. Roharrimowie zgładzili wszystkie potężne isengardzie monstra. Jednak atak nieustraszonych berserkerów przesądził o losach potyczki. W wyrwy, które pojawiły się w rohańskim szyku wdarli się z impetem wojownicy uruk-hai i rozpoczęli krwawą rzeź.                   

    

Przyczajony na pokrytym śniegiem szczycie góry Tharak obserwował marsz wrogich wojsk. Piechota ludzi przedzierała się wolno przez wąski, górski wąwóz. Przemarznięci żołnierze, przeklinając brnęli na przód po pas w śniegu. Dowódcy krzyczeli coś do kamratów z grzbietu wierzchowców. Głupi ludzie wymamrotał pod nosem ork. Maszerują prosto w nasze sidła, jeszcze dziś wrony urządzą sobie ucztę z ich ciał. Ludzkie ścierwo - mówiąc ostatnie słowo ork dziko wyszczerzył usta. Złowrogi uśmiech ukazał światu koślawe, pożółkłe zęby sługusa ciemności. Tharak splunął na śnieg, po czym ściskając w rękach swój niezawodny długi łuk zaczął schodzić w dół zbocza. Niedługo miała rozpocząć się rzeź, której za nic nie chciał przegapić.

         

Na zdjęciach niedawno odświeżona figurka nikczemnego kapitana orków z Isengardu.

Ostatni waleczny Uruk hai, który zasili niedawno stworzony oddział Isengardu.

  

Naprzód, dzielni Uruk hai. 

Właśnie nadchodzi zmierzch ery ludzi.

Brutalny nadzorca uruk hai pogania schwytanych rohańskich niewolników oraz wyłamujących się z szyku  maruderów potężnym rozwidlonym pejczem. Nadzorca nie zna litości a w szczególności lubi wyżywać się na pojmanych ludziach. W kompanii orków przyjmuje polecenia jedynie od kapitana. Gdy w trakcie walki polegnie dowódca nadzorca przejmuje jego rolę i prowadzi do walki pozostałych przy życiu orków.           

Na zdjęciu figurka przedstawiająca chorążego Uruk - hai, który stojąc na skałach wznosi ku górze sztandar. 

Ork w rękach ściska zakrwawiony młot bojowy, którym niedawno roztrzaskał wojownika Rohanu. Konający człowiek na metalowej zbroi uruka pozostawił odcisk zakrwawionej dłoni.