FRESH 24 ON THE GO
Τι τρώνε και τι πίνουν οι μεγάλοι της Γης
27.12.10
Με αφορμή τις γιορτινές ημέρες και τα γιορτινά τραπέζια ένα κείμενο του Στάθη Ευσταθιάδη που δημοσιεύθηκε στο Βήμα της 29ης Δεκεμβρίου 1996: "Τι τρώνε και τι πίνουν οι μεγάλοι της Γης". Πρόκειται για τις εμπειρίες που είχε την ευκαιρία να απολαύσει ως διπλωματικός συντάκτης σε συναντήσεις οργανισμών και διεθνών ηγετών σε όλο τον κόσμο.
"ΗΤΑΝ τότε όπου ο πρόεδρος Ρίγκαν, στα μέσα της δεκαετίας του '80, επισκέφθηκε επισήμως το Τόκιο. Επιβλητική υποδοχή, εντυπωσιακές οι φιλοφρονήσεις εκατέρωθεν, πλήθος οι δημοσιογράφοι που συνόδευαν τον πρόεδρο και, όπως ήταν φυσικό, συνεχής η ροή ειδήσεων, μικροπληροφοριών και αυτών που συνήθως ονομάζονται παραλειπόμενα. Για τους δημοσιογράφους που έφθασαν με τη συνοδεία του Ρίγκαν ένα κατάμεστο Τζάμπο οι Ιάπωνες πρόβλεψαν τα πάντα. Για το πρώτο βράδυ το πρόγραμμά τους έγραφε: «Τυπικό, υψηλής ποιότητας, ιαπωνικό γεύμα σε κλασικό περιβάλλον». Δεν έδωσε κανείς ιδιαίτερη σημασία ως τη στιγμή όπου μια δημοσιογράφος της συνοδείας τώρα την βλέπω καμιά φορά και στο CNN έρχεται αναστατωμένη και με φωνή που έδειχνε αγωνία ρωτά: «Μα είναι αλήθεια; Θα μας δώσουν μυαλά πιθήκου τον οποίο θα σφάξουν εμπρός μας;». Κάποιος συνάδελφος ασφαλώς της είπε κάτι τέτοιο και η δύστυχη το 'χαψε. Φυσικά, κάναμε το παν εμείς οι άλλοι για να μην τον διαψεύσουμε.
Η αλήθεια είναι ότι μυαλά πιθήκου δεν φάγαμε. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι ενθουσίασαν κανέναν τα βραστά φύκια, τα τηγανητά σκουληκοειδή της θάλασσας, κάποιες απροσδιόριστες υδαρείς σούπες, τα ρυζομελωμένα καβουράκια και μια σειρά άλλα θαλάσσια φυτά, βολβοί και κάτι σαν φιδές, που κατόπιν μάθαμε ότι ήταν από πατατάλευρο, που μας σέρβιρε μια ντουζίνα γκαρσόνια, μετρ και οι βοηθοί τους.
Δεν είναι έτσι σε όλα τα γεύματα και προγεύματα όπου καλούνται οι δημοσιογράφοι που συνοδεύουν κάποιο υψηλό πρόσωπο. Στη διάσκεψη κορυφής του ΟΑΣΕ, στη Βουδαπέστη, πρόπερσι τον Δεκέμβριο, λ.χ., το πηχτό γκούλας μόνο, γιατί αμέσως ακολουθήθηκε από «μπέλτσιντσελετέκ» (κοτολέτες από μικρό χοιρινό πασπαλισμένες με σουσάμι), δεν απέσπασε ζητωκραυγές από την πτέρυγα των τραπεζιών με τους επισήμους· οι οποίοι συμφώνησαν με τους δημοσιογράφους ότι το λευκό κρασί «Εγκρι Λεάνικα, 1993» και το κεχριμπαρένιο «Εγκρι Τραμίνι, 1987» που συνόδευαν το πλούσιο γεύμα (στα ορ ντ' εβρ υπήρχε και «μελέγκ τουροπούτιγκ», δηλαδή πρασοτυρόπιτα) ξεπερνούσαν κάποια «επώνυμα γαλλικά» «Σατό ντε Πρεσάκ», «Κλο ντε Κορβέ» κ.ά. που είχε προσφέρει ο πρόεδρος Μιτεράν σε επισήμους και δημοσιογράφους στη διάσκεψη των «Εξι Μεγάλων», στις Βερσαλλίες, στις αρχές της δεκαετίας του '80. Αλλά οι ούγγροι μάγειροι εξέπληξαν τους πάντες όταν έσβησαν ξαφνικά τα φώτα και από τις πόρτες της μεγάλης αίθουσας πρόβαλαν με τις άσπρες ποδιές και σκούφιες τους κρατώντας δίσκους όπου είχαν βάλει φωτιά στο κονιάκ με το οποίο ήταν περιχυμένες οι «παλατσίνκας» (κρέπες γεμισμένες με σοκολάτα και πασπαλισμένες με αμυγδαλόψιχα). Αργότερα μάθαμε ότι ήταν το «ευχαριστώ» τους προς τα ΜΜΕ επειδή εξετίμησαν την εργασία τους!
Την εργασία των δημοσιογράφων εξετίμησε και η Κίνα κάποτε· όταν πριν από 25 τόσα χρόνια, παρά την έντονη αντίδραση των ΗΠΑ, η Κίνα έγινε δεκτή στα Ηνωμένα Εθνη. Είχαν περάσει αρκετοί μήνες από την εγκατάσταση των κινέζων διπλωματών στη Νέα Υόρκη όταν κληθήκαμε καμιά πενηνταριά διαπιστευμένοι ανταποκριτές στον ΟΗΕ σε γεύμα στο κτίριο της Μόνιμης Αντιπροσωπείας τους ένα πρώην νοσοκομείο στο Μανχάταν. Η πρόσκληση περιέργως δεν ανέφερε το όνομα του προσκαλούντος αλλά μόνο (σε μετάφραση) «η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Λαϊκής Κίνας εξ ονόματος της κινεζικής κυβερνήσεως και του κινεζικού λαού προσκαλεί τον...» κλπ. κλπ. Τρία τραπέζια σε σχήμα Π, με δαντελωτά τραπεζομάντιλα, άφθονα λουλούδια και τα απαραίτητα αλατοπίπερα, τα γνωστά ξυλάκια (που ήταν κοκάλινα εδώ), μπουκαλάκια σόγιας κλπ., ήταν για τους δημοσιογράφους και καμιά δεκαπενταριά κινέζους διπλωμάτες.
Πάνω στο πιάτο του καθενός δίπλα στη λινή κρεμ πετσέτα ήταν το μενού με το χρυσοκόκκινο εθνόσημο εις άπταιστον κινεζικήν! Οι οικοδεσπότες διασκέδασαν για λίγο με την έκπληξη των καλεσμένων τους (κανείς μας δεν διάβαζε κινεζικά, φυσικά) και αμέσως κατόπιν τα γκαρσόνια γκρι στολή Μάο, μετά παρασήμων δύο - τρεις μας μοίρασαν το μενού στα αγγλικά. Το αντιγράφω αυτούσιο: Ορ ντ' εβρ, σούπα Αμπαλόν, κινεζικά σπρινγκ ρολς, γαρίδες σοτέ, ξεροψημένη πάπια φούρνου, ψιλοκομμένες φέτες γουρουνόπουλου α λα Σετσουάν, λάχανο περιχυμένο με ζωμό κοτόπουλου, τηγανητό ρύζι με κουκουνάρια και μπαχάρια, παγωτό.
Αν εξαιρέσει κανείς εκείνους και εκείνες που έκαναν δίαιτα (και οι οποίοι έφαγαν το καταπέτασμα, ως συνήθως), κανείς μας δεν μπόρεσε να φάει όλη αυτή την πλημμύρα των εδεσμάτων· που, ας προσθέσω, ακολουθήθηκε από ποτά, λικέρ, τσάι κλπ. στα όρθια μετά το γεύμα. Ο επικεφαλής, ο οποίος, όπως μαθεύτηκε αργότερα, δεν ήταν διπλωμάτης και είχε έρθει ειδικά από το Πεκίνο για να ευχαριστήσει τους δημοσιογράφους που «επί τόσα χρόνια βοήθησαν την Κίνα να καταλάβει τη θέση που της ανήκε στον ΟΗΕ», ήπιε τουλάχιστον δέκα φορές εις υγείαν των δημοσιογράφων. Και ήταν κάτι πιο δυνατό από κονιάκ αυτό που κατέβαζε μονορούφι.
Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουλίου 1994, στις Βρυξέλλες, η Επιτροπή πασίγνωστη για την τσιγκουνιά της όταν είναι να προσφέρει κάτι θέλησε, φαίνεται, να εξευμενίσει τους δημοσιογράφους και άνοιξε τις κάβες της. Το «Ρίσλιγκ καμπινέτ» του 1991 και η σαμπάνια «Μπαχάραχερ» του 1990 ήταν ό,τι χρειαζόταν για να φαγωθούν τα τρία πιάτα: φρέσκα θαλασσινά γαρνιρισμένα με ψιλοκομμένο βασιλικό, γλώσσα τηγανητή σε βούτυρο με γαρνιτούρα φρέσκο μπρικ και σπαράγγια και ζυμαρικό α λα Αλφρέντο με άφθονη κομμένη τρούφα· που, βεβαίως, ακολουθήθηκαν από κρεμ καραμελέ φλαμπέ και παγωτό «σινουάζ» (δεν το δοκίμασα και δεν ξέρω πώς μπορεί να είναι το «κινεζικό» παγωτό).
Το πρώτο επίσημο γεύμα όπου παρευρέθηκα εννοείται σε άλλη αίθουσα και αρκετά μακριά από τους επισήμους ήταν εκείνο που έδωσε ο Τίτο το φθινόπωρο του 1962 στο Βελιγράδι, στην πρώτη διάσκεψη των Αδεσμεύτων. Ηταν από κάθε πλευρά μνημειώδης εκείνη η συνάντηση. Παρόντες μεταξύ άλλων οι Νεχρού, Νάσερ, Τίτο, Τσου Εν Λάι, Χαϊλέ Σελασιέ, Μακάριος, Μπανταρανάικε και πλήθος άλλοι, ξεχασμένοι σήμερα αλλά «μεγάλοι» στην εποχή τους. Εχω κρατήσει το, μάλλον άκομψο, μενού: σαλάτα από «ντελικατές» της εποχής (ήταν μια απλή μαρουλοντοματοσαλάτα με σοσ φρανσέζ), «μπριγκάτσκιγε ντοκ» (μοσχαρίσια μπριζόλα, το όνομα ήταν άγνωστο ακόμη και στους γιουγκοσλάβους συνοδούς) και ένα ζυμαρικό με πατατάκια ογκρατέν. Παγωτό και «Μασεντόνια» φρούτων (καμία σχέση με τη Μακεδονία, φυσικά, που τότε δεν ήταν καν ζήτημα, απλώς η διεθνής αυτή λέξη σήμαινε και σημαίνει ανάμεικτο) έκλειναν το μενού. Επειδή στο τραπέζι των επισήμων κάθονταν αρκετοί μουσουλμάνοι, ούτε στο μενού αναγράφονταν ούτε και προσφέρθηκαν κρασιά στο τραπέζι. Και, φυσικά, οι πορτοκαλάδες, σόδες κλπ. δεν αναφέρονται σε μενού. (Πάντως, πριν από το γεύμα προσφέρθηκαν ποτά, στα όρθια, ακόμη και τα πιο «σκληρά»).
Αφού μιλάμε για «ιστορικά γεύματα» και το τι έφαγαν και ήπιαν οι (κατά καιρούς) μεγάλοι, ας αναφέρω και το τι είχε το τραπέζι που έκανε ο σουλτάνος Μεχμέτ Δ' στον απεσταλμένο του δόγη της Βενετίας στην Κωνσταντινούπολη τον Μάιο του 1670. Το αναφέρει ο βενετσιάνος... συνάδελφος Αλμπέρτο Πίκουλο Μοντεφρένι. Το «βασιλικό μενού» περιελάμβανε κατά σειρά: αρνί σούβλας με βούτυρο και κρεμμύδια, μικρό κατσικάκι και κοτόπουλο στον φούρνο, περιστέρια ψητά με χτυπημένη κρέμα και ραντισμένα με ροδόνερο, κότα σερβιρισμένη με το λίπος της με αβγά και μπαχαρικά, ντολμάδες με αμπελόφυλλα, συκώτι με αβγά πασπαλισμένα με μαϊντανό, αμύγδαλα, ψιλοκομμένο κρεμμύδι, μπαχαρικά, σκόρδο και φέτες κόκκινο κρεμμύδι, μικρές φέτες κρεατόπιτας, πιλάφι με κρεμμυδάκια, μαύρη σταφίδα και κουκουνάρια, μπιζελόσουπα με ζωμό κότας με κρουτόν περιχυμένη με καυτό βούτυρο, κοτόσουπα αβγολέμονο, σαλάτες (ελιές, κάππαρη, πικρά ραδίκια, παντζάρια, αγγουράκια, φρέσκο σκόρδο και ροδοπέταλα), νταούκ κιοκσού, πίτα με ξηρά σύκα, πουτίγκα με κεράσια, ζάχαρη και ροδόνερο, ξηρά βερίκοκκα με ζάχαρη, ροδόνερο και φουντούκια, ξηρά αχλάδια, μήλα, φρέσκα σταφύλια Δαμασκού, ροδάκινα και φρέσκα φιστίκια. (Ο Μοντεφρένι βεβαιώνει ότι «οι οθωμανοί και οι βενετσιάνοι συνδαιτυμόνες δοκίμασαν τα πάντα και ουδείς φάνηκε να έπαθε κάτι από το στομάχι του»).
Δεν ήταν όμως έτσι με το επίσημο και πολύ πιο λιτό γεύμα προς τιμήν των μελών της Βουλής των Κοινοτήτων που επισκέφθηκαν τον Αβδούλ Χαμίτ Β' στα ανάκτορα του Γιλδίζ στις 31 Δεκεμβρίου 1908. Τρεις βουλευτές «παρέμειναν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου Πέραν Παλάς επί 36 ώρες και δύο άλλοι μετακομίσθηκαν στο Αγγλικό Νοσοκομείο με οξείς στομαχόπονους. (...) Τελικώς, μόνο τέσσερις δεν γνώρισαν τα αποτελέσματα της φαγοποτικής επίδοσής τους», έγραψαν οι «Times» του Λονδίνου αργότερα. Και δεν ήταν ιδιαίτερα πλούσιο το γεύμα. Το μενού περιελάμβανε μόνο κονσομέ με φρέσκο αβγό, «μπουρέκ» τυριού, συναγρίδα με μαγιονέζα, φιλέτο βοδινό με χορταρικά, πατέ συκώτι μοσχαριού, «κεμπάπ» πέρδικας και γαλοπούλας, πιλάφι με κοτόπουλο Μιλανέζ, αγγλική πουτίγκα, κρέμα κανέλας και παγωτό!
(Οι νεότεροι Τούρκοι είναι οπωσδήποτε πιο λιτοί στα γεύματα που προσφέρουν. Στο άτυπο πρόγευμα που έγινε στην τουρκική αντιπροσωπεία στον ΟΗΕ το 1974 ο τότε τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τσαγλαγιαγκίλ είχε για τους έλληνες ομολόγους του Μαύρο και Μπίτσιο πιλάφι «τας κεμπάπ», ως τουρκικό φαγητό, όπως είπε ο υπουργός, κολοκυθάκια παπουτσάκια, ως ελληνικό, και μηλόπιτα με παγωτό, ως κατ' εξοχήν αμερικανικό).
Λιτά είναι και τα γεύματα του Λευκού Οίκου, όπου μοναδική πολυτέλεια είναι ίσως τα σπίρτα και τα πετσετάκια με το αμερικανικό εθνόσημο, τα οποία εξαφανίζονται αμέσως από τους προσκεκλημένους που αιφνιδίως γίνονται συλλέκτες, και βεβαίως η μικρή ορχήστρα των Πεζοναυτών ή της Στρατιωτικής Ακαδημίας. Στο γεύμα που παρέθεσε ο πρόεδρος Μπους στον τότε πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη στις 12 Δεκεμβρίου 1991 το μενού περιοριζόταν σε πρασοπατατόσουπα με κρουτόν, αρνίσια παϊδάκια με μέντα, σοτέ πατάτες και λαχανικά, μια σαλατούλα φρέσκα εντίβ και σορμπέτ βατόμουρου με βουτήματα. Το άσπρο κρασί «Τάλμποτ Σαρντονέ, 1988» ήταν της Καλιφόρνιας (κάθε άλλο παρά σπουδαίο) και για το κρέας σέρβιραν ένα «Μποζολέ, 1988», καλό ομολογουμένως.
Το πιο λιτό (για να μην πω τσιγκούνικο) επίσημο γεύμα όπου παρευρέθηκα ήταν αυτό που έδωσε τον Μάρτιο του 1994 στα Ανάκτορα του Κρίστιανμποργκ της Κοπεγχάγης η βασίλισσα Μαργκρέτε προς τιμήν εκατό και πλέον ηγετών από όλα τα μέρη του κόσμου που βρέθηκαν στη Δανία για τη διάσκεψη του ΟΗΕ. Το μενού περιελάμβανε ένα κονσομέ ψαριού που το συνόδευε ένα όχι σπουδαίο «Ρίσλινγκ, 1992» Αλσατίας, μια τερίν φουά γκρα (ομολογουμένως πολύ καλή) και για κύριο πιάτο κοτολέτες ελαφιού στον φούρνο και κρασί κόκκινο, ένα κλαρέτ «Λε Μαρς ντε Καΐξ, 1991», από την προσωπική κάβα του βασιλικού συζύγου πρίγκιπα Χένρικ. Το γεύμα τελείωσε με μια πελώρια τούρτα που μόνο το όνομά της ήταν πομπώδες. Η βασίλισσα την βάφτισε «Αρμονία» προφανώς, ως ευχή για τις εργασίες του ΟΗΕ. (Το ωραίο είναι πως έξω από τα Ανάκτορα διαδήλωναν καμιά 300ριά εναντίον της «αυτοκρατορικής φιέστας», όπως χαρακτήρισαν αυτό το λιτό φαγάκι).
Τον Σεπτέμβριο του 1992 η οικογένεια Ανιέλι σε συνεργασία με την τότε ιταλική κυβέρνηση προσκάλεσε στο Τουρίνο πρωθυπουργούς, υπουργούς, πανεπιστημιακούς, επιχειρηματίες και, φυσικά, δημοσιογράφους από πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Ηταν μια ανεπίσημα πολιτική σύναξη που, πάλι ανεπισήμως, ασχολήθηκε με οικονομικά κυρίως θέματα στις παραμονές των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ. (Για την ιστορία, όλοι σχεδόν οι παρόντες, με εξαίρεση την κυρία Μπρούτλαντ της Νορβηγίας, θεωρούσαν βεβαία την επανεκλογή του Μπους). Το γεύμα που δόθηκε στην εκπληκτική Βίλα Σάσι, των Ανιέλι φυσικά, ένα πρώην αυστριακό ανάκτορο, ήταν «κλασικά ιταλικό»: άρχισε με ανοικτά μικρά σάντουιτς ιταλικών αλλαντικών και τυριών, ακολούθησε σαλάτα με άγρια μανιτάρια που συνόδευε το «καρπάτσο» μοσχαριού με σάλτσα τρούφας, ύστερα ένα είδος κοφτού στριφτού ζυμαρικού γεμισμένου με σπανάκι και λαρδί καπνιστό, ένα γενναίο κομμάτι κρέας βοδινό σε σάλτσα ντομάτας - πιπεριάς - βασιλικού και, βεβαίως, άφθονο κρασί: λευκό «Σαρντονέ, 1991, Γκρεγκολέτο» και κόκκινο «Μπαρόλο Μπρουνάτε, 1976, Σερέτο» από την προσωπική κάβα των Ανιέλι. Στο τέλος ήρθε ένα σορμπέτ λεμονιού με παχιά κρεμ φρες που το σέρβιραν σε πανύψηλα ασημένια κύπελλα της συλλογής της οικογενείας Ανιέλι του 1770, όπως έγραφε το μενού. Το εσπρέσο (μερικοί προτίμησαν ριστρέτο αλλά το βρήκαν «εξαιρετικά πικρό») συνοδεύτηκε, φυσικά, από όλων των λογιών τα ιταλικά λικέρ, ένα Courvoisier 1978 και ένα μανταρίνι Napoleon 1989 «για τις κυρίες», όπως ειπώθηκε από τους οικοδεσπότες. Φυσικά, τα πούρα ήταν Romeo y Julieta, από την Αβάνα, όχι του Davidoff."
"ΗΤΑΝ τότε όπου ο πρόεδρος Ρίγκαν, στα μέσα της δεκαετίας του '80, επισκέφθηκε επισήμως το Τόκιο. Επιβλητική υποδοχή, εντυπωσιακές οι φιλοφρονήσεις εκατέρωθεν, πλήθος οι δημοσιογράφοι που συνόδευαν τον πρόεδρο και, όπως ήταν φυσικό, συνεχής η ροή ειδήσεων, μικροπληροφοριών και αυτών που συνήθως ονομάζονται παραλειπόμενα. Για τους δημοσιογράφους που έφθασαν με τη συνοδεία του Ρίγκαν ένα κατάμεστο Τζάμπο οι Ιάπωνες πρόβλεψαν τα πάντα. Για το πρώτο βράδυ το πρόγραμμά τους έγραφε: «Τυπικό, υψηλής ποιότητας, ιαπωνικό γεύμα σε κλασικό περιβάλλον». Δεν έδωσε κανείς ιδιαίτερη σημασία ως τη στιγμή όπου μια δημοσιογράφος της συνοδείας τώρα την βλέπω καμιά φορά και στο CNN έρχεται αναστατωμένη και με φωνή που έδειχνε αγωνία ρωτά: «Μα είναι αλήθεια; Θα μας δώσουν μυαλά πιθήκου τον οποίο θα σφάξουν εμπρός μας;». Κάποιος συνάδελφος ασφαλώς της είπε κάτι τέτοιο και η δύστυχη το 'χαψε. Φυσικά, κάναμε το παν εμείς οι άλλοι για να μην τον διαψεύσουμε.
Η αλήθεια είναι ότι μυαλά πιθήκου δεν φάγαμε. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι ενθουσίασαν κανέναν τα βραστά φύκια, τα τηγανητά σκουληκοειδή της θάλασσας, κάποιες απροσδιόριστες υδαρείς σούπες, τα ρυζομελωμένα καβουράκια και μια σειρά άλλα θαλάσσια φυτά, βολβοί και κάτι σαν φιδές, που κατόπιν μάθαμε ότι ήταν από πατατάλευρο, που μας σέρβιρε μια ντουζίνα γκαρσόνια, μετρ και οι βοηθοί τους.
Δεν είναι έτσι σε όλα τα γεύματα και προγεύματα όπου καλούνται οι δημοσιογράφοι που συνοδεύουν κάποιο υψηλό πρόσωπο. Στη διάσκεψη κορυφής του ΟΑΣΕ, στη Βουδαπέστη, πρόπερσι τον Δεκέμβριο, λ.χ., το πηχτό γκούλας μόνο, γιατί αμέσως ακολουθήθηκε από «μπέλτσιντσελετέκ» (κοτολέτες από μικρό χοιρινό πασπαλισμένες με σουσάμι), δεν απέσπασε ζητωκραυγές από την πτέρυγα των τραπεζιών με τους επισήμους· οι οποίοι συμφώνησαν με τους δημοσιογράφους ότι το λευκό κρασί «Εγκρι Λεάνικα, 1993» και το κεχριμπαρένιο «Εγκρι Τραμίνι, 1987» που συνόδευαν το πλούσιο γεύμα (στα ορ ντ' εβρ υπήρχε και «μελέγκ τουροπούτιγκ», δηλαδή πρασοτυρόπιτα) ξεπερνούσαν κάποια «επώνυμα γαλλικά» «Σατό ντε Πρεσάκ», «Κλο ντε Κορβέ» κ.ά. που είχε προσφέρει ο πρόεδρος Μιτεράν σε επισήμους και δημοσιογράφους στη διάσκεψη των «Εξι Μεγάλων», στις Βερσαλλίες, στις αρχές της δεκαετίας του '80. Αλλά οι ούγγροι μάγειροι εξέπληξαν τους πάντες όταν έσβησαν ξαφνικά τα φώτα και από τις πόρτες της μεγάλης αίθουσας πρόβαλαν με τις άσπρες ποδιές και σκούφιες τους κρατώντας δίσκους όπου είχαν βάλει φωτιά στο κονιάκ με το οποίο ήταν περιχυμένες οι «παλατσίνκας» (κρέπες γεμισμένες με σοκολάτα και πασπαλισμένες με αμυγδαλόψιχα). Αργότερα μάθαμε ότι ήταν το «ευχαριστώ» τους προς τα ΜΜΕ επειδή εξετίμησαν την εργασία τους!
Την εργασία των δημοσιογράφων εξετίμησε και η Κίνα κάποτε· όταν πριν από 25 τόσα χρόνια, παρά την έντονη αντίδραση των ΗΠΑ, η Κίνα έγινε δεκτή στα Ηνωμένα Εθνη. Είχαν περάσει αρκετοί μήνες από την εγκατάσταση των κινέζων διπλωματών στη Νέα Υόρκη όταν κληθήκαμε καμιά πενηνταριά διαπιστευμένοι ανταποκριτές στον ΟΗΕ σε γεύμα στο κτίριο της Μόνιμης Αντιπροσωπείας τους ένα πρώην νοσοκομείο στο Μανχάταν. Η πρόσκληση περιέργως δεν ανέφερε το όνομα του προσκαλούντος αλλά μόνο (σε μετάφραση) «η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Λαϊκής Κίνας εξ ονόματος της κινεζικής κυβερνήσεως και του κινεζικού λαού προσκαλεί τον...» κλπ. κλπ. Τρία τραπέζια σε σχήμα Π, με δαντελωτά τραπεζομάντιλα, άφθονα λουλούδια και τα απαραίτητα αλατοπίπερα, τα γνωστά ξυλάκια (που ήταν κοκάλινα εδώ), μπουκαλάκια σόγιας κλπ., ήταν για τους δημοσιογράφους και καμιά δεκαπενταριά κινέζους διπλωμάτες.
Πάνω στο πιάτο του καθενός δίπλα στη λινή κρεμ πετσέτα ήταν το μενού με το χρυσοκόκκινο εθνόσημο εις άπταιστον κινεζικήν! Οι οικοδεσπότες διασκέδασαν για λίγο με την έκπληξη των καλεσμένων τους (κανείς μας δεν διάβαζε κινεζικά, φυσικά) και αμέσως κατόπιν τα γκαρσόνια γκρι στολή Μάο, μετά παρασήμων δύο - τρεις μας μοίρασαν το μενού στα αγγλικά. Το αντιγράφω αυτούσιο: Ορ ντ' εβρ, σούπα Αμπαλόν, κινεζικά σπρινγκ ρολς, γαρίδες σοτέ, ξεροψημένη πάπια φούρνου, ψιλοκομμένες φέτες γουρουνόπουλου α λα Σετσουάν, λάχανο περιχυμένο με ζωμό κοτόπουλου, τηγανητό ρύζι με κουκουνάρια και μπαχάρια, παγωτό.
Αν εξαιρέσει κανείς εκείνους και εκείνες που έκαναν δίαιτα (και οι οποίοι έφαγαν το καταπέτασμα, ως συνήθως), κανείς μας δεν μπόρεσε να φάει όλη αυτή την πλημμύρα των εδεσμάτων· που, ας προσθέσω, ακολουθήθηκε από ποτά, λικέρ, τσάι κλπ. στα όρθια μετά το γεύμα. Ο επικεφαλής, ο οποίος, όπως μαθεύτηκε αργότερα, δεν ήταν διπλωμάτης και είχε έρθει ειδικά από το Πεκίνο για να ευχαριστήσει τους δημοσιογράφους που «επί τόσα χρόνια βοήθησαν την Κίνα να καταλάβει τη θέση που της ανήκε στον ΟΗΕ», ήπιε τουλάχιστον δέκα φορές εις υγείαν των δημοσιογράφων. Και ήταν κάτι πιο δυνατό από κονιάκ αυτό που κατέβαζε μονορούφι.
Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουλίου 1994, στις Βρυξέλλες, η Επιτροπή πασίγνωστη για την τσιγκουνιά της όταν είναι να προσφέρει κάτι θέλησε, φαίνεται, να εξευμενίσει τους δημοσιογράφους και άνοιξε τις κάβες της. Το «Ρίσλιγκ καμπινέτ» του 1991 και η σαμπάνια «Μπαχάραχερ» του 1990 ήταν ό,τι χρειαζόταν για να φαγωθούν τα τρία πιάτα: φρέσκα θαλασσινά γαρνιρισμένα με ψιλοκομμένο βασιλικό, γλώσσα τηγανητή σε βούτυρο με γαρνιτούρα φρέσκο μπρικ και σπαράγγια και ζυμαρικό α λα Αλφρέντο με άφθονη κομμένη τρούφα· που, βεβαίως, ακολουθήθηκαν από κρεμ καραμελέ φλαμπέ και παγωτό «σινουάζ» (δεν το δοκίμασα και δεν ξέρω πώς μπορεί να είναι το «κινεζικό» παγωτό).
Το πρώτο επίσημο γεύμα όπου παρευρέθηκα εννοείται σε άλλη αίθουσα και αρκετά μακριά από τους επισήμους ήταν εκείνο που έδωσε ο Τίτο το φθινόπωρο του 1962 στο Βελιγράδι, στην πρώτη διάσκεψη των Αδεσμεύτων. Ηταν από κάθε πλευρά μνημειώδης εκείνη η συνάντηση. Παρόντες μεταξύ άλλων οι Νεχρού, Νάσερ, Τίτο, Τσου Εν Λάι, Χαϊλέ Σελασιέ, Μακάριος, Μπανταρανάικε και πλήθος άλλοι, ξεχασμένοι σήμερα αλλά «μεγάλοι» στην εποχή τους. Εχω κρατήσει το, μάλλον άκομψο, μενού: σαλάτα από «ντελικατές» της εποχής (ήταν μια απλή μαρουλοντοματοσαλάτα με σοσ φρανσέζ), «μπριγκάτσκιγε ντοκ» (μοσχαρίσια μπριζόλα, το όνομα ήταν άγνωστο ακόμη και στους γιουγκοσλάβους συνοδούς) και ένα ζυμαρικό με πατατάκια ογκρατέν. Παγωτό και «Μασεντόνια» φρούτων (καμία σχέση με τη Μακεδονία, φυσικά, που τότε δεν ήταν καν ζήτημα, απλώς η διεθνής αυτή λέξη σήμαινε και σημαίνει ανάμεικτο) έκλειναν το μενού. Επειδή στο τραπέζι των επισήμων κάθονταν αρκετοί μουσουλμάνοι, ούτε στο μενού αναγράφονταν ούτε και προσφέρθηκαν κρασιά στο τραπέζι. Και, φυσικά, οι πορτοκαλάδες, σόδες κλπ. δεν αναφέρονται σε μενού. (Πάντως, πριν από το γεύμα προσφέρθηκαν ποτά, στα όρθια, ακόμη και τα πιο «σκληρά»).
Αφού μιλάμε για «ιστορικά γεύματα» και το τι έφαγαν και ήπιαν οι (κατά καιρούς) μεγάλοι, ας αναφέρω και το τι είχε το τραπέζι που έκανε ο σουλτάνος Μεχμέτ Δ' στον απεσταλμένο του δόγη της Βενετίας στην Κωνσταντινούπολη τον Μάιο του 1670. Το αναφέρει ο βενετσιάνος... συνάδελφος Αλμπέρτο Πίκουλο Μοντεφρένι. Το «βασιλικό μενού» περιελάμβανε κατά σειρά: αρνί σούβλας με βούτυρο και κρεμμύδια, μικρό κατσικάκι και κοτόπουλο στον φούρνο, περιστέρια ψητά με χτυπημένη κρέμα και ραντισμένα με ροδόνερο, κότα σερβιρισμένη με το λίπος της με αβγά και μπαχαρικά, ντολμάδες με αμπελόφυλλα, συκώτι με αβγά πασπαλισμένα με μαϊντανό, αμύγδαλα, ψιλοκομμένο κρεμμύδι, μπαχαρικά, σκόρδο και φέτες κόκκινο κρεμμύδι, μικρές φέτες κρεατόπιτας, πιλάφι με κρεμμυδάκια, μαύρη σταφίδα και κουκουνάρια, μπιζελόσουπα με ζωμό κότας με κρουτόν περιχυμένη με καυτό βούτυρο, κοτόσουπα αβγολέμονο, σαλάτες (ελιές, κάππαρη, πικρά ραδίκια, παντζάρια, αγγουράκια, φρέσκο σκόρδο και ροδοπέταλα), νταούκ κιοκσού, πίτα με ξηρά σύκα, πουτίγκα με κεράσια, ζάχαρη και ροδόνερο, ξηρά βερίκοκκα με ζάχαρη, ροδόνερο και φουντούκια, ξηρά αχλάδια, μήλα, φρέσκα σταφύλια Δαμασκού, ροδάκινα και φρέσκα φιστίκια. (Ο Μοντεφρένι βεβαιώνει ότι «οι οθωμανοί και οι βενετσιάνοι συνδαιτυμόνες δοκίμασαν τα πάντα και ουδείς φάνηκε να έπαθε κάτι από το στομάχι του»).
Δεν ήταν όμως έτσι με το επίσημο και πολύ πιο λιτό γεύμα προς τιμήν των μελών της Βουλής των Κοινοτήτων που επισκέφθηκαν τον Αβδούλ Χαμίτ Β' στα ανάκτορα του Γιλδίζ στις 31 Δεκεμβρίου 1908. Τρεις βουλευτές «παρέμειναν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου Πέραν Παλάς επί 36 ώρες και δύο άλλοι μετακομίσθηκαν στο Αγγλικό Νοσοκομείο με οξείς στομαχόπονους. (...) Τελικώς, μόνο τέσσερις δεν γνώρισαν τα αποτελέσματα της φαγοποτικής επίδοσής τους», έγραψαν οι «Times» του Λονδίνου αργότερα. Και δεν ήταν ιδιαίτερα πλούσιο το γεύμα. Το μενού περιελάμβανε μόνο κονσομέ με φρέσκο αβγό, «μπουρέκ» τυριού, συναγρίδα με μαγιονέζα, φιλέτο βοδινό με χορταρικά, πατέ συκώτι μοσχαριού, «κεμπάπ» πέρδικας και γαλοπούλας, πιλάφι με κοτόπουλο Μιλανέζ, αγγλική πουτίγκα, κρέμα κανέλας και παγωτό!
(Οι νεότεροι Τούρκοι είναι οπωσδήποτε πιο λιτοί στα γεύματα που προσφέρουν. Στο άτυπο πρόγευμα που έγινε στην τουρκική αντιπροσωπεία στον ΟΗΕ το 1974 ο τότε τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τσαγλαγιαγκίλ είχε για τους έλληνες ομολόγους του Μαύρο και Μπίτσιο πιλάφι «τας κεμπάπ», ως τουρκικό φαγητό, όπως είπε ο υπουργός, κολοκυθάκια παπουτσάκια, ως ελληνικό, και μηλόπιτα με παγωτό, ως κατ' εξοχήν αμερικανικό).
Λιτά είναι και τα γεύματα του Λευκού Οίκου, όπου μοναδική πολυτέλεια είναι ίσως τα σπίρτα και τα πετσετάκια με το αμερικανικό εθνόσημο, τα οποία εξαφανίζονται αμέσως από τους προσκεκλημένους που αιφνιδίως γίνονται συλλέκτες, και βεβαίως η μικρή ορχήστρα των Πεζοναυτών ή της Στρατιωτικής Ακαδημίας. Στο γεύμα που παρέθεσε ο πρόεδρος Μπους στον τότε πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη στις 12 Δεκεμβρίου 1991 το μενού περιοριζόταν σε πρασοπατατόσουπα με κρουτόν, αρνίσια παϊδάκια με μέντα, σοτέ πατάτες και λαχανικά, μια σαλατούλα φρέσκα εντίβ και σορμπέτ βατόμουρου με βουτήματα. Το άσπρο κρασί «Τάλμποτ Σαρντονέ, 1988» ήταν της Καλιφόρνιας (κάθε άλλο παρά σπουδαίο) και για το κρέας σέρβιραν ένα «Μποζολέ, 1988», καλό ομολογουμένως.
Το πιο λιτό (για να μην πω τσιγκούνικο) επίσημο γεύμα όπου παρευρέθηκα ήταν αυτό που έδωσε τον Μάρτιο του 1994 στα Ανάκτορα του Κρίστιανμποργκ της Κοπεγχάγης η βασίλισσα Μαργκρέτε προς τιμήν εκατό και πλέον ηγετών από όλα τα μέρη του κόσμου που βρέθηκαν στη Δανία για τη διάσκεψη του ΟΗΕ. Το μενού περιελάμβανε ένα κονσομέ ψαριού που το συνόδευε ένα όχι σπουδαίο «Ρίσλινγκ, 1992» Αλσατίας, μια τερίν φουά γκρα (ομολογουμένως πολύ καλή) και για κύριο πιάτο κοτολέτες ελαφιού στον φούρνο και κρασί κόκκινο, ένα κλαρέτ «Λε Μαρς ντε Καΐξ, 1991», από την προσωπική κάβα του βασιλικού συζύγου πρίγκιπα Χένρικ. Το γεύμα τελείωσε με μια πελώρια τούρτα που μόνο το όνομά της ήταν πομπώδες. Η βασίλισσα την βάφτισε «Αρμονία» προφανώς, ως ευχή για τις εργασίες του ΟΗΕ. (Το ωραίο είναι πως έξω από τα Ανάκτορα διαδήλωναν καμιά 300ριά εναντίον της «αυτοκρατορικής φιέστας», όπως χαρακτήρισαν αυτό το λιτό φαγάκι).
Τον Σεπτέμβριο του 1992 η οικογένεια Ανιέλι σε συνεργασία με την τότε ιταλική κυβέρνηση προσκάλεσε στο Τουρίνο πρωθυπουργούς, υπουργούς, πανεπιστημιακούς, επιχειρηματίες και, φυσικά, δημοσιογράφους από πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Ηταν μια ανεπίσημα πολιτική σύναξη που, πάλι ανεπισήμως, ασχολήθηκε με οικονομικά κυρίως θέματα στις παραμονές των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ. (Για την ιστορία, όλοι σχεδόν οι παρόντες, με εξαίρεση την κυρία Μπρούτλαντ της Νορβηγίας, θεωρούσαν βεβαία την επανεκλογή του Μπους). Το γεύμα που δόθηκε στην εκπληκτική Βίλα Σάσι, των Ανιέλι φυσικά, ένα πρώην αυστριακό ανάκτορο, ήταν «κλασικά ιταλικό»: άρχισε με ανοικτά μικρά σάντουιτς ιταλικών αλλαντικών και τυριών, ακολούθησε σαλάτα με άγρια μανιτάρια που συνόδευε το «καρπάτσο» μοσχαριού με σάλτσα τρούφας, ύστερα ένα είδος κοφτού στριφτού ζυμαρικού γεμισμένου με σπανάκι και λαρδί καπνιστό, ένα γενναίο κομμάτι κρέας βοδινό σε σάλτσα ντομάτας - πιπεριάς - βασιλικού και, βεβαίως, άφθονο κρασί: λευκό «Σαρντονέ, 1991, Γκρεγκολέτο» και κόκκινο «Μπαρόλο Μπρουνάτε, 1976, Σερέτο» από την προσωπική κάβα των Ανιέλι. Στο τέλος ήρθε ένα σορμπέτ λεμονιού με παχιά κρεμ φρες που το σέρβιραν σε πανύψηλα ασημένια κύπελλα της συλλογής της οικογενείας Ανιέλι του 1770, όπως έγραφε το μενού. Το εσπρέσο (μερικοί προτίμησαν ριστρέτο αλλά το βρήκαν «εξαιρετικά πικρό») συνοδεύτηκε, φυσικά, από όλων των λογιών τα ιταλικά λικέρ, ένα Courvoisier 1978 και ένα μανταρίνι Napoleon 1989 «για τις κυρίες», όπως ειπώθηκε από τους οικοδεσπότες. Φυσικά, τα πούρα ήταν Romeo y Julieta, από την Αβάνα, όχι του Davidoff."
Λύκε, λύκε είσαι εδώ; Ένα παραμύθι για τους προυπολογισμούς
22.12.10
Το post αυτό θα μπορούσε να ξεκινά σαν παραμύθι: Μια φορά και έναν καιρό...
Την Πέμπτη 21 Δεκεμβρίου του 2001 ο Κώστας Σημίτης, πρωθυπουργός τότε, μιλούσε στην ολομέλεια για τον Προυπολογισμό του 2002. Ήταν η ομιλία εκείνη στην οποία ανέφερε: "Το Ευρώ το κέρδισε ο Ελληνικός λαός με το σπαθί του". Απαντούσε στην κριτική της Νέας Δημοκρατίας για πλασματικό προυπολογισμό. Η ομιλία του κ. Σημίτη έχει και άλλα ενδιαφέροντα σημεία. Όπως και των παραμυθιών είναι πάντα διδακτικά. Πιο σημαντικό εκείνο που αναφέρεται στην αξιολόγηση της Ελλάδας από διεθνείς οργανισμούς και χρηματοπιστωτικούς οίκους του εξωτερικού:
"Αγνοεί η Αντιπολίτευση τον ΟΟΣΑ, που προβλέπει ότι το 2002 η Ελλάδα θα έχει τον υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης ανάμεσα σε όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ, και μάλιστα 4%, δηλαδή υψηλότερο και από τη δική μας υπόθεση στον Προϋπολογισμό. Δεν πιστεύει η Αντιπολίτευση την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που ελέγχει, αποδέχεται, δημοσιοποιεί και συγκρίνει τα στοιχεία του Προϋπολογισμού με τα αντίστοιχα στοιχεία των υπολοίπων χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν κάνει η Αντιπολίτευση έστω και την παραμικρή ανάλυση για να διαπιστώσει ότι όποιον δείκτη δημοσιονομικής ευρωστίας κι αν επιλέξει, όποια μέθοδο και αν χρησιμοποιήσει, η πρόοδος της χώρας μας μετά το 1993, από χρόνο σε χρόνο είναι ξεκάθαρη και εμφανής.
Δεν διαβάζει η Αντιπολίτευση τις αναλύσεις των διεθνών αξιολογικών οίκων, οι οποίοι στη διάρκεια διακυβέρνησης της ΝΔ μείωσαν τη βαθμολογία της Ελλάδος, κατατάσσοντάς την στο σημείο της κατάρρευσης, δηλαδή ένα σκαλοπάτι πριν την κατηγορία του πολύ υψηλού κινδύνου, ενώ στη συνέχεια, επί ΠΑΣΟΚ, άρχισαν σταδιακά να αυξάνουν τη βαθμολόγηση; Δεν γνωρίζει ότι σήμερα είμαστε στην πρώτη κατηγορία, την κατηγορία Α. Και ότι η τελευταία αναβάθμιση έγινε μέσα στο 2001, όταν η Standard and Poor's μας ανέβασε ένα σκαλοπάτι, από Α- σε Α."
Δεν διαβάζει η Αντιπολίτευση τις αναλύσεις των διεθνών αξιολογικών οίκων, οι οποίοι στη διάρκεια διακυβέρνησης της ΝΔ μείωσαν τη βαθμολογία της Ελλάδος, κατατάσσοντάς την στο σημείο της κατάρρευσης, δηλαδή ένα σκαλοπάτι πριν την κατηγορία του πολύ υψηλού κινδύνου, ενώ στη συνέχεια, επί ΠΑΣΟΚ, άρχισαν σταδιακά να αυξάνουν τη βαθμολόγηση; Δεν γνωρίζει ότι σήμερα είμαστε στην πρώτη κατηγορία, την κατηγορία Α. Και ότι η τελευταία αναβάθμιση έγινε μέσα στο 2001, όταν η Standard and Poor's μας ανέβασε ένα σκαλοπάτι, από Α- σε Α."
Λίγα χρόνια αργότερα τον Δεκέμβριο του 2003 ο Κώστας Καραμανλής σφυροκοπά με το γνωστό του ύφος την κυβέρνηση Σημίτη:
"
Με μια φράση, ο προϋπολογισμός χαρακτηρίζεται από έλλειμμα αναπτυξιακής πολιτικής. Και βέβαια είναιένας εικονικός Προϋπολογισμός, που προσπαθεί να συγκαλύψει πραγματικά δημοσιονομικά προβλήματα.
Η Κυβέρνηση, πέρα από τα επίσημα δάνεια, συνεχίζει να συσσωρεύει νέα κρυφά χρέη.
Επισημαίνω:
- Χρέη νοσοκομείων στους προμηθευτές τους: 1,2 δισ. ευρώ.
- Χρέη του ΙΚΑ προς την Εργατική Εστία και τον ΟΕΚ: 1,5 δισ. ευρώ.
- Χρέη προς το ΤΕΒΕ και το ΤΑΕ: 0,4 εκ. ευρώ.
- Χρέη Ασφαλιστικών Ταμείων στα νοσοκομεία: 1,4 δισ. ευρώ.
- Επιπλέον χρέη της παλαιάς Ολυμπιακής Αεροπορίας: 1 δις ευρώ.
- Χρέη ΟΑΣΑ: 1,8 δισ. ευρώ.
- Χρέη ΟΣΕ: 3,1 δισ. ευρώ.
- Χρέος στο Ταμείο Νομικών: 0,4 δισ. ευρώ
- Ανοικτές υποχρεώσεις στους ΟΤΑ: 3 δισ. ευρώ.
- Βέβαιες καταπτώσεις εγγυήσεων: τουλάχιστον 1,1 δισ. ευρώ.
- Λοιπά χρέη: τουλάχιστον 0,5 δισ. ευρώ.
Με βάση τα ως τώρα γνωστά στοιχεία(και μόνο από αυτά)το σύνολο του κρυφού χρέους ξεπερνά τα 15 δισ. ευρώ. Αν συνυπολογίσουμε την υπέρβαση του δανεισμού του Δημοσίου (4,8 δισ. ευρώ)και τα κρυφά χρέη, τότε το πραγματικό δημόσιο χρέος είναι, τουλάχιστον, 195 δισ. ευρώ. Φτάνει, δηλαδή, το 129% του ΑΕΠ. Το μέγεθος του δημοσιονομικού προβλήματος φαίνεται ξεκάθαρα και από το γεγονός ότι, στην τελευταία δεκαετία, οι δαπάνες για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους (παρά τη μείωση των επιτοκίων) αντί να μειωθούν".
Επισημαίνω:
- Χρέη νοσοκομείων στους προμηθευτές τους: 1,2 δισ. ευρώ.
- Χρέη του ΙΚΑ προς την Εργατική Εστία και τον ΟΕΚ: 1,5 δισ. ευρώ.
- Χρέη προς το ΤΕΒΕ και το ΤΑΕ: 0,4 εκ. ευρώ.
- Χρέη Ασφαλιστικών Ταμείων στα νοσοκομεία: 1,4 δισ. ευρώ.
- Επιπλέον χρέη της παλαιάς Ολυμπιακής Αεροπορίας: 1 δις ευρώ.
- Χρέη ΟΑΣΑ: 1,8 δισ. ευρώ.
- Χρέη ΟΣΕ: 3,1 δισ. ευρώ.
- Χρέος στο Ταμείο Νομικών: 0,4 δισ. ευρώ
- Ανοικτές υποχρεώσεις στους ΟΤΑ: 3 δισ. ευρώ.
- Βέβαιες καταπτώσεις εγγυήσεων: τουλάχιστον 1,1 δισ. ευρώ.
- Λοιπά χρέη: τουλάχιστον 0,5 δισ. ευρώ.
Με βάση τα ως τώρα γνωστά στοιχεία(και μόνο από αυτά)το σύνολο του κρυφού χρέους ξεπερνά τα 15 δισ. ευρώ. Αν συνυπολογίσουμε την υπέρβαση του δανεισμού του Δημοσίου (4,8 δισ. ευρώ)και τα κρυφά χρέη, τότε το πραγματικό δημόσιο χρέος είναι, τουλάχιστον, 195 δισ. ευρώ. Φτάνει, δηλαδή, το 129% του ΑΕΠ. Το μέγεθος του δημοσιονομικού προβλήματος φαίνεται ξεκάθαρα και από το γεγονός ότι, στην τελευταία δεκαετία, οι δαπάνες για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους (παρά τη μείωση των επιτοκίων) αντί να μειωθούν".
Η απάντηση του Κώστα Σημίτη γνωστή. Σπαθί, ΟΑΣΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ισχυρή Ελλάδα...
Τα χρόνια περνούσαν και οι κατηγορίες για πλασματικούς και αναξιόπιστους προυπολογισμούς έδιναν και έπαιρναν. Ο Σημιτης έφυγε. Ο Καραμανλής ήρθε. Με τον καιρό έφθασε η ώρα του σημερινού Πρωθυπουργού να κατηγορήσει τον Κώστα Καραμανλή. Έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου το 2008:
"Το χάσμα μεταξύ μας αποτυπώνεται ανάγλυφα στον προϋπολογισμό που εσείς απόψε καλείστε να ψηφίσετε. Ο προϋπολογισμός σας, όχι μόνο αδικεί το μέσο Έλληνα, όχι μόνο δεν μας βγάζει από την κρίση, αλλά η ύπαρξή του είναι μέρος της κρίσης αξιοπιστίας που έχει η σημερινή κυβέρνηση και, μαζί δυστυχώς, και όλη η χώρα.
Μια κρίση αξιοπιστίας που αποτυπώθηκε όχι μόνο στο σημερινό προϋπολογισμό, αλλά και στον περσινό, για τον οποίο πήγαμε σε εκλογές. Το θυμόσαστε; Και στον προπέρσινο. Και πάει λέγοντας.
Και σήμερα, βρίσκεται σε μια κρίση αξιοπιστίας, μεταξύ Σκύλας και Χάρυβδης, η χώρα μας. Με ένα τεράστιο δημόσιο χρέος, με έλλειμμα ανταγωνιστικότητας, χωρίς σχέδιο για την έξοδο από την κρίση και με τεράστιο κόστος δανεισμού. Με απρόβλεπτες συνέπειες για τη χώρα και το λαό μας.
Ναι, εσείς υπονομεύετε την ανεξαρτησία της χώρας μας με την επικίνδυνη, πελατειακή οικονομική σας πολιτική. Διότι η ανεξαρτησία της χώρας μας έχει σχέση και με το δικαίωμα της Ελλάδας να μπορεί να ορίζει τις οικονομικές, κοινωνικές, αναπτυξιακές πολιτικές. Να μην βρίσκεται υπό επιτήρηση, στην οποία μας βάλατε εσείς τα τελευταία χρόνια."
Για να λάβει και αυτός την γνωστή απάντηση που τόσο έμοιαζε με τις απαντήσεις του Κώστα Σημίτη.
Τα χρόνια περάσαν. Οι συζητήσεις ξεχάστηκαν. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Η Ελλάδα με μιας βρέθηκε στα χέρια του κακού λύκου (στην προκειμένη περίπτωση το Δ.Ν.Τ.). Μα κανείς δεν έμαθε από τα διδάγματα των παραμυθιών.
Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς ... χειρότερα
Ο κόσμος μας το 2036
Διαβάστε, ακούστε και δείτε:
New Era, new god
The next eleven
What we will eat
The fragility of predictions
How fast man will run
How Mecico city, johannesburg, Moscow and Antartica might look in 2036
When Zombies Win του PAUL KRUGMAN
When historians look back at 2008-10, what will puzzle them most, I believe, is the strange triumph of failed ideas. Free-market fundamentalists have been wrong about everything — yet they now dominate the political scene more thoroughly than ever.
How did that happen? How, after runaway banks brought the economy to its knees, did we end up with Ron Paul, who says “I don’t think we need regulators,” about to take over a key House panel overseeing the Fed? How, after the experiences of the Clinton and Bush administrations — the first raised taxes and presided over spectacular job growth; the second cut taxes and presided over anemic growth even before the crisis — did we end up with bipartisan agreement on even more tax cuts?
The answer from the right is that the economic failures of the Obama administration show that big-government policies don’t work. But the response should be, what big-government policies?
For the fact is that the Obama stimulus — which itself was almost 40 percent tax cuts — was far too cautious to turn the economy around. And that’s not 20-20 hindsight: many economists, myself included, warned from the beginning that the plan was grossly inadequate. Put it this way: A policy under which government employment actually fell, under which government spending on goods and services grew more slowly than during the Bush years, hardly constitutes a test of Keynesian economics.
Now, maybe it wasn’t possible for President Obama to get more in the face of Congressional skepticism about government. But even if that’s true, it only demonstrates the continuing hold of a failed doctrine over our politics.
It’s also worth pointing out that everything the right said about why Obamanomics would fail was wrong. For two years we’ve been warned that government borrowing would send interest rates sky-high; in fact, rates have fluctuated with optimism or pessimism about recovery, but stayed consistently low by historical standards. For two years we’ve been warned that inflation, even hyperinflation, was just around the corner; instead, disinflation has continued, with core inflation — which excludes volatile food and energy prices — now at a half-century low.
The free-market fundamentalists have been as wrong about events abroad as they have about events in America — and suffered equally few consequences. “Ireland,” declaredGeorge Osborne in 2006, “stands as a shining example of the art of the possible in long-term economic policymaking.” Whoops. But Mr. Osborne is now Britain’s top economic official.
And in his new position, he’s setting out to emulate the austerity policies Ireland implemented after its bubble burst. After all, conservatives on both sides of the Atlantic spent much of the past year hailing Irish austerity as a resounding success. “The Irish approach worked in 1987-89 — and it’s working now,” declared Alan Reynolds of the Cato Institute last June. Whoops, again.
But such failures don’t seem to matter. To borrow the title of a recent book by the Australian economist John Quiggin on doctrines that the crisis should have killed but didn’t, we’re still — perhaps more than ever — ruled by “zombie economics.” Why?
Part of the answer, surely, is that people who should have been trying to slay zombie ideas have tried to compromise with them instead. And this is especially, though not only, true of the president.
People tend to forget that Ronald Reagan often gave ground on policy substance — most notably, he ended up enacting multiple tax increases. But he never wavered on ideas, never backed down from the position that his ideology was right and his opponents were wrong.
President Obama, by contrast, has consistently tried to reach across the aisle by lending cover to right-wing myths. He has praised Reagan for restoring American dynamism (when was the last time you heard a Republican praising F.D.R.?), adopted G.O.P. rhetoric about the need for the government to tighten its belt even in the face of recession, offered symbolic freezes on spending and federal wages.
None of this stopped the right from denouncing him as a socialist. But it helped empower bad ideas, in ways that can do quite immediate harm. Right now Mr. Obama is hailing the tax-cut deal as a boost to the economy — but Republicans are already talking about spending cuts that would offset any positive effects from the deal. And how effectively can he oppose these demands, when he himself has embraced the rhetoric of belt-tightening?
Yes, politics is the art of the possible. We all understand the need to deal with one’s political enemies. But it’s one thing to make deals to advance your goals; it’s another to open the door to zombie ideas. When you do that, the zombies end up eating your brain — and quite possibly your economy too.
Οι πιέσεις αυξάνουν, οι συμμαχίες λιγοστεύουν
20.12.10
Κάθε μέρα που περνά η κυβέρνηση χάνει έναν - έναν τους συμμάχους της. Δεν τους χάνει μόνο σε πολιτικό επίπεδο. Το ναυάγιο σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών είναι γνωστό, όπως επίσης και σε επίπεδο κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ (από 160 βουλευτές, σήμερα μετρά 156). Τους χάνει καθημερινά και σε επίπεδο κοινωνίας. Της πραγματικής και όχι των συνδικαλιστικών φορέων. Στην δημοσκόπηση της RASS για το "ΠΑΡΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ" το 64.7% των πολιτών πιστεύει ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έχει τα χαρακτηριστικά αποφασιστικού πρωθυπουργού, το 64.9% πιστεύει ότι οι συναντήσεις του με τους πολιτικούς αρχηγούς είχαν ως στόχο να τους κάνει συμμάχους στα αντιλαϊκά μέτρα και το 64.1% ότι τα μέτρα όσον αφορά τις εργασιακές σχέσεις οδηγούν σε εργασιακό μεσαίωνα. Υπό αυτές τις συνθήκες και με δεδομένου ότι το 2011 θα είναι χειρότερο από το 2010, η κυβέρνηση οδηγείται σε ένα αδιέξοδο, μοναδικό ίσως για τα μεταπολιτευτικά χρονικά. Η τρόικα ασκεί τις δικές της πίεσεις. Το ίδιο και η κοινωνία καθώς έπειτα από 15 σχεδόν μήνες διακυβέρνησης δεν φαίνεται φως στον ορίζοντα.
Fence: H νέα καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας
Η νέα καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας από την Βρετανική Brothers and Sisters για την θανατική ποινή. Η καινοτομία: μπορεί να τη δει κάποιος μόνο από ορισμένες οπτικές γωνίες. Η καμπάνια προβάλλεται σε δημόσιους " φράχτες" γι' αυτό και η ονομασία της "fence".
Robert Kaplan on the arc of Islam
The traveller, historian and author of "Monsoon" on his new cartography, China's vertical strategy and India's horizontal response.
Twitter-TV σημειώσατε 1
16.12.10
Αν υπάρχει κάτι θετικό από τη χθεσινή ημέρα αυτό είναι η δημοσιογραφία των πολιτών. Παρά την απεργία των δημοσιογράφων, η κάλυψη μέσω blogs, twitter και YouTube ήταν κάτι παραπάνω από ουσιαστική. Δύο hashtags (#imfgr και #grstrike) κάλυπταν λεπτό προς λεπτό τα δρώμενα στο κέντρο της Αθήνας. Παράλληλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία με video στο YouTube μετέφεραν εικόνα και ήχο από όσα συνέβησαν στην πόλη.
Μπορεί ο Ηλίας Μακρής στο σκίτσο της Καθημερινής να δείχνει ευχαριστημένο τον Πρωθυπουργό από την απεργία στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική καθώς ο Γιώργος Παπανδρέου ως χρήστης των κοινωνικών δικτύων έβλεπε σε πραγματικό χρόνο τα όσα μετέδιδαν οι πολίτες από τα κινητά τους τηλέφωνα.
Μπορεί ο Ηλίας Μακρής στο σκίτσο της Καθημερινής να δείχνει ευχαριστημένο τον Πρωθυπουργό από την απεργία στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική καθώς ο Γιώργος Παπανδρέου ως χρήστης των κοινωνικών δικτύων έβλεπε σε πραγματικό χρόνο τα όσα μετέδιδαν οι πολίτες από τα κινητά τους τηλέφωνα.
Έτσι είναι τα κακομαθημένα παιδιά!
Τα πράγματα αρχίζουν να αγριεύουν. Ως εδώ ήταν τα εύκολα. Τώρα ξεκινούν τα δύσκολα. Αν οι περικοπές στους δημοσίους υπαλλήλους ήταν εύκολη υπόθεση, με τις ΔΕΚΟ δεν ισχυεί το ίδιο. Γιατί εκεί βρίσκονται οι καλοπληρωμένοι και οι προνομιούχοι, οι οποίοι θα αντισταθούν με κάθε μέσο σε οποιοδήποτε εξορθολογισμό των δαπανών. Ένας τομέας που οι πολιτικοί τον καλόμαθαν με παχυλούς μισθούς που σε καμμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στην ποιότητα των υπηρεσίων που προσφέρουν. Αυτοί και θα απεργήσουν και θα δείρουν και θα φωνάξουν για τους "κλέφτες πολιτικούς". Για εκείνους δηλαδή που τους διόρισαν στις σημερινές θέσεις. Σήμερα είναι κλέφτες, χθές ήταν οι σωτήρες που τους εξασφάλιζαν μια προνομιούχα θέση. Έτσι είναι τα κακομαθημένα παιδιά! Και κυρίως οι εκπρόσωποί τους στον συνδικαλιστικό τομέα.
Από την άλλη οι πολιτικοί θα πρέπει να αντιληφθούν ότι υπάρχουν και εργαζόμενοι που τα εισοδηματά τους πραγματικά πιέζονται και αυτοί προέρχονται κυρίως από τον ιδιωτικό τομέα. Αυτοί παραδόξως δεν απεργούσαν. Πρόκειται για τον κορμό της ελληνικής κοινωνίας και κυρίως της μεσαίας τάξης. Όπως έχει αναφέρει και ο Σαρκοζύ η μεσαία τάξη η οποία είναι πάντα πλούσια για να πληρώνει φόρους και ποτέ αρκετά φτωχή για να επιδοτείται. Θα συμπλήρωνα και δίχως δυνατή φωνή για να διαμαρτυρηθεί.
Συνεχίζεται η καταγραφή της πτώσης για το κυβερνών κόμμα
13.12.10
Μετά την έρευνα της MRB και η δημοσκόπηση της Public Issue καταγράφει την καθοδική πορεία του κυβερνώντος κόμματος. Στο βαρόμετρο που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής το κυβερνών κόμμα καταγράφει πτώση 3,5 μονάδων σε σχέση με το βαρόμετρο του Οκτωβρίου και η Νέα Δημοκρατία άνοδο 2 μονάδων. Και όλα αυτά τη στιγμή που η κυβέρνηση επιχειρεί την σύγκρουση με το βαθύ κράτος των ΔΕΚΟ, δημιούργημα κατά κύριο λόγο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ΄80 και του ΄90. Οι επόμενοι μήνες θα είναι καθοριστικοί για την κυβερνητική σταθερότητα στην Ελλάδα δεδομένου ότι τα δύσκολα είναι μπροστά και η κυβέρνηση φαίνεται να χάνει σημαντικά ποσοστά.
Στα αξιοσημείωτα της έρευνας εκτός της κοινωνικής απογοήτευσης, ο χαμηλός βαθμός ικανοποίησης από τη δημοκρατία σήμερα στην Ελλάδα. Μόλις το 18% των πολιτών είναι ικανοποιημένο με τον τρόπο λειτουργίας της και το 81% δηλώνει δυσαρεστημένο.
Στα αξιοσημείωτα της έρευνας εκτός της κοινωνικής απογοήτευσης, ο χαμηλός βαθμός ικανοποίησης από τη δημοκρατία σήμερα στην Ελλάδα. Μόλις το 18% των πολιτών είναι ικανοποιημένο με τον τρόπο λειτουργίας της και το 81% δηλώνει δυσαρεστημένο.
Στο 4,1% από το 8% η διαφορά ΠΑΣΟΚ-Νέας Δημοκρατίας
8.12.10
Ενδιαφέροντα στοιχεία από τις 6μηνιαίες τάσεις της MRB που δημοσιοποίηθηκαν πριν από λίγο.
Καταρχήν κλείνει σημαντικά η ψαλίδα μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Στις ΤΑΣΕΙΣ του Ιουνίου η διαφορά βρισκόταν στις 8 μονάδες. Σήμερα έξι μήνες αργότερα η διαφορά βρίσκεται στο 4,1%. Συγκεκριμένα το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να χάνει 1,4 μονάδες και η Νέα Δημοκρατία να κερδίζει 2,5 μονάδες.
Δεύτερον, μειώνεται αισθητά η αδιευκρίνιστη ψήφος. Τον Ιούνιο βρισκόταν στο 31,1% και σήμερα στο 23,3%. Παρά την μείωση της αδιευκρίνιστης ψήφου οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τα δύο μεγάλα κόμματα για την επίλυση των προβλημάτων τους, καθώς ο κανένας συγκεντρώνει ποσοστό 39,2%, ενώ ο σχηματισμός οικουμενικής κυβέρνησης βρίσκεται στην δεύτερη θέση με ποσοστό 18,2%. Στην ίδια ερώτηση η αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ λαμβάνει ποσοστό 22,7% και η αυτοδύναμη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ποσοστό 18%.
Τρίτον, δυσκολίες αντιμετωπίζουν στην είσοδό τους στη Βουλή, τα δύο νέα κόμματα. Η Δημοκρατική Συμμαχία βρίσκεται στο 2,8% και η Δημοκρατική Αριστερά στο 2,1%. Και για τα δύο όμως είναι νωρίς για τη διεξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.
Από τα αποτελέσματα της έρευνας προκύπτει ότι έχει ξεκινήσει η φθορά της κυβέρνησης, ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση φαίνεται να έχει κέρδη. Είναι μεγάλη η φθορά σε σχέση με τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση; Μέσα σε έξι μήνες να χάνεις τέσσερις μονάδες και ο αντίπαλός σου να κερδίζει δύο δεν είναι και λίγο. Και η αδιευκρίνιστη ψήφος; Οι εκλογές κρίνονται από αυτούς που συμμετέχουν και εκφράζουν άποψη στην κάλπη είναι η απάντηση.
Καταρχήν κλείνει σημαντικά η ψαλίδα μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Στις ΤΑΣΕΙΣ του Ιουνίου η διαφορά βρισκόταν στις 8 μονάδες. Σήμερα έξι μήνες αργότερα η διαφορά βρίσκεται στο 4,1%. Συγκεκριμένα το ΠΑΣΟΚ φαίνεται να χάνει 1,4 μονάδες και η Νέα Δημοκρατία να κερδίζει 2,5 μονάδες.
Δεύτερον, μειώνεται αισθητά η αδιευκρίνιστη ψήφος. Τον Ιούνιο βρισκόταν στο 31,1% και σήμερα στο 23,3%. Παρά την μείωση της αδιευκρίνιστης ψήφου οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τα δύο μεγάλα κόμματα για την επίλυση των προβλημάτων τους, καθώς ο κανένας συγκεντρώνει ποσοστό 39,2%, ενώ ο σχηματισμός οικουμενικής κυβέρνησης βρίσκεται στην δεύτερη θέση με ποσοστό 18,2%. Στην ίδια ερώτηση η αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ λαμβάνει ποσοστό 22,7% και η αυτοδύναμη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ποσοστό 18%.
Τρίτον, δυσκολίες αντιμετωπίζουν στην είσοδό τους στη Βουλή, τα δύο νέα κόμματα. Η Δημοκρατική Συμμαχία βρίσκεται στο 2,8% και η Δημοκρατική Αριστερά στο 2,1%. Και για τα δύο όμως είναι νωρίς για τη διεξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.
Από τα αποτελέσματα της έρευνας προκύπτει ότι έχει ξεκινήσει η φθορά της κυβέρνησης, ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση φαίνεται να έχει κέρδη. Είναι μεγάλη η φθορά σε σχέση με τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση; Μέσα σε έξι μήνες να χάνεις τέσσερις μονάδες και ο αντίπαλός σου να κερδίζει δύο δεν είναι και λίγο. Και η αδιευκρίνιστη ψήφος; Οι εκλογές κρίνονται από αυτούς που συμμετέχουν και εκφράζουν άποψη στην κάλπη είναι η απάντηση.
Ο Στρος-Καν και η Γαλλική Προεδρία
Για την Ελλάδα δε βγήκαμε σοφότεροι. Απλά μάθαμε ότι ακόμη και εάν εφαρμόσουμε το Μνημόνιο κατά γράμμα, κανείς δεν εγγυάται την αποφυγή χρεοκοπίας (καταρίπτεται με αυτόν τον τρόπο, ένα από τα κύρια επιχειρήματα των υποστηρικτών του Μνημονίου) . Αν και θα περίμενε κανείς να ακούσει μια ειλικρινή εκτίμηση για την πορεία της χώρας μας αλλά και την παρουσίαση ενός συνολικού χρονοδιαγράμματος για την έξοδο από την κρίση άκουσε πολιτικολογίες σαν κι αυτές που ακούμε καθημερινά στα δελτία των οκτώ. Και κυρίως όσα είπε ο Γάλλος πολιτικός ήταν σε αντιδιαστολή με τα όσα είπε ο κ.Ρουμπινί, ο οποίος μίλησε καθαρά για έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ και επιστροφή στη δραχμή.
Για την Ευρώπη επίσης δεν βγήκαμε σοφότεροι. Όπως και η Ελλάδα αντιμετωπίζει την κρίση με έντονες διαφωνίες στο εσωτερικό της για την θεραπεία. Όσο αισιόδοξος και εάν είναι κάποιος δύσκολα βλέπει με αισιοδοξία το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης με τη μορφή που την γνωρίζουμε σήμερα.
Για εκείνο όμως που βγήκαμε σίγουρα σοφότεροι είναι για τον ίδιο τον Στρος-Καν. Η επίσκεψή του και τα όσα είπε σαφέστατα εντάσονται στην καμπάνια διεκδίκησης της Γαλλικής Προεδρίας στις εκλογές του 2012. Σοσιαλιστής ο ίδιος επιβράβευσε μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, επιτέθηκε στην ελληνική δεξιά, υποσχέθηκε ανάπτυξη σε τρία χρόνια, αποστασιοποιήθηκε από την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μας είπε ότι και ο ίδιος εάν ήταν Έλληνας θα διαδήλωνε ενάντια στη πολιτική που ασκείται σήμερα στην Ελλάδα. Τι άλλο θα μπορούσε να πει ένας υποψήφιος Πρόεδρος;
Wikileaks: Η συζήτηση εκτός Ελλάδας
6.12.10
Ένα ενδιαφέρον άρθρο στον Economist και μια τηλεοπτική συζήτηση στο CNN για το Wikileaks. Η απόκαλυψη των εγγράφων της αμερικανικής διπλωματίας είχε σαν αποτέλεσμα μια ευρύτατη συζήτηση σε διεθνές επίπεδο. Όχι βέβαια και στην Ελλάδα όπου οι αναφορές περιορίστηκαν σε κουτσομπολίστικες ειδήσεις.
Στον Economist: Missing the Point of Wikileaks
Το video από τη συζήτηση στο CNN:
Πρωθυπουργοί σε μπερδεμένους ρόλους
3.12.10
Σύμφωνα με το ΒΗΜΑ ΟNLINE ο πρωθυπουργός στο σημερινό υπουργικό συμβούλιο θα ζητήσει επιτάχυνση των αλλαγών. Εδώ και ένα εξάμηνο περίπου ακουμέ το ίδιο πράγμα: Επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων, επιτάχυνση των αλλαγών. Το ακούγαμε και από την προηγούμενη κυβέρνηση του Καραμανλή: "Ο Πρωθυπουργός ζήτησε επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων", "ο Πρωθυπουργός εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για τους αργούς ρυθμούς υλοποίησης του κυβερνητικού έργου". Λες και οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας δεν είναι υπεύθυνοι για την αργοπορία των αλλαγών, αλλά κρίνουν το κυβερνητικό έργο ως εξωτερικοί βαθμολογητές και καταλήγουν σε κάποια συμπεράσματα τα οποία υποβάλλουν στην κυβέρνηση. Μάλλον έχουν μπερδέψει τον ρόλο του πρωθυπουργού.
Eating the Irish του PAUL KRUGMAN
29.11.10
What we need now is another Jonathan Swift.
Most people know Swift as the author of “Gulliver’s Travels.” But recent events have me thinking of his 1729 essay “A Modest Proposal,” in which he observed the dire poverty of the Irish, and offered a solution: sell the children as food. “I grant this food will be somewhat dear,” he admitted, but this would make it “very proper for landlords, who, as they have already devoured most of the parents, seem to have the best title to the children.”
O.K., these days it’s not the landlords, it’s the bankers — and they’re just impoverishing the populace, not eating it. But only a satirist — and one with a very savage pen — could do justice to what’s happening to Ireland now.
The Irish story began with a genuine economic miracle. But eventually this gave way to a speculative frenzy driven by runaway banks and real estate developers, all in a cozy relationship with leading politicians. The frenzy was financed with huge borrowing on the part of Irish banks, largely from banks in other European nations.
Then the bubble burst, and those banks faced huge losses. You might have expected those who lent money to the banks to share in the losses. After all, they were consenting adults, and if they failed to understand the risks they were taking that was nobody’s fault but their own. But, no, the Irish government stepped in to guarantee the banks’ debt, turning private losses into public obligations.
Before the bank bust, Ireland had little public debt. But with taxpayers suddenly on the hook for gigantic bank losses, even as revenues plunged, the nation’s creditworthiness was put in doubt. So Ireland tried to reassure the markets with a harsh program of spending cuts.
Step back for a minute and think about that. These debts were incurred, not to pay for public programs, but by private wheeler-dealers seeking nothing but their own profit. Yet ordinary Irish citizens are now bearing the burden of those debts.
Or to be more accurate, they’re bearing a burden much larger than the debt — because those spending cuts have caused a severe recession so that in addition to taking on the banks’ debts, the Irish are suffering from plunging incomes and high unemployment.
But there is no alternative, say the serious people: all of this is necessary to restore confidence.
Strange to say, however, confidence is not improving. On the contrary: investors have noticed that all those austerity measures are depressing the Irish economy — and are fleeing Irish debt because of that economic weakness.
Now what? Last weekend Ireland and its neighbors put together what has been widely described as a “bailout.” But what really happened was that the Irish government promised to impose even more pain, in return for a credit line — a credit line that would presumably give Ireland more time to, um, restore confidence. Markets, understandably, were not impressed: interest rates on Irish bonds have risen even further.
Does it really have to be this way?
In early 2009, a joke was making the rounds: “What’s the difference between Iceland and Ireland? Answer: One letter and about six months.” This was supposed to be gallows humor. No matter how bad the Irish situation, it couldn’t be compared with the utter disaster that was Iceland.
But at this point Iceland seems, if anything, to be doing better than its near-namesake. Its economic slump was no deeper than Ireland’s, its job losses were less severe and it seems better positioned for recovery. In fact, investors now appear to consider Iceland’s debt safer than Ireland’s. How is that possible?
Part of the answer is that Iceland let foreign lenders to its runaway banks pay the price of their poor judgment, rather than putting its own taxpayers on the line to guarantee bad private debts. As the International Monetary Fund notes — approvingly! — “private sector bankruptcies have led to a marked decline in external debt.” Meanwhile, Iceland helped avoid a financial panic in part by imposing temporary capital controls — that is, by limiting the ability of residents to pull funds out of the country.
And Iceland has also benefited from the fact that, unlike Ireland, it still has its own currency; devaluation of the krona, which has made Iceland’s exports more competitive, has been an important factor in limiting the depth of Iceland’s slump.
None of these heterodox options are available to Ireland, say the wise heads. Ireland, they say, must continue to inflict pain on its citizens — because to do anything else would fatally undermine confidence.
But Ireland is now in its third year of austerity, and confidence just keeps draining away. And you have to wonder what it will take for serious people to realize that punishing the populace for the bankers’ sins is worse than a crime; it’s a mistake.
Ισπανικός οργασμός πριν τη κάλπη
22.11.10
Το παραπάνω βίντεο της νεολαίας του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στην Καταλονία μπορεί να έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων αλλά εξασφάλισε μεγάλο αριθμό views στο ΥouTube και είναι θέμα συζήτησης σε παγκόσμιο επίπεδο. Στις 28 Νοεμβρίου διεξάγονται εκλογές στην Καταλονία, η αποχή αναμένεται μεγάλη, οπότε οι νέοι σοσιαλιστές σκέφθηκαν να κάνουν πιο ευχάριστη και θελκτική την διαδικασία της ψήφου. Μια ψηφοφόρος βρίσκεται σε οργασμό κατά την διαδικασία της ψηφοφορίας. Προς τιμή της Σοσιαλιστικής Νεολαίας το βίντεο, αν και ακραίο, βρίσκεται online και δεν έχει κατέβει από το επίσημο κανάλι στο YouTube παρά τις αντιδράσεις.
Βασιλικοί γάμοι και η διαδοχή της Ελισάβετ
Στην Μεγάλη Βρετανία ο πραναγγελθείς γάμος του πρίγκηπα Ουίλιαμ θα απασχολήσει για το επόμενο εξάμηνο την κοινή γνώμη. Ήδη οι έρευνες δίνουν και παίρνουν για την μετά Ελισάβετ εποχή. Σύμφωνα με την Καθημερινή: "Δημοσκόπηση της εταιρείας ICM που δημοσιεύεται στην εφημερίδα News of the World έδειξε ότι το 64% των Βρετανών θέλουν να διαδεχτεί τη βασίλισσα Ελισάβετ ο Ουίλιαμ ενώ στη δημοσκόπηση του ινστιτούτου YouGov οι περισσότεροι από τους ερωτηθέντες συμφώνησαν πως ο νεαρός πρίγκιπας θα γίνει καλύτερος βασιλιάς από τον πατέρα του, τον 62χρονο Κάρολο.
Στην πρώτη δημοσκόπηση ούτε ένας στους πέντε δεν επιθυμεί να περάσει το στέμμα στον Κάρολο και την Καμίλα, ενώ στη δεύτερη το 44% πιστεύει ότι ο Κάρολος θα πρέπει να κάνει στην άκρη ώστε ν' ανοίξει ο δρόμος για το γιο του."
Κερδισμένοι και χαμένοι των εκλογών
15.11.10
Αλλά επειδή στη δημοκρατία οι εκλογές κρίνονται από αυτούς που συμμετέχουν και οι συμμετέχοντες δημιουργούν τα αποτελέσματα έχουμε και λέμε:
Στις ευρωεκλογές του 2009 είχαμε επισημάνει ότι η αποχή των πολιτών από τις εκλογικές διαδικασίες ήταν μια βαθύτατα πολιτική στάση. Στη δημοκρατία υπάρχει και αυτή η επιλογή, της αποχής. Καλό θα ήταν οι πολιτικοί να το δούν και να είναι πιο σοβαροί στις εκτιμήσεις τους και τις αναλύσεις τους. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή εκτινάχθηκε στα ύψη στον δεύτερο γύρο, έπειτα από τις κοκορομαχίες για το ποιος κέρδισε στον πρώτο γύρο.
- Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο μεγάλος νικητής των εκλογών είναι ο Γιώργος Παπανδρέου. Κέρδισε 8 περιφέρειες, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, πόλεις συμβολικές για την κεντροδεξιά. Την κατάλληλη στιγμή έθεσε το δίλλημα, ΠΑΣΟΚ ή εκλογές και κέρδισε την συσπείρωση εκείνη που τον κράτησε ζωντανό στον πρώτο γύρο. Ο δεύτερος γύρος ήταν εύκολη υπόθεση με τις κατάλληλες συμμαχίες, όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος.
- Επίσης, νικητής το ΚΚΕ. Σταθερό στις πολιτικές του θέσεις κέρδισε γιατί η συνέπεια αναγνωρίζεται.
- Επίσης, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Νέα Δημοκρατία κατέγραψε μια ήττα παρά τις ελπίδες που δημιούργησε ο πρώτος γύρος. Η αντιμνημονιακή στρατηγική περισσότερο έβλαψε παρά ωφέλησε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και αυτό γιατί η Νέα Δημοκρατία δεν κατάφερε στον αντιμνημονιακό της λόγο να δώσει περιεχόμενο, εναλλακτική λύση. Στρατηγικά έδωσε προτεραιότητα σε μάχες που ήταν ήδη χαμένες (Αττική, Πελλοπόνησος) και άφησε ανυπεράσπιστους πολλούς μεγάλους δήμους τους οποίους είχε κερδίσει το 2006 και θα μπορούσε να τους κερδίσει και τώρα. Τελικά έχασε τις εντυπώσεις και στις περιφέρειες και στους δήμους. Τρίτο πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία, η έλλειψη συμμαχιών κάτι που φάνηκε στα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών.
- Στους ηττημένους και τα κόμματα της Αριστεράς. Αλήθεια υπάρχουν και πόσα, γιατί στην περιφέρεια Αττικής χάθηκε ο λογαριασμός.
Στην Αθήνα κάποιος μας ακούει και δεν είναι άλλος από τον Θανάση Καφέζα.
16.10.10
Στην Αθήνα υπάρχει κάποιος που μας ακούει, σε μια εποχή που οι πολιτικοί έχουν μάθει μόνο να μιλάνε. Ο Θανάσης Καφέζας σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση θα ακούσει πολλά και για τα περισσότερα σίγουρα δεν θα έχει ευθύνη. Στην επιστολή του προς τους ψηφοφόρους λέει ότι: "Επέλεξα το σύνθημα «Σας Aκούω» γιατί εκφράζει την παρουσία που θέλω και που θέλετε να έχω. Να ακούω τους πολίτες και τα προβλήματά τους, να ακούω τις αληθινές τους ανάγκες και τις καθημερινές τους ανησυχίες και να ανταποκρίνομαι άμεσα.".
Ο Θανάσης μπορεί να σας ακούσει στο www.kafezas.gr, ενώ για να μάθετε πως μπορείτε να τον ψηφίσετε κάντε κλικ εδώ
Ο Θανάσης μπορεί να σας ακούσει στο www.kafezas.gr, ενώ για να μάθετε πως μπορείτε να τον ψηφίσετε κάντε κλικ εδώ
Καλημέρα! Από τον Στέλιο Νικηφοράκη
Γρηγόρης Κασιδόκωστας. Έτοιμος για το μεγάλο στοίχημα.
Βασίλης Τζιλάβης. Έπειτα από 12 χρόνια, έτοιμος και ώριμος για το comeback
Πρώην Δήμαρχος Νέας Μάκρης. Πετυχημένος στα χρόνια του, καθώς ότι γνωρίζουμε σήμερα για τη Νέα Μάκρη οφείλεται στο έργο του. Ετοιμάζεται για το μεγάλο comeback έπειτα από 12 χρόνια, διεκδικώντας το αξίωμα του Δημάρχου στο νέο Δήμο που θα συμπεριλαμβάνει εκτός της Νέας Μάκρης, τον Μαραθώνα, τον Βαρνάβα και το Γραμματικό. Στη νέα φάση της καμπάνιας του επισημαίνει τις αδυναμίες του νυν δημάρχου Νέας Μάκρης.
Νέος, άφθαρτος και ανεξάρτητος. Ο Χρήστος Παπάζογλου από την Άρτα.
15.10.10
Spot from Whitefox S.A. on Vimeo.
O Χρήστος Παπάζογλου είναι μια νέα υποψηφιότητα στο Καλλικρατικό Δήμο της Άρτας. Ανεξάρτητος έλαβε την απόφαση να διεκδικήσει τη θέση του Δημάρχου, όχι για εκείνον αλλά για τους πολίτες και να προσφέρει. Επιτυχημένος επαγγελματικά, νέος και άφθαρτος προσπαθεί να μπει σφήνα στις κομματικές υποψηφιότητες και τους μηχανισμούς. Το ότι δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός φαίνεται και στο τηλεοπτικό σποτ που τρέχει αυτές τις ημέρες για την υποστήριξη της καμπάνιας του. Οι τελευταίες έρευνες δείχνουν ότι οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι έχουν "ρεύμα". Το ίδιο ελπίζουμε και για την υποψηφιότητα του Χρήστου.
Τους Χώριζαν Πολλά...Τους Ενώνουν Περισσότερα από τον Βασίλη Σπανάκη σε Μοσχάτο και Ταύρο
24.9.10
Τους Χώριζαν πολλά... Τους ενώνουν περισσότερα!
View more documents from Βασίλειος Σπανάκης.
Ορισμένες φορές σε μια προεκλογική εκστρατεία χρειάζεται να πεις πικρές αλήθειες. Αρκεί να είναι αλήθειες. Αυτό συμβαίνει και με τη νέα καμπάνια του Βασίλη Σπανάκη και των Ενωμένων Πολιτών στο Δήμο Μοσχάτου - Ταύρου. Ο Βασίλης είναι νέος, με δυνατές σπουδές και εμπειρία στη διοίκηση. Από τους πλέον επιτυχημένους Προέδρους Οργανισμών επί κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας (δεν θα βρείτε πολλούς) έβαλε τις βάσεις και ξεκίνησε την υλοποίηση για το μεγαλύτερο επενδυτικό πρόγραμμα στην ιστορία του ΗΣΑΠ (επίσης δεν θα βρείτε πολλά τέτοια project). Η σημασία όλων αυτών αποκτά περισσότερη αξία, εάν αναλογιστεί κάποιος το πόσα έργα έχει να επιδείξει η δεύτερη τετραετία της προηγούμενης κυβέρνησης. Οι ενδείξεις δείχνουν ότι χτυπά το νέο Δήμο στα ίσα (για να το λέω κάτι θα γνωρίζω) και όσο θα λέει αλήθειες θα κερδίζει πόντους. Πολλοί θα μιλήσουν για αρνητική επικοινωνία. Εγώ θα πω ότι τίποτα δεν είναι αρνητικό, όταν είναι αληθές και συνοδεύεται από προτάσεις και δεσμεύσεις.
Ορισμένες φορές σε μια προεκλογική εκστρατεία χρειάζεται να πεις πικρές αλήθειες. Αρκεί να είναι αλήθειες. Αυτό συμβαίνει και με τη νέα καμπάνια του Βασίλη Σπανάκη και των Ενωμένων Πολιτών στο Δήμο Μοσχάτου - Ταύρου. Ο Βασίλης είναι νέος, με δυνατές σπουδές και εμπειρία στη διοίκηση. Από τους πλέον επιτυχημένους Προέδρους Οργανισμών επί κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας (δεν θα βρείτε πολλούς) έβαλε τις βάσεις και ξεκίνησε την υλοποίηση για το μεγαλύτερο επενδυτικό πρόγραμμα στην ιστορία του ΗΣΑΠ (επίσης δεν θα βρείτε πολλά τέτοια project). Η σημασία όλων αυτών αποκτά περισσότερη αξία, εάν αναλογιστεί κάποιος το πόσα έργα έχει να επιδείξει η δεύτερη τετραετία της προηγούμενης κυβέρνησης. Οι ενδείξεις δείχνουν ότι χτυπά το νέο Δήμο στα ίσα (για να το λέω κάτι θα γνωρίζω) και όσο θα λέει αλήθειες θα κερδίζει πόντους. Πολλοί θα μιλήσουν για αρνητική επικοινωνία. Εγώ θα πω ότι τίποτα δεν είναι αρνητικό, όταν είναι αληθές και συνοδεύεται από προτάσεις και δεσμεύσεις.
Ο Βύρωνας Αλλάζει, Συνεχίζει, Κερδίζει. Με έργα και αλήθειες
21.9.10
Με τον Νίκο συνεργαζόμαστε πολλά χρόνια. Τα καλά λόγια που έχουν γραφτεί στο blog δεν οφείλονται φυσικά σε αυτόν τον λόγο. Οφείλονται στο βίντεο που ακολουθεί και περιγράφει τα έργα, τις δράσεις και τις πρωτοβουλίες μιας ολόκληρης οκταετίας. Δείτε το και θα καταλάβετε γιατί ο Βυρωνας Αλλάζει, Συνεχίζει και Κερδίζει.
Όλα τα ωραία όμως κάποια στιγμή τελειώνουν. Ο Νίκος αποφάσισε και σωστά ως μη επαγγελματίας πολιτικός αυτή να είναι και η τελευταία του θητεία. Οπότε μένουν 3,5 χρόνια σκληρής και δημιουργικής δουλειάς. Για την δουλειά που γίνεται στον Βύρωνα, όλοι αισθανόμαστε περήφανοι γιατί πέρα από το επαγγελματικό κομμάτι στον Βύρωνα αισθάνεσαι ότι συνεισφέρεις κι εσύ στην δημιουργία.
Go, Nikos.Go
Όλα τα ωραία όμως κάποια στιγμή τελειώνουν. Ο Νίκος αποφάσισε και σωστά ως μη επαγγελματίας πολιτικός αυτή να είναι και η τελευταία του θητεία. Οπότε μένουν 3,5 χρόνια σκληρής και δημιουργικής δουλειάς. Για την δουλειά που γίνεται στον Βύρωνα, όλοι αισθανόμαστε περήφανοι γιατί πέρα από το επαγγελματικό κομμάτι στον Βύρωνα αισθάνεσαι ότι συνεισφέρεις κι εσύ στην δημιουργία.
| www.e-truth. |
Όσο όμως και εάν εσύ δημιουργείς ο αντίπαλος παραμονεύει και με επιθέσεις, φήμες και συκοφαντίες προσπαθεί να μειώσει το έργο σου. Γι' αυτό σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία δημιουργήθηκε το http://www.e-truth.gr. Εκεί μπορείτε να μάθετε όλη την αλήθεια για όσα λέγονται και ακούγονται.
Go, Nikos.Go
Στις όχθες της Λίμνης Τριχωνίδας για την Πανδημοτική Πρωτοβουλία
19.9.10
Η επιστροφή στη πόλη που μεγάλωσες έχει πάντα μια ιδιαίτερη σημασία. Μεγαλύτερη όταν σε καλούν να αναλάβεις μια προεκλογική εκστρατεία σε μια κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση για το μέλλον της πόλης. Το βίντεο που ακολουθεί είναι από την παρουσίαση του πλαισίου της προεκλογικής εκστρατείς της δημοτικής παράταξης Πανδημοτική Πρωτοβουλία με επικεφαλής τον Δημήτρη Σταμάτη στον Διευρυμένο Δήμο Αγρινίου.
Συμβολικά η παρουσίαση της ιδρυτικής διακήρυξης και της καμπάνιας πραγματοποιήθηκε στις όχθες της Λίμνης Τριχωνίδας τόνιζοντας με αυτό τον τρόπο τον στρατηγικό μας στόχο που είναι η προβολή ενός αναπτυξιακού σχεδίου για έναν νέο Δήμο που απαρτίζεται συνολικά από 10 Καποδιστριακούς Δήμους με έκταση 1246.45 τ.χλμ και πληθυσμό που ξεπερνά τους 96000 κατοίκους.
Ο Δημαράς ανατρέπει το σκηνικό! Αναμενόμενο.
13.9.10
Η υποψηφιότητα του Γιάννη Δημαρά στην Περιφέρεια Αττικής φαίνεται σε αυτή τη φάση τουλάχιστον να δημιουργεί την έκπληξη, καθώς στο δεύτερο γύρο φαίνεται να κερδίζει τον υποψήφιο του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Σγουρό σύμφωνα με την έρευνα της MRB για την Real News. Η υποψηφιότητα Κικίλια δεν φαίνεται να "περπατάει" παρά τις θετικές εντυπώσεις που είχε αφήσει στην αρχή. Σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, ανασφάλειας και φόβου οι πολίτες αναζητούν λύσεις πέραν του "νέος, γιατρός, πρωταθλητής". Είναι προφανές ότι ο υποψήφιος της Νέας Δημοκρατίας πρέπει να μιλήσει περισσότερο πολιτικά. Διαφορετικά κινδυνεύει να τον παρασύρουν άλλες υποψηφιότητες και να βρεθεί ακόμη και κάτω από την τρίτη θέση. Όσον αφορά την περίπτωση Δημαρά τελικά δεν είναι και τόσο έκπληξη η διαφαινόμενη νίκη του στον δεύτερο γύρο. Η συνέπεια της πολιτικής του στάσης διαχρονικά επιβραβεύεται.
Χωρίς "αλλαγές"!
7.9.10
του Καρόλου Παπαδά
Ο πολυσυζητημένος ανασχηματισμός έγινε πραγματικότητα, χωρίς όμως να μάς αφήσει και τις καλύτερες εντυπώσεις. Οι υπουργοί έγιναν περισσότεροι, σε μία περίοδο που η επικοινωνία μεταξύ τους πρέπει να είναι πιο άμεση. Έκπληξη επίσης μου προκάλεσε ότι μόνο ένα πρόσωπο αποχωρίστηκε υπουργική θέση, το οποίο σημαίνει ότι όλοι οι άλλοι τα πήγανε ικανοποιητικά έως πολυ καλά... (;)
Η αλλαγή προσώπων όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα ανανέωση ιδιαίτερα όταν η απογοήτευση για το πολιτικό σύστημα είναι η μεγαλύτερη μετά την μεταπολίτευση. Ο ελληνικός λαός θέλει να δει αποτελέσματα, όχι απλά άλλα ονόματα στα υπουργεία. Άραγε, τι προλαβαίνει να κάνει ένας υπουργός στον τομέα ευθύνης του σε λιγότερο από ένα χρόνο; Πόσο χρόνο θέλει για να προσαρμοστεί και να μάθει τα προβλήματα για να τα λύσει;
Όταν άκουσα τις αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα ένιωσα σαν ένας φίλαθλος που βλέπει τον προπονήτη της ομάδας του στο 30' να κάνει και τις τρείς αλλαγές. Αυτή η ακραία απόφαση λαμβάνεται μόνο σε μία περίπτωση. Η ομάδα να τα πηγαίνει χάλια. Αυτό που με ανησύχει είναι ότι ο αγώνας έχει δρόμο ακόμα και εμείς έχουμε ξεμείνει από "αλλαγές"...
iPhone FO(U)R Communication
30.7.10
του Καρόλου Παπαδά
Η επικοινωνιακή καμπάνια ενός νέου προϊόντος της Apple είναι πάντα μία πρόταση-καινοτομία στο χώρο του marketing και της επικοινωνίας. Το τελευταίο διάστημα περίμενα να δω πώς θα επικοινωνούσαν το iPhone 4 σε μία παγκόσμια αγορά που πλήττεται από την παγκόσμια οικονομική ύφεση.
Για άλλη μία φορά εντυπωσιάστηκα από το concept της καμπάνιας, για το οποίο έξυπνα επιλέχθηκαν θετικά συναισθήματα από καθημερινές συγκινητικές στιγμές. Όντως, στην εποχή που ζούμε, μόνο μηνύματα αγάπης, συγκίνησης, αισιοδοξίας και αθωότοτητας μπορούν να "αγγίξουν" και εν συνεχεία να προσελκύσουν τον μέσο καταναλωτή. Απλά και ουσιώδη μηνύματα χωρίς πολλά λόγια. Ένα υψηλό budget πότε δεν φέρνει τα ίδια κέρδη που φέρνει μία φρέσκια και επιτυχημένη ιδέα.
Μέχρι στιγμής προβάλλονται πέντε διαφορετικά σπότ στην αμερικανική τηλεόραση και το ένα είναι καλύτερο από το άλλο. Δύο από αυτά μπορείτε να τα δείτε παρακάτω.
Οι φράσεις "It feels pretty great" και "You gonna be a dad" είναι οι "γέφυρες" που ενώνουν τις ιστορίες αγάπης με το iPhone 4, το οποίο δανείζεται λίγη από αυτήν την αγάπη για την εικόνα του. Με αυτό τον τρόπο ο τηλεθεατής συνδυάζει το προϊόν με το καλύτερο συναίσθημα. Γενικά, αυτή είναι η επικοινωνιακή στρατηγική της Apple τα τελευταία χρόνια, να κτίζει μία προσωπική σχέση μεταξύ προϊόντων και χρηστών, μία σχέση εμπιστοσύνης και όμορφων συναισθημάτων. Αυτός είναι ο λόγος, λοιπόν, που δημιουργήθηκε μία μοναδική σχέση επικοινωνίας μεταξύ εταιρείας και πιστών πελατών.
Fast Food Politics No. 2
23.7.10
του Καρόλου Παπαδά
Νέο trend στην πολιτική επικοινωνία αρχίζει να γίνεται το Fast Food αφού ο David Cameron ακολούθησε το παράδειγμα των Barack Obama και Dimitry Medvedev, τρώγοντας ένα νεοϋρκέζικο hot dog μπροστά στις κάμερες. Ο Βρετανός Πρωθυπουργός επισκέφτηκε τον Δήμαρχο Νέας Υόρκης Michael Bloomberg και γευματίσαν έξω από το Δημαρχείο στο stand ενός πωλητή hot dogs. Τελείως συμπτωματικά, οι άνδρες της ασφάλειας του είχαν αποκλείσει την κίνηση από εκείνο το σημείο, οι κάμερες ήταν πολύ καλά στημένες και το γεγονός φυσικά καλύφθηκε από τα τηλεοπτικά συνεργεία με επαγγελματικά κοντινά πλάνα και άριστο ήχο. Ιδού και το εν λόγω video:
Αξιοπρόσεκτο είναι ότι το χρονικό σημείο όπου οι δύο άντρες πλησιάζουν τον πωλητή έχει εξαφανιστεί από τo video λόγω μοντάζ. Αυτό θα μας βοηθούσε να βλέπαμε την αντίδραση του πωλητή και να συμπεραίναμε κατα πόσο στημένη ήταν αυτή η κίνηση. Για παράδειγμα, αν ήμουν ο συγκεκριμένος πωλητής, όσο να 'ναι μία ελαφριά έκπληξη στο βλέμμα μου θα υπήρχε, αντικρίζοντας "ξαφνικά" έναν πασίγνωστο πρωθυπουργό. Παρατηρείστε όμως στο video ότι έχει γίνει μονταζ και στη στιγμή λήψεως της απόφασης να φάνε hot dog αφού ουσιαστικά αυτό έχει αποφασιστεί πολλές ώρες πριν από το επιτελείο επικοινωνίας του Cameron...
Η φυσικότητα των κινήσεων του Βρετανού Prime Minister αναδεικνύει την απλότητα της εικόνας του πρωθυπουργού. Με την κίνηση αυτή γίνεται πιο προσιτός, άμεσος και καθημερινός στα μάτια μας, ενώ παράλληλα τονίζονται θετικά στοιχεία της εικόνας του, οπως σεμνότητα, φιλικότητα και συμπάθεια. Με άλλα λόγια, πράττοντας κάτι καθημερινό και λαϊκό γίνεται ένας από εμάς.
Το μόνο που με προβληματίζει είναι μήπως μετά από αυτές τις κινήσεις των τριών πολύ ισχυρών ανδρών του πλανήτη, αρχίσουν οι εγχώριοι πολιτικοί μας να "πλακώνονται" στα σουβλάκια και τις πίτσες... Άλλωστε έχουμε ξαναδεί παρόμοιες κακές αντιγραφές πολιτικής επικοινωνίας στο παρελθόν.
Η τελευταία δουλειά της McCann Erickson Athens για τα δάση
21.7.10
Η τελευταία δουλειά της McCann Erickson Athens με στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού αναφορικά με την προστασία των δασών μας. Εξαιρετική προσέγγιση και αρκετά επιθετική για τα ελληνικά δεδομένα. Η ευαισθητοποίηση ποτέ δεν βλάπτει, αν και στην Ελλάδα έπειτα από τις τραυματικές εμπειρίες του 2007 και του 2009 μπορούμε να πούμε ότι βρίσκεται σε ικανοποιητικό βαθμό. Εκείνο που λείπει είναι η πρόληψη και βέβαια η αποτελεσματικότητα της προστασίας από την πλευρά των υπευθύνων. Η τελευταία φωτιά, και πάλι στη Βορειοανατολική Αττική, ξύπνησε μνήμες που όλοι θα θέλαμε να ξεχάσουμε και ελπίζουμε να μην επανέλθουν και πάλι...
Οι ψηφοφόροι προτιμούν την αποχή
11.7.10
Ακόμη και οι δημοσκοπήσεις έχουν γίνει κουραστικές και δεν προσθέτουν τίποτα το καινούριο. Τα δύο μεγάλα κόμματα συρρικνώνονται μήνα με τον μήνα. Ουσιαστικά πρόκειται για σκιές του παλιού καλού εαυτού τους και από τον Σεπτέμβριο αρκετοί υποστηρίζουν ότι θα τριγυρίζουν σαν φαντάσματα μεταξύ των ψηφοφόρων. Η ανάκαμψη τους φαντάζει μακρινή και αν….Το νέο βαρόμετρο της Public Issue μόνο επιδείνωση του πολιτικού και κοινωνικού κλίματος έχει να καταγράψει. Το μόνο σίγουρο είναι η τάση προς την αποχή που απαντά στο ερώτημα γιατί δεν ανεβαίνουν τα μικρά κόμματα.
Η μάχη των αστέρων
5.7.10
Μία καλή ιδέα, ένα ακριβό cast και ένα έξυπνο σενάριο ήταν αρκετά για να φέρουν την Adidas πρώτη στις προτιμήσεις του αγοραστικού κοινού. Το Online Marketing Campaign της εταιρείας αποδείχθηκε καλύτερο από το αντίστοιχο της Nike, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα. Μία μάχη των brands των δύο γνωστών εταιρειών για το Mundial, που θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως μάχη των αστέρων.
του Καρόλου Παπαδά
Μία καλή ιδέα, ένα ακριβό cast και ένα έξυπνο σενάριο ήταν αρκετά για να φέρουν την Adidas πρώτη στις προτιμήσεις του αγοραστικού κοινού. Το Online Marketing Campaign της εταιρείας αποδείχθηκε καλύτερο από το αντίστοιχο της Nike, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα. Μία μάχη των brands των δύο γνωστών εταιρειών για το Mundial, που θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως μάχη των αστέρων.
Στο συγκεκριμένο διαφημιστικό σποτ, πρωταγωνιστούν γνωστά μας πρόσωπα όπως David Beckham, Snoop Dogg, Franz Beckenbauer, Daft Punk, Ian Brown, Noel Gallagher κ.α. οι οποίοι συναντώνται τυχαία σε μία καντίνα. Με τη διαφορά ότι η υπόθεση εκτυλίσσεται στην εποχή των Star Wars με τα ανάλογα σκηνικά και κοστούμια. Ομολογουμένως, μία δαπανηρή καμπάνια που επιβεβαιώνει ότι η δημιουργικότητα σε συνεργασία με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να φέρουν τη επιτυχία και το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Από την άλλη μεριά, η Nike επέλεξε έναν πιο ασφαλή τρόπο για τo Online Marketing Campaign της. Ο Wayne Rooney και ο Christiano Ronaldo δέχτηκαν να υποδυθούν τα αυριανά μεγάλα ινδάλματα των χωρών τους και έπαιξαν μπάλα και ρόλους στο σποτ της εταιρείας για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Μαζί με αυτούς συμμετείχαν οι Nedved, Drogba και άλλοι παίκτες διεθνούς εμβέλειας. Άλλη μία ακριβοπληρωμένη παραγωγή, η οποία όμως δεν κατάφερε τελικά να ξεπεράσει την επιτυχία της Adidas.
Δικαίως, διερωτάται κανείς το μυστικό της επιτυχίας της Adidas. Είναι άραγε το σενάριο ή μήπως είναι οι συγκυρίες; Η αλήθεια κατα τη γνώμη μου βρίσκεται κάπου στη μέση. Αφ' ενός οι αστέρες της Nike είχαν μία μέτρια εώς κακή πορεία στη διεθνή αθλητική διοργάνωση και αυτό ίσως επηρέασε τους χρήστες του διαδικτύου. Αφ' ετέρου, η επιλογή της Adidas να συμπεριλαμβάνει στο cast από dj's και ηθοποιούς μέχρι rappers και πρωταγωνιστές του Star Wars, ανέδειξε το cool και μοναδικό στυλ του brand, το οποίο έπεισε την πλειοψηφία του target group. Πέραν των αριθμών και των αποτελεσμάτων, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι μόνο του το budget δεν είναι αρκετό για την επιτυχία. Ο σωστός συνδυασμός είναι σημαντικός παράγοντας επιτυχίας και πάντα χρειάζεται για να κατακτήσεις την κορυφή.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)