23.12.07

Τον κ. Ζαχόπουλο δεν τον γνωρίζω. Ούτε τα έργα και τις ημέρες του στο Υπουργείο Πολιτισμού. Και η αλήθεια είναι ότι ποσώς πρέπει να μας ενδιαφέρει. Εάν είχε ή δεν είχε ερωμένη. Δικό του πρόβλημα και δικό της. Να ζήσει ο άνθρωπος και να λύσουν τις διαφορές τους.

Τα προβλήματά μας είναι άλλα. Ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση φαίνεται να συνεχίζουν τις διακοπές που διακόπηκαν εκτάκτως τον Αύγουστο. Η αίσθηση αυτή είναι διάχυτη στην ελληνική κοινή γνώμη και αποτυπώθηκε σε όλες τις έρευνες της κοινής γνώμης που είδαν το φως της δημοσιότητας τον Δεκέμβριο.

Οι Έλληνες αισθάνονται ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά, η κρίση φαίνεται να φθείρει για πρώτη φορά και τον Καραμανλή, ενώ το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου δεν μπορούν να εισπράξει την παραμικρή φθορά της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού. Πώς να την εισπράξουν, άλλωστε, όταν δεν μπορεί να συγκροτηθεί ο στοιχειώδης αντιπολιτευτικός λόγος. Η αλήθεια είναι ότι τα δύο μεγάλα κόμματα φαίνεται να κούρασαν και να κουράστηκαν. Εάν κυβέρνηση και αντιπολίτευση συνεχίσουν να κινούνται σε αυτούς τους ρυθμούς τότε μπορεί ο δικομματισμός να βρεθεί σε κρίση.

Υπό αυτή την οπτική γωνία η νέα χρονιά είναι κρίσιμη. Και για τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου. Ο πρώτος να αναλάβει πρωτοβουλίες δίχως να υπολογίσει το πολιτικό κόστος. Να λύσει θέματα και να δώσει νέες προοπτικές. Γι’ αυτό θα περάσει στην ιστορία. Ο Γιώργος Παπανδρέου θα πρέπει να ξεπεράσει την εσωστρέφεια. Κατά την διάρκεια της εσωκομματικές εκστρατείας απέδειξε πως όταν θέλει μπορεί και να κερδίσει δύσκολους αντιπάλους. Σε κάθε περίπτωση Καραμανλής και Παπανδρέου κάτι θα πρέπει να κάνουν. Διαφορετικά περιπτώσεις σαν του Ζαχόπουλου θα μονοπωλούν το ενδιαφέρον των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και τα δύο κόμματα θα εισπράττουν την δυσαρέσκεια των πολιτών. Όσο τα δύο μεγάλα κόμματα αδνατούν να θέσουν την ατζέντα των θεμάτων, αυτή θα τίθεται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ή από τυχαία γεγονότα όπως η αυτοκτονία του δυστυχή κ. Ζαχόπουλου.

18.12.07

Σε ένα από τα πρώτα μου σημειώματα έγραψα για τον Άντερς Μπόργκ, ο οποίος σε ηλικία 39 ετών κατείχε ήδη το αξίωμα του Υπουργού Οικονομικών στη Σουηδία. Επίσης, έκανα αναφορά στον Κάμερον που ηγείται των Συντηρητικών στη Βρετανία και βρίσκεται πάνω κάτω στην ηλικία του Άντερς Μπόργκ. Εξέφρασα τότε την ελπίδα να υπάρξει ανανέωση και στην Ελλάδα.

Οι εξελίξεις φαίνεται ότι τρέχουν πια γρήγορα και στη χώρα μας. Σήμερα κατέθεσε την υποψηφιότητα του ο Αλέξης Τσίπρας. Ανεξάρτητα εάν διαφωνεί κανείς με τις απόψεις του, στην περίπτωσή μου διαφωνώ με πολλές, είναι ένας νέος με πολιτικό λόγο και έντονη δράση. Ως υποψήφιος δήμαρχος της Αθήνας πέτυχε να συσπειρώσει δίπλα του ένα σημαντικό κομμάτι της Αριστεράς και δικαίωσε την επιλογή του Αλέκου Αλαβάνου.

Στη νέα γενιά πολιτικών επένδυσε και ο Κώστας Καραμανλής υπουργοποιώντας 40ρηδες μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Κωστής Χατζηδάκης, Ευριπίδης Στυλιανίδης, Άρης Σπηλιωτόπουλος. Και οι τρεις σε κρίσιμα Υπουργεία.
• Στο Μεταφορών και Επικοινωνιών, ο Κωστής Χατζηδάκης. Ένα Υπουργείο που άπτεται της καθημερινότητας αλλά και που μπορεί με την κατάλληλη εποχή να εισάγει τη χώρα μας στην ψηφιακή εποχή.
• Στο Παιδείας, ο Ευριπίδης Στυλιανίδης. Περισσότερα λόγια δε χρειάζονται. Κάθε χώρα με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης βασίσθηκε στην μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης. Ιρλανδία, Φινλανδία από την παιδεία ξεκίνησαν.
• Στο Τουρισμού, ο Άρης Σπηλιωτόπουλος. Τουρισμός ίσον η βιομηχανία της Ελλάδας. Μαζί με τη ναυτιλία αποτελούν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της ελληνικής οικονομίας.

Και οι τέσσερις προαναφερθέντες μαζί με πολλούς άλλους νέους βουλευτές από όλα τα κόμματα κάνουν τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου, την Παπαρήγα και τον Καρατζαφέρη, να φαντάζουν ως οι ηλικιωμένοι της πολιτικής. Τηρουμένης της αναλογίας κάπως έτσι φάνταζαν οι «Παπανδρέου, Φλωράκης, Κύρκος και Μητσοτάκης στη δεκαετία του ‘ 80». Ο μέσος όρος της ηλικίας των πολιτικών πέφτει. Και αυτό είναι καλό γιατί κάτι φαίνεται να αλλάζει στην ελληνική πολιτική σκηνή. Εάν πετύχουν οι προαναφερόμενοι, η κοινωνία θα απαιτήσει με περισσότερη ένταση, ανανέωση σε κάθε επίπεδο. Διαφορετικά...

17.12.07

Έχω την εντύπωση και διορθώστε με αν κάνω λάθος ότι η συζήτηση που ξεκίνησε για τον προϋπολογισμό στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ελάχιστα ενδιαφέρει τους πολίτες.
Οι Υπουργοί της κυβέρνησης θα προβάλουν το έργο της κυβέρνησης. Ορισμένοι βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα αναλάβουν να απαντήσουν. Οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας θα υπερψηφίσουν. Οι βουλευτές της αντιπολίτευσης θα καταψηφίσουν, εκτός του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ φαντάζομαι που θα ψηφίσουν τις αμυντικές δαπάνες. Βαρετή διαδικασία. Τελεία και παύλα.


Διερωτώμαι μήπως θα αποκτούσε ενδιαφέρον εάν άλλαζε ο τρόπος κατάρτισης του προϋπολογισμού αλλά και της συζήτησης του στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Και εξηγούμαι.
Πρώτον, ο προϋπολογισμός να έχει τριετή ή και πενταετή διάρκεια. Να συζητάμε καταρχήν για την μακροχρόνια πορεία της ελληνικής οικονομίας. Είμαστε εδώ και θέλουμε να φθάσουμε εκεί.
Δεύτερον, να τίθενται συγκεκριμένοι μετρήσιμοι στόχοι κάθε χρόνο για κάθε Υπουργείο. Δηλαδή, το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών δίνει 100 Ευρώ στο Υπουργείο Πολιτισμού. Δεν θα έπρεπε να ελέγχεται το Υπουργείο Πολιτισμού πως αξιοποίησε τα 100 Ευρώ και εάν τα αποτελέσματα πλησίασαν ή πέτυχαν τους μετρήσιμους στόχους. Με αυτό τον τρόπο και η αντιπολίτευση θα μπορούσε να ελέγξει την κυβέρνηση αλλά και όλοι εμείς που χρηματοδοτούμε τον προϋπολογισμό μέσω τα φορολογίας. Παράλληλα θα μπορούσε να ελεγχθεί και η αποτελεσματικότητα του εκάστοτε Υπουργού. Μου δώσατε 100 Ευρώ ορίστε και τα αποτελέσματα. Επιπλέον, η συζήτηση θα αποκτούσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί θα μπορούσαμε να κρίνουμε επί συγκεκριμένων θεμάτων και όχι γενικώς και αορίστως.

Γιατί σήμερα αυτό γίνεται. Η συζήτηση για τον προυπολογισμό είναι γενική και αόριστη. Και εάν δεν υπάρξει κάποια έξυπνη ατάκα ούτε που θα καταλάβουμε ότι πραγματοποιείται. Εν αναμονή λοιπόν της έξυπνης ατάκας…

16.12.07

Το Υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας και οι δημοσκοπήσεις συνδέονται άμεσα. Σε όλες τις έρευνες των τελευταίων ετών η ανεργία αποτελεί ένα από τα προβλήματα που προτάσσουν οι Έλληνες πολίτες ως των σημαντικότερων. Τόσο για τη χώρα, όσο και για τους ίδιους. Τελευταία προέκυψε και το ασφαλιστικό, όπου σαφέστατα οι πολίτες ζητούν από την κυβέρνηση να βρει λύση. Συνεπώς το συγκεκριμένο Υπουργείο καλείται να δώσει λύσεις μακράς πνοής σε προβλήματα που είναι πολύ ψηλά στην ατζέντα των πολιτών.

Την ίδια ώρα η πολιτική ηγεσία του συγκεκριμένου Υπουργείου αντικαθίσταται (για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά) με ρυθμούς δυσανάλογους της σπουδαιότητας των προβλημάτων που καλείται να διαχειριστεί. Έχουμε και λέμε: Παναγιωτόπουλος, Τσιτουρίδης, Μαγγίνας σε επίπεδο Υπουργών. Αγγελόπουλος, Γιακουμάτος σε επίπεδο Υφυπουργών. Χθες ανακοινώθηκε ότι νέα Υπουργός αναλαμβάνει η Φάνη Πάλλη – Πετραλιά. Αναμφισβήτητα μια έμπειρη πολιτικός με σημαντικό έργο στα Υπουργεία των οποίων προΐστατο έως τον Σεπτέμβριο του 2007. Και το σημαντικότερο δεν έχει δώσει αφορμή για σχόλια ηθικής φύσεως τα οποία από ότι φαίνεται είναι υψηλά στην ατζέντα του Πρωθυπουργού.

Δική μας ελπίδα όπως και κάθε πολίτη είναι να κριθεί για τα αποτέλεσμα της. Για την ανεργία και την μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού. Και βέβαια ο κ. Μαγγίνας να είναι ο τελευταίος που κλείνει την πόρτα στον μακρύ κατάλογο της πολιτικής ηγεσίας που έχει αποπεμφθεί από ένα Υπουργείο που ίσως κρίνει και το μέλλον της σημερινής κυβέρνησης.

10.12.07

Οι περιπέτειες της Ολυμπιακής Αεροπορίας δεν ξεκίνησαν χθες. Εδώ και πολλά χρόνια τα προβλήματα ήταν κάτι παραπάνω από υπαρκτά Και οι ευθύνες δεδομένες. Όλα αυτά τα χρόνια πολιτικοί προϊστάμενοι σε επίπεδο Υπουργών και Υφυπουργών υπήρξαν πολλοί. Το ίδιο και επίδοξοι μάνατζερ και ειδικοί σύμβουλοι, οι οποίοι προσπάθησαν να συμβάλλουν στην εξυγίανση της Ολυμπιακής και των προβλημάτων της. Εκ του αποτελέσματος ανεπιτυχώς.

Αυτοί, όμως, που παραμένουν ως σταθερή αξία είναι οι συνδικαλιστές. Τα ίδια πρόσωπα, με τις ίδιες σταθερές απόψεις. Σε κάθε προσπάθεια εξυγίανσης διαφωνούσαν. Σε κάθε προσπάθεια αποκρατικοποίησης εξεγείρονταν. Σε όποια πρωτοβουλία αναλάμβανε η εκάστοτε κυβέρνηση αντιδρούσαν.

Το τραγικό είναι ότι βρίσκονται απέναντι και σήμερα. Λες και ζουν σε άλλη εποχή και μιλούν για άλλη εταιρεία. Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι οι καιροί έχουν αλλάξει. Οι εποχές των κρατικών επιχορηγήσεων έχουν παρέλθει. Ο ανταγωνισμός εντείνεται κάθε μέρα που περνά. Και το κυριότερο η εταιρεία στην οποία εργάζονται όχι μόνο δεν βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, αλλά μάλλον έχει ξεκινήσει η ελεύθερη πτώση της στο κενό.

Αντί λοιπόν να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου και να συμβάλλουν στην εξεύρεση λύσης και να προασπίσουν τα συμφέροντα αυτών που υποτίθεται εκπροσωπούν, επιτίθενται σε όποιον εκφράσει διαφορετική άποψη από τη δική τους. Ακόμη και να θέλει κάποιος να υποστηρίξει ορισμένες από τις θέσεις τους αυτό καθίσταται αδύνατο, εξαιτίας των ακραίων και εξωπραγματικών θέσεων που εκφράζουν.

Με αυτή την τακτική οι συνδικαλιστές αναδεικνύονται σε σταθερή αξία όλων των κρίσεων που έχουν ξεσπάσει στην Ολυμπιακή. Και ως σταθερή αξία θα μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι οι ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση είναι και διαχρονικές και διακομματικές.