Μου ζητήθηκε* κι εγώ [συνήθως] χατήρια δε χαλάω!
*The file will be available for 7 days or a limited number of downloads.
20051130
02:00 - et je te rends ton amour, redeviens les contours de mon seul maître: Egon Schiele et...
Μου ζητήθηκε* κι εγώ [συνήθως] χατήρια δε χαλάω!
*The file will be available for 7 days or a limited number of downloads.
20051129
10:28 - puisqu'il faut choisir, à mots doux je peux le dire, sans contrefaçon j' suis un garçon...
Επειδή σε κάποιους αρέσει να χορεύουν μόνοι στο δωμάτιο τους. Άντε καλημέρα*!
ΥΓ. Για τη Sadie που... ξέρει αυτή ;-)
*The file will be available for 7 days or a limited number of downloads.
20051128
16:13 - come fly with me
Δεν ξέρω αν κάποιος πληρώνεται για να φέρνει σε πέρας με μικρές μεθοδευμένες κινήσεις ένα σχέδιο εξόντωσης μου. Οι θεωρίες συνομωσίας ήταν κάτι που ανέκαθεν με έκανε να γελάω και μέχρι τώρα νομίζω πως έχω καταφέρει μια χαρά να μην ανήκω στην συμπαθή τάξη αυτών που πάσχουν από αναίτια μανία καταδίωξης. Κάτι όμως που έχω κατά καιρούς τραβηχτεί δεξιά-αριστερά, κάτι που έμαθα από μικρός να παρατηρώ τις λεπτομέρειες γύρω μου επειδή πράγματι αυτές είναι που κάνουν τη διαφορά με κάνουν πλέον να πιστεύω πως κάποιος μου κάνει πλάκα – δεν εξηγείται αλλιώς...
Σήμερα το πρωΐ ξύπνησα και αφού το σώμα μου ολοκλήρωσε όλες τις διαδικασίες αφύπνισης στον αυτόματο πιλότο μπήκα σ’ ένα ταξί και πήγα στο ερωτικό αεροδρόμιο της ερωτικής πόλης [μην ξεχνιόμαστε]. Έκανα στα γρήγορα check-in, ήπια ένα καφέ στο πόδι και μπήκα στο αεροπλάνο με τη βεβαιότητα πως ένα ακόμη χαμένο αλλά ήσυχο ημίωρο με περίμενε στα τόσα χιλιάδες πόδια.
Πρέπει να πω εδώ πως η σχέση μου με τα αεροπλάνα είναι εξαιρετικά καλή. Δε φοβάμαι, δεν πίνω λεξοτανίλ πριν τις πτήσεις, δεν χώνω τα νύχια μου στο χέρι του διπλανού στην απογείωση και την προσγείωση και δε φωνάζω «αγιούτε γειτόνοι, ήρθεν η ώρα μας!» κάθε που θα πέσουμε σε κενό αέρος. Για την ακρίβεια έχω τη φάση γραμμένη στ’ αρχίδια μου ξέροντας πως αφενός αν είναι να μας συμβεί η ελεύθερη πτώση από ύψος h θα μας συμβεί ακόμη κι αν γονατίσουμε όλοι μαζί στο διάδρομο και πούμε δέκα φορές το πιστεύω, αφετέρου γιατί συνήθως νυστάζω – δεν το κάνω επίτηδες αλλά πάντα πριν ταξιδέψω τρέχω πανικόβλητος με αποτέλεσμα μόλις ο κώλος μου ακουμπάει το κάθισμα να ονειρεύομαι διάφορες υπερπαραγωγές.
Μπαίνω λοιπόν και κάθομαι. Μπαίνουν κι άλλοι. Μπαίνουν όλοι. Ανάμεσα τους και μια ομάδα αθλητών που δεν ξέρω και ούτε θέλω να μάθω με τι ακριβώς ασχολούνται. Όμως το αεροπλάνο δε φεύγει. Οι γκόμενες με τα προβλέψιμα μπλε καλσόν πηγαινοέρχονται νευρικές λες και τις ενοχλεί το σπιράλ, ο ηλικιωμένος συνεπιβάτης στο παράθυρο κάνει μπαλάκια με το κακκάδι από τη μύτη του, ο Γιώργος Κατσαρός λυσομανάει στα ηχεία και οι αθλητές κατεβάζουν καντήλια. Ο τυπικός καθυστερημένος μαλάκας κάνει μόνο είκοσι λεπτά για να εμφανιστεί σαν τη Μαρινέλλα σε δεύτερο μπιζ και προκαλεί τη μήνι των αθλητών οι οποίοι στο μόνο που διαφέρουν από τους οπαδούς είναι ότι πληρώνονται [τέτοια γλώσσα!]. Και ω του θαύματος πρέπει να κάτσει δίπλα μου. Και ω του θαύματος εγώ κάθομαι στο διάδρομο. Και ω του θαύματος ΚΟΙΜΑΜΑΙ!
Με ξυπνάει με μια πολύ διακριτική σκουντιά λέγοντας μου «να περάσω;» ενώ με πατάει. Καταπίνω ένα «αχ» που ανεβαίνει στο λαιμό μου μπερδεμένο με ένα «άντε γαμήσου ρε σκατομαλάκα» που είχα κάθε λόγο να πω και ξαναδένω τη ζώνη μου. Οι πόρτες κλείνουν, τα προβλέψιμα μπλε καλσόν τσεκάρουν το σύμπαν και η υπέυθυνη πτήσης που νομίζει ότι είναι η Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου ξεκινάει να εκφωνεί σε ελληνικά που μοιάζουν με αραμαϊκά και αγγλικά που μοιάζουν με ελληνικά τις οδηγίες διάσωσης. Συνήθως σ’ αυτό το σημείο εμένα με πιάνει μια θολούρα και γίνομαι ο Ριτζ Φόρεστερ αλλά αυτή τη φορά ο διπλανός μου γαμάει το όνειρο. Χτυπάει το κινητό του, το οποίο έχει φροντίσει να βάλει στη δόνηση για να μην τον καταλάβουμε. Απαντάει ψιθυριστά:
«Ναι! Έλα! Στ’ αεροπλάνο είμαι, ναι! Ναι, σου πήρα τσιγάρα! Και κολώνια! Πού; Στη Ζήνα; Ναι, μωράκι μου, όπου θες. Ναι, τα λέμε μετά.»
Κλείνει το τηλέφωνο και με κοιτάει μ’ ένα ύφος που συνδυάζει ενοχή αλλά και υπερηφάνεια που η γκόμενα του του τα μασάει στη Ζήνα και τον βάζει να της αγοράζει τσιγάρα και κολώνιες σε πτήση Θεσσαλονίκη-Αθήνα.
εγώ: Πρέπει να το κλείσετε τώρα. Απογειωνόμαστε.
ο μαλάκας: Ποιος το λέει;
εγώ: Ότι απογειωνόμαστε;
ο μαλάκας: Ότι πρέπει να το κλείσω.
εγώ: Οι διεθνείς κανονισμοί.
ο μαλάκας: Μπα; Ξέρεις πού τους γράφω εγώ τους διεθνείς κανονισμούς;
εγώ: Μπορώ να φανταστώ. Καλύτερα κλείστε το.
ο μαλάκας: Περιμένω τηλεφώνημα.
εγώ: Είναι ζήτημα ασφάλειας κύριε.
ο μαλάκας: Δεν παθαίνουμε τίποτα, μη φοβάσαι.
εγώ: Λέτε να μας ζητάνε να τα έχουμε κλειστά για πλάκα;
ο μαλάκας: Αυτοί τα κλείνουν;
εγώ: Υποθέτω πως ναι.
ο μαλάκας: Είσαι σίγουρος;
εγώ: Σίγουρος δεν είμαι ούτε για τον κώλο μου κύριε.
ο μαλάκας: Ωραία, τότε μη μου μιλάς.
εγώ: Στην αεροσυνοδό μπορώ να μιλήσω;
ο μαλάκας: Τι;
εγώ: Μπορώ να της πω ότι αρνείστε να κλείσετε το κινητό σας;
ο μαλάκας: Καλά ρε, ολόκληρος άντρας και φοβάσαι; Δε ντρέπεσαι;
εγώ: Όχι. Θα το κλείσετε;
ο κύριος με το κακκάδι: Έχει δίκιο ο κύριος, κύριε. Κλείστε το.
ο μαλάκας: Γιατί, τι θα μου κάνετε ρε;
ο κύριος με το κακκάδι: Ποιον είπες ρε, ρε;
εγώ: Συγνώμμη, πόσο είστε; Δώδεκα;
ο μαλάκας: Εσένα ρε! Γιατί; Υπάρχει πρόβλημα; Εσύ μη μιλάς!
ο κύριος με το κακκάδι: Ναι, ρε υπάρχει. Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;
εγώ: [κάνω γιόγκα]
ο μαλάκας: Άντε ρε...
το μπλε καλσόν: Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;
ο κύριος με το κακκάδι: [τουμπεκί]
εγώ: Ναι, δεσποινίς. Ο κύριος αρνείται να κλείσει το κινητό του.
το μπλε καλσόν: Κλείστε το κινητό σας κύριε!
ο μαλάκας: Δε μπορώ να καταλάβω τι προβλημα υπάρχει...
το μπλε καλσόν: Πρέπει να το κλείσετε κύριε. Είναι επικίνδυνο.
ο μαλάκας: Μα δεν το κλείνω ποτέ!
εγώ: Ε, σήμερα θα το κλείσεις.
ο μαλάκας: Μη μιλάς εσύ! Ρουφιάνε!
Σ’ αυτό σημείο χάθηκε ο έλεγχος. Εγώ του ‘πα πράγματα πολύ προσβλητικά για την οικογένεια του, αυτός ήθελε να με δείρει, ο κύριος με το κακκάδι χαμογελούσε χαιρέκακα, το μπλε καλσόν έπαθε νευρικό κλονισμό, ο κυβερνήτης έλεγε τα δικά του από τα ηχεία και οι αθλητές κάνανε γαλαρία φωνάζοντας «που ‘ναι η μπάλα – ο-ε-ο – πού ‘ναι η μπάλα;». Τελικά, ο μαλάκας άλλαξε θέση και έκλεισε το κινητό του υπό το αυστηρό ύφος της Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου που ως υπεύθυνη πτήσης έσπευσε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, ο κύριος με το κακκάδι συνέχισε να χαμογελάει χαιρέκακα και να φτιάχνει μπαλάκια κι εγώ έχασα τον ύπνο μου.
Στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος ο καιρός ήταν αίθριος
Σήμερα το πρωΐ ξύπνησα και αφού το σώμα μου ολοκλήρωσε όλες τις διαδικασίες αφύπνισης στον αυτόματο πιλότο μπήκα σ’ ένα ταξί και πήγα στο ερωτικό αεροδρόμιο της ερωτικής πόλης [μην ξεχνιόμαστε]. Έκανα στα γρήγορα check-in, ήπια ένα καφέ στο πόδι και μπήκα στο αεροπλάνο με τη βεβαιότητα πως ένα ακόμη χαμένο αλλά ήσυχο ημίωρο με περίμενε στα τόσα χιλιάδες πόδια.
Πρέπει να πω εδώ πως η σχέση μου με τα αεροπλάνα είναι εξαιρετικά καλή. Δε φοβάμαι, δεν πίνω λεξοτανίλ πριν τις πτήσεις, δεν χώνω τα νύχια μου στο χέρι του διπλανού στην απογείωση και την προσγείωση και δε φωνάζω «αγιούτε γειτόνοι, ήρθεν η ώρα μας!» κάθε που θα πέσουμε σε κενό αέρος. Για την ακρίβεια έχω τη φάση γραμμένη στ’ αρχίδια μου ξέροντας πως αφενός αν είναι να μας συμβεί η ελεύθερη πτώση από ύψος h θα μας συμβεί ακόμη κι αν γονατίσουμε όλοι μαζί στο διάδρομο και πούμε δέκα φορές το πιστεύω, αφετέρου γιατί συνήθως νυστάζω – δεν το κάνω επίτηδες αλλά πάντα πριν ταξιδέψω τρέχω πανικόβλητος με αποτέλεσμα μόλις ο κώλος μου ακουμπάει το κάθισμα να ονειρεύομαι διάφορες υπερπαραγωγές.
Μπαίνω λοιπόν και κάθομαι. Μπαίνουν κι άλλοι. Μπαίνουν όλοι. Ανάμεσα τους και μια ομάδα αθλητών που δεν ξέρω και ούτε θέλω να μάθω με τι ακριβώς ασχολούνται. Όμως το αεροπλάνο δε φεύγει. Οι γκόμενες με τα προβλέψιμα μπλε καλσόν πηγαινοέρχονται νευρικές λες και τις ενοχλεί το σπιράλ, ο ηλικιωμένος συνεπιβάτης στο παράθυρο κάνει μπαλάκια με το κακκάδι από τη μύτη του, ο Γιώργος Κατσαρός λυσομανάει στα ηχεία και οι αθλητές κατεβάζουν καντήλια. Ο τυπικός καθυστερημένος μαλάκας κάνει μόνο είκοσι λεπτά για να εμφανιστεί σαν τη Μαρινέλλα σε δεύτερο μπιζ και προκαλεί τη μήνι των αθλητών οι οποίοι στο μόνο που διαφέρουν από τους οπαδούς είναι ότι πληρώνονται [τέτοια γλώσσα!]. Και ω του θαύματος πρέπει να κάτσει δίπλα μου. Και ω του θαύματος εγώ κάθομαι στο διάδρομο. Και ω του θαύματος ΚΟΙΜΑΜΑΙ!
Με ξυπνάει με μια πολύ διακριτική σκουντιά λέγοντας μου «να περάσω;» ενώ με πατάει. Καταπίνω ένα «αχ» που ανεβαίνει στο λαιμό μου μπερδεμένο με ένα «άντε γαμήσου ρε σκατομαλάκα» που είχα κάθε λόγο να πω και ξαναδένω τη ζώνη μου. Οι πόρτες κλείνουν, τα προβλέψιμα μπλε καλσόν τσεκάρουν το σύμπαν και η υπέυθυνη πτήσης που νομίζει ότι είναι η Λιλάντα Λυκιαρδοπούλου ξεκινάει να εκφωνεί σε ελληνικά που μοιάζουν με αραμαϊκά και αγγλικά που μοιάζουν με ελληνικά τις οδηγίες διάσωσης. Συνήθως σ’ αυτό το σημείο εμένα με πιάνει μια θολούρα και γίνομαι ο Ριτζ Φόρεστερ αλλά αυτή τη φορά ο διπλανός μου γαμάει το όνειρο. Χτυπάει το κινητό του, το οποίο έχει φροντίσει να βάλει στη δόνηση για να μην τον καταλάβουμε. Απαντάει ψιθυριστά:
«Ναι! Έλα! Στ’ αεροπλάνο είμαι, ναι! Ναι, σου πήρα τσιγάρα! Και κολώνια! Πού; Στη Ζήνα; Ναι, μωράκι μου, όπου θες. Ναι, τα λέμε μετά.»
Κλείνει το τηλέφωνο και με κοιτάει μ’ ένα ύφος που συνδυάζει ενοχή αλλά και υπερηφάνεια που η γκόμενα του του τα μασάει στη Ζήνα και τον βάζει να της αγοράζει τσιγάρα και κολώνιες σε πτήση Θεσσαλονίκη-Αθήνα.
εγώ: Πρέπει να το κλείσετε τώρα. Απογειωνόμαστε.
ο μαλάκας: Ποιος το λέει;
εγώ: Ότι απογειωνόμαστε;
ο μαλάκας: Ότι πρέπει να το κλείσω.
εγώ: Οι διεθνείς κανονισμοί.
ο μαλάκας: Μπα; Ξέρεις πού τους γράφω εγώ τους διεθνείς κανονισμούς;
εγώ: Μπορώ να φανταστώ. Καλύτερα κλείστε το.
ο μαλάκας: Περιμένω τηλεφώνημα.
εγώ: Είναι ζήτημα ασφάλειας κύριε.
ο μαλάκας: Δεν παθαίνουμε τίποτα, μη φοβάσαι.
εγώ: Λέτε να μας ζητάνε να τα έχουμε κλειστά για πλάκα;
ο μαλάκας: Αυτοί τα κλείνουν;
εγώ: Υποθέτω πως ναι.
ο μαλάκας: Είσαι σίγουρος;
εγώ: Σίγουρος δεν είμαι ούτε για τον κώλο μου κύριε.
ο μαλάκας: Ωραία, τότε μη μου μιλάς.
εγώ: Στην αεροσυνοδό μπορώ να μιλήσω;
ο μαλάκας: Τι;
εγώ: Μπορώ να της πω ότι αρνείστε να κλείσετε το κινητό σας;
ο μαλάκας: Καλά ρε, ολόκληρος άντρας και φοβάσαι; Δε ντρέπεσαι;
εγώ: Όχι. Θα το κλείσετε;
ο κύριος με το κακκάδι: Έχει δίκιο ο κύριος, κύριε. Κλείστε το.
ο μαλάκας: Γιατί, τι θα μου κάνετε ρε;
ο κύριος με το κακκάδι: Ποιον είπες ρε, ρε;
εγώ: Συγνώμμη, πόσο είστε; Δώδεκα;
ο μαλάκας: Εσένα ρε! Γιατί; Υπάρχει πρόβλημα; Εσύ μη μιλάς!
ο κύριος με το κακκάδι: Ναι, ρε υπάρχει. Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;
εγώ: [κάνω γιόγκα]
ο μαλάκας: Άντε ρε...
το μπλε καλσόν: Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;
ο κύριος με το κακκάδι: [τουμπεκί]
εγώ: Ναι, δεσποινίς. Ο κύριος αρνείται να κλείσει το κινητό του.
το μπλε καλσόν: Κλείστε το κινητό σας κύριε!
ο μαλάκας: Δε μπορώ να καταλάβω τι προβλημα υπάρχει...
το μπλε καλσόν: Πρέπει να το κλείσετε κύριε. Είναι επικίνδυνο.
ο μαλάκας: Μα δεν το κλείνω ποτέ!
εγώ: Ε, σήμερα θα το κλείσεις.
ο μαλάκας: Μη μιλάς εσύ! Ρουφιάνε!
Σ’ αυτό σημείο χάθηκε ο έλεγχος. Εγώ του ‘πα πράγματα πολύ προσβλητικά για την οικογένεια του, αυτός ήθελε να με δείρει, ο κύριος με το κακκάδι χαμογελούσε χαιρέκακα, το μπλε καλσόν έπαθε νευρικό κλονισμό, ο κυβερνήτης έλεγε τα δικά του από τα ηχεία και οι αθλητές κάνανε γαλαρία φωνάζοντας «που ‘ναι η μπάλα – ο-ε-ο – πού ‘ναι η μπάλα;». Τελικά, ο μαλάκας άλλαξε θέση και έκλεισε το κινητό του υπό το αυστηρό ύφος της Λιλάντας Λυκιαρδοπούλου που ως υπεύθυνη πτήσης έσπευσε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, ο κύριος με το κακκάδι συνέχισε να χαμογελάει χαιρέκακα και να φτιάχνει μπαλάκια κι εγώ έχασα τον ύπνο μου.
Στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος ο καιρός ήταν αίθριος
20051125
12:53 - love is in the air
Στην ερωτική πόλη έχω φάει τόση ερωτική βροχή που νομίζω πως τα ερωτικά μου νεύρα έχουν σπάσει σε τέτοιο βαθμό που η ερωτική μου έκρηξη θα χαρίσει στους ερωτικούς κατοίκους μια μοναδικά τρομακτική, όσο και ερωτική εμπειρία. Χτες, στην ερωτική πλατεία Αριστοτέλους συνειδητοποίησα ότι το κινητό μου ίσως να μου έπεσε στο ερωτικό ταξί που με είχε κατεβάσει ως εκεί και τρέχοντας αγόρασα μια ερωτική τηλεκάρτα. Έλα όμως που τα ερωτικά καρτοτηλέφωνα είναι μόνο διακοσμητικά! Ευτυχώς λίγο αργότερα είχα ραντεβού με ένα φίλο που μου δάνεισε το δικό του ερωτικό τηλέφωνο κι έμαθα πως ευτυχώς είχα ξεχάσει τη συσκευή μου στη φίλη την οποία είχα επισκεφτεί νωρίτερα.
Στο μεταξύ τα ερωτικά κανελόνια της μαμάς μου είχαν πέσει σαν ερωτικός ογκόλιθος στο στομάχι μου προκαλώντας μου ερωτικά ρεψίματα σε κάθε βήμα. Κι ενώ ένιωθα πως θα φυτρώσουν πάνω μου αυτοφυείς ερωτικές πρασινάδες από το πολύ νερό κατευθύνθηκα στο ερωτικό λιμάνι για να δω μια ταινία για την οποία δεν υπήρχαν ερωτικά εισιτήρια ούτε για δείγμα. Άπρακτος λοιπόν [αλλά πολύ ερωτικός τω όντι], βρέθηκα να περπατώ στην ερωτική παλιά παραλία με τις επιπλέουσες ερωτικές κουράδες, όπου έπαιξα το παιχνιδάκι “πώς να αποφύγετε την ερωτική λακκούβα”, τραγουδώντας [θέλησα να προσθέσω μια υποψία μπελκάντο στη δράση] “πούντη-πούντη η λακκουβίτσα”.
Επειδή πλέον το πράγμα είχε φτάσει στο μη περαιτέρω και ήταν πια απαραίτητο να φορέσουμε ερωτική μάσκα και ερωτικά βατραχοπέδιλα μπήκαμε μαζί με το φίλο με το ερωτικό κινητό [βλ. παραπάνω] στην πρώτη ερωτική αθλιότητα που βρέθηκε μπρος μας γιατί ο φουκαράς, σε αντίθεση μ’ εμένα, ήταν νηστικός όλη μέρα και δίκαια είχε αρχίσει να βρυχάται [με τις συνθήκες που επικρατούσαν έμοιαζε λίγο σαν αμφίβιο λιοντάρι] από την ερωτική πείνα που τον είχε καταλάβει. Στο απολύτως στημένο αλλά σίγουρα ερωτικό Garçon [παλιός Τόττης – επίσης πολύ ερωτικός] προσποιήθηκα ότι πεινάω σα λύκος γιατί ο ερωτικός σερβιτόρος δε φαινόταν διατεθειμένος να φύγει από το τραπέζι με παραγγελία μικρότερη των πενήντα ερωτικών ευρώ.
Παρήγγειλα λοιπόν μια ερωτική σαλάτα που προοριζόταν για τον αμφίβιο φίλο ο οποίος σε μια κίνηση ερωτικής περιέργειας αποφάσισε να φάει στήθος πάπιας με βερύκοκκα. Όταν η ερωτική μας παραγγελία έφτασε στο τραπέζι συνειδητοποιήσαμε αμφότεροι πως και να πεινούσα στ’ αλήθεια πάλι αυτός θα έτρωγε τη σαλάτα μου, καθώς η δική του μερίδα ήταν κυριολεκτικά μισή [γαμώ την ερωτική δημιουργική κουζίνα, γαμώ!] – εκτός αν αυτό που συνέβαινε στο πιάτο του οφειλόταν μόνο στο ότι η εν λόγω πάπια δεν είχε πλούσιο στήθος.
Σύντομα στην ερωτική so-called-brasserie [ναι, καλά!] κατέφτασαν κι άλλοι ερωτικά μουσκεμένοι γνωστοί οι οποίοι κάθισαν μαζί μας και άρχισαν να φλυαρούν πάνω από τα δικά τους ερωτικά πιάτα. Ευτυχώς εν μέσω όλου αυτού του ερωτισμού που σε συνδυασμό με τα προαναφερθέντα κανελόνια με ανάγκασαν να πιω τρία ερωτικά perrier μπαμ-μπαμ, εμφανίστηκε η φίλη την οποία είχα επισκεφτεί νωρίτερα για να μου φέρει το κινητό μου. Αφού καθίσαμε λίγο για να ηρεμήσει κι εκείνη από την ερωτική νεροποντή, την κάναμε τρέχοντας για μια ήσυχη ερωτική βραδιά σε φιλικό σπίτι όπου ευτυχώς κανείς δεν θεωρεί αυτή την πόλη ερωτική [ίσως επειδή όλοι ζουν εδώ].
Γύρισα σπίτι ένα ερωτικό πτώμα και βυθίστηκα σε έναν απίστευτα ερωτικό ύπνο, ο οποίος, επειδή προφανώς κρύωσα, συνοδεύτηκε από [μάλλον πολύ δυνατές] ερωτικές κλανιές που έκαναν τη μαμά μου να ανησυχήσει.
Τώρα απ’ ότι βλέπω δεν βρέχει – προς το παρόν τουλάχιστον. Έχει βγει κι ένας λαμπρός ήλιος [όλα κι όλα - ερωτική είναι μόνο η βροχή!] που δίνει ελπίδες για λιγότερο ερωτισμό και περισσότερο fun. Για να δούμε!
ΥΓ. Καλού-κακού σήμερα να θυμηθώ να πάρω μαζί μου μια ερωτική ομπρέλλα...
20051122
19:33 - in short
δουλειά πολλή – στοπ – έχει πήξει το μουνί μου – στοπ – το μουνί μου έχει χερούλι – στοπ – βρέχει πάλι – στοπ – δε θα βρίσκω ταξί – στοπ – αρχίδια – στοπ - πρέπει να δουλέψω και στο σπίτι – στοπ – σταδιάλα – στοπ - ευτυχώς αύριο φεύγω - στοπ- πάω για στοργή και ντολμαδάκιααα – στοπ - με κιμά – όβερ εντ άουτ
20051120
00:45 - αλεπού ξανά
Τα πιο δύσκολα Σαββατόβραδα είναι αυτά που ξέρεις ότι θα κοιμηθείς αργά και θα ξυπνήσεις Κυριακή πιο κουρασμένος από ποτέ. Αφού καπνίσεις έναν κουβά τσιγάρακαι φας σκουπίδια για βραδινό. Με μια γλώσσα που έχει ξεχάσει να γεύεται και ένα μυαλό που έγινε νερό από τόσες ώρες δουλειάς μπρος από τον υπολογιστή.
Τα μάτια μου πονάνε. Μου λείπει η Α. μου. Η γκρίνια της, η σκοτεινή της δύναμη, τα σιωπηλά της χέρια, οι φόβοι, τα μυστικά της τηλεφωνήματα, η στοργή της. «Μην γράφεις το δέλτα ανάποδα, φάε κάτι, μην καπνίζεις τόσο, βάλε κάλτσες, φόρα τα γυαλιά σου όταν διαβάζεις, κάνε οικονομία, τηλεφώνησε στο μπαμπά σου-γιορτάζει, δώσε μου ένα φιλί, αλεπού γεναρίσια».
Καληνύχτα τώρα μαμά. Τετάρτη βράδυ θα μαστε μαζί. Για λίγες μέρες θα μπορώ να χαϊδεύω τον αγκώνα σου. Και να ‘μαι πάλι πέντε. Αλεπού ξανά.
Τα μάτια μου πονάνε. Μου λείπει η Α. μου. Η γκρίνια της, η σκοτεινή της δύναμη, τα σιωπηλά της χέρια, οι φόβοι, τα μυστικά της τηλεφωνήματα, η στοργή της. «Μην γράφεις το δέλτα ανάποδα, φάε κάτι, μην καπνίζεις τόσο, βάλε κάλτσες, φόρα τα γυαλιά σου όταν διαβάζεις, κάνε οικονομία, τηλεφώνησε στο μπαμπά σου-γιορτάζει, δώσε μου ένα φιλί, αλεπού γεναρίσια».
Καληνύχτα τώρα μαμά. Τετάρτη βράδυ θα μαστε μαζί. Για λίγες μέρες θα μπορώ να χαϊδεύω τον αγκώνα σου. Και να ‘μαι πάλι πέντε. Αλεπού ξανά.
20051119
15:56 - sweet appetite
Αν τρώτε μόνο για να σκοτώσετε την πείνα σας σταματήστε εδώ. Αν πάλι τρώτε κάτι όταν θέλετε, επειδή αυτό θέλετε να φάτε, συνεχίστε.
Τα σάντουϊτς μπορούν να γίνουν αυτό που κανείς θα ονόμαζε "τέλεια μπουκιά’. Το ξέρω χρόνια τώρα. Ακουμπάω με προσοχή τις φέτες μου στον πάγκο. Βάζω λίγη maille [αυτήν που είναι συνδυασμός a l’ ancienne με μαγιονέζα, μμμ!] στη μεριά που θα πέσει το αλλαντικό και λίγη απλή μαγιονέζα, που επιδιώκω να φτιάχνω μόνος μου όταν έχω το χρόνο, στη φέτα που θα φιλοξενήσει το τυρί. Μετά λίγο προσούτο cotto ή ζαμπόν [αυστηρά μπούτι] και από τυρί συνήθως κασέρι – χρόνια δοκιμών στα κίτρινα τυριά με έχουν πείσει πως αυτό το Π.Ο.Π. μας -ειδικά αν είναι γλυκό- μπορεί να ενθουσιάσει κάθε απαιτητικό ουρανίσκο. Έτσι. Σε στρώσεις. Ψωμί, τυρί, αλλαντικό, ψωμί. Κύκλος.
Η ζωή μας είναι σαν σάντουϊτς. Οργανώνεται σε στρώσεις και κάνει κύκλους. Στο χέρι μας είναι να είναι και νόστιμη. Είναι ζήτημα συνδυασμού υλικών. Μόνο η πείνα ή μόνο μια βιαστική ματιά στο ψυγείο του σούπερ μάρκετ δε φτάνει.
Τα σάντουϊτς μπορούν να γίνουν αυτό που κανείς θα ονόμαζε "τέλεια μπουκιά’. Το ξέρω χρόνια τώρα. Ακουμπάω με προσοχή τις φέτες μου στον πάγκο. Βάζω λίγη maille [αυτήν που είναι συνδυασμός a l’ ancienne με μαγιονέζα, μμμ!] στη μεριά που θα πέσει το αλλαντικό και λίγη απλή μαγιονέζα, που επιδιώκω να φτιάχνω μόνος μου όταν έχω το χρόνο, στη φέτα που θα φιλοξενήσει το τυρί. Μετά λίγο προσούτο cotto ή ζαμπόν [αυστηρά μπούτι] και από τυρί συνήθως κασέρι – χρόνια δοκιμών στα κίτρινα τυριά με έχουν πείσει πως αυτό το Π.Ο.Π. μας -ειδικά αν είναι γλυκό- μπορεί να ενθουσιάσει κάθε απαιτητικό ουρανίσκο. Έτσι. Σε στρώσεις. Ψωμί, τυρί, αλλαντικό, ψωμί. Κύκλος.
Η ζωή μας είναι σαν σάντουϊτς. Οργανώνεται σε στρώσεις και κάνει κύκλους. Στο χέρι μας είναι να είναι και νόστιμη. Είναι ζήτημα συνδυασμού υλικών. Μόνο η πείνα ή μόνο μια βιαστική ματιά στο ψυγείο του σούπερ μάρκετ δε φτάνει.
Χρειάζεται προσοχή και αγάπη για απόλαυση.
ΥΓ. Στον κύριο Κουκουζέλη στον οποίο προκαλώ, όπως ο ίδιος έχει πει, "άρση αναστολών".
20051117
13:15 - σήμερον: πορεία στην πλατεία κολωνακίου
Τριανταδύο χρόνια μετά: "Ξυπνήστε κύριε! Έχετε διαδήλωση!"
ΥΓ. Γιατί μόνο οι σιωπηλές άγνωστες γρηές που πετάνε γαρύφαλλα στην πύλη με συγκινούν πλέον;
20051115
13:13 - to whom it may concern
Όχι.
Δεν ήταν απαραίτητο. Μου είπες λόγια για να κοκκινίσω ενώ ήξερες εκ των προτέρων ότι δεν τα εννοούσες. Έτσι, το ερύθημα μου έχασε την αξία του. Έτσι, η περίφημη ευαισθησία σου -αυτή που πουλάς απολαμβάνοντας ό,τι χαίρονται οι τουρίστες- εξαργύρωσε όσο-όσο και το τελευταίο ίχνος αλήθειας.
Άραγε όταν με ξαναδείς -γιατί θα με ξαναδείς, η Αθήνα είναι πολύ μικρή- θα ντραπείς; Θα νιώσεις πως είναι καλύτερα να χαμηλώσεις το βλέμμα; Θα καταλάβεις πόσο γέλοιος είσαι πιστεύοντας πως είσαι ενός είδους καίσαρας;
Όχι.
Δε θα ντραπείς. Επειδή ξέχασες πώς γίνεται. Δε θα νιώσεις. Επειδή δεν τα κατάφερες ακόμη να βρεις απάντηση στα γιατί σου. Δε θα καταλάβεις. Επειδή ξεκοκκάλισες τον εαυτό σου τόσο, που δε θυμάσαι πλέον πώς είναι να είσαι ο άλλος.
Σε συμπονώ. Επειδή μια μέρα θα πεθάνεις όπως όλοι. Όχι χορτάτος όμως.
Δεν ήταν απαραίτητο. Μου είπες λόγια για να κοκκινίσω ενώ ήξερες εκ των προτέρων ότι δεν τα εννοούσες. Έτσι, το ερύθημα μου έχασε την αξία του. Έτσι, η περίφημη ευαισθησία σου -αυτή που πουλάς απολαμβάνοντας ό,τι χαίρονται οι τουρίστες- εξαργύρωσε όσο-όσο και το τελευταίο ίχνος αλήθειας.
Άραγε όταν με ξαναδείς -γιατί θα με ξαναδείς, η Αθήνα είναι πολύ μικρή- θα ντραπείς; Θα νιώσεις πως είναι καλύτερα να χαμηλώσεις το βλέμμα; Θα καταλάβεις πόσο γέλοιος είσαι πιστεύοντας πως είσαι ενός είδους καίσαρας;
Όχι.
Δε θα ντραπείς. Επειδή ξέχασες πώς γίνεται. Δε θα νιώσεις. Επειδή δεν τα κατάφερες ακόμη να βρεις απάντηση στα γιατί σου. Δε θα καταλάβεις. Επειδή ξεκοκκάλισες τον εαυτό σου τόσο, που δε θυμάσαι πλέον πώς είναι να είσαι ο άλλος.
Σε συμπονώ. Επειδή μια μέρα θα πεθάνεις όπως όλοι. Όχι χορτάτος όμως.
Όχι.
20051112
16:39 - επί του καναπέως
Ο μπαμπάς μου κάποτε, όταν αποφάσισα να το παίξω πνευματώδης πάνω από μια τοματοσαλάτα δηλώνοντας πως είμαι αστείος τύπος, μου είχε πει λακωνικά: «δεν είσαι εσύ αστείος παιδί μου, η ζωή σου είναι αστεία». Τότε η κουβέντα του μου φάνηκε απλώς μια ευφυής παρατήρηση. Τώρα ξέρω πως αυτή ήταν η πιο σύντομη και περιεκτική περιγραφή της πραγματικότητας μου.
Πριν δυο χρόνια αγόρασα έναν καναπέ. Πολύ ωραίος καναπές στο χρώμα της άμμου [ή του νεκρού, όπως θέλετε πείτε το, εγώ δεν παρεξηγώ]. Θυμάμαι τη χαρά μου όταν μου τον πρωτοέφεραν. Ήταν ακόμη τυλιγμένος σ’ ένα ημιδιάφανο πλαστικό όταν κάθισα πάνω του και βούλιαξα στην απόλαυση των μαλακών του μαξιλαριών μ’ ένα τσιγάρο στο χέρι [μεταξύ μας άρχισα να χαριεντίζομαι πάνω του πριν καλά-καλά φύγουν οι μεταφορείς γιατί ο ένας ήταν κόλαση και η ιδέα να τον πάρω πάνω στον καινούργιο καναπέ δεν με χάλαγε καθόλου, αλλά παπάρια μάντολες, έφυγε και μ’ άφησε μόνο μου με τη νικοτίνη, σταδιάλα].
Πολύ σύντομα γνωστοί και άγνωστοι που έμπαιναν στο σπίτι βολεύονταν απίστευτα στον καναπέ κι εγώ πολύ χαιρόμουν γιατί έτσι επιβεβαιωνόταν όχι μόνο το γούστο αλλά και το καλό μου ένστικτο στις αγορές. Ώσπου ένα πρωΐ που έπινα τον καφέ μου και κάπνιζα ένα ακόμη τσιγάρο μετά από μια κολασμένη νύχτα για την οποία δεν θα πω περισσότερα [είστε μικροί ακόμη] αποφάσισα να τεντωθώ θεαματικά. Όταν ακούμπησα με δύναμη στη ράχη του ο καναπές αναστέναξε. Γύρισα και τον κοίταξα με απορία. Έκλεινε ένας χρόνος σχεδόν από τότε που τον πήρα. Η ιδέα ότι θα άρχιζε να τρίζει από τόσο νωρίς δεν μου άρεσε καθόλου. Νευρίασα. Μ’ έπιασε το σύνδρομο ΙΝΚΑ* και αναλογίστηκα όλα τα αποτυχημένα γαμήσια που θα ακολουθούσαν – όπως και να το κάνεις ένας καναπές που τρίζει ενώ «σπρώχνεις» δεν είναι το καλύτερο. Εμένα με αποσυγκεντρώνει, το λέω.
Μπήκα στο δίκτυο και έψαξα για το νούμερο του καταστήματος. Μετά από δύο-τρία τουτ-τουτ μια φωνή μου απάντησε χαρωπά:
- Κατάστημα τάδε, ονομάζομαι έτσι-κι-έτσι, πώς μπορώ να εξυπηρετήσω παρακαλώ;
- Καλημέρα σας. Αγόρασα έναν καναπέ από το κατάστημα σας και ενώ δεν έχει κλείσει ακόμη χρόνο καλά-καλά έχει αρχίσει να τρίζει.
- Α, αυτό είναι σοβαρό!
- Ναι, είναι. Τι θα κάνουμε τώρα;
- Θα στείλουμε εμπειρογνώμονα.
- Τι να τον κάνω τον εμπειρογνώμονα; Δεν με πιστεύετε; Τρίζει σας λεω!
- Πρέπει να το επιβεβαιώσουμε κύριε. Πώς ονομάζεστε; Θέλω να δω αν σας καλύπτει η εγγύηση.
- Τι εννοείτε, αν με καλύπτει η εγγύηση;
- Ο καναπές έχει εγγύηση κύριε! Ένα χρόνο.
- Δηλαδή μετά το πέρας του χρόνου ουδεμία ευθύνη φέρετε; Μπορεί ο καναπές ν’ αρχίσει να βογγάει άφοβα;
- Μην με ειρωνεύεστε κύριε!
- Εγώ; Πώς σας πέρασε αυτό από το μυαλό; Μα μιλάτε σοβαρά;
- Πείτε μου το όνομά σας, παρακαλώ.
- [το λέω].
- Ένα λεπτό παρακαλώ.
[μουσική]
- Ναι, με ακούτε;
- Μάλιστα.
- Η εγγύηση σας έληξε πριν δύο μέρες, λυπάμαι.
- Τι εννοείτε λυπάστε;
- Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
- Μια στιγμή να καταλάβω. Ήρθα και έδωσα ένα σκασμό λεφτά πέρσι και μου λέτε ένα χρόνο αργότερα ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για την ποιότητα ενός προϊόντος για το οποίο ευθύνεστε εσείς;
- Δυστυχώς…
- Δεν με ικανοποιεί αυτή η απάντηση.
- Λυπάμαι!
- Κι εγώ λυπάμαι γι αυτό που θα σας συμβεί! Δώστε μου τον προϊστάμενο σας.
- Τι να τον κάνετε;
- Να του κλείσω ραντεβού για μπιρίμπα. Κουβέντα θ’ ανοίξουμε; Είναι φανερό πως δεν είστε αρμόδια να μου απαντήσετε ικανοποιητικά σε αυτό που σας ρωτώ. Δώστε μου λοιπόν κάποιον αρμόδιο.
- Γιατί; Δεν είμαι αρμόδια εγώ;
- Φφφφφ! Εντάξει είστε. Δώστε μου τον αμέσως πιο αρμόδιο από εσάς…
- Μισό λεπτό παρακαλώ!
[μουσική]
- Χαίρετε. [άλλη φωνή-αυστηρή]
- Χαίρετε! Ξέρετε…
- Ναι, ξέρω, μου είπε η συνάδελφος. Ποιο είναι το πρόβλημα σας;
- Μα δεν είπατε πως ξέρετε;
- Κύριε, έχουμε και δουλειές!
- Σοβαρά ε; Σας φαίνεται ότι εγώ χαίρομαι που σας μιλάω;
- Μην γίνεστε επιθετικός κύριε!
- [παύση-γιόγκα-γιόγκα] Δε νομίζω πως είναι αυτό το θέμα μας. Με τον καναπέ τι θα γίνει;
- Μα σας είπε η συνάδελφος. Αν έληξε η εγγύηση δεν γίνεται τίποτε.
- Κι αν έρθω εκεί;
- [η φωνή αλλάζει ύφος] Τι εννοείτε, αν έρθετε εδώ;
- Λέω, αν έρθω εκεί ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΝΩ ΠΟΥΤΑΝΑ, ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ;
- [παύση] Μισό λεπτό παρακαλώ!
[μουσική]
- Ναι, με ακούτε;
- ΝΑΙ!
- Θα στείλουμε έναν τεχνικό και αν δεν μπορεί να κάνει τίποτα θα δούμε τι θα γίνει. Αύριο είναι καλά; Κάποια στιγμή μεταξύ δέκα και μία;
- Καλά είναι.
- Εντάξει λοιπόν. Ευχαριστούμε για την κατανόηση. Χαίρετε.
Την επόμενη μέρα ήρθε στο σπίτι ένας κακομοίρης. Πλησίασε τον καναπέ τον κοίταξε και μου λέει:
- Μια χαρά τον βλέπω!
- Τι περιμένατε; Να κλαίει;
- Όχι, εννοώ ότι τον έχετε διατηρήσει πολύ καλά.
- Ευχαριστώ. Τι θα γίνει τώρα; Να βγάλω ουζάκι;
- Όχι. Πρέπει να δω αν τρίζει.
- Ε, δείτε!
Ο so called τεχνικός κάθεται μαλακά πάνω στον καναπέ κοιτώντας με στα μάτια:
- Δεν ακούω τίποτα! Μήπως κάθεστε πολύ απότομα;
- Μήπως σκοπεύετε να με τρελάνετε; Καναπές είναι, δεν είναι κούνια!
- Ναι, αλλά…
- Δοκιμάστε να αλλάξετε θέση!
Τότε ακούγεται το πρώτο σκουϊκ.
- Νάτο! Έτριξε!
- Δεν άκουσα τίποτα!
- Εγώ όμως άκουσα!
- Ένα τόσο δα τριξιματάκι, κύριε. Σιγά!
Σ’ αυτό το σημείο ομολογώ ότι έχασα την ψυχραιμία μου και μίλησα άσχημα για τη θεία του καταστηματάρχη – τόσο άσχημα μάλλον που έντρομος ο άμοιρος υπάλληλος μου είπε:
- Δείτε, εγώ θα πω στον προϊστάμενο μου πως το έπιπλο τρίζει άσχημα αλλά δεν σας υπόσχομαι κάτι.
Το άλλο πρωΐ η αυστηρή κυρία του τηλεφωνήματος με πήρε από τις δέκα:
- Καλημέρα! Μάθαμε πως υπάρχει πρόβλημα.
- Γιατί το λέτε αυτό;
- Μην με κοροϊδεύετε κύριε!
- Λοιπόν τι σκοπεύετε να κάνετε;
- Θα έρθουν δυο τεχνικοί μας αύριο να πάρουν τον καναπέ για επισκευή. Κάποια στιγμή μεταξύ δέκα και μία;
- Ναι, γιατί συνήθισα κιόλας...
Ήρθαν λοιπόν και πήραν τον καναπέ δίνοντας μου μια αόριστη απάντηση για το πότε θα μου τον επιστρέψουν. Και οι μέρες πέρασαν. Δύο μέρες, τρεις, μια βδομάδα. Δυο βδομάδες. Έχασα την υπομονή μου:
- Κατάστημα τάδε, ονομάζομαι έτσι-κι-έτσι, πώς μπορώ να εξυπηρετήσω παρακαλώ;
- Καλημέρα, μπορώ να μιλήσω με την κυρία αλλιώς-κι-αλλιώτικα παρακαλώ;
- Είναι απασχολημένη. Μήπως μπορώ να βοηθήσω εγώ;
- Μάλλον όχι.
- Πώς το ξέρετε;
- Έχω την έκτη αίσθηση. Θα μου τη δώσετε ή θα ξημερωθούμε;
- Μισό λεπτό παρακαλώ!
[μουσική]
- Παρακαλώ;
- Ναι, χαίρετε. Σας τηλεφωνώ για τον καναπέ που ήρθατε και πήρατε από το σπίτι μου για να επισκευαστεί.
- Α, γεια σας! Πώς πάμε;
- Αγκομαχώντας. Κανένα νέο;
- Το τεχνικό μας τμήμα επεξεργάζεται το πρόβλημα σας και θα έχουμε απάντηση μέσα στην επόμενη εβδομάδα.
- Με συγχωρείτε κυρία μου, αλλά καταλαβαίνετε ότι δεν έχω καναπέ εδώ και δεκαπέντε μέρες;
- Δεν φταίω εγώ κύριε μου. Εσείς είχατε το πρόβλημα.
- Μάλιστα! Εκεί που μας χρωστάγανε μας πήραν και το βόδι!
- Ποιο είναι το βόδι κύριε;
- Θέλετε να σας απαντήσω μονολεκτικά;
- Τέλος πάντων ελπίζω πως θα έχω μια απάντηση τη Δευτέρα. Τηλεφωνήστε ξανά.
Είχα γίνει πυρ και μανία. Δεν έφτανε που δεν μπορούσα να καθίσω πλέον μέσα στο σαλόνι μου. Ήταν πολύ θολό πότε θα είχα την ευκαιρία να καθίσω ξανά. Άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά μήπως πρέπει να αγοράσω καινούργιο καναπέ. Τα βράδια ξέμενα μπροστά από βιτρίνες ζαχαρώνοντας τριθέσιους και πετιόμουν απότομα από τον ύπνο εξαιτίας ενός μόνιμου εφιάλτη στον οποίο ο τεχνικός ντυμένος με ταγιέρ μου μιλούσε αυστηρά -όπως η φωνή στο τηλέφωνο- λέγοντας μου ότι ο καναπές μου σκοτώθηκε σε ατύχημα στο πέταλο του Μαλιακού. Οι μέρες πέρασαν. «Τη Δευτέρα» δεν άντεξα άλλο. Πήρα ένα ταξί και πήγα στο κατάστημα αποφασισμένος να δώσω ένα τέλος σ’ αυτόν τον παραλογισμό. Μπήκα μέσα και πλησίασα στα ταμεία.
- Καλημέρα. Θα ήθελα την κυρία τάδε παρακαλώ.
- Εγώ είμαι. Ποιος είστε;
Στο άκουσμα του ονόματος μου η υπάλληλος πήρε το χρώμα του καναπέ μου.
- Ξέρετε...
- Ξέρω. Το τεχνικό σας τμήμα επεξεργάζεται το πρόβλημα μου και θα έχετε απάντηση μέσα στην επόμενη εβδομάδα.
- Ε...
- Δείτε κυρία μου. Δεν είμαι ακόμη κανένας ψυχωσικός που ζει για να παραπονείται. Σας παρακαλώ όμως δώστε μου μια απάντηση να ξέρω κι εγώ.
- Μια στιγμή παρακαλώ. [στο τηλέφωνο:] «Ναι, κύριε έτσι; Έρχεστε στην υποδοχή; Είναι εδώ ο κύριος με τον καναπέ».
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν έφτανε που είχα ταλαιπωρηθεί κοντά ένα μήνα. ΕΙΧΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ! O διευθυντής του καταστήματος με πλησίασε με το χαμόγελο της επιτυχίας μέσα σε γκρι κοστούμι.
- Καλημέρα σας. Πείτε μου παρακαλώ, ποιο είναι το πρόβλημα σας;
Για δευτερόλεπτα μέσα στο μυαλό μου εκτυλίχθηκε μια σκηνή στην οποία εγώ, στη βιτρίνα του μαγαζιού, βίαζα τον τύπο πάνω στον καναπέ που έτριζε, ενώ του είχα χωμένο στο στόμα ένα κακόγουστο κόκκινο βάζο [σεβεντίλα του πούτσου] το οποίο κοσμούσε το ταμείο. Συμμαζεύτηκα και απάντησα όσο πιο ήρεμα μπορούσα:
- Κύριε, έχουν σπάσει τα νεύρα μου. Όταν πριν ένα μήνα αποφάσισα να διεκδικήσω μια καλύτερη συμπεριφορά δεν πίστευα πως...
- Μην ανησυχείτε κύριε. Το θέμα σας διευθετήθηκε. Θα σας δώσουμε καινούργιο καναπέ!
Ξαφνικά όλα άλλαξαν. Καμπάνες ήχησαν, τα πουλιά κελάϊδισαν ξανά και είδα τον καναπέ μου να πετάει με φωτοστέφανο στο γαλάζιο ουρανό.
- Πηγαίνετε σπίτι σας και θα σας φέρουμε τον καναπέ. Αύριο, κάποια στιγμή μεταξύ δέκα και μία;
ΥΓ. Τρεις μήνες αφότου ο καινούργιος καναπές έφτασε σπίτι άρχισε να τρίζει όπως ο πρώτος. Δεν ξανατηλεφώνησα ποτέ στο κατάστημα. Απλώς έμαθα να ζω μ’ ένα φλύαρο έπιπλο στο σαλόνι μου.
* ΙΝστιτούτο ΚΑταναλωτή
Πριν δυο χρόνια αγόρασα έναν καναπέ. Πολύ ωραίος καναπές στο χρώμα της άμμου [ή του νεκρού, όπως θέλετε πείτε το, εγώ δεν παρεξηγώ]. Θυμάμαι τη χαρά μου όταν μου τον πρωτοέφεραν. Ήταν ακόμη τυλιγμένος σ’ ένα ημιδιάφανο πλαστικό όταν κάθισα πάνω του και βούλιαξα στην απόλαυση των μαλακών του μαξιλαριών μ’ ένα τσιγάρο στο χέρι [μεταξύ μας άρχισα να χαριεντίζομαι πάνω του πριν καλά-καλά φύγουν οι μεταφορείς γιατί ο ένας ήταν κόλαση και η ιδέα να τον πάρω πάνω στον καινούργιο καναπέ δεν με χάλαγε καθόλου, αλλά παπάρια μάντολες, έφυγε και μ’ άφησε μόνο μου με τη νικοτίνη, σταδιάλα].
Πολύ σύντομα γνωστοί και άγνωστοι που έμπαιναν στο σπίτι βολεύονταν απίστευτα στον καναπέ κι εγώ πολύ χαιρόμουν γιατί έτσι επιβεβαιωνόταν όχι μόνο το γούστο αλλά και το καλό μου ένστικτο στις αγορές. Ώσπου ένα πρωΐ που έπινα τον καφέ μου και κάπνιζα ένα ακόμη τσιγάρο μετά από μια κολασμένη νύχτα για την οποία δεν θα πω περισσότερα [είστε μικροί ακόμη] αποφάσισα να τεντωθώ θεαματικά. Όταν ακούμπησα με δύναμη στη ράχη του ο καναπές αναστέναξε. Γύρισα και τον κοίταξα με απορία. Έκλεινε ένας χρόνος σχεδόν από τότε που τον πήρα. Η ιδέα ότι θα άρχιζε να τρίζει από τόσο νωρίς δεν μου άρεσε καθόλου. Νευρίασα. Μ’ έπιασε το σύνδρομο ΙΝΚΑ* και αναλογίστηκα όλα τα αποτυχημένα γαμήσια που θα ακολουθούσαν – όπως και να το κάνεις ένας καναπές που τρίζει ενώ «σπρώχνεις» δεν είναι το καλύτερο. Εμένα με αποσυγκεντρώνει, το λέω.
Μπήκα στο δίκτυο και έψαξα για το νούμερο του καταστήματος. Μετά από δύο-τρία τουτ-τουτ μια φωνή μου απάντησε χαρωπά:
- Κατάστημα τάδε, ονομάζομαι έτσι-κι-έτσι, πώς μπορώ να εξυπηρετήσω παρακαλώ;
- Καλημέρα σας. Αγόρασα έναν καναπέ από το κατάστημα σας και ενώ δεν έχει κλείσει ακόμη χρόνο καλά-καλά έχει αρχίσει να τρίζει.
- Α, αυτό είναι σοβαρό!
- Ναι, είναι. Τι θα κάνουμε τώρα;
- Θα στείλουμε εμπειρογνώμονα.
- Τι να τον κάνω τον εμπειρογνώμονα; Δεν με πιστεύετε; Τρίζει σας λεω!
- Πρέπει να το επιβεβαιώσουμε κύριε. Πώς ονομάζεστε; Θέλω να δω αν σας καλύπτει η εγγύηση.
- Τι εννοείτε, αν με καλύπτει η εγγύηση;
- Ο καναπές έχει εγγύηση κύριε! Ένα χρόνο.
- Δηλαδή μετά το πέρας του χρόνου ουδεμία ευθύνη φέρετε; Μπορεί ο καναπές ν’ αρχίσει να βογγάει άφοβα;
- Μην με ειρωνεύεστε κύριε!
- Εγώ; Πώς σας πέρασε αυτό από το μυαλό; Μα μιλάτε σοβαρά;
- Πείτε μου το όνομά σας, παρακαλώ.
- [το λέω].
- Ένα λεπτό παρακαλώ.
[μουσική]
- Ναι, με ακούτε;
- Μάλιστα.
- Η εγγύηση σας έληξε πριν δύο μέρες, λυπάμαι.
- Τι εννοείτε λυπάστε;
- Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
- Μια στιγμή να καταλάβω. Ήρθα και έδωσα ένα σκασμό λεφτά πέρσι και μου λέτε ένα χρόνο αργότερα ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για την ποιότητα ενός προϊόντος για το οποίο ευθύνεστε εσείς;
- Δυστυχώς…
- Δεν με ικανοποιεί αυτή η απάντηση.
- Λυπάμαι!
- Κι εγώ λυπάμαι γι αυτό που θα σας συμβεί! Δώστε μου τον προϊστάμενο σας.
- Τι να τον κάνετε;
- Να του κλείσω ραντεβού για μπιρίμπα. Κουβέντα θ’ ανοίξουμε; Είναι φανερό πως δεν είστε αρμόδια να μου απαντήσετε ικανοποιητικά σε αυτό που σας ρωτώ. Δώστε μου λοιπόν κάποιον αρμόδιο.
- Γιατί; Δεν είμαι αρμόδια εγώ;
- Φφφφφ! Εντάξει είστε. Δώστε μου τον αμέσως πιο αρμόδιο από εσάς…
- Μισό λεπτό παρακαλώ!
[μουσική]
- Χαίρετε. [άλλη φωνή-αυστηρή]
- Χαίρετε! Ξέρετε…
- Ναι, ξέρω, μου είπε η συνάδελφος. Ποιο είναι το πρόβλημα σας;
- Μα δεν είπατε πως ξέρετε;
- Κύριε, έχουμε και δουλειές!
- Σοβαρά ε; Σας φαίνεται ότι εγώ χαίρομαι που σας μιλάω;
- Μην γίνεστε επιθετικός κύριε!
- [παύση-γιόγκα-γιόγκα] Δε νομίζω πως είναι αυτό το θέμα μας. Με τον καναπέ τι θα γίνει;
- Μα σας είπε η συνάδελφος. Αν έληξε η εγγύηση δεν γίνεται τίποτε.
- Κι αν έρθω εκεί;
- [η φωνή αλλάζει ύφος] Τι εννοείτε, αν έρθετε εδώ;
- Λέω, αν έρθω εκεί ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΝΩ ΠΟΥΤΑΝΑ, ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ;
- [παύση] Μισό λεπτό παρακαλώ!
[μουσική]
- Ναι, με ακούτε;
- ΝΑΙ!
- Θα στείλουμε έναν τεχνικό και αν δεν μπορεί να κάνει τίποτα θα δούμε τι θα γίνει. Αύριο είναι καλά; Κάποια στιγμή μεταξύ δέκα και μία;
- Καλά είναι.
- Εντάξει λοιπόν. Ευχαριστούμε για την κατανόηση. Χαίρετε.
Την επόμενη μέρα ήρθε στο σπίτι ένας κακομοίρης. Πλησίασε τον καναπέ τον κοίταξε και μου λέει:
- Μια χαρά τον βλέπω!
- Τι περιμένατε; Να κλαίει;
- Όχι, εννοώ ότι τον έχετε διατηρήσει πολύ καλά.
- Ευχαριστώ. Τι θα γίνει τώρα; Να βγάλω ουζάκι;
- Όχι. Πρέπει να δω αν τρίζει.
- Ε, δείτε!
Ο so called τεχνικός κάθεται μαλακά πάνω στον καναπέ κοιτώντας με στα μάτια:
- Δεν ακούω τίποτα! Μήπως κάθεστε πολύ απότομα;
- Μήπως σκοπεύετε να με τρελάνετε; Καναπές είναι, δεν είναι κούνια!
- Ναι, αλλά…
- Δοκιμάστε να αλλάξετε θέση!
Τότε ακούγεται το πρώτο σκουϊκ.
- Νάτο! Έτριξε!
- Δεν άκουσα τίποτα!
- Εγώ όμως άκουσα!
- Ένα τόσο δα τριξιματάκι, κύριε. Σιγά!
Σ’ αυτό το σημείο ομολογώ ότι έχασα την ψυχραιμία μου και μίλησα άσχημα για τη θεία του καταστηματάρχη – τόσο άσχημα μάλλον που έντρομος ο άμοιρος υπάλληλος μου είπε:
- Δείτε, εγώ θα πω στον προϊστάμενο μου πως το έπιπλο τρίζει άσχημα αλλά δεν σας υπόσχομαι κάτι.
Το άλλο πρωΐ η αυστηρή κυρία του τηλεφωνήματος με πήρε από τις δέκα:
- Καλημέρα! Μάθαμε πως υπάρχει πρόβλημα.
- Γιατί το λέτε αυτό;
- Μην με κοροϊδεύετε κύριε!
- Λοιπόν τι σκοπεύετε να κάνετε;
- Θα έρθουν δυο τεχνικοί μας αύριο να πάρουν τον καναπέ για επισκευή. Κάποια στιγμή μεταξύ δέκα και μία;
- Ναι, γιατί συνήθισα κιόλας...
Ήρθαν λοιπόν και πήραν τον καναπέ δίνοντας μου μια αόριστη απάντηση για το πότε θα μου τον επιστρέψουν. Και οι μέρες πέρασαν. Δύο μέρες, τρεις, μια βδομάδα. Δυο βδομάδες. Έχασα την υπομονή μου:
- Κατάστημα τάδε, ονομάζομαι έτσι-κι-έτσι, πώς μπορώ να εξυπηρετήσω παρακαλώ;
- Καλημέρα, μπορώ να μιλήσω με την κυρία αλλιώς-κι-αλλιώτικα παρακαλώ;
- Είναι απασχολημένη. Μήπως μπορώ να βοηθήσω εγώ;
- Μάλλον όχι.
- Πώς το ξέρετε;
- Έχω την έκτη αίσθηση. Θα μου τη δώσετε ή θα ξημερωθούμε;
- Μισό λεπτό παρακαλώ!
[μουσική]
- Παρακαλώ;
- Ναι, χαίρετε. Σας τηλεφωνώ για τον καναπέ που ήρθατε και πήρατε από το σπίτι μου για να επισκευαστεί.
- Α, γεια σας! Πώς πάμε;
- Αγκομαχώντας. Κανένα νέο;
- Το τεχνικό μας τμήμα επεξεργάζεται το πρόβλημα σας και θα έχουμε απάντηση μέσα στην επόμενη εβδομάδα.
- Με συγχωρείτε κυρία μου, αλλά καταλαβαίνετε ότι δεν έχω καναπέ εδώ και δεκαπέντε μέρες;
- Δεν φταίω εγώ κύριε μου. Εσείς είχατε το πρόβλημα.
- Μάλιστα! Εκεί που μας χρωστάγανε μας πήραν και το βόδι!
- Ποιο είναι το βόδι κύριε;
- Θέλετε να σας απαντήσω μονολεκτικά;
- Τέλος πάντων ελπίζω πως θα έχω μια απάντηση τη Δευτέρα. Τηλεφωνήστε ξανά.
Είχα γίνει πυρ και μανία. Δεν έφτανε που δεν μπορούσα να καθίσω πλέον μέσα στο σαλόνι μου. Ήταν πολύ θολό πότε θα είχα την ευκαιρία να καθίσω ξανά. Άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά μήπως πρέπει να αγοράσω καινούργιο καναπέ. Τα βράδια ξέμενα μπροστά από βιτρίνες ζαχαρώνοντας τριθέσιους και πετιόμουν απότομα από τον ύπνο εξαιτίας ενός μόνιμου εφιάλτη στον οποίο ο τεχνικός ντυμένος με ταγιέρ μου μιλούσε αυστηρά -όπως η φωνή στο τηλέφωνο- λέγοντας μου ότι ο καναπές μου σκοτώθηκε σε ατύχημα στο πέταλο του Μαλιακού. Οι μέρες πέρασαν. «Τη Δευτέρα» δεν άντεξα άλλο. Πήρα ένα ταξί και πήγα στο κατάστημα αποφασισμένος να δώσω ένα τέλος σ’ αυτόν τον παραλογισμό. Μπήκα μέσα και πλησίασα στα ταμεία.
- Καλημέρα. Θα ήθελα την κυρία τάδε παρακαλώ.
- Εγώ είμαι. Ποιος είστε;
Στο άκουσμα του ονόματος μου η υπάλληλος πήρε το χρώμα του καναπέ μου.
- Ξέρετε...
- Ξέρω. Το τεχνικό σας τμήμα επεξεργάζεται το πρόβλημα μου και θα έχετε απάντηση μέσα στην επόμενη εβδομάδα.
- Ε...
- Δείτε κυρία μου. Δεν είμαι ακόμη κανένας ψυχωσικός που ζει για να παραπονείται. Σας παρακαλώ όμως δώστε μου μια απάντηση να ξέρω κι εγώ.
- Μια στιγμή παρακαλώ. [στο τηλέφωνο:] «Ναι, κύριε έτσι; Έρχεστε στην υποδοχή; Είναι εδώ ο κύριος με τον καναπέ».
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως δεν έφτανε που είχα ταλαιπωρηθεί κοντά ένα μήνα. ΕΙΧΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ! O διευθυντής του καταστήματος με πλησίασε με το χαμόγελο της επιτυχίας μέσα σε γκρι κοστούμι.
- Καλημέρα σας. Πείτε μου παρακαλώ, ποιο είναι το πρόβλημα σας;
Για δευτερόλεπτα μέσα στο μυαλό μου εκτυλίχθηκε μια σκηνή στην οποία εγώ, στη βιτρίνα του μαγαζιού, βίαζα τον τύπο πάνω στον καναπέ που έτριζε, ενώ του είχα χωμένο στο στόμα ένα κακόγουστο κόκκινο βάζο [σεβεντίλα του πούτσου] το οποίο κοσμούσε το ταμείο. Συμμαζεύτηκα και απάντησα όσο πιο ήρεμα μπορούσα:
- Κύριε, έχουν σπάσει τα νεύρα μου. Όταν πριν ένα μήνα αποφάσισα να διεκδικήσω μια καλύτερη συμπεριφορά δεν πίστευα πως...
- Μην ανησυχείτε κύριε. Το θέμα σας διευθετήθηκε. Θα σας δώσουμε καινούργιο καναπέ!
Ξαφνικά όλα άλλαξαν. Καμπάνες ήχησαν, τα πουλιά κελάϊδισαν ξανά και είδα τον καναπέ μου να πετάει με φωτοστέφανο στο γαλάζιο ουρανό.
- Πηγαίνετε σπίτι σας και θα σας φέρουμε τον καναπέ. Αύριο, κάποια στιγμή μεταξύ δέκα και μία;
ΥΓ. Τρεις μήνες αφότου ο καινούργιος καναπές έφτασε σπίτι άρχισε να τρίζει όπως ο πρώτος. Δεν ξανατηλεφώνησα ποτέ στο κατάστημα. Απλώς έμαθα να ζω μ’ ένα φλύαρο έπιπλο στο σαλόνι μου.
* ΙΝστιτούτο ΚΑταναλωτή
20051109
13:43 - welcome!
Σε αντίθεση με τα χτεσινή, η σημερινή μου μέρα τα πηγαίνει μια χαρά so far. Δε θα μακρυγορήσω γιατί έχω meeting με τα κορίτσια στο γραφείο [η Α. θα μου πει το φλιτζάνι - αϊ εμ ε λάκι ντογκ, αϊ νόου!] και μετά διακόσες οκάδες μαλακίες που περιμένουν το μαγικό μου άγγιγμα για να αποκτήσουν αξία στα μάτια των αποδεκτών τους [μην ρωτάτε περισσότερα – δε θα πω!].
Πρέπει όμως να καλωσορίσω στο μπλογκοχωριό μια νέα κάτοικο, η οποία μετά τις σπουδές της στην κινεζική αγιογραφία και την καριέρα της ως τσελιγκοπούλα ήρθε στο μικρό μας σύμπαν πλήρης αποσκευών και σκοπεύει να τις μοιραστεί με όλους μας [κοινώς, θα βγουν πολλά άπλυτα στη φόρα...].
Λέϊντις εντ τζέντλεμεν, πλιζ γουέλκαμ μιςς Σούζη Γραμματικού!
Πρέπει όμως να καλωσορίσω στο μπλογκοχωριό μια νέα κάτοικο, η οποία μετά τις σπουδές της στην κινεζική αγιογραφία και την καριέρα της ως τσελιγκοπούλα ήρθε στο μικρό μας σύμπαν πλήρης αποσκευών και σκοπεύει να τις μοιραστεί με όλους μας [κοινώς, θα βγουν πολλά άπλυτα στη φόρα...].
Λέϊντις εντ τζέντλεμεν, πλιζ γουέλκαμ μιςς Σούζη Γραμματικού!
20051108
21:34 - θυμός
Μπορεί ν’ ακούγεται παιδικό, όμως πραγματικά η συμπεριφορά ορισμένων ανθρώπων θα καταφέρνει πάντα να μου χαλάει τη διάθεση. Δεν μιλώ για τους ανθρώπους που επιλέγω, αυτούς που διατηρούν ένα κομμάτι στην καθημερινότητα μου και τους οποίους συνεπώς θεωρώ τόσο σημαντικούς ώστε να μπορούν να με πληγώνουν ή να με κάνουν να νιώθω ευτυχής και μόνο επειδή κατοικούν στις σκέψεις μου. Μιλώ γι αυτούς που μου φορτώνει καθημερινά η πραγματικότητα ενώ δεν το θέλω. Τους ανθρώπους που μπαίνουν στη ζωή μου από το παράθυρο και παρότι η σχέση μου μαζί τους είναι –ή οφείλει να είναι- απολύτως ανώδυνη, καταφέρνουν με μια τόση δα κίνηση να μου γαμάνε τη διάθεση.
Χτες το απόγευμα έπρεπε να είμαι παρών σε μια διαδικασία δουλειάς [ένα είδος meeting] της οποίας το κονσεπτάκι έτυχε [για ποιου την κακή τύχη άραγε;] να ανήκει σ’ εμένα. Ο συνάδελφος ενώ είχε όλο το χρόνο να συζητήσει μαζί μου την όποια του διαφωνία πριν αρχίσει η φάση, προτίμησε να ξεκινήσουμε για να με «αδειάσει» την ώρα της δουλειάς.
Και ερωτώ! Φταίω εγώ να σηκώσω επάνω όλο το 1.89 μου και να του χώσω τίποτα στον κώλο; Φταίω εγώ να τον «δώσω» και να κινδυνέψει να εκτεθεί ανεπανόρθωτα; Φταίω εγώ να τα κάνω επί τόπου πουτάνα και μετά να μην ξέρουμε πώς, ποιος και πότε θα μαζέψει τους τζερεμέδες;
Πριν προλάβετε να μου κάνετε δώρο στη μία ταμπέλα [αδερφή] και μια άλλη δώρο [μαλάκας, κομπλεξικός ή ό,τι άλλο]: Δεν έχω τίποτα εναντίον όσων έχουν εξίσου δημιουργικές διαθέσεις μ’ εμένα. Έχω μάθει να συμπεριφέρομαι στις ιδέες των άλλων με την ίδια στοργή με την οποία περιβάλλω τις δικές μου. Μόνη μου επιθυμία όταν μοιράζομαι μια ιδέα μου με κάποιον [επειδή πρέπει να συμβάλλει κατά ένα μέρος στην υλοποίηση της] είναι να ξεκινά τουλάχιστον με καλή προαίρεση και με τη διάθεση να προάγει την ιδέα και κατά συνέπεια το κοινό καλό. Όχι να αφήνει το αποτύπωμα του σκατωμένου κώλου του πάνω της. Ζητάω πολλά;
Είμαι πολύ θυμωμένος. Όχι επειδή ένας ασήμαντος μαλάκας διαφώνησε μαζί μου. Όχι επειδή προσπαθεί να δικαιολογήσει κάπως την ύπαρξη του [και στην προκειμένη περίπτωση εις βάρος μου]. Απλώς επειδή κατ’ ευφημισμό «άντρες» σαν αυτόν έκαναν τη λέξη «πούστης» κακή. Διότι η πουστιά δεν είναι προϊόν της σεξουαλικής ταυτότητας – ήταν, είναι και θα είναι, γέννημα της ψυχής μας.
Χτες το απόγευμα έπρεπε να είμαι παρών σε μια διαδικασία δουλειάς [ένα είδος meeting] της οποίας το κονσεπτάκι έτυχε [για ποιου την κακή τύχη άραγε;] να ανήκει σ’ εμένα. Ο συνάδελφος ενώ είχε όλο το χρόνο να συζητήσει μαζί μου την όποια του διαφωνία πριν αρχίσει η φάση, προτίμησε να ξεκινήσουμε για να με «αδειάσει» την ώρα της δουλειάς.
Και ερωτώ! Φταίω εγώ να σηκώσω επάνω όλο το 1.89 μου και να του χώσω τίποτα στον κώλο; Φταίω εγώ να τον «δώσω» και να κινδυνέψει να εκτεθεί ανεπανόρθωτα; Φταίω εγώ να τα κάνω επί τόπου πουτάνα και μετά να μην ξέρουμε πώς, ποιος και πότε θα μαζέψει τους τζερεμέδες;
Πριν προλάβετε να μου κάνετε δώρο στη μία ταμπέλα [αδερφή] και μια άλλη δώρο [μαλάκας, κομπλεξικός ή ό,τι άλλο]: Δεν έχω τίποτα εναντίον όσων έχουν εξίσου δημιουργικές διαθέσεις μ’ εμένα. Έχω μάθει να συμπεριφέρομαι στις ιδέες των άλλων με την ίδια στοργή με την οποία περιβάλλω τις δικές μου. Μόνη μου επιθυμία όταν μοιράζομαι μια ιδέα μου με κάποιον [επειδή πρέπει να συμβάλλει κατά ένα μέρος στην υλοποίηση της] είναι να ξεκινά τουλάχιστον με καλή προαίρεση και με τη διάθεση να προάγει την ιδέα και κατά συνέπεια το κοινό καλό. Όχι να αφήνει το αποτύπωμα του σκατωμένου κώλου του πάνω της. Ζητάω πολλά;
Είμαι πολύ θυμωμένος. Όχι επειδή ένας ασήμαντος μαλάκας διαφώνησε μαζί μου. Όχι επειδή προσπαθεί να δικαιολογήσει κάπως την ύπαρξη του [και στην προκειμένη περίπτωση εις βάρος μου]. Απλώς επειδή κατ’ ευφημισμό «άντρες» σαν αυτόν έκαναν τη λέξη «πούστης» κακή. Διότι η πουστιά δεν είναι προϊόν της σεξουαλικής ταυτότητας – ήταν, είναι και θα είναι, γέννημα της ψυχής μας.
20051103
19:59 - τώρα, εγώ φταίω;
Από παιδί, ήμουν μάλλον αφηρημένος τύπος. Δεν έχω παρουσιάσει καμιά βελτίωση παρόλες τις προσπάθειες. Συγκεκριμένα, εξακολουθώ να αφαιρούμαι όταν μου μιλάνε, να πέφτω στο δρόμο επειδή κάτι σκέφτομαι και δεν προσέχω μπρος μου, να τρομάζω όταν κάποιος μου μιλάει λίγο πιο δυνατά σε φάση που έχω το μυαλό μου αλλού. Μπορεί να φταίει ότι ανέκαθεν για μένα ο χρόνος ήταν μέγεθος υποκειμενικό.
Ίσως σε κάποιους να κάνει εντύπωση, για μένα όμως αποτελεί ευχάριστη συνήθεια να τρώω τυρόπιτες θανάτου ενώ στέκομαι στη διάβαση και περιμένω να περάσω απέναντι. Καμμιά φορά ξεχνιέμαι εκεί για δυο-τρία φανάρια. Γι αυτό, έχει χρειαστεί να έρθω αντιμέτωπος με το θυμό βιαστικών διαβατών. Δεν τους αδικώ: γίνομαι εμπόδιο μπρος τους. Είμαι σαν βουνό που πήγε και στάθηκε στο φανάρι την ώρα που ο χρόνος μετράει ανάποδα μόνο γι αυτούς. Τους συμπονώ.
Συνηθίζω να λεω καλημέρα στον περιπτερά δίπλα από το γραφείο τα πρωϊνά που σταματώ για ν΄αγοράσω τσιγάρα. Φροντίζω ν΄αφήνω μια παύση μέχρι να ζητήσω αυτό που θέλω. Του δίνω πάντα την ευκαιρία να μου πει κι αυτός καλημέρα με τη σειρά του. Δεν μου έχει πει ποτέ. Αντίθετα μάλλον βιάζεται να μου πουλήσει αυτό που χρειάζομαι και να ξεμπερδεύει μαζί μου. Ένας ακόμη που βιάζεται και τον καθυστερώ.
Στα σούπερ μάρκετ, στα αεροδρόμια, στους σταθμούς, στις πιάτσες των ταξί, στα μπαρ και τις διάφορες υπηρεσίες, δε φοβάμαι τις ουρές. Έχω μάθει να περιμένω τη σειρά μου. Όχι επειδή ο δικός μου χρόνος δεν είναι πολύτιμος. Απλώς γιατί πάντοτε, κάποιος είναι εκεί για να παίξει το ρόλο του «ξύπνιου» της παρέας. Κι εμένα δεν μ’ αρέσει να κάνω παρατηρήσεις. Είναι κουραστικό να δίνω σε ενήλικες τα μαθήματα που όφειλε να τους δώσει η μαμά τους όσο ήταν ακόμη μικροί. Όσο για εκείνους, τόσο και για μένα είναι ζήτημα χρόνου.
Σήμερα έπεισα τον εαυτό μου να βιαστώ. Να τι συνέβη:
> κατέβηκα από το ταξί δυο τετράγωνα πιο μετά επειδή ξεχάστηκα σκεπτόμενος ότι πρέπει να κάνω γρήγορα,
> έπεσα και τσακίστηκα επειδή το κράσπεδο γλιστρούσε την ημέρα που εγώ αποφάσισα να το παίξω city boy,
> τα έκανα πάνω μου όταν ένας παπάκιας με προσπέρασε ξυστά ουρλιάζοντας «ΜΑΛΑΚΑΑ!» ενώ προσπαθούσα να διασχίσω τρέχοντας την Αλεξάνδρας,
> πήγα να πάρω τσιγάρα αλλά επειδή ήμουν βιαστικός δεν πήρα μαζί μου το πακέτο που μόλις είχα πληρώσει
> και εκνευρίστηκα [μπορεί και περισσότερο απ’ όσο συνηθίζω] όταν στην τράπεζα μια συνομίληκη της ακρόπολης μου την είπε επειδή α. δεν την άφησα να μου φάει τη σειρά β. λίγο αργότερα, δεν είδα πως το ταμείο στην άλλη άκρη της σάλας είχε αδειάσει.
Συμπέρασμα της ημέρας: είμαι πιο κουρασμένος, πονάει το γόνατο μου, έκανα τράκα συνεχώς γιατί το χτεσινό πακέτο δεν μου έβγαλε τη μέρα και πεινάω!
Ίσως σε κάποιους να κάνει εντύπωση, για μένα όμως αποτελεί ευχάριστη συνήθεια να τρώω τυρόπιτες θανάτου ενώ στέκομαι στη διάβαση και περιμένω να περάσω απέναντι. Καμμιά φορά ξεχνιέμαι εκεί για δυο-τρία φανάρια. Γι αυτό, έχει χρειαστεί να έρθω αντιμέτωπος με το θυμό βιαστικών διαβατών. Δεν τους αδικώ: γίνομαι εμπόδιο μπρος τους. Είμαι σαν βουνό που πήγε και στάθηκε στο φανάρι την ώρα που ο χρόνος μετράει ανάποδα μόνο γι αυτούς. Τους συμπονώ.
Συνηθίζω να λεω καλημέρα στον περιπτερά δίπλα από το γραφείο τα πρωϊνά που σταματώ για ν΄αγοράσω τσιγάρα. Φροντίζω ν΄αφήνω μια παύση μέχρι να ζητήσω αυτό που θέλω. Του δίνω πάντα την ευκαιρία να μου πει κι αυτός καλημέρα με τη σειρά του. Δεν μου έχει πει ποτέ. Αντίθετα μάλλον βιάζεται να μου πουλήσει αυτό που χρειάζομαι και να ξεμπερδεύει μαζί μου. Ένας ακόμη που βιάζεται και τον καθυστερώ.
Στα σούπερ μάρκετ, στα αεροδρόμια, στους σταθμούς, στις πιάτσες των ταξί, στα μπαρ και τις διάφορες υπηρεσίες, δε φοβάμαι τις ουρές. Έχω μάθει να περιμένω τη σειρά μου. Όχι επειδή ο δικός μου χρόνος δεν είναι πολύτιμος. Απλώς γιατί πάντοτε, κάποιος είναι εκεί για να παίξει το ρόλο του «ξύπνιου» της παρέας. Κι εμένα δεν μ’ αρέσει να κάνω παρατηρήσεις. Είναι κουραστικό να δίνω σε ενήλικες τα μαθήματα που όφειλε να τους δώσει η μαμά τους όσο ήταν ακόμη μικροί. Όσο για εκείνους, τόσο και για μένα είναι ζήτημα χρόνου.
Σήμερα έπεισα τον εαυτό μου να βιαστώ. Να τι συνέβη:
> κατέβηκα από το ταξί δυο τετράγωνα πιο μετά επειδή ξεχάστηκα σκεπτόμενος ότι πρέπει να κάνω γρήγορα,
> έπεσα και τσακίστηκα επειδή το κράσπεδο γλιστρούσε την ημέρα που εγώ αποφάσισα να το παίξω city boy,
> τα έκανα πάνω μου όταν ένας παπάκιας με προσπέρασε ξυστά ουρλιάζοντας «ΜΑΛΑΚΑΑ!» ενώ προσπαθούσα να διασχίσω τρέχοντας την Αλεξάνδρας,
> πήγα να πάρω τσιγάρα αλλά επειδή ήμουν βιαστικός δεν πήρα μαζί μου το πακέτο που μόλις είχα πληρώσει
> και εκνευρίστηκα [μπορεί και περισσότερο απ’ όσο συνηθίζω] όταν στην τράπεζα μια συνομίληκη της ακρόπολης μου την είπε επειδή α. δεν την άφησα να μου φάει τη σειρά β. λίγο αργότερα, δεν είδα πως το ταμείο στην άλλη άκρη της σάλας είχε αδειάσει.
Συμπέρασμα της ημέρας: είμαι πιο κουρασμένος, πονάει το γόνατο μου, έκανα τράκα συνεχώς γιατί το χτεσινό πακέτο δεν μου έβγαλε τη μέρα και πεινάω!
20051102
17:42 - πέφτει βροχή
Την τελευταία φορά που τσέκαρα [αγγλισμός του κερατά αλλά τι να κάνω; Τζάμπα τα κολλέγια;] είχαμε ακόμη δημοκρατία. Πώς συνέβη και μου σκάσανε την κασκαρίκα κι ο νέος φασισμός μπήκε στο σαλόνι μου θα σας γελάσω [μάλλον θα ήμουν απασχολημένος με το να συσφίγγω τις σχέσεις μου με κάποιο περαστικό ή γέμιζα κολοκύθια – τι να πώ;].
Χτες το μεσημέρι, εντελώς συμπτωματικά, μια καλή φίλη διατύπωσε την εξής απορία [τόσο εγώ όσο και οι φίλοι μου έχουμε πολλές απορίες πράγματι - άραγε παίζει καμιά καλή απάντηση;]: «Μα καλά, σ’ αυτή τη χώρα μόνο ο Ψαριανός έμεινε να διεκδικεί τη δημοκρατία;».
Χτες το μεσημέρι, εντελώς συμπτωματικά, μια καλή φίλη διατύπωσε την εξής απορία [τόσο εγώ όσο και οι φίλοι μου έχουμε πολλές απορίες πράγματι - άραγε παίζει καμιά καλή απάντηση;]: «Μα καλά, σ’ αυτή τη χώρα μόνο ο Ψαριανός έμεινε να διεκδικεί τη δημοκρατία;».
Δεν έταζε ένα τσουβάλι λίρες η Κασσάνδρα; Η είδηση που τάραξε το μυαλό μου ήρθε μερικές ώρες αργότερα. Όχι πως ακούω Βest ανελιπώς και ως εκ τούτου έχυσα εκατό καντάρια δάκρυα – για την ακρίβεια δεν ακούω καν ραδιόφωνο πλέον, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων [ο θεός του playlist δεν με έπεισε ποτέ ώστε να τον πιστέψω]. Ώρες-ώρες όμως κάνω κακά μου όταν βλέπω πως η καλύτερη πραγματικότητα που μας αναλογεί ζώντας στο λίκνο της δημοκρατίας είναι ένας σταθμός να κλείνει επειδή κατά ΕΣΡ ένας από τους παραγωγούς του έχει «απρεπή» συμπεριφορά.
Χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά my ass, με άλλα λόγια. Αν έπεσε στην αντίληψη σας μια κυρία με μπούργκα που κυκλοφορεί ανάμεσα μας ονομάζεται αλήθεια. Δεν της επιτρέπουν να δείξει το πρόσωπο της μην και φανούν τα σημάδια των απανωτών βιασμών που έχει υποστεί. Για να μην δούμε πως το στόμα της είναι ραμένο με μεταξωτή κλωστή.
Θυμάμαι το «πέφτει βροχή». Το ακούω και ξέρω πως η Μούσχουρη τραγουδάει μέσα από τη βιλάρα. Κι έξω βρέχει...
03:39 - υστερόγραφο
Boys and girls, κατ' αρχάς ευχαριστώ για τη διάδραση στο προηγούμενο ποστ. Καθώς βλέπω η φάση ταξί θύμισε στον καθένα κάτι διαφορετικό.
Μήπως όντως να βάζαμε όλοι τις ιστορίες μας για τα ταξί σε έναν τόπο; Πλάκα θα είχε.
Επίσης, δωράκι: μια συνέντευξη με έναν μοναδικό ταρίφα εδώ.
Επειδή κάποιοι ταξιτζήδες διαφέρουν από άλλους - το σωστό να λέγεται!
Μήπως όντως να βάζαμε όλοι τις ιστορίες μας για τα ταξί σε έναν τόπο; Πλάκα θα είχε.
Επίσης, δωράκι: μια συνέντευξη με έναν μοναδικό ταρίφα εδώ.
Επειδή κάποιοι ταξιτζήδες διαφέρουν από άλλους - το σωστό να λέγεται!
© mauvais garçon 05-06-07