Zwierzyniec to jedno z najciekawszych miejsc turystycznych Roztocza. Położony w środkowej części regionu, w województwie lubelskim, pełni funkcję naturalnej bramy do Roztoczańskiego Parku Narodowego. Miejscowość łączy walory przyrodnicze, historyczne i kulturowe, dzięki czemu jest atrakcyjna zarówno dla miłośników aktywnej turystyki, jak i osób zainteresowanych krajoznawstwem oraz spokojnym wypoczynkiem.

Miejscowość odwiedziliśmy po raz pierwszy czterdzieści lat temu, gdy jeszcze nie była szerzej znana w Polsce. Przyczynił się do tego artykuł w miesięczniku "IMT Światowid" a następnie zakup przewodnika turystycznego po Roztoczu. Jego lektura pozwoliła na opracowanie dwutygodniowej trasy po tym pięknym zakątku Polski. W trakcie zwiedzania dotarliśmy wtedy do Zwierzyńca. Sama miejscowość i jego okolica tak nam się spodobała, że kilka lat później, już z małymi dziećmi aż trzykrotnie obieraliśmy Zwierzyniec, jako miejsce wakacyjnego wypoczynku.

A potem była długa, trzydziestoletnia przerwa. Lata mijały, a my zwiedzaliśmy inne tereny Polski i Europy. Dwa lata temu postanowiliśmy jednak wrócić na Roztocze, by porównać stan obecny z tym, jaki pamiętaliśmy. Naszą bazą wypadową nie mogło być nic innego, tylko Zwierzyniec. Udało się zarezerwować kwatery i tak, pewnego wrześniowego dnia, znów ruszyliśmy po części znanymi ulicami na spacer po Zwierzyńcu.

Náchod to chyba najczęściej odwiedzane przeze mnie czeskie miasto. Sprawiła to bliskość Kudowy Zdroju, w której moja firma posiadała domki letniskowe. Prawie każdy pobyt w tych domkach był okazją do wypadu do Náchodu, chociażby po dobre piwo i lentlinki. W końcu to tylko ok 6 km od Kudowy. Ale Náchod to również atrakcyjne miejsce turystyczne oferujące możliwość zwiedzenia ładnie położonego nad miastem zamku.

Bazylika Zwiastowania NMP wraz z klasztorem oo. Bernardynów w Leżajsku są jednym z najcenniejszych zabytków architektury sakralnej z pogranicza renesansu i baroku na Podkarpaciu. Bazylika powstała na miejscu, gdzie według tradycji, w 1590 roku miejscowemu piwowarowi Tomaszowi Michałkowi ukazała się Matka Boża ze św. Józefem, prosząc o wybudowanie tu kościoła. Kiedy ujawnił to miejscowemu duchowieństwu i lokalnym władzom, został posądzony o herezję, uwięziony i torturowany. Po uwolnieniu wystawił w lesie tzw. Bożą Mękę, czyli osadzony na drzewcu krucyfiks. Od tego momentu z różnych zakątków kraju i Rusi zaczęli tutaj pielgrzymować ludzie doświadczający przeróżnych łask.

Aby przerwać szerzenie się kultu, miejscowy proboszcz Wyszograd kazał spalić Bożą Mękę. Okazało się, że ogień strawił tylko krzyż, natomiast ocalała figura Jezusa. Ocalenie figurki uznano za cud. Jeszcze w tym samym roku na miejscu objawienia wybudowano drewnianą kapliczkę. Napływ pielgrzymów przyczynił się do postawienia w tym miejscu kolejnych, większych kościołów, aż w latach 1618-1628 z fundacji marszałka wielkiego koronnego Łukasza z Bnina Opalińskiego i jego żony Anny z Pileckich Opalińskiej wybudowano istniejącą do dzisiaj świątynię. Wcześniej, bo w 1608 r. biskup przemyski Maciej Pstrokoński sprowadził do Leżajska bernardynów. Wkrótce powstał duży kompleks klasztorny, który został otoczony obwarowaniami chroniącymi go przed najazdami Tatarów.

Los Gigantes to niewielkie, malownicze miasteczko na zachodnim wybrzeżu Teneryfy, słynące z monumentalnych klifów Acantilados de Los Gigantes. Większość turystów jadących samochodem do Los Gigantes zatrzymuje się w pobliżu punktu widokowego, z którego ładnie widać położone niżej miasto oraz klify.



Zbliżenie na potężne bazaltowe ściany skalne, które miejscami wznoszą się na wysokość 500–600 metrów niemal pionowo nad oceanem.