Wat blijft dit een hemel schreiend mooi album!

Boudewijn de Groot volg ik al vanaf mijn vroege jeugd. Mijn vader draaide dit album al en ik ken al de teksten uit mijn hoofd.

En naarmate ik zelf ouder word ga ik het album (net als heel veel van zijn werk) steeds meer waarderen.
Op dit moment komen de prachtige klanken uit de luidsprekers, de geweldige warme stem van Boudewijn met zijn mooie articulatie.

En wat daarbij nu meer dan ooit opvalt is wat een prachtige kleine monumentjes de nummers zijn, stuk voor stuk!

Neem Naast Jou, zo herkenbaar en tijdloos later voor adolescenten die hun eerste schreden op het liefdespad zetten, sekse en voorkeur spelen daarbij volstrekt geen rol. Maar het gevoel bij die gebeurtenis is zo integer en mooi weergegeven.

Testament, samen met Shaffy en List's Pastorale (ook van De Groot en Nijgh) misschien wel de mooiste Nederlandstalige nummers, maar tegelijkertijd denk ik alle nummers op die eeuwige album komen daarvoor in aanmerking.

De vrolijkheid in Het Land Van Maas En Waal, is zo aanstekelijk! Vrienden van mij hebben nog niet zal geleden op deze melodie een lied voor mij geschreven bij het bereiken van een kroonjaar, daardoor is het lied mij nog dierbaarder geworden.

Maar ook Vrienden van Vroeger, Beneden Alle Peil en Verdronken Vlinder zijn tijdloze evergreens. Zowel qua compositie, arrangementen en de goede teksten.

Een aantal jaren geleden had ik het voorrecht vanuit mijn toenmalige functie om een lang en mooi gesprek met hem te voeren en hebben we naar afloop nog een stuk samen opgelopen richting station.

Ik maak een hele diepe lange buiging voor Boudewijnen ben hem heel erg dankvoor voor zijn mooie oeuvre en heb de stille hoop dat er nog wel een aanvulling komt. Hij blijft voor mij de onbetwiste beste Nederlandse zanger en kleinkunstenaar!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

Nou dit vind ik wel hele heftige kritiek hoor….

Ik kocht het album bij de release en was destijds aangenaam verrast.
Losing my mind vind ik nog steeds een wereldnummer in haar uitvoering.

En die gigaflop viel ook wel mee hoor (Nederland telt daarbij internationaal niet zo mee) maar in de UK kwam het album op nr, 6 in de album charts en de Single Losing My Mind bereikte in de UK dezelfde positie in de top 10.

Er staan een aantal mooie songs op dit album met de kenmerkende diepe stem van Lize Minelli. Waarvan inderdaad So Soory I said, I Can't Say Goodnight en Tonight is Forever zeker vermeldenswaardig zijn.
Maar is meer moois te ontdekken, want ook de uptempo nummers vind ik niet slecht.

Het kwam niet lang na het album van Dusty Springfield met de Pet Shop Boys, maar deed er destijds niet voor onder.

Wat fijn dat dit album weer eens onder de aandacht wordt gebracht!

En -zoals bij zoveel albums- had ik hier al lang een mening aan toe willen voegen, maar het bekende tijdgebrek en keuzes maken… maar wanneer ik dan recensies hier lees moet ik toch ook even het toetsenbord beklimmen.

Dit onvolprezen album kocht ik in de week van de release, Linda Ronstadt had al in de jaren zeventig een plaats in mijn hart. Haar kristal heldere stem en vaak prachtige songs waren mij niet ontgaan.

In mijn smaak deel ik veel met zowel Gaucho als Potjandosie en ik lees hun bijdragen hier altijd met grote belangstelling. Maar ik ben over dit album wel enthousiaster merk ik, bij mij geen krappe vier Maarten volle en overtuigde 5 sterren.

Ik snap dat sommige mensen dit 'te' clean, soft of zoet vinden, maar ik hoor hier een klasse en vakmanschap, op diverse fronten, zoals die ook erg vaak ontbreekt bij andere grote producties.
En ik herinner mij dat OOR in zijn recensie erg enthousiast was en daarin stond ook meen ik mij te herinneren ook dat de geweldige openingstrack is opgenomen in een kerk, voor het effect, een geslaagde exercitie naar mijn idee.

Toen het album uitkwam heb ik het erg veel gedraaid en in de vele jaren daarna komt het album regelmatig voor de dag, een evergreen dus. En dan nog wel even, ten overvloede, die stem van La Ronstadt, die maakt dat soms de rillingen positief over mijn rug gaan. In Trouble Again haalt ze op enig moment uit, zo zuiver en zo toonvast én vooral zo lang aanhoudend dat je echter bij jezelf denkt, ze sort zo neer, echt geweldig!
Qua stem hoort zij echt in het rijtje van Karen Carpenter en Barbra Streisand.

De duetten met Aron Neville vind ik ook blijvend mooi, de manier waarop de zang wordt ingezet in Don't Know Much, is zo mooi em krachtig tegelijk.
En het is in deze nummers (net als in bijvoorbeeld Shattered) overduidelijk dat er productioneel de grootst mogelijke aandacht voor is geweest, vergelijkbaar met bij voorbeeld de aandacht die Ulvaes& Anderson voor hun oeuvre aan de dag legden, dat vormt naar mijn idee de reden dat dit soort werk een soort van eeuwigheidswaarde krijgt en blijvend gespeeld zal worden. In ieder geval door mij.

Vanavond de laatste aflevering gekeken van Tammy & George, een geweldige serie die een emotioneel portret vormt van twee grote country artiesten die elkaars grote liefde waren, maar waar het lot hun absoluut niet gunstig gezind was.

George Jones was Tammy's grote muzikale held in haar jeugd. Na hun eerste ontmoeting sprong de vonk over en hebben ze ook veel samengewerkt, grote tours samen en 14 duetten kwamen in de Amerikaanse Billboard waarvan 3 op nummer 1.

Uiteindelijk werd Tammy Wynette een grotere ster dan George Jones (hij had 10 nummer 1 hits en zij 20 in de US)

Hun relatie werd gehinderd door zijn drank verslaving en later haar verslaving aan painkillers.
De serie heeft hun leven samen (met grote periodes los van elkaar) heel goed weergegeven.

Wat Tammy als bijzonder kenmerk had was de snik in haar stem naast een prachtige klank.
Iedereen kent D.I.V.O.R.C.E en stand by your man. Maar bovenstaand album - wat ik al decennia lang in mijn cd collectie had staan bevat mooie duetten, naast twee prachtige solo songs.

Country is een genre waar ik sideways wat mee heb (enkele goede Dolly Parton albums, Emmylou Harris en de Americana van Linda Ronstadt) maar Tammy heeft binnen dat genre haar sporen ruimschoots verdiend.

De éénregelige recensie hierboven lap ik dan ook aan mijn laars als zijnde crap.

Ieder genre heeft zijn kwalitatief goede acts, en Tammy is dat absoluut binnen de country muziek!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

(reactie op ander bericht)


Tjonge zeg, krijg jij je zuurstof uit een tank of adem ja andere hogere luchtlagen in?
Deze high brow recensie doet mij inderdaad de wenkbrauwen fronzen….

Iemand waarvan je de stem kunt kwalificeren als 'lief' -zoals bijvoorbeeld Kate Bush, of zoals jij hier beweert van Joni Mitchell- of een stem die 'te' herkenbaar is verliest dus bij voorhand al een kunstzinnig en intellectuele luistergroep?

Neem mij niet kwalijk dat ik dit een vrij onnozele stellingname vind.

Blue is niet mijn favoriete plaat uit het omvangrijke oeuvre van Joni Mitchell, maar dat het een album is dat zijn grote artistieke waarde heeft bewezen, ook onder buitengemeen intellectuele luisteraars- staat buiten kijf.

By the way, de score wordt hier gegeven in de vorm van sterren.

(reactie op ander bericht)




Tori verloor mijn aandacht de eerste keer na het oersaaie Strange Little Girls en vervolgens definitief vanaf The Beekeeper. Ze heeft naar mijn mening vanaf dat pruts album nooit meer iets boeiends uitgebracht. Om maar te zwijgen over die irritante gekke uitspraak van de Engelse taal. Iets waar meer zangeressen last van hebben (Beth Orton o.a.). Geen idee waarom ze dit doen, want het maakt muziek niet mooier. [/quote]

Nou Gert, ik denk dat we hier naast verschillen -in smaak- ook wel overeenkomsten hebben hoor

Haar beste werk leverde ze naar mijn idee met From the Choirgirl Hotel, dat vind ik echt een briljant album.
The Beekeeper moest ik erg aan wennen, maar naarmate ik het goed leerde kennen ging ik het ook steeds meer waarderen. Sweet the Sting van dat album vind ik een evergreen.

Ik vind van Tori bijna al haar albums goed tot en met Tori Amos - Abnormally Attracted to Sin, en inderdaad minus het cover albums Strange Little Girls. Maar dat is dan ook een coveralbum. Bij veel acts vaak een mindere worp.

Na AATS vond ik de albums minder worden tot aan Native Invader, wat ik wel weer een goed album vond evenals haar laatste Ocean tot Ocean.

Ja de meeste acts die een groot oeuvre hebben uitgebracht hebben op ieder album wel goede tracks staan, maar tussen goed en heel erg goed zit er voor mij nog wel een wereld van verschil.

La Amos heeft een volstrekt eigen stijl, is heel creatief en bespeelt haar Bösendorfer met een persoonlijk zijwaarts elan. Soms ervaar ik ook bij de laatste albums een stagnatie in haar creativiteit,

Maar dat heb ik hetzelfde met Joni Mitchell, van wie ik lang niet alles goed vind en Blue -nu komt er even een vloek in de kathedraal- ronduit saai…. Ik kom bij Joni omdat ik die soms ook mal vind zingen, dus ik herken je punt, maar dat hoor ik bij andere zangeressen ook regelmatig. Billie Eolisch, Lana del Rey (door mij zeer gewaardeerd maar vocaal ook af en toe de weg kwijt)….

Ik besef mij heel goed dat binnen deze ervaringsuitwisseling ook heel veel neerkomt op smaak.

En inderdaad wat Mjuman aanhaalt: Kwantiteit is niet gelijk aan kwaliteit. Een groep als Talk Talk heeft een zeer overzichtelijke discografie waarvan bijna alles van top niveau is.

Maar wanneer je al Tori's briljante songs -en dat zijn er heel veel meer dan ik boven als mijn favorieten kenmerkte- op een dubbel album (misschien wel triple) zou plaatsten dan heeft ze toch echt wel wat gepresteerd.lijkt mij, in alle nederigheid.

Het is grappig RonaldjK, ook bij mij begon de Bowie reis met The Jean Genie, maar dan op het moment dat het nummer in 1972 als single werd gereleased, als voorloper van Alladin Sane het Bowie album uit 1973. Ik was als jonge puber volledig gebiologeerd door Bowie. Ik zag de bekende hoes met de bliksemschicht over zijn gezicht in de etalages hangen en was flabbergasted. In de sfeer van Jean Genie hoorde ik ook overeenkomsten met het Transformer album van Lou Reed. En dat intro met die eenvoudige maar des te pakkender rif….

Ik kreeg het album voor mijn verjaardag en met mijn zakgeld en het geld van mijn vakantiebaantje kocht ik dat jaar met terugwerkende kracht de albums Hunky Dory, Ziggy Stardust, Space Oditty en The Man Who Sold The World. De titeltrack van het laatstgenoemde album wat veel later volgens mij ooit wel op single is verschenen, ontbreekt hier, maar vond ik het beste nummer van dat album, ook ooit nog gecovered door Lulu. In 1973 dompelde ik mij dus helemaal onder in Bowies begin catalogus. (Aangevuld met Roxy Music en Sparks). Vanaf dat moment heb ik ook ieder regulier Bowie studio album rond de releasentijd aangeschaft, voorheen op Vinyl, die ik nog allemaal heb en later op cd.

De eerste vier albums van Bowie hebben elk hun eigen sfeer, Space Oditty zou ik nu omschrijven als singer/songwriter met folkinvloeden, The Man Who Sold The World, als rock en Ziggy Stardust als een erg Brits rock-pop album. Op Alladin Sane gaat de sfeer erg richting Amerikaanse rock.

Pin-Ups, het tussendoor cover album van Bowie, waarop hij zijn favorieten uit de zestiger en vroege zeventiger jaren speelde en met Twig-the wonderkind naast hem op de hoes, leverde Sorrow als single, nog steeds een mooi nummer.

In 1976 kwam Bowie met zijn -in mijn oren- meesterwerk en zelf met Tony Visconti geproduceerde album Diamond Dogs. Het enige mindere nummer daarop vond ik de single Rebel rebel, wat ik vele jaren later wel beter kon waarderen. Maar vergeleken bij bijvoorbeeld Starman of Drive in Saturday valt het nummer in het niet. De Sinistere en met voice over ingevulde ouverture van het album kende ik al snel uit mijn hoofd. En tot aan de dag van vandaag vind ik het een geweldig album.

Even terug naar deze singles collection, bijna alle nummers vind ik goed tot zeer goed.
Nummers die ik heel er goed vind zijn: Space Oddity, Drive-in Saturday, Life on Mars, Fame, heroes, Ashes to Ashes, Under Pressure, China Girls, Modern Love , Blue Jean en Absolute Beginners..

Minder favoriet: Dancing in the Street, Day-In Day-Out, John I’m Only Dancing en DJ.

RonaldjK, je schrijft dat je vooral zijn werk met Brian Eno goed vindt, maar daarmee denk ik dat je Tony Visconti, die verreweg zijn meeste werk produceerde wel een beetje tekort naar mijn idee.
Visconti was er vanaf het begin tot het einde, heeft enkele albums niet geproduceerd maar heeft wel mede zijn stempel gedrukt op Bowie’s oeuvre.

Ook ik vind wat Bowie en Eno samen deden in de jaren ’70 echt geweldig (Low en Heroes), maar ik moet je eerlijk zeggen dat ik het Bowie-Eno album 1Outside uit de jaren ’90 heel lang thuis omgedraaid liet, ik was toen een beetje moe van het kameleon gedrag en ik vond het album onrustig, lawaaierig en in aanvang weinig aansprekend. Veel later kwam de herwaardering wel hoor en er staan enkele heel mooie nummers op, maar nog steeds is het zeker geen favoriet en Earthling het album daarna vind ik (en Bowie achteraf zelf ook) te eenzijdig, onrustig en tijdsgebonden met de Drum’n Bass invloeden. In mijn optiek zijn minste release.

Maar na de jaren ’90 heeft Bowie in deze eeuw wel enkel goede albums afgeleverd, die ik allemaal hoog waardeer.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst