Joni Mitchell - Blue (1971)

Ja, je kunt een Arabische hengst ook met een Prezwalski-paard vergelijken, maar hoe zinvol dat is, is nog meer net de vraag. Bl;ue stamt nl uit '71 en Forever, Howlong uit 2025. En om maar met de deur in huis te vallen, het album scoorde hier zo goed dat ik er minimaal 1* naar geluisterd wilde hebben, en ik slaagde er in om die ene beluistering te voltooien - ik vond er nl geen zak an.

Geeft nix, kan ook mijn idiosyncratische benadering van muziek zijn - net zoals die van jouw dat is. Laat ik je een tip geven: werk aan je muzikale pensum, verdiep je in de historische context - waarom zou je appels met peren vergelijken - alleen Lidl heeft al min. 6 soorten appels en 3 soorten peren. Hoeveel variaties levert dat niet op? Besteed liever aandacht aan Mitchell en de ontwikkeling in haar werk (van Blue tot Don Juan's Wreckless Daughter bijv), open your mind en wees verbaasd

Zelfs als je haar af en toe poëtische teksten (ik noem een Case of you) negeert, dan blijft een commentaar over zogenaamde armoede in overige elementen wonderlijk.
"Rechtlijnig in melodie" kan ik me ook totaal niet in vinden, al is dit moeilijk in woorden te vangen. Ik noemde haar stijl altijd iets tussen fladderend en vloeiend, binnen folk met een duidelijke jazz invloed. Kenmerkend voor Joni zijn haar jazz harmonieën, alternatieve gitaar stemmingen en vrije melodieën die ze (en dat is nog het meest bijzondere) allemaal combineert.
Oh, en dan is er nog haar bijzondere zang, en ook wel degelijk de instrumentatie (de piano in Blue alleen al). Ik zie het als een bijzonder rijk album juist.

Nee, dat klopt van geen kanten. Wat goed werkt hangt ook af van de persoonlijke (vandaar het idiosyncratische) voorkeur. In de literatuurwetenschap kunt men de notie literatuuropvatting - iemand kan een voorkeur hebben voor realistisch/naturalistisch drama (eind 19e eeuw) en een ander een voorkeur voor de modernistische roman (uit het interbellum). Dan nog zal iemand met een hang naar het laatste een roman van Henry James niet wegzetten als "prutswerk" of "opvallend switchen van vertelperspectief".
Iets soortgelijks heb je bij muziek: de poging je te verdiepen in het verleden, het verbreden van het blikveld (een breder pensum opbouwen) kan leiden tot herwaardering van iets wat aanvankelijk weinig leek voor te stellen. Uit ervaring weet ik dat niet iedere eerste beluistering leidt tot positieve waardering. Sommige dingen moeten eerst inslijten op je ziel. Ik ken mensen die techno aanvankelijk wegzetten als 'machine-gestamp', maar gaandeweg stapsgewijs toch waardering kregen voor bepaalde artiesten. Om een vergelijking te maken: als je net je rijbewijs hebt gehaald in een Opel Astra met automaat moet je niet meteen in een BMW M3 willen stappen. Ander voorbeeld: ook oesters, ingelegde kalfstong en (voor sommigen) olijven moet je gaandeweg leren waarderen. Toegegeven aan Hákarl, IJslandse gefermenteerde haai, zou ik niet kunnen wennen. En zo zijn er ongetwijfeld muzieksoorten waaraan je (persoonlijk) moeilijk kunt wennen.

Maar Joni Mitchell - hier achter me staan zo 12 lp's - vergt misschien een beetje geduld en inlevingsvermogen (remember da 70s).

Los van Joni's muzikale ontwikkeling in haar lange carrière krijg je als bonus nog een totaal andere stem sinds de jaren 80. Een beetje geholpen door haar hobby.
En IJslandse gefermenteerde haai met wat ketchup is vast best te hachelen Mjuman.

Wat bedoel je met 'mijn smaak'. Ik heb eerlijk gezegd geen idee wat mijn smaak is.
Het klinkt een beetje alsof muziek aan bepaalde kenmerken moet voldoen om binnen 'jouw smaak' te vallen. Dat is toch een vreemde manier van luisteren? Dan sta je toch in het geheel niet open voor iets nieuws, anders, verfrissends? Of dat iets 'grows on you', zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen.

Je mag het niks vinden, maar met eerst "rechtlijnig in melodie" wat niet goedgemaakt zou worden door haar stem of instrumentatie (waar ik al op reageerde) en nu "..hoe alle elementen samenkomen. Daarom werkt Blue voor mij gewoon niet" wordt het er niet bepaald duidelijker op.

Jongens.. Niet teveel een nieuweling plagen. Ik heb er al zo meer zien aftaaien hier, waren snel weer weg. Laat ze even wennen aan MuMe en de doorgewinterde users hier. Ze trekken vanzelf wel bij.

Wat betekent het überhaupt als zang te herkenbaar is?

Grappig… ik vermaak mij kostelijk

Ehm.. Oké..
Het herkenbare (of aanvankelijk verassende) zit 'm wat mij betreft juist in haar geheel eigen, ik durf te zeggen avontuurlijke, melodie lijnen gecombineerd met haar zang. Ik ken niemand die als haar klinkt.
Desalniettemin bedankt voor je dappere poging Timewasnothing. Wellicht groeit haar muziek bij je, maar misschien past het je echt niet.

Kijk. Timewasnothing is idd verdwenen van de site.

Tsja…. Beetje type “knuppel in het hoenderhok” die er volgens mij wel op uit was om reactie(s) uit te lokken.

Zijn vorige poging deed hij bij Rumours van Fleetwood Mac, maar dat gaf weinig respons. Bij dit iconische album van Joni Mitchell werkte het wel. Het leek mij, met zulke teksten, niet iemand die na een beetje tegengas het podium zou verlaten maar dat was een misvatting van mij….

Hij kreeg tegengas ja, maar het was toch een inhoudelijk keurige discussie? Meningsverschillen en goed bedoelde adviezen naar mijn idee. Niks geks.

Dat klopt en ik ben het met je eens maar als je in je eentje met zo’n 6 (toch wel doorgewinterde users hier) in discussie gaat (hij/zij koos daar natuurlijk zelf voor) dan is dat niet gemakkelijk. Tuurlijk, je kan dat verwachten als je ‘de knuppel in het MuMe hok’ gooit maar ‘wij’ zijn hier soms ook best hard en aanvallend. En wij zijn hier bekend in de MuMe cultuur. Verdedig je dan maar eens tegenover 6 verschillende personen met verschillende punten.

En kom daar maar eens in als je wat kritiek hebt en dat ook uit. Daarom, heb ik eerder geschreven hier, niet teveel ‘plagen’ maar laten wennen. Ik denk (vind) dat onze site best wel wat nieuwe users kan gebruiken. Moeten we zuinig op zijn.

Ondertussen luister ik natuurlijk wel nu naar Blue hé ! Moet wel relevant zijn natuurlijk dit bericht

Veel plezier met Blue

Ja, misschien is hij toch wat geschrokken uiteindelijk. Maar wat Chet ook al aangaf: hij was best scherp met zijn teksten en had ook telkens wel een weerwoord.
Maar inderdaad het is best wel hard soms, dat ben ik met je eens. Maar zolang het correct gaat mag dat ook best, maar ik snap je punt zeker.
Misschien 'de nieuwe users' eerst een test laten doen.
Eerst maar eens beoordelen of ze het psychologisch wel aan kunnen.

Over dit album: ik heb Joni hoog zitten, maar ik trek op deze haar stem niet zo erg. Muzikaal overigens prima.
Ik vind het een persoonlijk iets, dus daarom stem ik ook niet op Blue.
Op de latere albums die ik van haar ken heb ik er totaal geen last meer van.

Gisteren heb ik denk ik vlak na harm1985 het spits afgebeten hier wat betreft de reacties op Timewasnothing. (hij maakt zijn naam wel waar
Maar ik las het bericht en toen nog een keer en dacht echt waar gaat dit over?

Misschien was ik in mijn bericht naar hem te confronterend maar niet beledigend. ik heb mij er daarna ook een beetje buiten gehouden omdat Blue, waarvan ik de kwaliteiten volledig onderschrijf, ook niet mijn favoriete album is. Terwijl ze veel mooie albums heeft gemaakt

Ik vond het wel sportief dat hij op alle tegengas berichten in ging en vind het jammer dat hij niet iets meer eelt op zijn ziel (en smaak) heeft om het hier nog wat aan te zien.
Toen ik hier acht jaar geleden na wat lees jaren ook mee ging schrijven kreeg ik in het begin ook wel wat uitdagingen te verwerken, maar vanuit mijn werkachtergrond kon ik dat goed pareren.

Zoals ik bij 1989 al schreef, waar de betreffende user ook al zal te vissen naar reacties; het is zeker 20 jaar geleden dat ik me vanwege mijn 'superieure smaak' verheven voelde boven anderen en de noodzaak voelde om kenbaar te maken hoe slecht ik bepaalde muziek wel niet vond. Dat was dan geen mening maar een feit. Op mijn 40e ben ik milder en wat meer open minded en houd ik me in.

Op zijn houding sprak ik hem daar aan. Nu blijkt dat het onderdeel is van een patroon. Dat soort figuren ben ik liever kwijt dan rijk.

Ik snap best dat mensen dit album niet goed vinden. Mijn Taylor Swift minnende collega (én mijn vrouw, en ja, ArthurDZ, dat zijn twee afzonderlijke personen) vinden dit album ook niks, ondanks de lofzang van Taylor zelf. En dan is de zang hier nog een stuk minder een acquired taste dan op de voorganger.

Persoonlijk heb dan weer wat minder met de latere albums, zoals Shine.

Oh, ben je ondertussen met haar getrouwd? Is het toch nog snel gegaan

Dat zou ik Gretz nooit aandoen. Slowgaze ook niet.

Krijg spontaan tranen in mijn ogen - aan de ene kant kán deze site wel nieuwe users gebruiken, tenminste vwb schrijven bij de albums. Aan de andere kant; als je ergens nieuw bent, claim je toch niet meteen zo'n spotlight. Het doet sterk denken aan gedrag van inwoners van Trollistan. Iedereen weet dat elke vortal nou eenmaal zijn specifieke gebruiken/zeden heeft.
Ooit in een café aan de enige lege tafel gaan zitten, werd ik met argusogen begluurd - zoals een koe kijkt naar een pasgeverfd hek - bleek ik aan de stamtafel zijn gaan zitten

prachtige lp van Joni Mitchell . een zeer ingetogen lp met 10 mooie nummers .
ik geef deze lp dan ook een 4.5