Amy Macdonald - Is This What You've Been Waiting For? (2025)

Ik denk het niet Amy.

Spreek voor jezelf
Een nieuwe plaat van Amy Macdonald is altijd iets om op te wachten en zeker na de laatste paar uitstekende platen. De single klinkt prettig bekend met toch een fris geluid op plekken. Laat maar komen weer.

Amy mocht ik een keertje 20 minuten spreken na een concert van haar in Glasgow. Het was een openharig en animabel gesprek over helden, over haar jeugd en haar liefde voor de Schotse muziekscene. Dat gesprek heb ik mede verwerkt in mijn eerste boek de roman De erfenis van Karlijn. De trotse Schotse was toen nog helemaal onbekend in Nederland en andere Europese landen. Later zou dat dus veranderen na een aantal knallende hits achter elkaar. Nu is het weer een stuk stiller rondom Amy en was benieuwd of haar liedjes mij nog immer zouden raken. Het antwoordt is volmondig ja, Amy heeft iets van een interne storm, trots en power die over je heen walst of die wegwaait in het luchtledige. Ik zit dus midden in die orkaan en ontwapende trots van haar en het is telkens weer een genot van jewelste.

Opmerkelijk; haar concert van 24/2/2026 in Tivoli Vredenburg is al helemaal uitverkocht. Dus toch (nog) veel aanhang, liefhebbers in ons landje. Overweeg zelf om met vrienden naar concert van Amy in Glasgow te gaan op 11 of 12 december. Schotse artiesten in Glasgow is vaak een magische cocktail, plus een fijn feestje daarna.

Album binnen op 3 in Engeland. Amy Macdonald staat voor persoonlijke, intense en 'rauwe' liedjes en daar is dit album weer een fraaie uitgave van. Op donderdag 11 december kaartjes bemachtigd voor haar concert in Glasgow (sowieso een fonkelende stad qua bandjes en voetbal), daarna op stap met Schotse vrienden voor een ongetwijfeld lange nacht.

Ik was een grote fan van het eerste uur (of misschien het tweede uur), maar ik ben inmiddels toch wel redelijk afgehaakt. De muziek is voor mij toch te eentonig, er zit heel veel herhaling tussen albums en eigenlijk zonder ontwikkeling. Voor mij heeft Amy MacDonald ooit de keuze gemaakt om zich te richten op het publiek waar zij het beste in de markt ligt. Dat betekent dat de muziek vooral heel veilig is, vooral gericht op 40 tot 60-jarigen. Ik zie haar nog op Pinkpop optreden, maar die kant heeft ze eigenlijk al heel snel weggezet. Jammer, dit is toch meer 'conserveren' dan echt een poging tot muzikale ontwikkeling.

Eens Knisper, spijkers op den kopf. Totaal geen variatie meer te herkennen, 10 in een dozijn qua zang en tekst. Sky radio zal er blij mee zijn maar mij krijg je er niet meer warm door. Zelfs het stemmen niet waard.

Friday night, will you pass me the wine?
It's been a tough few days

Vorig jaar, begin van de zomervakantie, net afscheid genomen van een bijzondere groep 5. Deze plaat was toen net uit en ik zei volmondig "yes" op de vraag uit de albumtitel, de hoopvolle woorden en opbeurende muziek was inderdaad zo'n beetje precies wat ik nodig had. Ja, ik had ook één van haar vorige albums op kunnen zetten, want nieuwe (muzikale) wegen inslaan is niet zo Amy's ding. Gelukkig maar.