Husbands (1970)

Ook mijn vijfde John Cassavetes is erg goed bevallen. Het valt op dat ik bij al zijn films tot nu toe altijd even tien minuten tot een kwartier moet wennen aan het sfeertje en de losse ontspannen stijl en daarna kom ik er lekker in. Husbands is daarop geen uitzondering.

Drie mannen spelen hierin de hoofdrol, die in hun dagelijkse gang van zaken worden gevolgd. Het is echter geen leuke periode die ze doormaken en daarom besluiten ze een soort van vlucht naar Engeland te maken. Het is een best wel heftig onderwerp, dat door Cassavetes op zijn eigen, natuurlijke wijze wordt gebracht.

Cassavetes zelf speelt samen met Peter Falk en Ben Gazarra de hoofdrol. Alle drie acteren sterk, maar Cassavetes maakt de meeste indruk, al is het verschil miniem. Zijn soms chaotische manier van filmen zorgt ervoor dat de volledige concentratie hier vereist is, maar ook dat het niveau soms ietsjes inzakt.

Er zitten echter een aantal erg sterke scènes in, waarbij ik de nog niet genoemde scène met de drie mannen en drie vrouwen op een kamer in Londen, nog even wil noemen.

Boeiende film dus, waarvan ik overigens de versie van een slordige 130 minuten zag en Cassavetes stijgt wederom op mijn lijst van favoriete regisseurs.

4,0*

De stijl van Cassavetes is altijd wat zwaar op de hand, maar als het even goed werkt kunnen er mooie dingen uit voort komen. Deze film is wat 'hit and miss' wat dat betreft. Prachtige unieke scènes zoals de zangwedstrijd en het casinobezoek, die volgens mij mede zo goed werken vanwege de echte vriendschap tussen de hoofdrolacteurs. Maar er zitten ook genoeg trage en onnodige stukken in.

Opvallend verder is dat er in zowat elke scène gerookt wordt.

Uitgangspunt snap ik, de rest viel me tegen. Het eindeloze, flauwe dronken gedoe in die bar begon gewoon te vervelen, en dit tweeëneenhalf uur lang was mij teveel van het goede. Een plot had ik niet verwacht, hoeft ook niet, maar dit was me iets te richtingloos allemaal. Heb het einde dan ook niet gehaald.

Met Husbands ben ik ondertussen aan mijn 4e Cassavetes toegekomen. Opening Night en The Killing of a Chinese Bookie waren voltreffers, dus wilde ik me verder verdiepen in het oeuvre van Cassavetes.

De stijl van Cassavetes is ook hier onmiddellijk herkenbaar. De zangwedstrijd in de bar bijvoorbeeld is langs de ene kant een nogal bizar tafereel, maar erg fascinerend om te volgen omdat het allemaal zo geïmproviseerd lijkt. Ook zijn manier van filmen kan ik erg appreciëren. Omdat alles zo dicht op de huid gefilmd wordt, komen de emoties erg intens over. De scènes in het casino en in het hotel met de 3 vrouwen zijn ook zeker het vermelden waard.

Qua verhaal kan ik best begrijpen dat veel mensen afhaken, want eigenlijk is er niet zo heel veel verhaal. Het gaat over 3 mannen die in een soort van midlifecrisis belanden na de dood van een vriend. Dit gaat gepaard met behoorlijk wat drank en na een paar dagen besluiten ze om naar Londen te gaan. Het is toch vooral een film die je over je heen moet laten komen en niet zozeer om een verhaal te volgen.

De 3 hoofdrolspelers zetten erg sterke prestaties neer. Voor mij steekt Ben Gazzara er lichtjes bovenuit, maar John Cassavetes kan naast het regisseren ook erg goed acteren. Sowiezo hebben ze alle 3 erg veel charisma om een film te dragen. Wat mooi is om te zien is de vriendschap tussen de 3 mannen die ondanks hun problemen elkaar blijven steunen.

Ik heb getwijfeld tussen een score van 3.5* of 4*, maar ik heb niet het gevoel gekregen dat ik deze film absoluut ooit nog eens wil herzien. Als die trigger ontbreekt houd ik het meestal bij een 3.5*.

3.5*