Husbands (1970)

Een film staat als kunstwerk natuurlijk op zichzelf en moet je kunnen beoordelen door er naar te kijken. Ik heb na het zien van Husbands (een langgekoesterde wens, met dank aan 'Goof' die een oude van BBC opgenomen VHS-tape van de film bleek te hebben) het Cassavetes on Cassavetes boek weer uit mijn kast gehaald om over de geschiedenis en verhalen rond deze film te lezen. En toen pas mijn stem hier gegeven. Een beetje gekleurd dus.

De film is zoals veel van Cassevetes' films vrij moeilijk en hermetisch. Druk, rommelig en slordig, literair, fascinerend, confronterend en ontroerend. Zoals hij zelf graag zei: "het leven".

Cassavetes komt over -in zowel deze film als in het boek- als een gedreven man, een liefhebber, een kunstenaar, maar soms ook als een compromisloze, zelfingenomen zak. Iets dat terugkeert in zijn films en bij het maken ervan. Geruzie over financiering, 'misbruik' maken van acteurs om ze tot bovenmenselijk prestaties op te stuwen etc. etc.

Het was alweer even geleden dat ik een Cassavetes film zag en het was fijn om weer een zo'n heftige ervaring te hebben. Ik vond Husbands, mede door zjin wisselvalligheid, zeker niet zijn beste film. De wisselvalligheid is ook mede veroorzaak door de montage, waarover veel te doen was. De door Cassavetes gewenste lengte, iets boven de twee-en-half uur (hoewel er versies van 225 minuten bestaan hebben) heb ik niet gezien. Dit ging om een gecoupeerde versie van ongeveer 130 minuten, waarbij Columbia enkele zeer omstreden scenes (de zangwedstrijd en de ruziënde en kotsende mannen op het toilet) heeft ingekort.

Het publiek en de pers moesten er destijds niets van hebben, maar deze film maakt voor mij toch wel weer duidelijk dat Cassavetes echt een van de grote cinema talenten was, ook al maakte hij geen enkel meesterwerk, omdat hij denk ik iets te wisselvallig was en niet voldoende afstand kon nemen van zijn werk.

The Killing of a Chinese Bookie blijft vooralsnog mijn favoriet, maar als iemand me nog kan helpen aan twee films van hem die nog ontbreken op mijn filmlijst (Minnie and Moskovitz en Love Streams) hou ik me van harte aanbevolen.

De film Husbands van John Cassavetes is op YouTube is (in gedeelten) te zien.

Regio 1 DVD verschijnt op 18 Augustus.

Amazon.com: Husbands: Ben Gazzara, Peter Falk, John Cassavetes, Jenny Runacre, Jenny Lee Wright, Noelle Kao, John Kullers, Meta Shaw, Leola Harlow, Delores Delmar, Eleanor Zee, Claire Malis, Peggy Lashbrook, Eleanor Gould, Sarah Felcher: Movies & TV

En tweemaal goed nieuws: de originele lengte én ondertiteld!

Gisteren in het Filmmuseum gezien. Mooi om die hoopvolle verwachting te zien van het publiek daar. De meesten hadden, net zoals ik, deze film waarschijnlijk nog nooit gezien.
Husbands past meer bij films als Shadows en Faces waarin een paar mensen gevolgd worden in hun interactie met elkaar. Het resultaat is hectisch en chaotisch en sommige scenes zijn behoorlijk heftig.
Husbands gaat nog een stap verder. We zien een absurde zangwedstrijd, veertigers die zich als tieners gedragen, een nooit meer te vergeten scene in de toiletten waarin je bijna vijf minuten lang kotsgeluiden hoort, Ben Gazzara die door zijn vrouw met een mes wordt bedreigd en een bizarre bijrol van een (hele) oude vrouw die zich gedraagd alsof ze 15 is.

Vooral Peter Falk maakt indruk en vond ik hier nog beter dan in a Woman under the Influence. Vooral de scene met het chinese meisje is erg goed.
Zeer van onder de indruk en blij dat ik weer iets meer van het imposante oeuvre van mijn nr. 2 regisseur heb gezien.

Ook mijn vijfde John Cassavetes is erg goed bevallen. Het valt op dat ik bij al zijn films tot nu toe altijd even tien minuten tot een kwartier moet wennen aan het sfeertje en de losse ontspannen stijl en daarna kom ik er lekker in. Husbands is daarop geen uitzondering.

Drie mannen spelen hierin de hoofdrol, die in hun dagelijkse gang van zaken worden gevolgd. Het is echter geen leuke periode die ze doormaken en daarom besluiten ze een soort van vlucht naar Engeland te maken. Het is een best wel heftig onderwerp, dat door Cassavetes op zijn eigen, natuurlijke wijze wordt gebracht.

Cassavetes zelf speelt samen met Peter Falk en Ben Gazarra de hoofdrol. Alle drie acteren sterk, maar Cassavetes maakt de meeste indruk, al is het verschil miniem. Zijn soms chaotische manier van filmen zorgt ervoor dat de volledige concentratie hier vereist is, maar ook dat het niveau soms ietsjes inzakt.

Er zitten echter een aantal erg sterke scènes in, waarbij ik de nog niet genoemde scène met de drie mannen en drie vrouwen op een kamer in Londen, nog even wil noemen.

Boeiende film dus, waarvan ik overigens de versie van een slordige 130 minuten zag en Cassavetes stijgt wederom op mijn lijst van favoriete regisseurs.

4,0*

Husbands was de laatste Cassavetes die ik tot nu toe zag, voor het eerst een paar maanden terug. Vreemd genoeg had ik toen steeds geen idee waar ik naar aan het kijken was en had ik ook nogal het idee dat ik mijn concentratie er niet bij kon houden. Én toch als ik weer aan Cassavetes denk, kan ik mij ook zonder problemen Husbands van begin tot eind weer in mijn geheugen zien afspelen. Misschien nog nooit zo'n treffende beeldvorming gezien van vriendschap, onzekerheden, seksuele frustratie en dronken escapades. Alleen al aan Husbands denken zorgt er al voor dat ik in een ''Cassavetesmood'' beland. Morgen Faces maar weer eens herzien en wie weet snel ook Husbands weer.

Een authentiek overkomende productie waarin vriendschap, hartstocht, communicatie en emotie centraal stonden. Een film over de leegheid van het bestaan, waarin drie vrienden van middelbare leeftijd, uit New York, na de begrafenis van hun vriend (die plotsklaps op een veel te jonge leeftijd was overleden), geconfronteerd werden met hun eigen sterfelijkheid. Bepaalde gedeeltes waren hartstikke grappig of ontroerend, daarom was het verrekte jammer dat andere scènes onnodig in de lengte werden getrokken en daardoor saai. De cast speelde weergaloos.

De stijl van Cassavetes is altijd wat zwaar op de hand, maar als het even goed werkt kunnen er mooie dingen uit voort komen. Deze film is wat 'hit and miss' wat dat betreft. Prachtige unieke scènes zoals de zangwedstrijd en het casinobezoek, die volgens mij mede zo goed werken vanwege de echte vriendschap tussen de hoofdrolacteurs. Maar er zitten ook genoeg trage en onnodige stukken in.

Opvallend verder is dat er in zowat elke scène gerookt wordt.

Heb The Killing of a Chinese Bookie gezien en vond hem erg goed, ben dan ook benieuwd naar deze...

Uitgangspunt snap ik, de rest viel me tegen. Het eindeloze, flauwe dronken gedoe in die bar begon gewoon te vervelen, en dit tweeëneenhalf uur lang was mij teveel van het goede. Een plot had ik niet verwacht, hoeft ook niet, maar dit was me iets te richtingloos allemaal. Heb het einde dan ook niet gehaald.

Met Husbands ben ik ondertussen aan mijn 4e Cassavetes toegekomen. Opening Night en The Killing of a Chinese Bookie waren voltreffers, dus wilde ik me verder verdiepen in het oeuvre van Cassavetes.

De stijl van Cassavetes is ook hier onmiddellijk herkenbaar. De zangwedstrijd in de bar bijvoorbeeld is langs de ene kant een nogal bizar tafereel, maar erg fascinerend om te volgen omdat het allemaal zo geïmproviseerd lijkt. Ook zijn manier van filmen kan ik erg appreciëren. Omdat alles zo dicht op de huid gefilmd wordt, komen de emoties erg intens over. De scènes in het casino en in het hotel met de 3 vrouwen zijn ook zeker het vermelden waard.

Qua verhaal kan ik best begrijpen dat veel mensen afhaken, want eigenlijk is er niet zo heel veel verhaal. Het gaat over 3 mannen die in een soort van midlifecrisis belanden na de dood van een vriend. Dit gaat gepaard met behoorlijk wat drank en na een paar dagen besluiten ze om naar Londen te gaan. Het is toch vooral een film die je over je heen moet laten komen en niet zozeer om een verhaal te volgen.

De 3 hoofdrolspelers zetten erg sterke prestaties neer. Voor mij steekt Ben Gazzara er lichtjes bovenuit, maar John Cassavetes kan naast het regisseren ook erg goed acteren. Sowiezo hebben ze alle 3 erg veel charisma om een film te dragen. Wat mooi is om te zien is de vriendschap tussen de 3 mannen die ondanks hun problemen elkaar blijven steunen.

Ik heb getwijfeld tussen een score van 3.5* of 4*, maar ik heb niet het gevoel gekregen dat ik deze film absoluut ooit nog eens wil herzien. Als die trigger ontbreekt houd ik het meestal bij een 3.5*.

3.5*

Een film over drie getrouwde mannen die, na het overlijden van een goede vriend, eerst in New York op een zuiptocht gaan en later in de film een vervolg geven in Londen.

De film is chaotisch en vermoeiend, maar fantastisch gespeeld, vol eerlijke en pijnlijke scènes. Voor wat het beoogt is het meesterlijk gedaan, maar ik had echt anderhalf uur nodig om erin te komen. Terwijl ik de stijl van de film prima kan waarderen, vind ik het nooit echt interessant worden.

3*

Al merk in nu, twee uur later, dat de film nog wel lekker naijlt.

Toch maar 3,5 dan

Mijn verdie was 142 minuten.