Predator: Badlands (2025)

Aardig gedaan verder nooit echt spannend gewoon middelmaat , aapje was wel leuk.

Dubbel gevoel bij deze.

Ik heb me er goed mee vermaakt, Bud vond ik grappig en betrapte mezelf erop dat ik ook even moest lachen en tegelijkertijd dacht ik.....maar dit hoort niet in een Predator film. Sowieso is het veel te tam, veel te clean en eigenlijk gewoon een buddy film met actie in een SciFi setting.

Zolang je het volledig los van de 80s films ziet is er niks aan de hand, maar holy shit is het Disney sausje merkbaar zeg. Ik begrijp dan ook echt wel de negatieve reviews op IMDB van de hardcore fans van de classics die echt hadden gehoopt op dat grimmige sfeertje. Dit lijkt er in de verste verte niet op en gelukkig wist ik dat vantevoren dankzij een trailer.

Ik begrijp nu waarom deze pegi 13 is, had niet gehoeven van mij, want Prey was dat ook niet. Dat allemaal gezegd te hebben, toch leuk! Mooie gebieden, gave creatures, toffe actie en de meeste humoristische scènes kon ik wel waarderen. Gelukkig kon ik het dus los zien van de 80s film(s).

In het begin wel erg serieus en donker. Mede dat maakt dat ik weinig kon met de hoofdpersoon. De film wordt daarna wat opener (en zelfs luchtiger) met een vervelende Elle Fanning. Al met al nog wel uit te zitten maar visueel was er niets te beleven. Vooral heel lawaaiig. 2,0*.

Ga er niet heen als je een predator film verwacht zoals ie vroeger was.

Dit is meer een (niet eng) monster dat met andere monsters vecht op een vreemde planeet. Het is niet eng of spannend maar erg kinderachtig.

Erg jammer. 1*

Ik weet niet heel goed wat ik hier van moet vinden. De film is nou ook weer niet slecht maar het is wel een totaal andere Predator film dan de vorige films. Deze film speelt zich af op de thuis planeet van de Predators of althans in de buurt. Het is er helemaal anders dan op de Aarde en er leven ook hele vreemde andere wezens (dieren). Ik heb me ondanks ik het wel een totaal andere Predator film vond toch redelijk goed vermaakt met "Predator: Badlands". Maar als sciencefiction liefhebber zou ik de film toch wel aanraden. Maar verwacht niet zo'n zelfde soort als de eerste paar uit de serie.

Grote Predator fan hier maar dit? Wat was me dit zeg?

Dit is geen Predator.

En die vrouwelijke robot irriteerde me keihard.

Het enige leuke waren nog de verschillende monsters maarja, dit is toch helemaal geene Predator meer?

Nee, dit is zo fout deze film.

Ook niet spannend. Geen verrassingseffect , nada.

Ondanks dat het een redelijke film was, onder de middelmoot weliswaar krijgt de film van mij toch maar 2 sterren. Ze hadden dit beter niet als Predator film uit kunnen brengen want in vergelijking met de andere predator films is dit bijna een kinderfilm.

leuke film, veel monsters, aapje is best leuk.

ik vind de oude(originele) predator veel beter.

leuk voor een middag kijken, maar ik voeg hem niet toe aan mijn dvd verzameling, wijkt te veel af.

3 sterren

Vermakelijke Predator variant. Het verhaal is niet heel ingewikkeld. De uitwerking is tweeledig maar over het algemeen positief. Aan de ene kant is de film vernieuwend binnen de reeks. De film geeft een inkijkje in de wereld van de predators. De planeet waar naar toe het hoofdpersonage afreist is fraai vormgegeven met mooie wezens. De actiescenes die daar afspelen zien er goed uit. Aan de andere kant is de film minder bruut dan zijn voorgangers en heeft het hoofdpersonage zelfs menselijke trekjes. Ook de aanwezigheid van een 'Disney' wezentje met grote lieve ogen zal ook niet iedere Predator fan even goed kunnen waarderen, alsmede de wat irritante humor van de android. Vernieuwend, maar niet op alle vlakken Predatorwaardig. 3.0/3.5

Ieder zijn eigen smaak, maar ondanks dat ik van SF houdt, vindt ik hem persoonlijk erg tegenvallen.

Behoorlijk saai, geen interessante verhaallijn en in hele film dezelfde vervelend wordende irritante achtergrond geluiden (of noem je dat muziek?).

Met moeite uitgekeken, in de hoop dat het beter werd, maar neen. Door het allerlaatste stukje van enkele seconden, vrees ik nog de komst van een deel 2.

Een anderhalfje

Ongelofelijk dit is de grootste troep B film die ik ooit gezien heb. Na 5 min uitgezet! NIET AAN BEGINNEN. pure rotzooi

De kruisbestuiving tussen Alien en Predator (inclusief het bedrijf zonder scrupules Weyland-Yutani) opende de deur om het concept nog meer uit te kunnen melken. De jager/prooi dynamiek eens vanuit het standpunt van een mutualistische alliantie tussen een androïde en een Yautja te bezien lag in de lijn der verwachting maar waarom een en ander desondanks toch zo menselijk overkomt is nu juist dat antropomorfe gevoelsleven van de hoofdpersonages. Dat vermenselijken van karakters dient uiteraard om sympathie voor hen op te wekken in de kijker en het contrast te vergroten met de gewetenloze tegenpartij, maar dat had wel met iets minder menselijke mores ingevuld kunnen worden. Het toerusten door Weyland-Yutani van Thea met zulke gevoelens diende voor het verhaal wel een doel:

Het bedrijf was van plan Thia haar emotionele programmering te laten gebruiken om vertrouwen op te bouwen en intelligente buitenaardse levensvormen (zoals de Kalisk, de toppredator op planeet Genna) te manipuleren. De gedachte hierachter was dat een wezen eerder in leven zou blijven of gevangen zou worden genomen als het geloofde dat de synthetische levensvorm een ​​nuttige of empathische bondgenoot was, zoals Thia zelf opmerkt met haar "meer vliegen met honing". Verbeterde flexibiliteit en beoordelingsvermogen: Weyland-Yutani programmeerde Thia met emoties en empathie om haar een mate van flexibiliteit en situationeel beoordelingsvermogen te geven die eerdere, koudere synthetische levensvormen misten. Dit was bedoeld om haar te helpen de reacties en zwakheden van haar doelwitten te doorgronden en hun waakzaamheid te verminderen wanneer de standaard "leerboek"-logica faalde in onvoorspelbare omgevingen.
Voor de karakterontwikkeling gebruikte de regisseur Thia's emotionele vermogen om een ​​dynamisch contrast te creëren met de laconieke Dek. Haar 'oprechte' (?) gevoelens leiden er uiteindelijk toe dat ze haar bedrijfsmatige programmering ontstijgt/trotseert en een echte band met Dek vormt, wat een belangrijk emotioneel thema in de film is maar voor mij iets te Disney.

Mr Grey zal een beetje chagrijnig zijn, hij heeft er een nogal ongelukkige streak op zitten: zijn laatste tien beoordelingen zijn allemaal de laagste score

Als zwakste schakel binnen de familie dreigt Dek [Dimitriu Schuster-Koloaman] uitgeroeid te worden door zijn vader [Schuster-Koloamatangi in een dubbelrol]. Deks broer [Mike Homik] offert zich letterlijk en figuurlijk op om hem te redden. Vader verbant Dek in feite naar de ‘Badlands’, waar Dek zijn broer wil eren door zijn waardigheid te tonen. Daarvoor moet hij een berucht monster al trofee mee naar huis nemen. Hij krijgt hulp van een ernstig beschadigde androïde [Ella Fanning] en een schattig ogend beestje [Ravi Narayan], dat niet zo schattig is als het lijkt. Het centraal stellen van een Predator zal niet iedere fan van de franchise gelukkig stemmen. de verwijzingen naar Alien (o.a. een computer genaamd MU/TH/UR(!)) hadden ook niet gehoeven, maar dit is zo slecht nog niet. Schuster-Koloamatangi geeft knap emotionele diepgang aan een personage met een minimum aan uiterlijke expressie en Fanning doet het prima in haar dubbelrol (ze speelt ook een kwaadaardige androïde). Geen meesterwerk, maar degelijk vermaak voor genreliefhebbers.

Je hebt toch vooral het gevoel dat dit origineel geen Predator film was, en dat ze de Predator er achteraf een beetje ingeduwd hebben. 't Is echt wel een "menselijk lulletje" geworden, zo'n beetje een 180 tov waar de predator ooit voor stond. Monster designs zijn ook niet geweldig, maar dit was ongetwijfeld leuker geweest buiten de Predator franchise.

Best onderhoudend, maar deze vlotte science fiction-film met een overdaad aan CGI staat inhoudelijk wel erg ver van het basisgegeven van Predator af. Het is ook allemaal wat tam en bloedeloos. Na Prey en Killer Of Killers de derde Predator-film van regisseur Dan Trachtenberg, maar helaas wel zijn minste.

Goed gemaakte Predator film en voor mij zeker na deel 1 uit 1987 de beste van de reeks in mijn ogen dan. Maar in dat verhaal zullen het er vele zijn die dat wel met mij eens zijn Afijn het verhaal vond ik goed gedaan, zeker omdat je het nu via de ogen van de Predator ziet. De brute actie waar je eigenlijk geen spat bloed ziet vond ik ook prima gedaan dit ook omdat deze op Disney+ komt te staan Zeker een waardig Predator film die naast Prey van de afgelopen jaren de reeks weer pit geeft.

Als je de eerste nog in de bioscoop hebt gezien, en met deze vergelijkt ga je mank.

Maar bekijk je ze apart, zijn ze zijn beide de moeite waard om te zien.

Dit gezegd hebbende:de eerste is een klassieker van ongekende proporties, en een van mijn favorieten ooit.

Heb me geen moment verveeld, een mix tussen Transformers en een buddy movie met een paar komische momenten die goed getimed zijn.

Sullig verhaal, wel mooie monsters en beelden. Maar die 2 samen maken geen top film.

Het verbaast me wel dat ik deze film in veel recensies origineel genoemd zie worden. Ja, in vergelijking met de andere Predator-films misschien. De alien is hier een van de good guys en dat haalt toch wat van de magie weg. In de eerste films was het best wel speciaal toen je de alien zonder helm zag. De originaliteit is er alleen totaal niet als je de regels van de franchise buiten beschouwing laat. Dan is het gewoon een typisch verhaal met een clubje uiteenlopende personages dat leert samen te werken en om elkaar gaat geven. En ook vrij typisch een met de nodige humor en luchtige dialogen. Het is niet wat je in een Predator-film verwacht, maar in een moderne Hollywood actiefilm des te meer.

Ik vond de film overigens ondanks een overdaad aan CGI niet onsympathiek. Schuster-Koloamatangi is nog behoorlijk expressief achter al die make-up en computereffecten. Fanning is nou niet iemand die ik als komische sidekick in een actiefilm zou casten, maar ze mag een dubbelrol spelen en haar rol als Thia werkt nog best goed doordat haar personage gevoelig is, feitelijk een soort emobot. Haar gevoeligheid wordt overigens wel misbruikt door haar bepaalde dingen te laten oppikken die ze dan aan Dek en de kijkers uit kan leggen. Je wordt heel de film nogal bij het handje gehouden.

Wat de actie betreft, die is met regelmaat heel aardig. Het geluid vond ik er ook wel uitspringen, evenals de muziek. En de planeet is een geinige omgeving. Het kwam voor mij nog als een leuke verrassing dat de standaard schattige dierlijke sidekick een Kalisk is. Die scènes waarin dat beest gewelddadig is zijn ook echt amusant. Op een of andere manier is het erg grappig om dat schattige beest vrolijk allerlei androids bruut te zien afslachten zonder dat het ooit bloederig wordt.

Geen al te slechte sequel in de Predator-reeks. De toonzetting is wel anders, je zou het welhaast fris kunnen noemen, op voorwaarde dat je elke vooringenomenheid laat varen. We krijgen hier de Predator namelijk te zien als emotioneel humanoïde wezen en worden getuige van een klein familiedrama binnen een Yautja-clan. Protagonist Dek is op freudiaanse wijze getekend door broederliefde en afwijzing door de vader. We volgen hem op zijn pad naar erkenning. Predator: Badlands is een coming-of-age-verhaal.

Op zijn weg stuit hij op een robot zonder benen, maar die was beter haar tong kwijtgeraakt, want ze leutert de hele tijd maar door. Dan sluit er zich nog een ander monsterachtig heerschap bij het heterogene gezelschap aan en lijkt het groepje helemaal op de Bremer stadsmuzikanten.

Actie is er gelukkig in overvloed en de finale had zelfs iets weg van Godzilla vs. Kong ofzo.

Trachtenbergs "Predator"-films zijn bevredigend omdat hij liefde toont voor de brute enigszins domme buitenaardse trofeeënjagers. Met alle respect voor de Yautja hóór...maar als je het intergalactisch reizen heb ontdekt maar voor eigenwaarde nog agressie en moord... ? Enfin zie ze toch maar graag doen en deze film is een welkome afwisseling op de gebruikelijke formule. Geen groepje slachtoffers met een held, maar vanuit het perspectief van de Predator compleet met zijn buitenaardse taal....bonuspunten daarvoor...echter zodra androïde Elle Fanning verschijnt, als een kakelende kip zonder... benen! OEF, en dan voegt men ook nog een vertederend dierenvriendje toe die voor de komische noot moet zorgen. Deze film heeft het grootste budget van alle Predator-films en dat is duidelijk te merken. Het Disney-achtige script en de PG-13-rating. Gelukkig zitten er wel nog steeds enkele coole actie-dingen in en genoeg ruimte voor behoorlijk geweld, (mogelijk waser sprake van een compromis?) zodat ik er in ieder geval een beetje overheen kon komen.

Ging hier met lage verwachtingen in, maar ben aangenaam verrast door deze film. Begon al uitstekend met de jonge Predator Dek die in gevechtstraining is met zijn oudere broer Kwei, in de hoop goedkeuring te krijgen van zijn vader die tevens clanleider is. Wat hij echter niet weet is dat zijn vader bevel heeft gegeven aan Kwei om zijn jongere broer te doden, omdat hij hem te zwak vind en geen plaats verdiend in de clan. Wanneer zijn vader terugkeert en ziet dat Dek nog leeft, beveelt hij Kwei alsnog zijn broer te doden. Kwei negeert dit bevel, duwt Dek in het schip en start op afstand de reis naar de planeet Genna. De deuren sluiten en Dek ziet zijn broer voor zijn ogen geëxecuteerd worden door zijn vader. Hij zweert wraak en zal het ultieme trofee meenemen in de vorm van Kalisk, een oeroud wezen dat zelfs door zijn vader gevreest wordt..

Eenmaal op de planet Genna komt Dek als snel in aanmerking met vrouwelijke android Thia (vertolkt door Elle Fanning die ik meteen herkende van Steven Spielberg’s Super8), en dacht ik o god daar gaan we weer, weer een powervrouw. Gelukkig bleek dit helemaal niet het geval te zijn en kun je het eerder als vrouwonvriendelijk beschrijven, want Dek noemt haar steeds een stuk gereedschap of werktuig en slingert haar alle kanten op. Ook krijgen ze hulp van een soort van gemuteerd aapje, die ze Bud noemen en zorgt voor wat humor. Later bij de infiltratie van Weyland is hij ook van de partij en zorgt dit voor een gave scene! Verder mooie settings met de flora en fauna en de special effects mogen er ook wezen.

Er zijn hier en daar wat knipogen naar het orgineel uit ’87, zo zie je bijv de setting met de waterval terug, die ik meteen herkende. Later in de finale is er ook een knipoog naar Alien ’79.

Predator uit ’87 zal altijd mijn favoriet blijven, maar ik heb me hier prima mee vermaakt.

Fijne Predator film, maar toch duidelijk anders dan de oudere films, maar wel geslaagd. En ook wel nice tussen Dek, Thia en Bud.

Toen ze bij dat "grasveld" stonden en dat rare beest uit de boom kwam was voor mij de druppel. Uitgezet en richting prullenbak gesleept.

Die vier tandjes van die predator voor op zijn snuit slaan trouwens nergens op. Met de beenstructuur in zijn aangezicht kan hij nul kracht zetten. Maar dat terzijde.

Ondanks dat ik mij in het moment van kijken best vermaakt heb, moet ik toch toegeven dat dit helaas een zeer matige Predator-film is geworden. Ik zeg bewust Predator-film, want was dit een niet-gerelateerde Disney-esque avonturen-scifi film geweest over één of ander willekeurig buitenaards wezen, dan was het allemaal niet zo erg geweest.

Verwacht je een rauwe, koelbloedige, ietwat duistere Predator film met wat horror-elementen, zoals Predator 1 en 2, of zelfs wat gematigdere versies daarvan zoals Predators en Prey, dan kom je bedrogen uit. Het is vooral een luchtige, licht-komische actie sci-fi film. Het komt eerder in de buurt van de meeste Star Wars en Avatar films. Met "lightsabres' en al.

Het meest vervelende is dat de film volzit met antropomorfe buitenaardse wezens. Allereerst de Yautja's/Predators. Nooit zijn er zoveel menselijke eigenschappen aan toegekend. Nou goed, het is een 'humanoid species', en ondanks dat het wel het hele mysterie uit de Yautja haalt, is het daardoor nog enigszins... acceptabel. Zo lang die acceptatie er is, is het eerste half uur nog best aardig.Totdat Stitch op het toneel verschijnt, die volledig onder antropomorfe kenmerken ten ondergaat en menselijk, culturele expressie gebruikt om emoties uit te drukken. Simpelweg idioot. Dan volgt dus een behoorlijk stuk Lilo & Stitch, om vervolgens daarna weer iets in kwaliteit toe te nemen. Totdat mama Stitch zich eindelijk laat zien . Vanaf dat punt gaat het van kwaad naar erger, waarbij de nieuwe Guardians of the Galaxy worden geïntroduceerd, met een Predator als Starlord. Dodelijke palingen, nee hoor, geef ze een snoepje en ze zijn zo mak als een puppie. En zo gaat het de hele film een beetje door, over een onwaarschijnlijk kameraadschap, buitenaardse wezens die ondanks hun verschillen, de grootste maten worden, een verhaal over loyaliteit en vriendschap. Ja, het gaat hier nog steeds over een Predator film... De verwijzing naar Aliens, met synthetics en Weyland Yutani, is best leuk, maar daar houdt het ook eigenlijk op. En wat we hebben is een Predator-film wat geen Predator-film is.