De Lewis en Clark-expeditie is wat mij betreft hét schoolvoorbeeld van een ontdekkingsreis. Het is een avontuur dat zeer tot de verbeelding spreekt en een aaneenschakeling van gebeurtenissen om je vingers bij af te likken. Op zichzelf is deze geschiedenis al erg de moeite waard en, hoewel het daarom moeilijk is in te schatten in hoeverre Stephen E. Ambrose een bijdrage heeft aan de spanningsboog en meeslependheid van dit reisverslag, lijkt het vooral aan de enthousiaste en chronologische schrijfwijze te danken dat het een plezier is om te lezen en frustreert het zowaar wanneer je als lezer genoodzaakt bent het boek weg te leggen, om wat voor reden dan ook (gebrek aan tijd, concentratie, '&c') .

Als geschiedschrijver heeft Ambrose weliswaar een reputatie af en toe een loopje te nemen met de werkelijkheid, maar als verteller komt hij op mij zeer overtuigend over en weet-ie grotendeels prima het interessante van het overbodige te onderscheiden. De wat uitgebreid uitgevallen nasleep vond ik wat onnodig en het ongepolijste taalgebruik uit de citaten (inclusief taal- & spelfouten) deed wat afbreuk aan de leesbaarheid, maar deze kleine mankementjes hebben dit stukje verhalende non-fictie er niet van weerhouden op een heldere manier de essentie en de route van de ontdekkingsreis letterlijk en figuurlijk in kaart te brengen.