Leuk inkijkje in de carrièreverlopen van twee goed bevriende profwielrenners. Het mooie is natuurlijk dat Haanstra de beide heren al voor hun profbestaan was gaan volgen en dat ze beiden op hun eigen manier de weg naar het hoogste niveau hebben bewandeld. Minder mooi is dat profwielrennen niet altijd over rozen gaat en dat het dieptepunt uit Jakobsens wielerleven daar een wel erg extreem voorbeeld van is. De onontkoombare passage daarover gaat als vanzelf centraal staan in dit boek en vormt ook het sterkst en meest pakkend geschreven gedeelte. De beweegredenen achter de (wat ik vanuit mijn perspectief zou willen noemen) "krankzinnigheid" van zijn rentree blijven ietwat onderbelicht, al kan de bijbehorende gedachtegang tussen de regels door wel redelijk goed worden gerijmd met Jakobsens persoonlijkheid. Een heel andere persoonlijkheid dan die van Van den Berg, die op zijn beurt eveneens een uniek figuur is binnen de wielrennerij, al is eigenzinnigheid daarbinnen sowieso niet al te zeldzaam. Het boek dient in elk geval als goede (betere) kennismaking met de twee, en hun vriendin(nen)/vrouw(en) en familie(s), maar is helaas ook niet per se een heel grote verrijking voor het sportboekengenre, waar ik daar stiekem toch wel een beetje op had gehoopt.

Noem het kaal of gewoontjes, maar de wat simpele schrijfstijl van Ernest Hemingway is juist zo bijzonder omdat er soms meer verteld wordt dan je in eerste instantie opmerkt. Het zou jammer zijn om een boek van hem gedachteloos door te lezen en het is daarom bewonderenswaardig dat hij de aandacht weet te grijpen middels een aaneenschakeling van gebeurtenissen. Dat is immers wat overblijft als psychologische uiteenzettingen en ellenlange verklaringen buitenboord worden gehouden: een reeks voorvallen die je (in dit geval) meeneemt door een gedenkwaardige oorlogervaring. Na The Old Man and the Sea het tweede boek van Hemingway dat ik las en hij doet er zeker niet veel voor onder (al had het hier wellicht (ook) een tikkeltje korter gekund, met name tegen het einde).