Uprawniony z patentu: Xerox Corporation, Nowy Jork (Stany Zjednoczone Ameryki) Sposób wywolywania utajonego obrazu elektrostatycznego Przedmiotem wynalazku jest sposób wywolywa¬ nia utajonego obrazu elektrostatycznego stoso¬ wany w technice kopiowania, drukarstwie itp.Wytwarzanie i wywolywanie obrazów na po¬ wierzchni materialów fotoprzewodzacych metoda¬ mi elektrostatycznymi jest procesem dobrze zna¬ nym. Podstawowy proces kserograficzny opisany w amerykanskim opisie patentowym nr 2297691 polega na naladowaniu fotoprzewodzacej warstwy izolacyjnej jednorodnym ladunkiem elektrycznym, poddaniu warstwy dzialaniu obrazu swiatlocienio¬ wego w celu odprowadzenia ladunku z obszaru warstwy, na które pada swiatlo, oraz wywolania powstalego utajonego obrazu elektrostatycznego przez posypanie go drobnym proszkiem elektro- skopowym. Proszek przyciagany przez naladowane obszary warstwy tworzy obraz proszkowy odpo¬ wiadajacy utajonemu obrazowi elektrostatyczne¬ mu. Obraz proszkowy mozna nastepnie przeniesc na powierzchnie podloza, na przyklad na papier.Przeniesiony obraz mozna nastepnie przytwierdzic trwale do powierzchni podloza, na przyklad pod wplywem ciepla. Zamiast tworzyc obraz utajony przez jednorodne naladowanie warstwy fotoprze¬ wodzacej i nastepnie poddawanie warstwy dzia¬ laniu obrazu swiatlocieniowego, imozna go tworzyc wprost, przez naladowanie warstwy, na która pada optyczny Obraz przedmiotu. Obraz proszkowy moz¬ na przytwierdzic do warstwy, gdy pozadane jest opuszczenie operacji przenoszenia obrazu proszko- 10 15 20 30 wego. Przytwierdzanie obrazu przez ogrzanie mozna zastapic innym dogodnym sposobem, jak na przyklad poddawaniem dzialaniu rozpuszczalni¬ ka lub pokrywaniem warstwa ochronna.Znane sa równiez inne metody stosowania cza¬ steczek elektroskopowych do wywolywania utajo¬ nego obrazu elektrostatycznego. Naleza do nich sposoby wywolywania opisane w amerykanskich opisach patentowych nr nr 2 618 552, 2 221 776, 2 874 063.Wywolanie elektrostatycznego obrazu utajonego mozna równiez osiagnac przy uzyciu cieklego, a nie tylko suchego wywolywacza. W znanej tech¬ nice wywolywania cieczowego za pomoca cieklego wywolywacza, czesciej zwanego wywolywaniem elektroforetycznym, izolujacy ciekly nosnik zawie¬ siny subtelnego proszku styka sie z powierzch¬ nia naswietlona zarówno w obszarach naladowa¬ nych jak i nienaladowanych. Pod wplywem pola elektrycznego laduriku odtwarzajacego wzór obra¬ zu, zawieszone czastki migruja ku naladowanym obszarom powierzchni obrazu wydzielajac sie z izolujacej cieczy. W wyniku elektroforetycznej mi¬ gracji naladowanych czastek uzyskuje sie Osadza¬ nie sie ich na powierzchni obrazu, odtwarzajac jego rysunek. Wywyolywanie elektroforetyczne utajonego obrazu elektrostatycznego mozna wyko¬ nac na przyklad polewajac powierzchnie obrazu wywolywaczem, zanurzajac powierzchnie w naczy¬ niu z wywolywaczem lub przez przesuwanie po 8131181311 ¦"¦¦:, 3 ¦ '{¦-¦¦ • - powierzchni obrazu gladkiej rolki polanej cieklym wywolywaczem!.Inny sposób wywolywania utajonego obrazu elektrostatycznego jest opisany w amerykanskim opisie patentowym nr 3 084 043. Zgodnie z tym sposobem wywoluje sie utajony obraz elektrosta¬ tyczny przez przylozenie do powierzchni naswiet¬ lonej cieklego wywolywacza za pomoca elementu nakladajacego wywolywacz, majacego siatke wy¬ puklosci i zaglebien o regularnym rozkladzie. Za¬ glebienia tego elementu zawieraja warstwe prze¬ wodzacego wywolywacza cieklego, któremu unie¬ mozliwia sie zetkniecie z elektrostatograficzna po¬ wierzchnia obrazowa. Wywolywanie uzyskuje sie orzez jM^jriirtgrflfe^iwspomnianego elementu z za- T^eW^rlialiii %MfeflHimonymi cieklym wywolywaczem tdo powierzchni obmzowej. Nalezy przypuszczac, ze ciekly wywo|^^acjz\ zostaje wyciagany z zaglebien powierzchni ^ ejaftigptu posredniego jedynie w o%za*a«h naladowanych. Ciekly wywolywacz mo¬ zna za/barwic barwnikiem lub pigmentem. Sposób wywolywania opisany w amerykanskim opisie pa¬ tentowym nr 3 084 043 rózni sie od metody wywo¬ lywania elektroforetycznego, poniewaz w sposobie tym nastepuje bezposredni kontakt cieklego wy¬ wolywacza zarówno z naladowanymi, jak i nienala- dowanyimi obszarami powierzchni utajonego obrazu elektrostatycznego. W technice wywolywania cie¬ cza spolaryzowana natomiast, inaczej niz w ukla¬ dach wywolywania elektroforetycznego, nie za¬ chodzi bezposredni kontakt cieczy spolaryzowanej z obszarami elektrostatycznego obrazu utajonego, które nie maja byc wywolywane. Zredukowanie kontaktu pomiedzy cieklym wywolywaczem i obszarami powierzchni wywolywanej nie zawiera¬ jacymi obrazu jest pozadane, poniewaz zmniejsza sie wówczas tworzenie tla. Inna charakterystyczna cecha, która odróznia technike wywolywania cie¬ cza spolaryzowana od wywolywania elektrofore¬ tycznego jest to, ze ciekla faza wywolywacza bie¬ rze aktywny udzial w wywolywaniu powierzchni.Ciecz w wywolywaczach elektroforetycznych spel¬ nia jedynie role nosnika czasteczek wywolywacza.Pomimo to, iz uklady wywolywania ciecza opi¬ sane powyzej na ogól tworza zadowalajace obra¬ zy, jednak obrazy te sa obarczone róznymi bra¬ kami. Wynika stad, ze wyzej wymienione metody wymagaja dalszych ulepszen. Szczególnie klopotli¬ we sa trudnosci zwiazane z cieczowymi ukladami wywolujacymi, w zastosowaniu do elektrostato- graficznych powierzchni obrazowych uzywanych wielokrotnie. W ukladach tych powierzchnia obra¬ zowa typu fotoprzewodzacego bebna z selenu, czy stopu selenu zostaje naladowana, naswietlona obrazem swiatlocieniowym i wywolana przez zet¬ kniecie powierzchni obrazu z elementem posred¬ nim zawierajacym na sobie konieczna ilosc cie¬ klego wywolywacza. Ciekly wywolywacz zostaje przeniesiony z tego elementu na powierzchnie obrazu, tworzac obraz widoczny. Nastepndne obraz utworzony przez wywolywacz zostaje przeniesiony na powierzchnie odbierajaca, na przyklad na pa¬ pier. W procesie przenoszenia nie caly ciekly wy¬ wolywacz zostaje przeniesiony i dlatego konieczna jest nastepujaca po nim kolejna operacja — oczy¬ szczanie.Podczas wywolywania elektroforetycznego, cala powierzchnia obrazowa styka sie z cieklym wy¬ wolywaczem, naladowane czastki oddzielaja sie od cieklego nosnika i wedruja do naladowanych obszarów obrazu. Czastki te silnie przylegaja do powierzchni wskutek wystepowania sil van der Waalsa, poniewaz nierzadko zblizaja sie one do powierzchni obrazowej na odleglosc okolo pieciu¬ set angstromów. Sily van der Waalsa sa tak wiel¬ kie, ze w nastepnym etapie przenoszenia znaczna czesc czastek pozostaje na powierzchni obrazowej, przez co druk ma niewielka gestosc optyczna.Oprócz wystepowania niewielkiej gestosci druku, czasteczki przylegajace do powierzchni obrazowej wymagaja zwiekszonego wysilku w czyszczeniu tej powierzchni ze szczatkowego wywolywacza.Czesto powierzchnia obrazowa podczas tak inten¬ sywnego czyszczenia ulega calkowitemu zniszcze¬ niu. Na ogól wywolywanie elektroforetyczne w ukladach, w których stosuje sie wielokrotnie wy¬ korzystywane elektrostatograficzne powierzchnie obrazowe daje w wyniku niewielka wydajnosc za¬ równo przenoszenia wywolywacza na powierzchnie odbierajaca, jak i procesu oczyszczania. Ponadto, poniewaz ciekly wywolywacz styka sie z cala po¬ wierzchnia obrazowa, peiwna ilosc cieklego nos¬ nika wystepuje w obszarach tla ostatniej kopii.. Gdy ciekly nosnik jest lotny, nalezy na ogól do¬ starczyc pewnych ilosci ciepla, aby odparowac je¬ go warstwe w obszarach tla. Z drugiej strony ciecze nielotne na ogól wytwarzaja druk z oleisty¬ mi lub zabrudzonymi obszarami tla. W obu przy¬ padkach bez operacji ogrzewania lub stapiania papier jest zwykle mokry, a obrazy sa slabo do niego przytwierdzone. Poza tym wywolywacze uzy¬ wane do wywolywania elektroforetycznego sa czu¬ le na polarnosc. To znaczy musza byc specjal¬ nie dobierane do wywolywania obrazu ladunku dodatniego i ujemnego. Dodatkowo przy wy¬ wolywaniu elektroforetycznym wystepuje stopnio¬ we zmniejszenie ilosci czastek elektroskopowych w wywolywaczu, poniewaz wydzielaja sie one w *";¦ trafcie wywolywania z cieczy nosnika. Kazde ta¬ kie zmniejszenie moze, byc istotne, poniewaz na ogól w wywolywaczu wystepuja niewielkie ilosci czasteczek elektroskopowych, aby jego lepkosc byla niewielka, a co za tym idzie predkosc wywo¬ lywania byla mozliwa do przyjecia.W ukladach wywolywania spolaryzowanym a- tramentem, opisanych w amerykanskim opisie pa¬ tentowym nr 3084 043, ciecz wywolujaca ma 55 wzglednie dobre przewodnictwo i opornosc wlas¬ ciwa ponizej 1010 ohm. cm. Po przeniesieniu wywo¬ lywacza o konfiguracji obrazu z elektrostatogra- ficznej powierzchni obrazowej na powierzchnie od¬ bierajaca i nawet dokladnym oczyszczeniu po- 60 wierzchni swiatloczulej, czesc wywolywacza po¬ zostaje na powierzchni obrazowej. Te szczatkowe ilosci wywolywacza uniemozliwiaja cykliczne uzy¬ wanie powierzchni obrazowej. Na przyklad ko¬ lejne ladowanie fotoprzewodnika moze byc nie- 65 wystarczajace wskutek rozpraszania ladunku przez81311 przewodzaca ciecz, a ponadto przewodnictwo po¬ przeczne cieklego wywolywacza na fotoprzewodni- ku moze stac sie zbyt wielkie, co da w wyniku zmniejszenie zdolnosci rozdzielczej.W sklad wielu wywolywaczy uzywanych w po¬ wyzszych sposobach wchodza substancje higrosko- pijne, które wchlaniaja wilgoc atmosferyczna, co daje w wyniku obnizenie lepkosci wywolywacza i zmiany warunków wywolywania. Jest wiec oczy¬ wiste, ze istnieje stale zapotrzebowanie na lepszy uklad wywolywania cieczowego w zastosowaniu do fotoprzewodnika uzywanego cyklicznie lub wie¬ lokrotnie. N Celem wynalazku jest unikniecie wad i niedo¬ godnosci znanych sposobów przez opracowanie sposobu wywolywania ciecza o duzej zawartosci pigmentu zwlaszcza do elektrostatograficznej po¬ wierzchni obrazowej, która moze pracowac wielo¬ krotnie lub cyklicznie, latwo oczyszczana, umozli¬ wiajaca uzyskiwanie obrazów o polepszonej zdol¬ nosci rozdzielczej i/lub gestosci optycznej, przy wykorzystaniu fotoprzewodnika, którego moznaby uzywac wielokrotnie cyklicznie bez koniecznosci dokladnego oczyszczania po kazdym cyklu, sto¬ sujac nielotny ciekly wywolywacz, który wytwarza odbitki nie 'mokre i inie zabrudzone w obszarach tla, i w którym obrazy nie sa czule na polarnosc a sa stabilnymi zawiesinami niezaleznie od po¬ tencjalu powierzchniowego czastek i ich stezenia.Cel wynalazku zostal osiagniety przez to, ze sto¬ suje sie ciekly wywolywacz o opornosci wlasciwej wiekszej niz 1010 ohm.cm, przy czym wywolywacz zawiera pigment w ilosci od 15 do 60% wagowych calej mieszaniny wywolujacej.Wywolywanie nastepuje po umieszczeniu po¬ wierzchni posredniej dostatecznie blisko elektro- statogratficznej powierzchni obrazowej talk, ze wzglednie nieprzewodzacy ciekly wywolywacz zo¬ staje wyciagniety z obnizonych czesci powierzchni posredniej na powierzchnie obrazowa odtwarzajac rysunek obrazu. Na ogól, aby osiagnac maksy¬ malna gestosc obrazu nalezy umiescic wypuklosci powierzchni posredniej w lekkim, delikatnym kon¬ takcie z powierzchnia obrazowa pod warunkiem, ze te wypuklosci sa calkowicie wolne od cieklego wywolywacza.Mozna zastosowac kazda dogodna powierzchnie posrednia, która ma równomierny wzór wypuklos¬ ci i zaglejbien, pod warunkiem, ze zaglebienia te sa dostatecznie glebokie, by zmiescily sie w nich potrzebne ilosci wywolywacza. Aby zmniejszyc do minimum zniszczenia powierzchni obrazowej na¬ lezy stosowac wypuklosci o lagodnej krzywiznie lub calkowicie plaskich wierzcholkach.Do typowych powierzchni posrednich naleza miedzy innymi, porowate materialy ceramiczne, metaliczne gabki, wzorzyste siatki lub tasmy, grze¬ byki z kapilar i cylindryczne rolki o rzezbie po¬ wierzchni takiej, jak gwint pojedynczy lub potrój¬ ny, albo rzezbie w ipostaci wypuklosci piramidal¬ nych. Aby zdolnosc rozdzielcza nie ibyla zbyt nis¬ ka, wzór powierzchni posrednich musi zawierac od czterech do dwunastu wypuklosci lub zaglejbien na milimetrze. Na ogól, zastosowanie grubszej rzezby daje w wyniku niedostateczna zdolnosc roz¬ dzielcza, a przy zastosowaniu rzezby drobniejszej w zaglebieniach miesci sie niewystarczajaca ilosc wywolywacza na to, by otrzymac zadowalajaca 5 gestosc optyczna obrazu. Najkorzystniej stosowac rzezbe o postaci nacietych rowków, na przyklad o ksztalcie potrójnego gwintu, poniewaz wówczas latwiej mozna czyscic powierzchnie dystryfbutora.Wywolywacz mozna nakladac na powierzchnie 10 posredniia w dowolny dogodny sposób. Bo typo¬ wych metod nalezy tu nakladanie wywolywacza z rolki lub rolki gabczastej, badz zanurzanie tej powierzchni w kapieli. Przed zetknieciem z po¬ wierzchnia obrazu, powierzchnie posrednia nalezy 15 wytrzec lub oskrobac do czysta, aby dokladnie usunac caly ciekly wywolywacz z wypuklosci na jego powierzchni. Jako uraadzenie do zabierania nadmiaru wywolywacza mozna zastosowac do¬ wolny przyrzad, na przyklad plyty zbierajace lub 29 gumowe wycieraczki. Korzystnie jest, gdy przy zbieraniu, poza usuwaniem cieklego Wywolywacza z wypuklosci powierzchni, równiez wyciera sie go nieco z zaglebien tak, by poziom wywolywacza w tych zaglebieniach utrzymywal sie nieco ponizej 25 poziomu wypuklosci. Takie nakladanie wywoly¬ wacza na powierzchnie posrednia zmniejsza osa¬ dzanie w obszarach tla.Mozna zastosowac kazda dowolna mieszanine wywolujaca, która jest wzglednie nieprzewodzaca.Na ogól wywolywacz ma opornosc wlasciwa za¬ warta miedzy 1010 a 1015 ohm.cm. W urzadzeniach pracujacych cyklicznie, im wieksze jest przewo¬ dnictwo wywolywacza, tyim wieksza mozliwosc zmniejszania utrzymywania ladunku i zwiekszania przewodnictwa poprzecznego na powierzchni obra¬ zowej, co prowadzi do zmniejszenia zdolnosci roz¬ dzielczej. Z drugiej strony, im wiekszy jest opór elektryczny wywolywacza, tym wieksza stala cza¬ sowa poprzecznego rozladowania obrazu. Poprzecz¬ ne rozladowywanie ma znaczenie w ukladach pra¬ cujacych cyklicznie, poniewaz po kazdym cyklu na powierzchni obrazowej pozostaja szczatkowe ilosci wywolywacza i podczas nastepnego cyklu, umieszczanie na powierzchni obrazowej nalado¬ wanego obrazu zachodzi w obecnosci tych resztek wywolywacza.Stala czasowa Ts poprzecznego rozladowania najmniejszego rozdzielanego elementu obrazu „i" 50 do otoczenia jest wyznaczona przez wzór Ts=Qci/d, gdzie- Q jest wlasciwa opornoscia objetosciowa wy¬ wolywacza, d jest gruboscia szczatkowej warstwy wywolywacza, a Ci pojemnoscia elementu powierz¬ chni i dielektryka lub fotoprzewodnika. Dla zdol- 55 nosci rozdzielczej 10 linii/mm, powierzchnia ele¬ mentu i wynosi 10 ~4 cm2. Dla typowej warstwy fo- toprzewodzacej selenu o grubosci 50 M-m i stalej dielektrycznej E = 6, lub dla typowej warstwy die¬ lektryka organicznego o grubosci'25 \vm i E = 3, 60 ci^lO-14 farad/element powierzchni. Dla typowej grubosci szczatkowej warstwy cieklego wywolywa¬ cza rzedu 1,0 pwn lub 10*4 cm, Ts^lO"10 Q sek! Czas rozladowania dla i — i/e czyli 63% elemen¬ tu obrazu wskutek przewodnictwa szczatkowej 65 warstwy cieczy podano w tabeli I. 30 3581 311 7 Tabela I Q 1010 1011 1IO12 10" 101* ohm. cm Ts 1,0 10 100 1000 10* sek Poniewaz w stosowanych obecnie kserografach wymagany jest czas zycia obrazu utajonego rzedu co najmniej 1 sekundy, a lepiej 2 lub 5 sekund, ciekle wywolywacze stosowane do fotoreceptorów pracujacych cyklicznie powinny miec opornosc co najmniej 1010 ohm. om, mierzona konwencjonalna metoda impulsów pradu stalego w kuwecie o rów¬ noleglych elektrodach.Szybkosc wywolywania jest dana przez podobna stala czasowa lecz we wzorze wystepuje tu szyb¬ kosc indukcji ladunku w cieklymi wywolywaczu Te = Eo Ee Q, gdzie Ec jest stala dielektiry czy. Eo jest stala dielektryczna prózni (8,85-10-14fd/ cm), a Q jest jak poiprzednio opornoscia cieczy. Wiel¬ kosci Ee zmieniaja sie na ogól od 2 do 6, a 3,4 jest typowa wartoscia dla wielu wywolywaczy cieklych na bazie olei mineralnych. Przy zalozeniu, ze efek¬ tywna strefa wywolywania ma szerokosc okolo 5 mm, ograniczenie elektryczne, lub maksymalna szyibkosc wywolywania wynosi vmax = 0,5 (Te/ cm/sek).Tabela II Q 1010 1011 1012 1013 1014 ohm.cm Te 3,0 30 300 3000 30000 milisek. ^max 167,6 16,76 1,676 0,1676 0,01676 cm/sek.Tak wiec, teoretycznie mozna osiagnac duze szybkosci wywolywania przy Q 1011 ohm. cm.Jednakze, z doswiadczenia wiaJdomo, ze teoria ta nie okresla zbyt dokladnie granicznych predkosci dla Q1012 ohm.cm. Wystepuje pewien dodatkowy, niedokladnie poznany mechanizm, który powoduje, ze maksymalna szybkosc wywolywania moze byc wieksza niz okolo 7,5 cm/sek nawet dla Q = 1013— —1014 ohm. cm. Wynika z tego, ze ciekle wywoly¬ wacze mozna stosowac w calym wspomnianym obszarze (1010—1014 ohm.cm). Najkorzystniejszy i najbardziej praktyczny zakres opornosci, dla któ¬ rego wystepuje równowaga pomiedzy przewod¬ noscia, stala czasowa i szybkoscia wywolywania zawiera sie w granicach od 2.1010 do okolo 1012 ohm. cm.Optymalna równowage pomiedzy przewodnic¬ twem i stala czasowa otrzymuje sie na ogól dla wywolywaczy o opornosci od okolo 1011 do okolo 1012 ohm. cm.Wywolywacze wedlug wynalazku moga zawierac jeden lub wiecej cieklych nosników, barwników i pigmenty oraz dyspersanty. W dodatku mozna zastosowac wiele specjalnych skladników spelnia¬ jacych rózne funkcje. Na przyklad, mozna zasto¬ sowac dodatki kontrolujace lepkosc lub przy¬ twierdzajace pigment do papieru.Mozna uzyc kazdego nosnika, który daje pewien wklad do powyzszych wlasciwosci. Do grupy nos¬ ników, które mozna stosowac pojedynczo lub w mieszaninie naleza: olej mineralny, oleje roslinne, S takie jak olej rycynowy i jego utlenione pochod¬ ne, olej arachidowy, alej kokosowy, olej slonecz¬ nikowy, olej kukurydziany, olej rzepakowy i olej sezamowy. Mozna równiftz uzyc benzyny lakowej, 5 olejów fluoroweglowych takich jak produkowane przez firme du Pont rozpuszczalniki Freon i oleje Krytox, oleje silikonowe, nafte, czterochlorek wegla, toluen, kwas oleinowy i schnace oleje ta¬ kie jak olej lniany i olej tungowy oraz glikol pro- 10 pylenowy o wysokim stopniu czystosci.W dodatku do powyzszych nosników mozna sto¬ sowac nosniki pomocnicze lub wtórne w celu mo¬ dyfikacji jednej lub wielu wlasciwosci cieklego wywolywacza. Jako wtórne nosniki mozna stoso- 15 wac kazda dogodna substancje i moga one miec na przyklad, wlasciwosci dyspersyjne, wplywac na lepkosc lub nadawac wlasciwosci zwilzania zasto¬ sowanemu pigmentowi, badz dzialac jako czynnik przytwierdzajacy. Co wiecej, korzystne jest gdy 20 wtórne nosniki wykazuja wlasciwosci wspólne z nosnikiem glównym, to znaczy nie maja zapachu, sa niehigroiskopijne, nielotne, bo wówczas wywo¬ lywacz jest stabilny i nie ma nieprzyjemnego za¬ pachu. Dodatkowym zadaniem wtórnych nosników 25 imoze byc ulatwianie wnikania wywolywacza w papier kopii. Do typowych substancji, które moz¬ na zastosowac jako nosniki wtórne lub pierwotne naleza: ftalan diwubutylowy, ftalan butylowoizo- deeylowy, ftalan butylowooktylowy, ftalan dwu 30 (2-etyloheksylowy), ftalan izooktylowoizodecylowy, ftalan n-oktylowodecylowy, ftalan dwuizodecylo- wy, ftalan dwutrójdecyilowy, ftalan izodecylowo- trójdecylowy, adypinian dwuizooktylowy, adypinian dwu(2-etyloheksylowy, addypindan izooktylowoizo- 35 decylowy, adypinian dwuizodecylowy, sebacynian dwuizooktylowy, sebacynian dwu^-etyloheksylo- wy), poliadypinian, palmitynian izooktylowy, ste¬ arynian butylowy, oleinian butylowy, dwukapry- lan glikolu trójetylenowego, kapryllano-kaprynian glikolu trójetylenowego, dwupelargonian glikolu trójetylenowego, dwupelargonian glikolu dwuety- lenofwego, diw-uteaparylan butanaiddoliu, trójmelity- niian trójizookltylawy, tró^melityraiaai trój(2-etylo- heksylowy) i mieszaniny trójmetylinian trój(n-alki- 45 Iowy).Jako barwnik wywolywacza mozna stosowac do¬ wolne barwniki i pigmenty. Korzystne jest, gdy barwnik jest odporny na swiatlo, bo wówczas za- 50 pewniona jest trwalosc obrazu. Typowe pigmenty to: sadza, wegiel drzewny i inne rodzaje drobne sproszkowanego wegla, chinakrydony, blekity fta- locyaninowe, tlenek zelaza, ultramaryna, tlenek cynku, dwutlenek tytanu i zólc benzydynowa. Do 55 typowych barwników naleza: czerwien olejowa, ble¬ kit olejowy i zólc olejowa. 'Ze wzgledu na latwosc tworzenia zawiesiny w nosniku, korzystne sa pi¬ gmenty zywicowane powierzchniowo, jak wytwa¬ rzane przez CIBA pod nazwa Microlith. Micro- 60 lith CT jest zywicowana sadza. W zastosowaniu do wywolywaczy znacznie dogodniejsze sa pigmenty niz barwniki, poniewaz sa one bardziej trwale, latwiej sie unieruchamiaja w miejscu osadzenia i daja wieksza gestosc wskutek tego, ze wyfiltro- 65 wuja sie i pozostaja blizej powierzchni papieru.81311 10 Dodatek dyspersantów ma na celu pomóc w tworzeniu sie zawiesiny pigmentu i innych dodat¬ ków w nosniku. Mozna stosowac kazdy dogodny dyspersant, który jest rozpuszczalny w nosniku.Do typowych substancji naleza: alkilowany pyro- 5 lidon winylu, pochodne zywic drzewnych takie jak ester Stabelit, wytwarzany przez Hercules Powder Co. i kopolimery eteru n-oktadecylo wi¬ nylu oraz bezwodnik maleinowy, na przyklad GANTREZ AN 8194 produkowany przez GAP 10 Corp.Proporcje poszczególnych skladników wywoly¬ wacza «mozna zmienic w szerokim zakresie, w za- - leznosci od indywidualnych wlasciwosci skladni¬ ków i warunków pracy ukladu wywolujacego, 15 Waznym czynnikiem w wyznaczaniu proporcji jest szybkosc wywolywania, poniewaz przy wiekszych szybkosciach nalezy stosowac wywolywacze o mniejszej lepkosci, niz przy szybkosciach mniej¬ szych. Fachowiec 'moze latwo wyznaczyc dogodna 20 lepkosc dla kazdej szybkosci wywolywania.W ukladach wywolywania cieczowego o pred¬ kosciach wywolywania od 12,7 do 50,8 cm/sek, na przyklad, dla latwosci pracy i dobrej jakosci dru¬ ku, konieczne jest stosowanie wywolywacza o lep¬ kosci od okolo 300 do okolo 1800 centypauzów, mierzonej w temperaturze 25°C. Szybkosci rzedu 500 cm/sek wymagaja mniejszej lepkosci, na ogól rzedu 100 centypauzów. Lepkosc zalezy w pewnym stopniu od zawartosci pigmentu w nosniku. Przy stalym stezeniu dyspersantu lepkosc wywolywa¬ cza wzrasta w miare dodawania pigmentu, a szybkosc wywolywania zmniejsza sie. Fachowiec moze latwo ocenic równowage pomiedzy steze¬ niami pigmentu i dyspersantu, która pqzwoli otrzy¬ mac maksymalna gestosc optyczna obrazu i szyb¬ kosc wywolywania, a co za tym idzie optymalne wywolywania.Poszczególne skladniki moga na ogól byc obec- 4Q ne w wywolywaczu wedlug nastepujacych pro¬ centów wagowych: Nosnik (lacznie glówny i wtórny) od okolo 40% do okolo 90% wagi 45 Barwnik lub pigment do okolo 60% wagi Dyspersant do okolo 20% wagi Typowe wywolywacze maja nastepujacy sklad wagowy: Nosnik (calkowity) od dkolo 40 do okolo 85% 50 Pigment lub barwnik od okolo 15 do okolo 60% Dyspersanty od okolo 1 do okolo 20% W szerokich granicach proporcji podanych po¬ wyzej nastepujace zakresy proporcji skladników wywolywacza sa najkorzystniejsze i daja dobra 55 jakosc druku oraz sa latwe w stosowaniu: Calkowity nosnik od okolo 65 do okolo 85% Glówny nosnik od okolo 20 do okolo 85% Wtórny nosnik od okolo 0 do okolo 45% Pigment lub barwnik od okolo 20 do okolo 50% Dyspersant od okolo 5 do okolo 15% Szczególnie dobrze zapewnia optymalna gestosc obrazu i z*klnosc rozdzielcza zawartosc pigmentu od okolo 30% do okolo 40% wagowych. 65 25 30 35 Wywolywacze wedlug niniejszego wynalazku mozna przygotowywac mieszajac po prostu po¬ szczególne skladniki. Jednakze, aby mieszanina byla jednorodna, na ogól lepiej najpierw zmieszac skladniki nosnika jednoczesnie je ogrzewajac, a nastepnie dodac dyspersant, pigment lub barwnik i wszystkie inne skladniki. Pigment mozna roz¬ drabniac osobno luib lacznie z nosnikiem. Poza tym, dobrze znane czynniki kontrolujace, rozpra¬ szajace i utrwalajace mozna dodawac w zwykly sposób.Wywolywanie elektrostatyczne obrazu utajonego wedlug opisanego sposobu mozna przeprowadzac na kazdej dogodnej elektrostatograficznej powierz¬ chni obrazowej. Zasadniczo, mozna zastosowac kazda powierzchnie, na której mozna utworzyc lub wywolac wzór ladunku elektrostatycznego. Ty¬ powe elektrostatogratficzne powierzchnie obrazowe to: dielektryki takie, jak papiery pokryte masami plastycznymi, matryce kserograficzne i fotoprze- wodniki. Typowe fotoprzewodniki, jakie mozna zastosowac to: selen i stopy selenu, siarczek kad¬ mu, sulfotlenek kadmu, wiazace pokrycia ftalocy- aniny oraz karbazol poliwinylu sensibilizowany 2,4,7-trójnitrafluorenonem. Zastosowana elektro- statograficzna powierzchnia obrazowa moze miec dowolny ksztalt: plyty, bebna oraz warstwy na¬ niesionej na podloze. Powierzchnie obrazowe mo¬ ga byc w zwykly sposób pokryte dogodnymi ma¬ terialami dielektrycznymi.W elektrostatograficznych urzadzeniach wytwa¬ rzajacych obrazy, pracujacych cyklicznie, wedlug niniejszego wynalazku na ogól zachodzi potrzeba cyklicznego czyszczenia powierzchni obrazowej.Mozna tu zastosowac kazda dogodna metode czyszczenia. Typowe urzadzenie zeskrobuje war¬ stwe atramentu z powierzchni fotoprzewodnika zacierajac wzór obrazu i rozsmarowujac wywoly¬ wacz po powierzchni. Szczatkowy wywolywacz zostaje nastepnie zebrany przez tkanine, która moze go absorbowac. Na przyklad do zeskroby¬ wania, czy zacierania mozna uzyc gumowej wy¬ cieraczki rolkowej, a nastepnie absorbujac tkanine owinieta dookola pewnej czesci fotoprzewodzacego bebna, poruszajaca sie powoli w kierunku prze¬ ciwnym do kierunku Obrotu bebna.Technika wywolywania wedlug niniejszego wy¬ nalazku jest zasadniczo taka sama, jak technika wywolywania spolaryzowanym atramentem opi¬ sanym w amerykanskim* opisie patentowym nr 3 084 043. Ciekly wywolywacz naklada sie na powierzchnie posrednia w taki sposób, ze wznie¬ sienia jego powierzchni sa zupelnie wolne od wy¬ wolywacza, a poziom cieczy w zaglebieniach siega nieco ponizej poziomu wypuklosci. Napiecie po¬ wierzchniowe utrzymuje wywolywacz w zagle¬ bieniach powierzchni posredniej, a gdy wypuklosci powierzchni zetkna sie lekko z elektrostatograficz- na powierzchnia obrazowa, ciekly wywolywacz splywa -pod wplywem elektrostatycznego pola sil na powierzchni obrazowej po sciankach zaglebien powierzchni posredniej i osiada na powierzchni obrazowej, dokladnie odtwarzajac wzór ladunku elektrycznego. Wszedzie tam, gdzie nie dzialal81311 11 wplyw elektrostatycznych sil przyciagajacych, wy¬ wolywacz pozostaje w zaglebieniach powierzchni posredniej.Pomiedzy powierzchnia obrazowa a powierzchnia posrednia nalezy wytworzyc róznice potencjalów badz uziemiajac go wprost, badz przylaczajac do zródla stalego potencjalu o znaku przeciwnym niz znak ladunku na powierzchni obrazowej. Wskutek tego ciekly wywolywacz jest przyciagany elektro¬ statycznie do powierzchni obrazowej w miejscach, w których istnieje obraz. Gdy wystepuje róznica potencjalów, naboje na powierzchni obrazowej in¬ dukuja równe co do wielkosci ladunki o przeciw¬ nym znaku w cieklym wywolywaczu. Na przy¬ klad, gdy powierzchnia posrednia jest uziemiona, a powierzchnia obrazowa jest naladowana dodat¬ nio, w cieklym wywolywaczu indukuje sie ujem¬ ny nabój i wywolywacz podaza ku powierzchni obrazowej pod wplywem pola elektrostatycznego generowanego pomiedzy tymi ladunkami. Czesci nienaladowane powierzchni obrazowej nie indu¬ kuja w wywolywaczu ladunku i w ten sposób nie jest on przyciagany z zaglebien powierzchni po¬ sredniej w obszarach nie naladowanych powierz¬ chni obrazowej.Wywolywanie negatywne mozna uzyskac, jesli przylozy sie do powierzchni posredniej potencjal o takiej samej polaryzacji i wielkosci, jak poten¬ cjal naladowanych obszarów na powierzchni obra¬ zowej, aby zneutralizowac ich pole i wytworzyc pole pomiedzy obszarami nienaladowanymi po¬ wierzchni obrazowej i wywolywaczem na powierz¬ chni posredniej. Pod wplywem pola elektrostatycz¬ nego indukuje sie w wywolywaczu ladunek i wy¬ wolywacz splywa z zaglebien dystrybutora w obszarach przylegajacych do nienaladowanych obszarów powierzchni obrazowej.Jest to zasadniczy mechanizm wywolywania, pomimo to, ze wywolywacz jest wzglednie nie- przewodzacy. Wywolywacze uzyte w tym wyna¬ lazku nie sa czule na polarnosc. To znaczy nie¬ podobne do klasycznych wywolywaczy elektrofore- tycznych, sa równie efektywne przy wywolywaniu i dodatnio i ujemnie naladowanych obrazów na powierzchni obrazowej. Róznica polega jedynie na polarnosci ladunku indukowanego w wywoly¬ waczu. Co wiecej, niepodobnie do wywolywania elektroforetycznego migracja czastek z izolujacego nosnika nie odgrywa tu roli. Zamiast tego indu¬ kuje sie ladunek w calym wywolywaczu, który wedruje zupelnie niezmieniony z zaglebien po¬ wierzchni dystrybutora do powierzchni obrazowej.Mechanizm ten jest potwierdzony przez fakt, ze w trakcie wywolywania wedlug wynalazku ciekly wywolywacz jest latwo przenoszony i zczyszczany z powierzchni obrazowej i nie wystepuje widoczne osadzanie czastek pigmentu na tej powierzchni.Dodatkowa obserwacja, ze wywolany obraz, otrzy¬ many wedlug wynalazku, zawiera zarówno cza¬ steczki pigmentu, jak i ciekly nosnik w dokladnie takiej samej wzglednej proporcji, w jakiej wy¬ stepuja w uzytym wywolywaczu, podczas gdy obraz wywolany metoda elektroforetyczna zawiera jedynie czastki stale, które wydzielily sie z ciekle- 12 15 25 30 35 40 45 50 55 60 go nosnika, jest dalszym dowodem na róznice po¬ miedzy konwencjonalnym wywolywaniem ciecza i opisanym sposobem wywolywania wedlug wy¬ nalazku.Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w po¬ nizszych przykladach jego zastosowania oznaczo¬ nych I, II, V, Vii, VIII i IX. Przyklady III, IV i VI wlaczono dla porównania, aby pokazac wyz¬ szosc i niespodziewanie dobre wyniki otrzymane w praktyce, wedlug niniejszego wynalazku. We wszystkich przykladach, jesli nie podano inaczej, wszystkie czesci i procenty sa wyrazone wagowo.Przyklad I. Ciekly wywolywacz zastosowa¬ ny w tym przykladzie ma opornosc wlasciwa okolo 1,5.1010 ohm. cm, stala dielektryczna 3,20 i nastepujacy sklad wagowy: Drakeol9 30 czesci MierolithCT 18 czesci Canex W216 15 czesci Taninian fioletu metylowego 3 czesci Paraflint RG (wosk) 0,5 czesci Drakeol 9 jest lekkim olejem mineralnym pro¬ dukowanym przez Pensylvania Refining Co. Canex V216 jest alkilowanym pyrrolidonem poliwinylo¬ wym produkowanym przez GAF, który spelnia role dyspersantu pigmentu i mozna go równiez traktowac jako nosnik. Myerolith CT jest zywico¬ wanym wstepnie rozdrobnionym pigmentem na bazie sadzy, zlozonym z okolo 40% sadzy i 60% zywicy estru kauczuku produkowanym przez CIBA. Paraflint RG jest twardym woskiem syn¬ tetycznym sprzedawanym przez firme Moore i Munger.Wywolywacz przygotowano przez zmieszanie oleju mineralnego i Ganex V216 w stosowanym naczyniu mieszajac i ogrzewajac je do okolo 100°C, a nastepnie dodano pigment i inne sklad¬ niki ciagle mieszajac.Wywolywacz nalozono na cylindryczna powierz¬ chnie posrednia w postaci rolki z nacietym potrój¬ nym gwintem o okolo 6 zwitkach na milimetrze nachylonych pod katem 45° do osi podluznej i gle¬ bokosci okolo 0,063 mm. Grzbiety na powierzchni posredniej sa plaskie. Rolke oskrobano ostrzem poliuretanowym o twardosci wedlug skali A Shore'a wynoszacej 85, aby calkowicie usunac wy- wywolywacz z grzbietów i obnizyc jego poziom w rowkach nieco ponizej poziomu grzbietów.Utworzono utajony obraz elektrostatyczny na powierzchni czystej selenowej plyty kserograficz¬ nej, zlozonej z powierzchniowej warstwy selenu o grubosci okolo 50 |im nalozonej na przewodzaca plyte aluminiowa, w zwykly sposób i wywolano ten obraz przesuwajac rolke plyty posredniej po plycie z szybkoscia okolo 25 om/sek w taki spo¬ sób, ze krawedzie ledwo sie stykaja z powierzch¬ nia plyty. Na powierzchni plyty obserwuje sie wyraznie widoczny wywolany obraz. Wywolany obraz przeniesiono na podloze papierowe. Zdolnosc rozdzielcza otrzymanego druku wynosila okolo 10 linii/mm, a gestosc obrazu wynosila 1,0 z tlem mniejszym niz 0,01.81311 13 Przyklad II. Powtórzono czynnosci wykona¬ ne w przykladzie I, z wyjatkiem tego, ze po otrzy¬ maniu pierwszego druku oczyszczono recznie plyte selenowa szmatka bawelniana tak, aby usunac caly szczatkowy wywolywacz. Nastepnie plyte se¬ lenowa naladowano, naswietlono, wywolano i przeniesiono wywolany obraz na papier w taki sam sposób, jak w przykladzie I. Czynnosci te powtórzono 15 razy. Zaobserwowano, ze zdolnosc rozdzielcza otrzymanych druków stopniowo sie zmniejszala, od okolo 10 linii/mm w pierwszym druku do 8 linii/mim w drugim, 4 linii/mm w czwartym, 3 linii/imm w dziesiatym i 1 linii/mm w pietnastym. Gestosc obrazu pozostaje niemal stala okolo 1,0, z tlem okolo 0,01 dla wszystkich druków.Przyklad III. Powtórzono czynnosci wykona¬ ne w przykladzie I z tym, ze plyte selenowa wy¬ wolywano przez zanurzenie w naczyniu z wy¬ wolywaczem. Na plycie nie zostal wywolany za¬ den obraz. Plyta zostala calkowicie pokryta wy¬ wolywaczem.Przyklad IV. Powtórzono czynnosci wykona¬ ne w przykladzie I, uzywajac wywolywacza o przewodnictwie elektrycznym okolo 1,4•10-7 (ohm. cm)-1, stalej dielektrycznej okolo 3,95 oraz naste¬ pujacym skladzie wagowym: Gliceryna (czystosc USP) 61 czesci Sorbit 24 czesci Trójetanoloamina 6 czesci Santieizer160 7 czesci Blekit metylowy 1 czesc Santieizer 160 jest ftalanem butylobenzylu pro¬ dukowanym przez Mansanto.Przeniesiony druk, otrzymany na papierze, ma dobra gestosc obrazu i zdolnosc rozdzielcza okolo 5 linii/mm. Resztke atramentu, pozostajaca na powierzchni fotoreceptora wytarto kawalkiem ba¬ welny, lecz pozostala na plycie cienka warstwa.Plyte nastepnie ponownie naladowano, naswietlono i wywolano jak w przykladzie I. Na plycie nie powstal zaden obraz. Plyte wyczyszczono bardzo dokladnie z resztek atramentu uzywajac wode i mydlo oraz suszac w strumieniu powietrza o tem¬ peraturze okolo 32°C. Plyte znów naladowano, na¬ swietlono i wywolano. Obraz otrzymany na po¬ wierzchni papieru mial dobra gestosc i zdolnosc rozdzielcza okolo 3 linii/mim.Przyklad V. Fotoprzewodnik w postaci war¬ stwy tlenku cynku na podlozu papierowym nala¬ dowano i naswietlono w zwykly sposób. Elektro¬ statyczny obraz utajony wywolano wywolywaczem o nastepujacym skladzie wagowym: Drakeol9 38 czesci MierolithCT 38 czesci RucoflexTG-8 9 czesci GanexV216 14 czesci Drakeol 9 jest olejem mineralnym produkowa¬ nym przez Pensylvania Refining o lepkosci kine¬ matycznej okolo 15,7—.18,1 centystockesów w tem- 14 peraturze 25°C i ciezarze wlasciwym 0,84. Ruco- flex TG-8 jest trójetylenowym glikolem dwuka- prylaniu produkowanym przez Rooker Chemical Company i sluzy jako rozpuszczalnik dla pigmentu 5 — zywicowanej sadzy i mozna go uzywac za wtórny nosnik. Ciekly wywolywacz ma opornosc elektryczna okolo 0,7.10u ohm. cm i nalozono go na rolke powierzchni posredniej iw sposób opisany w przykladzie I. Zaobserwowano, ze zdolnosc roz¬ dzielcza obrazu wynosi 8 linil/mm, a obraz ma dobra gestosc. Obszary tla na papierze pokrytym tlenkiem cynku sa suche i nie zatluszczone.- Przyklad VI. Powtórzono czynnosci opisane w przykladzie V z tym, ze zanurzono papier po¬ kryty tlenkiem cynku z utajonym obrazem elektro¬ statycznym w cieklym wywolywaczu. Nie zostal wywolany zaden obraz. Papier z tlenkiem cynku zostal calkowicie pokryty wywolywaczem.Przyklad VII. Powtórzono czynnosci opisane w przykladzie I, uzywajac wywolywacza o prze¬ wodnictwie elektrycznym rzedu 3.10-14 {ohm. cm)-1, stalej dielektrycznej okolo 2,2 i nastepujacym skladzie wagowym: Kwas oleinowy (czystosc USP) 75 czesci Gleboko oranzowy molibdenian odporny na swiatlo 25 czesci Gleboko oranzowy molibdenian odporny na swiat¬ lo jest przeplukanym i pierwotnie rozproszonym pigmentem zlozonym z okolo 75% z pigmentu, 22% sredniego pokostu sojowego i 3% benzyny la¬ kowej. Pigment ten produkuje firma Sherwin- Williams Co.Przeniesiony druik otrzymany na papierze ma dobra gestosc obrazu i zdolnosc rozdzielcza okolo 5 linii/mim. Plyte selenowa oczyszczono tak, jak w przykladzie II, a nastepnie naladowano, naswietlo¬ no i wywolano. Cykl powtórzono 10 razy i wów¬ czas zdolnosc rozdzielcza otrzymanego druku wy¬ nosila 3 linie/mm.Przyklad VIII. Wykonano matryce kserogra¬ ficzna nakladajac na naswietlona obrazem swiatlo¬ cieniowym plyte aluminiowa cienka warstwe izolujacej zywicy epoksydowej o grubosci okolo 0,0127 mm. Plyte naladowano do +150 woltów przesuwajac ja przed elementem ladujacym koro¬ nowo. Obraz wywolano w sposób opisany w przy¬ kladzie I. Wywolywacz przeniesiono na papier.Otrzymany druk mial gestosc obrazu okolo' 1,1, tlo 0,01 i zdolnosc rozdzielcza okolo 5 linii/mm. Plyte oczyszczono w sposób opisany w przykladzie II.Nastepnie matryce kserograficzna cyklicznie lado¬ wano, wywolywano i przenoszono wywolywacz na papier, w sposób opisany powyzej, ponad 25 razy.Szybkosc wywolywania wynosila okolo 21,5 cm/sek, a 25-ty otrzymany druk mial taika sama jakosc jak pierwszy.Przyklad IX. Powtórzono czynnosci wykona¬ ne w przykladzie VIII z wj^jatkiem tego, ze ma¬ tryce kserograficzna zastapiono fotoprzewodnikiem zlozonym z warstwy selenu o grubosci 20 j-tm na podlozu aluminiowym, pokrytej warstwa tereftala- 15 20 25 30 35 40 45 50 55 6081311 15 nu polietylenu o grubosci okolo 0,0063 mm (pro¬ dukowanym przez firme E. I. du Pont de Ney- moure and Co. pod nazwa handlowa Mylar) wy¬ konanym wedlug sposobu opisanego w przykladzie I patentu Stanów Zjednoczonych nr 3 251 686. Po powtarzanym wykonywaniu cyklu otrzymano wy¬ niki podobne do otrzymanych w przykladzie VIII.Przyklady I, II i VIII demonstruja mozliwosc pracy cyklicznej przy uzyciu cieklych wywolywa¬ czy i sposobów wedlug wynalazku. Zdolnosc roz¬ dzielcza druku rzedu 5 linii/mm uwaza sie na ogól za jakosc bardzo dobra. Przyklady III i VI pokazuja, ze elektroforetyczne wywolywanie kon¬ wencjonalne przy uzyciu opisanych tu szczegól¬ nych wywolywaczy nie jest imozliwe. Przyklad IV pokazuje, ze przy uzyciu wywolywacza o dosc du¬ zym przewodnictwie nie jest mozliwa praca cy¬ kliczna. Obecnosc resztek przewodzacego wywoly¬ wacza daje w wyniku poprzeczne rozladowanie w trakcie ladowania i naswietlania tak wielkie, ze nastepuje calkowita utrata zdolnosci rozdzielczej.Przyklady V i VI pokazuja, ze wywolywanie wy¬ wolywaczami o bardzo duzej zawartosci pigmentu jest mozliwe przy uzyciu sposobu wedlug wyna¬ lazku i niemozliwe w konwencjonalnej metodzie elektroforetycznej. W drukowaniu kserograficz¬ nym opisanym w przykladzie VIII, poniewaz obraz jest ten sam dla kazdego cyklu, mozna opuscic operacje czyszczenia.Jak mozna zauwazyc z powyzszego opisu przy¬ kladowych zastosowan, substancje i sposoby we¬ dlug niniejszego wynalazku maja wiele zalet w porównaniu ze znanymi ukladami wywolujacymi.Wywolywanie cieklym wywolywaczem mozna przeprowadzic w ukladach stosujacych uzywany wielokrotnie fotoprzewodnik lub inna elektrostato- graficzna powierzchnie obrazowa. Niniejszy wy¬ nalazek udostepnia jako wywolywacze dodatkowa grupe nielotnych substancji i umozliwia szybkie wywolywanie z pominieciem operacji suszenia lub przytwierdzania przez ogrzanie. Inaczej niz w konwencjonalnym wywolywaniu elektrofore- tycznym, obszary tla na kopii nie stykaja sie z wywolywaczem i dlatego pozostaja suche i nie zanieczyszczone i nie zatluszczone, oraz nie wy¬ magaja zgrzewania do przytwierdzania wywolywa¬ cza do druku kopii. Co wiecej, poniewaz zupelnie nie wystepuje migracja czastek, nie trzeba ciagle sprawdzac skladu wywolywacza w zbiorniku.Obraz wywolywacza nie jest tak silnie utrzymy¬ wany przez powierzchnie obrazowa, mozna go wiec znacznie latwiej przenosic na kopie i zczysz- czac. 16 10 20 25 30 35 40 45 50 Chociaz w powyzszych przykladach zastosowan opisano szczególne substancje i sposoby poslugiwa¬ nia sie nimi, uzycie skladów wywolywacza i spo¬ sobów wywolywania ma jedynie charakter ilu¬ stracji niniejszego wynalazku. Istnieja inne sub¬ stancje wywolujace i metody, niz wymienione po¬ wyzej, które mozna podstawic na miejsce opisa¬ nych w przykladach i osiagnac podobne rezultaty. PL PL PL PLProprietor of the patent: Xerox Corporation, New York (United States of America). The method of creating an electrostatic latent image. Electrostatic discharge is a well known process. The basic xerographic process described in US Patent No. 2,297,691 consists in charging the photoconductive insulating layer with a homogeneous electric charge, subjecting the layer to a light-emitting image in order to discharge the charge from the area of the layer on which the light falls, and inducing the resulting latent electrostatic image by sprinkling it with fine particles. electroscopic powder. The powder attracted by the charged areas of the layer creates a powder pattern corresponding to the latent electrostatic pattern. The powder image can then be transferred to a substrate surface, for example on paper. The transferred image can then be permanently attached to the substrate surface, for example by heat. Instead of creating a latent image by uniformly charging the photoconductive layer and then subjecting the layer to a light and shadow image, it can be created directly by loading the layer onto which the optical image of the object falls. The powder image may be attached to the layer when it is desired to skip the powder image transfer operation. Fixing the image by heating may be replaced by any other convenient method, such as by treating with a solvent or by coating with a protective layer. Other methods of using electroscopic particles to induce a latent electrostatic image are known. These include the development methods described in U.S. Patent Nos. 2,618,552, 2,221,776, 2,874,063. Electrostatic latent image development can also be achieved using a liquid developer, not just a dry developer. In the known technique of liquid development by means of a liquid developer, more commonly referred to as electrophoretic development, the insulating liquid carrier of the fine powder slurry contacts the illuminated surface in both the charged and uncharged areas. Under the influence of the electric field of the Ladurik reproducing the image pattern, suspended particles migrate towards the charged areas of the image surface, separating from the insulating liquid. As a result of the electrophoretic migration of the charged particles, they are deposited on the surface of the image, recreating its drawing. Electrophoretic development of an electrostatic latent image can be achieved, for example, by pouring a developer on the surface of the image, by immersing the surface in a developing vessel, or by moving 8131181311 ¦ "¦¦ :, 3 ¦ '{¦-¦¦ • - the image surface of a smooth, poured roll. Another method of generating the latent electrostatic image is described in U.S. Patent No. 3,084,043. According to this method, an electrostatic latent image is created by applying a liquid developer to the illuminated surface by means of a developer grid having a developer grid. The recesses of this element contain a layer of conductive liquid developer, which is prevented from contacting the electrostatographic image surface. ^ rlialiii% MfeflHimonym liquid developer t to obmzo surface in. It can be assumed that the liquid call is extracted from the depths of the intermediate ejaftigptu only by% for charged. The liquid developer can be colored with a dye or a pigment. The development method described in US Pat. No. 3,084,043 differs from the electrophoretic development method in that the method involves direct contact of the developer liquid with both charged and non-charged surface areas of the electrostatic latent image. In polarized development, on the other hand, unlike in electrophoretic development, there is no direct contact of the polarized fluid with areas of the electrostatic latent image that are not to be developed. It is desirable to reduce the contact between the liquid developer and the non-imaging areas of the developed surface as background formation is then reduced. Another distinctive feature that distinguishes the technique of developing a polarized liquid from electrophoretic election is that the elec trophoretic liquid phase takes an active part in the development of the surface. The liquid in the electrophoretic evolvers only serves as a carrier for the developer particles. the liquid development systems described above generally produce satisfactory images, but these images suffer from various shortcomings. It follows that the above-mentioned methods require further improvement. Particularly troublesome are the difficulties associated with liquid induction systems when applied to electrostatic imaging surfaces that are used over and over again. In these systems, the imaging surface of the photoconductive type of a selenium drum or selenium alloy is charged, illuminated with a light and shadow image and caused by the contact of the image surface with an intermediate element containing the necessary amount of liquid developer thereon. The liquid developer is transferred from this element to the surface of the image, creating a visible image. The next image formed by the developer is transferred to a receiving surface, for example paper. In the transfer process, not all of the liquid trigger is transferred and therefore a further operation is required - purification. During electrophoretic development, the entire image surface comes into contact with the liquid trigger, the charged particles separate from the liquid carrier and travel into the liquid. charged image areas. These particles strongly adhere to the surface due to the presence of van der Waals forces, as they often approach the image surface at a distance of about five hundred angstroms. The van der Waals forces are so great that in the next transfer stage a significant part of the particles remains on the image surface, so that the print has a low optical density. In addition to the low print density, particles adhering to the image surface require increased effort to clean the surface from Often the image surface is completely destroyed during such intensive cleaning. In general, electrophoretic development in systems employing reusable electrostatographic image surfaces results in poor efficiency in both the transfer of the developer to the receiving surface and the cleaning process. Moreover, since the developer liquid contacts the entire imaging surface, some liquid carrier is present in the background regions of the last copy. in the background areas. Non-volatile liquids, on the other hand, generally produce print with oily or soiled background areas. In both cases, without heating or fusing, the paper is usually wet and the images are weakly attached to it. In addition, the developers used for electrophoretic development are polarity sensitive. That is, they must be specially selected for producing an image of positive and negative charges. In addition, in electrophoretic evocation there is a gradual reduction in the amount of electroscopic particles in the developer as they are released at the election hit of the carrier fluid. electroscopic particles, so that its viscosity is low, and hence the development speed is acceptable. Specific resistance below 1010 ohms cm. After transferring the image-configuration developer from the electrostatic image surface to the receiving surface and even thorough cleaning of the photosensitive surface, part of the developer remains on the image surface. developer quantities prevent cyclical use of the image surface The sequential charge of the photoconductor may not be sufficient due to the dissipation of the charge by the conductive liquid, and the cross-conductivity of the developer liquid on the photoconductor may become too great, resulting in a reduction in resolving power. the above processes incorporate hygroscopic substances which absorb atmospheric moisture, resulting in a lower developer viscosity and a change in development conditions. It is therefore evident that there is a continuing need for an improved liquid development system for use in a cyclic or multiple use photoconductor. The object of the invention is to avoid the drawbacks and disadvantages of the known methods by developing a method for developing a liquid with a high pigment content, especially for an electrostatographic image surface, which can be operated repeatedly or cyclically, easily cleaned, making it possible to obtain images with improved capacity. resolution and / or optical density, using a photoconductor that could be reused repeatedly without the need for thorough cleaning after each cycle, using a non-volatile liquid developer that produces prints that are not wet and not dirty in areas of the background and where the images are not polarity-sensitive and are stable suspensions irrespective of the surface potential of the particles and their concentration. 15 to 60% by weight of total developer mixture. Development after placing the intermediate surface sufficiently close to the electrostatic image surface of talc that the relatively non-conductive liquid developer is drawn from the depressed portions of the intermediate surface onto the image surface to reproduce the image. In general, to achieve maximum image density, you should place the convexities of the intermediate surface in light, gentle contact with the imaging surface provided that the convexities are completely free of developer liquid. Any convenient intermediate surface that has a uniform relief pattern may be used. ¬ ci and cavities, provided that these cavities are deep enough to accommodate the necessary amount of developer. To minimize damage to the image surface, use convexities with gentle curvature or completely flat tips. Typical intermediate surfaces include porous ceramics, metallic sponges, patterned meshes or ribbons, capillary combs and cylindrical shaped rollers. a surface such as a single or triple thread, or a relief pattern in the form of ridges. In order for the resolving power not to be too low, the pattern of the intermediate surfaces must contain from four to twelve convexities or cavities per millimeter. In general, the use of a thicker carving results in insufficient separating power, and when a finer carving is used, there is not enough developer in the recesses to obtain a satisfactory optical image density. Most preferably, a carving in the form of a slit groove, for example in the shape of a triple thread, is used, since then the surfaces of the distributor can be cleaned more easily. The developer can be applied to the intermediate surfaces in any convenient way. Because the typical methods are applying the developer from a roll or sponge roll, or immersing this surface in a bath. Before contacting the surface of the image, the intermediate surface should be wiped or scraped clean to thoroughly remove any liquid developer from the protuberance on its surface. Any device, for example collecting plates or rubber wipers, can be used as a device for picking up the excess developer. Preferably, when collecting, in addition to removing the liquid Developer from the reliefs of the surface, it is also wiped slightly from the recesses so that the level of the developer in these recesses is kept slightly below the level of the reliefs. This application of developer to the intermediate surfaces reduces deposition in the background regions. Any developing mixture that is relatively non-conductive can be used. Generally the developer has a specific resistance of between 1010 and 1015 ohm.cm. In cyclically operating devices, the greater the developer conductivity, the greater the possibility of reducing charge retention and increasing the transverse conductivity at the imaging surface, which leads to a reduction in separating capacity. On the other hand, the greater the electrical resistance of the developer, the greater the transverse image discharge time constant. Lateral discharge is important in cyclic systems because after each cycle residual amounts of developer remain on the image surface and during the next cycle, the placement of the superimposed image on the image surface takes place in the presence of these developer residues. the split image element "i" 50 to the environment is determined by the formula Ts = Qc1 / d, where -Q is the specific volumetric resistance of the developer, d is the residual thickness of the developer layer, and Ci is the capacity of the surface element and the dielectric or photoconductor. with a resolving power of 10 lines / mm, the surface of the element is 10-4 cm2. 25 µm and E = 3.60 ci ^ 10 -14 farad / surface element. edu 1.0 pwn or 10 * 4 cm, Ts ^ 10 "10 Q sec! The discharge time for i - i / e, i.e. 63% of the image element due to the conductivity of the residual liquid layer 65, is given in Table I. * sec As the xerographs in use today require a latent order lifetime of at least 1 second, and preferably 2 or 5 seconds, liquid triggers used for cyclic photoreceptors should have a resistance of at least 1010 ohms. cuvette with parallel electrodes. The rate of development is given by a similar time constant but in the formula there is the rate of charge induction in the developer liquids Te = Eo Ee Q, where Ec is the dielectric constant or Eo is the dielectric constant of the vacuum (8.85 -10-14fd / cm), and Q is the resistance of the liquid before. The value of Ee generally varies from 2 to 6, and 3.4 is a typical value for many mineral oil based liquid developers. that the effective development zone has a width of about 5 mm, the electrical limitation, or the maximum development speed is vmax = 0.5 (Te / cm / sec). Table II Q 1010 1011 1012 1013 1014 ohm.cm Te 3.0 30 300 3000 30,000 mils. ^ max 167.6 16.76 1.676 0.1676 0.01676 cm / sec So, theoretically, high development rates can be achieved with Q 1011 ohm. cm. However, from experience it is known that this theory does not define the speed limits very accurately for Q1012 ohm.cm. There is an additional, poorly understood mechanism that causes the maximum development speed to be greater than about 7.5 cm / sec even for Q = 1013-1014 ohms. cm. It follows that liquid developers can be used in the entire area mentioned (1010-1014 ohm.cm). The most preferred and practical range of resistance for which there is an equilibrium between conductivity, time constant and development rate is from 2.1010 to about 1012 ohms. cm. The optimal balance between conductivity and the time constant is generally obtained for triggers with resistance from about 1011 to about 1012 ohms. cm. Developers according to the invention may contain one or more liquid carriers, dyes and pigments and dispersants. In addition, many special ingredients with different functions can be used. For example, additives may be used to control the viscosity or to adhere the pigment to the paper. Any carrier may be used which gives some contribution to the above properties. The group of carriers which can be used alone or in a mixture are: mineral oil, vegetable oils, such as castor oil and its oxidized derivatives, peanut oil, coconut oil, sunflower oil, corn oil, rapeseed oil and Sesame oil. You can also use white spirit, 5 halogen oils such as du Pont's Freon solvents and Krytox oils, silicone oils, kerosene, carbon tetrachloride, toluene, oleic acid and drying oils such as linseed oil and tung oil, and glycol High-purity polyethylene. In addition to the above carriers, auxiliary or secondary carriers may be used to modify one or more properties of the developer liquid. Any suitable substance may be used as secondary carrier and may, for example, have dispersion properties, influence viscosity or impart wetting properties to the pigment used, or act as an adhering agent. Moreover, it is preferred that the secondary carriers have properties in common with the primary carrier, that is, they are odorless, non-hygroscopic, non-volatile, in that the developer is stable and has no unpleasant odor. An additional task of the secondary carriers 25 may be to facilitate the penetration of the developer into the copy paper. Typical substances that can be used as secondary or primary carriers are: dibutyl phthalate, butyl isodecyl phthalate, butyl octyl phthalate, di (2-ethylhexyl) phthalate, isooctyl isodecyl phthalate, n-octyl diodecyl phthalate, diisodecyl phthalate. di-trydecyl phthalate, isodecyl tridecyl phthalate, diisooctyl adipate, di (2-ethylhexyl adipate, isooctyl isoctyl adipindane, diisodecyl adipate, diisooctyl sebacate, polyisoctyl sebacate, polyisoctyl sebacrylate, butyl-butyl oleate) , triethylene glycol dicaprylate, triethylene glycol caprylate caprate, triethylene glycol dipelargonate, diethylene glycol dipelargonate, butanaiddole di uteaparylate, triethylene triethylene triethylate, triethylene trimethylate (triethylene triethylate) Any dyes and pi can be used as the developer dye gments. The dye is preferably lightfast so that image stability is ensured. Typical pigments are: carbon black, charcoal and other fine powdered coal, quinacridones, phthalate blue, iron oxide, ultramarine, zinc oxide, titanium dioxide, and benzidine yellow. Among the 55 common dyes are oil red, oil blue and oil yellow. For ease of suspending in the carrier, surface-resinated segments, such as those manufactured by CIBA under the name Microlith, are preferred. Micro-60 lith CT is resin carbon black. Pigments are much more suitable for developer applications than dyes because they are more persistent, more easily immobilized at the point of deposition and give a higher density as they filter out and remain closer to the surface of the paper. 81311 10 The addition of dispersants is intended to help in suspension of pigment and other additives in the carrier. Any convenient dispersant that is soluble in the carrier can be used. Typical substances include: alkylated vinyl pyrolidone, wood resin derivatives such as the Stabelit ester, manufactured by Hercules Powder Co. and copolymers of n-octadecyl vinyl ether and maleic anhydride, for example GANTREZ AN 8194 manufactured by GAP 10 Corp. Developing system operation, 15 An important factor in determining the ratio is the development rate, because at higher speeds it is necessary to use developers of lower viscosity than at lower speeds. A person skilled in the art can easily determine a convenient viscosity for each development rate. developer with a viscosity of about 300 to about 1,800 centipoise when measured at 25 ° C. Speeds of the order of 500 cm / sec require a lower viscosity, generally in the order of 100 centipoise. Viscosity depends to some extent on the pigment content in the carrier. At a constant concentration of the dispersant, the developing viscosity increases as the pigment is added, and the developing speed decreases. A person skilled in the art can easily assess the balance between the pigment and dispersant concentrations which will allow the maximum optical image density and development speed to be obtained and therefore optimal development. The individual components may generally be present in the developer according to the following percentages by weight: Carrier (including primary and secondary) from about 40% to about 90% by weight 45 Dye or pigment up to about 60% by weight Dispersant up to about 20% by weight up to about 85% 50 Pigment or dye about 15 to about 60% Dispersants from about 1 to about 20% Within the broad ratios given above, the following developer component ratio ranges are the most advantageous and give good print quality and are easy to use: Total medium from about 65 to about 85% Primary medium from about 20 to about 85% Secondary medium from about 0 to about 45% Pigment or dye from about 20 to about 50% Dispersant from about 5 d by approx. 15% Optimum image density and resolving pigment content of approx. 30% to approx. 40% by weight are particularly well suited. The developers of the present invention can be prepared by simply mixing the particular ingredients. However, to keep the mixture homogeneous, it is generally better to first mix the components of the carrier while heating them, then add the dispersant, pigment or dye and all other ingredients. The pigment may be broken down separately or together with the carrier. Besides, the well-known controlling, dispersing and fixing agents can be added in the usual way. The electrostatic development of the latent image according to the described method can be performed on any suitable electrostatographic imaging surface. Basically any surface on which an electrostatic charge pattern can be created or induced can be used. Typical electrostatic imaging surfaces are: dielectrics such as plastic coated papers, xerographic matrices and photoconductors. Typical photoconductors that can be used are: selenium and selenium alloys, cadmium sulphide, cadmium sulphoxide, phthalocyanine binding coatings, and polyvinyl carbazole sensibilized with 2,4,7-trinitrafluorenone. The electrostatic imaging surface used may have any shape: plate, drum and layer applied to the substrate. The imaging surfaces may normally be coated with suitable dielectric materials. In cyclic electrostatographic imaging devices, according to the present invention, it is generally necessary to periodically clean the image surface. Any suitable cleaning method may be employed. A conventional apparatus scrapes the ink film from the surface of the photoconductor, blurring the pattern of the image and smearing the developer over the surface. The residual developer is then collected by a cloth that can absorb it. For example, a rubber roller squeegee may be used to scrape or rub, and then absorb the fabric wrapped around a portion of the photoconductive drum moving slowly in the opposite direction of rotation of the drum. The developing technique of the present invention is essentially the same as the polarized ink development technique described in U.S. Patent No. 3,084,043. A liquid developer is applied to the intermediate surface in such a way that the elevations of its surface are completely free of the developer and the liquid level is completely free of the developer. the depressions is slightly below the level of the convexity. The surface tension keeps the developer in the recesses of the intermediate surface, and when the convexities of the surface lightly touch the electrostatographic image surface, the liquid developer flows - under the influence of the electrostatic force field on the image surface along the walls of the depths of the intermediate surface and settles on the image surface, exactly reproducing the pattern of the electric charge. Wherever electrostatic effects of attraction are not active, the trigger remains in the depressions of the intermediate surface. Between the image surface and the intermediate surface, potential differences must be generated or by grounding it directly, or by connecting it to a source of constant potential with a sign opposite to the sign of the charge on the surface. pictorial. As a result, the developer liquid is electrostatically attracted to the image surface at the locations where the image exists. When there is a potential difference, the cartridges on the image surface induce equal-sized charges of opposite sign in the liquid developer. For example, when the intermediate surface is grounded and the image surface is positively charged, a negative cartridge and developer are induced in the liquid developer towards the image surface by the electrostatic field generated between these charges. The uncharged portions of the image surface do not induce a charge in the developer and thus it is not attracted from the recesses of the intermediate surface in the areas of the uncharged image surface. A negative development can be obtained if a potential of the same polarization and the size as the potential of the charged areas on the pictorial surface to neutralize their field and create a field between the uncharged areas of the pictorial surface and the developer on the intermediate surface. Under the influence of the electrostatic field, a charge is induced in the developer and the developer drips from the distributor pits in the areas adjacent to the uncharged areas of the image surface. This is the principal development mechanism, despite the fact that the developer is relatively non-conductive. The developers used in this invention are not polarity sensitive. That is, not similar to classical electrophoretic developers, they are equally effective in developing both positively and negatively charged images on the image surface. The only difference is the polarity of the charge induced in the developer. Moreover, unlike electrophoresis, migration of particles from an insulating medium does not play a role. Instead, a charge is induced throughout the developer, which travels completely unchanged from the depths of the distributor surface to the image surface. This mechanism is confirmed by the fact that during development according to the invention, the liquid developer is easily transported and cleaned from the image surface and not There is a visible deposition of pigment particles on this surface. It is further observed that the developed image obtained according to the invention contains both the pigment particles and the carrier liquid in exactly the same relative proportion as they appear in the developer used during when the image developed by the electrophoretic method contains only solid particles which have separated from the liquid carrier, it is further evidence of the difference between the conventional development of a liquid and the described development method of the invention. The invention is illustrated in the following examples of its application denoted by I, I I, V, Vii, VIII and IX. Examples III, IV and VI are included for comparison to show the superiority and surprisingly good results obtained in practice according to the present invention. In all examples, unless otherwise stated, all parts and percentages are expressed by weight. Example I. The liquid developer used in this example has a specific resistance of about 1.5.1010 ohms. cm, dielectric constant 3.20 and the following weight composition: Drakeol9 30 parts MierolithCT 18 parts Canex W216 15 parts Methyl violet tannin 3 parts RG paraffin (wax) 0.5 parts Drakeol 9 is a light mineral oil produced by Pensylvania Refining Co. Canex V216 is an alkylated polyvinyl pyrrolidone produced by GAF which acts as a pigment dispersant and may also be considered a carrier. Myerolith CT is a resinized pre-ground carbon black pigment composed of approximately 40% carbon black and 60% rubber ester resin manufactured by CIBA. Paraffin RG is a hard synthetic wax sold by Moore and Munger. A developer was prepared by mixing mineral oil and Ganex V216 in a used vessel by stirring and heating them to about 100 ° C, then adding pigment and other ingredients while stirring continuously. applied to a cylindrical intermediate surface in the form of a roll cut with a triple thread of about 6 threads per millimeter, inclined at an angle of 45 ° to the longitudinal axis and a depth of about 0.063 mm. The ridges on the intermediate surface are flat. The roller was scraped with a polyurethane blade with a Shore A hardness of 85 to completely remove the developer from the ridges and to reduce its level in the grooves slightly below the level of the ridges. a layer of selenium of about 50 µm on a conductive aluminum plate in the usual way and this image was induced by moving the intermediate plate roller over the plate at a rate of approximately 25 ohms / sec in such a way that the edges barely touch the surface of the plate . A clearly visible developed image is observed on the surface of the disc. The developed image was transferred to a paper support. The resolving power of the obtained print was about 10 lines / mm and the image density was 1.0 with a background less than 0.01.81311 Example II. The operations of Example 1 were repeated, except that after the first print was received, the plate was cleaned by hand with a selenium cotton cloth so as to remove any residual developer. The salt plate was then charged, illuminated, developed and the developed image was transferred onto paper in the same manner as in Example 1. These steps were repeated 15 times. It was observed that the resolving power of the prints obtained gradually decreased, from about 10 lines / mm in the first print to 8 lines / mm in the second, 4 lines / mm in the fourth, 3 lines / mm in the tenth and 1 line / mm in the fifteenth. Image density remains almost constant at around 1.0, with background around 0.01 for all prints. Example III. The operations performed in Example 1 were repeated, except that the selenium plate was developed by immersion in a vessel with a trigger. No image was developed on the disc. The disc is completely covered with a developer. Example IV. The operations of Example I were repeated, using a developer with an electrical conductivity of about 1.4 · 10-7 (ohms. Cm) -1, a dielectric constant of about 3.95 and the following weight composition: Glycerin (USP purity) 61 parts Sorbitol 24 parts Triethanolamine 6 parts Santieizer 160 7 parts Methyl blue 1 part Santieizer 160 is a butylbenzyl phthalate produced by Mansanto. The transferred print, obtained on paper, has good image density and a resolution of approximately 5 lines / mm. The ink residue remaining on the surface of the photoreceptor was wiped off with a piece of cotton wool, but a thin layer remained on the plate. The plate was then recharged, illuminated and developed as in example I. No image was formed on the plate. The plate was thoroughly cleaned of ink residues using water and soap and dried in a stream of air at about 32 ° C. The disc was recharged, illuminated and developed. The image obtained on the surface of the paper had a good density and a resolving power of about 3 lines / mm. The electrostatic latent image was developed with a developer having the following weight composition: Drakeol9 38 parts MierolithCT 38 parts RucoflexTG-8 9 parts GanexV216 14 parts Drakeol 9 is a mineral oil produced by Pensylvania Refining with a kinematic viscosity of about 15.7. 1 centistockes at 25 ° C and 0.84 specific weight. Rucoflex TG-8 is a triethylene diphenyl glycol manufactured by Rooker Chemical Company and serves as a solvent for the 5 - resinized carbon black pigment and may be used as a secondary carrier. The liquid developer has an electrical resistance of approximately 0.7.10u ohms. cm and was applied to the intermediate surface roll and as described in Example 1. It was observed that the resolution of the image was 8 linil / mm and the image had good density. The background areas on the zinc oxide coated paper are dry and not greasy - Example VI. The steps of Example 5 were repeated except that a zinc oxide coated paper with an electrostatic latent image was immersed in a liquid developer. No image has been developed. Zinc oxide paper is completely covered with developer. Example VII. Example 1 was repeated using a conductive developer of the order of 3.10-14 µm. cm) -1, a dielectric constant of about 2.2 and the following composition by weight: Oleic acid (USP purity) 75 parts Deep orange molybdate lightfast 25 parts Deep orange molybdate lightfast is a washed and primary diffuse pigment composed of about 75 % pigment, 22% medium soybean varnish and 3% white spirit. This pigment is produced by Sherwin-Williams Co. The transferred print obtained on paper has good image density and a resolution of about 5 lines / m. The selenium plate was cleaned as in example II, then charged, illuminated and developed. The cycle was repeated 10 times and the resolution of the obtained print was then 3 lines / mm. Example VIII. Xerographic matrices were made by applying a thin layer of an insulating epoxy resin to an aluminum plate exposed to a light shadow image, approximately 0.0127 mm thick. The plate was charged to +150 volts by passing it in front of the corona charging element. The image was developed as described in Example I. The developer was transferred to paper. The resulting print had an image density of about 1.1, a background of 0.01 and a resolution of about 5 lines / mm. The plates were cleaned as described in Example II. The xerographic matrices were then cyclically loaded, unrolled and the developer transferred onto the paper as described above more than 25 times. Development speed was approximately 21.5 cm / sec and the 25th obtained print same quality as the first. Example IX. The operations performed in Example VIII were repeated except that the xerographic matrix was replaced with a photoconductor consisting of a 20 µm thick selenium layer on an aluminum substrate covered with a terephthalate layer 15 20 25 30 35 40 45 50 55 6081 311 15 A polyethylene nib with a thickness of about 0.0063 mm (manufactured by EI du Pont de Neumoure and Co. under the trade name Mylar) made according to the method described in Example 1 of US Patent No. 3,251,686. The cycle results were similar to those of Example VIII. Examples I, II and VIII demonstrate the possibility of cycling using the liquid developers and methods of the invention. A print resolution of 5 lines / mm is generally considered to be very good quality. Examples 3 and 6 show that conventional electrophoretic development is not possible with the specific developers described herein. Example IV shows that when a developer with a fairly high conductivity is used, cyclic operation is not possible. The presence of residual conductive developer results in a transverse discharge during charging and irradiation so great that there is a complete loss of resolving power. Examples V and VI show that development with tinters with a very high pigment content is possible using the method according to the invention. lazku and not possible with the conventional electrophoretic method. In the xerographic printing described in Example VIII, since the image is the same for each cycle, the cleaning operation can be skipped. As can be seen from the description of example applications above, the substances and methods of the present invention have many advantages over the known Development with a liquid developer can be carried out in systems using a photoconductor or other electrostatic image surface that has been used many times. The present invention provides an additional group of non-volatile substances as developer and enables rapid development without drying or heat fixation. Unlike conventional electrophoretic development, the background regions of the copy do not come into contact with the developer and therefore remain dry and free of contamination and grease, and do not require welding to attach the developer to the copy printing. Moreover, since there is no particle migration at all, it is not necessary to constantly check the composition of the developer in the tank. The image of the developer is not so strongly held by the image surface, so it can be transferred to copies and glued much more easily. Although the above application examples describe specific materials and methods for handling them, the use of developer compositions and development methods is merely illustrative of the present invention. There are other triggers and methods than those mentioned above which can be substituted for those described in the examples and achieve similar results. PL PL PL PL