NL8000377A

NL8000377A - Behandeling van vloerkleden.

Info

Publication number: NL8000377A
Application number: NL8000377A
Authority: NL
Original assignee: Minnesota Mining & Mfg
Priority date: 1979-01-24
Filing date: 1980-01-21
Publication date: 1980-07-28
Also published as: FR2447418B1; FR2447418A1; DE3002369A1; NL188862B; AU5488580A; MX154218A; JPS6419044A; IT8047679A0; DE3002369C2; GB2118931B; CA1152260A; JPH0613456B2; JPH0613467B2; GB2043090A; DK162537C; DK187390A; JPS6419028A; AU533899B2; GB2043090B; IT1181593B

Description

* -V

νο δδο6

Behandeling van vloerkleden..

De uitvinding heeft betrekking op een werkwijze on vloerkleden te behandelen net preparaten die gefluoreerde chemicaliën bevatten en op zo behandelde vloerkleden.

Be uitvinding heeft eveneens betrekking op de genoemde pre-5 paraten en hun bereiding.

Bij de technische vervaardiging van vloerkleden is het thans gebruikelijke, de pool van het kleed te behandelen met een preparaat om daaraan gewenste eigenschappen te geven, zoals afstoten van olie en water en bestendigheid tegen bevuilen door 10 vast vuil. Voor dit doel worden preparaten van gefluoreerde chemicaliën op technische schaal gebruikt en in verschillende oc-trooischriften is een reeks van dergelijke preparaten beschreven, bijvoorbeeld de Amerikaanse octrooischriften 3.923.715* 1*. 0^3.923 ^.0^3.96¼ en 3.816.167.

15 De behandeling van het vloerkleed met gefluoreerde chemi caliën is gewoonlijk de laatste bewerking in een reeks stappen van de vervaardiging van het vloerkleed, terwijl bij vele van deze bewerkingen (bijvoorbeeld tijdens het verven) op het kleed een reeks bewerkingshulpmiddelen worden aangebracht, zoals smeer -20 middelen, loslaatmiddelen, verdikkers voor drukpasta en egalise-ringsmiddelen. Deze hulpmiddelen zijn in het bijzonder nodig tijdens de vervaardiging van vloerkleden van synthetische vezels, welke het grootste gedeelte van de thans vervaardigde vloerkleden uitmaken. Geringe hoeveelheden van deze hulpmiddelen blijven 25 dikwijls achter op de pool aan de bovenkant van het kleed en deze fungeren daar als verontreinigingen, welke de behandeling met de gefluoreerde chemicaliën storen en het daarvan gewenste resultaat verminderen of zelfs tenietdoen. Deze onbevredigende situatie treedt in het bijzonder op bij behandeling met geflu-30 oreerde chemicaliën, waarbij een hardingstrap bij matige verwarming wordt toegepast, bijvoorbeeld behandelingen beneden 0 0 ' 130 C en soms beneden 100 C. Hogere hardingstemperaturen leiden wel dikwijls tot een bevredigende behandeling, maar ze zijn duurder en daarom ongewenst en in sommige gevallen ook schade- 800 0 3 77 2 lijk voor de gebruikte constructie van het kleed. Terwijl dus vele van de thans gebruikte preparaten op basis van gefluoreer-de chemicaliën hun nut bewezen hebben, doordat ze het kleed afstotende eigenschappen verlenen tegen vlekken en vast vuil, kan 5 jammer genoeg een aanzienlijk gedeelte van de thans vervaardigde vloerkleden, bijvoorbeeld 30 %, niet op deze manier worden behandeld om de gewenste eigenschappen te verkrijgen, in het bijzonder bestendigheid tegen vlekken, veroorzaakt door water en olie.

10 In een vloerkledenfabriek is het moeilijk te voorspellen, welke van de vloerkleedtypen moeilijkheden zullen veroorzaken bij het verkrijgen van een bevredigende afwerking met gefluo-reerde chemicaliën. Daardoor bestaat een behoefte aan behandeling, die deze gewenste eigenschappen even goed kan verlenen 15 aan een "schoon” vloerkleed als aan een "verontreinigd'Vloer-kleed en dat zonder grotere onkosten dan nodig zijn bij de gebruikelijke behandelingen met gefluoreerde chemicaliën. Dit resultaat kan thans worden verkregen door de nieuwe preparaten op basis van gefluoreerde chemicaliën volgens de uitvinding.

20 Deze preparaten volgens de uitvinding, die geschikt zijn voor de behandeling van vloerkleden bevatten esters, welke een fluoralifatische groep en alifatisch chloor bevatten. Een groep van deze esters kan worden bereid door alcoholen, welke een fluoralifatische groep en alifatisch chloor bevatten (welke al-25 coholen zelf nieuwe verbindingen zijn) te laten reageren met een organisch zuur, zoals een mono- of polycarbonzuur, in het bijzonder citroenzuur, onder vorming van de overeenkomstige gewone ester, bijvoorbeeld het citraat. Een andere groep kan worden bereid door deze alcoholen of deze eenvoudige esters, voor-30 zover deze een waterstofatoom bevatten, dat met isocyanaat kan reageren (zoals het geval is bij de citraten) om te zetten met isocyanaten, zoals 2,h-tolyleendiïsocyanaat en isoforondixso-.cyanaat onder vorming van isocyanaatderivaten, zoals urethanen (carbaminezuuresters).

35 De esters, welke fluoralifatische groepen en chloor be vatten zijn verbindingen, die bij voorkeur vrij zijn van an- 8000377 • ,fc 3

Ionische groepen, zodat ze niet icnogeen of kationogeen zijn en daardoor verenigbaar zijn net katicnogene oppervlakactieve stoffen en gebruikt kunnen werden in preparaten on vloerkleden te behandelen in de vorn van een vaterige emulsie, suspensie of 5 dispersie, velke dergelijke cppervlakactieve stoffen bevatten, bijvoorbeeld fluoralifatische cppervlakactieve stoffen, zoals ο8?ί tso2uhc3h6I'J+( ch3 ) Cl".

De fluoralifatische groep (E*) is een gefluoreerde, bij voorkeur verzadigde, eenvaardige, niet aromatische, alifatische 10 groep met tenminste drie volledig gefluoreerde koolstofatomen.

De keten kan recht, vertakt of vanneer die groot genoeg is, cyclisch zijn en kan zijn onderbroken door tveevaardige zuurstofatomen of driewaardige stikstofatomen, velke alleen aan koolstof zijn gebonden. De voorkeur wordt gegevan aan een volledig geflu-15 oreerde groep, maar de groep kan ook waterstofatomen of chloor- atomen bevatten als substituenten, mits op elke twee koolstofato-men niet meer dan êên waterstofatoom en niet meer dan een chloor-atoom aanwezig is in de groep, terwijl de groep tenminste één eindstandige perflucmethylgroep moet bevatten. Bij voorkeur be-2Q vat de gefluoreerde alifatische groep niet meer dan 2C koolstof-atomen, omdat een grotere groep sou leiden tot ondoelmatig gebruik van het aanwezige fluor.

Onder "alifatisch chloor" wordt verstaan een chlooratoom, gebonden aan een koolstofatoom, welks andere valenties zijn ge-25 bonden aan drie andere atomen, waarvan één een koolstofatoom is en de andere twee elk een koclstofatoom of een waterstofatoom zijn.

De esters, welke een fluoralifatische groep en chloor bevatten, hebben tenminste één hoofdovergangstemperatuur, namelijk 30 een glasovergangstemperatuur of een smeltpunt T^, boven 25°C en bij voorkeur boven ho°C en liefst zelfs boven U5°C. Deze esters bevatten bij voorkeur tenminste 25 gev.% fluor in de vorm van de genoemde fluoralifatische groep en ze bevatten tenminste één alifatisch chlooratoom per molecuul. De alcoholen, welke een 35 fluoralifatische groep en chloor bevatten en welke worden ge-bruimt om de esters te bereiden, kunnen bijvoorbeeld worden be- 80 0 0 3 77 k reid door onzetter, van eer. epoxyde, dat een fluoralifatische groep "bevat met EC1 onder vorming van de overeenkomstige alcohol. Deze alcoholen moeten meer dan 25 gew.$ en koclstcfgehonder. fluor bevatten, in de vorm van de fluoralifatische groep en ten-5 minste één alifatisch chlooratoom. Een bij voorkeur gebruikte groep van dergelijke alcoholen kan worden voorgesteld door de formule

Rf(Q)m-A-OH 1 waarin R^ een fluoralifatische groep is, 10 Q een tweewaardige verbindende groep, die vrij is van groepen, die met epoxyden en isocyanates kunnen reageren, bijvoorbeeld een -CO-, -C01E-, -SO^R-, -SOg-, -CÏÏH^i-, -CgH^-, -CgH^Cl-, -ΟΟ^Η^-, of een combinatie daarvan, R een waterstofatoom of een alkyigroep met 1 - 6 kool-15 stofatomen en n een geheel getal van 1-20, m 0 of 1 en A een tweewaardige organische groep met 2-30 koolstof-atomen, welke tenminste een alifatisch chlooratoom bevat en welke vrij is van substituenten, die met hydroxylgroepen kunnen 20 reageren. Een voorbeeld van de bereiding van deze alcoholen is vermeld in onderstaand voorbeeld I.

De epoxyden, welke worden gebruikt voor de bereiding van de bovengenoemde alcoholen kunnen een of meer fluoralifatische groepen bevatten en één of meer epcxygroepen of oxyranringen.

25 Gemakkelijk beschikbare epoxyden zijn die met de formule

Rf(Q)mCHCER 2 0 waarin R^ een fluoralifatische groep is van het beschreven type, Q een tweewaardige verbindende groep van het beschreven 30 type en m 0 of 1 is en waarin het epoxyde tenminste ongeveer 25 % aan koolstof gebonden fluor bevat in de vorm van de fluoralifatische groep.

(De uitdrukking "vrij van met epoxygroepen en isocyanaat-35 groepen reagerende groepen" betekent het ontbreken van groepen, welke met epoxyden en isocyanaten reageren onder de gebruike- 80 0 0 3 77 » * 5 lijks reactieomstandigheden, bijvoorbeeld beneden 5G°C).

Wanneer men de epcxyden net formule 2 iaat reageren met HC1 worden alcoholen gevormd met de algemene formule 3 van hen formuleblad, waarin R.,, Q, ?. en n de bovengenoemde betekenis 5 hebben.

Een andere manier om de alcoholen te bereiden is de reactie van epiehloorhydrien met een alcohol, die een fluoralifati-sche groep bevat. Gemakkelijk beschikbare alcoholen, welke voor dit doel kunnen worden gebruikt zijn die met de formule 4, waar-10 in RT„, Q en m de genoemde betekenis hebben R.j een waterstofatoom of een lage alkylgroep en R2 een waterstofatoom, een lage alkylgroep of een arylgroep met 6-12 koolstofatomen voorstellen, terwijl R^ en Eg ook samen een cyclische, aromatische of cycloaiifatische structuur kun-15 nen vormen, welke het hydrcxylbevattende koolstofatoom omvat, dat in formule 4 is aangegeven. Wanneer deze alcoholen, die een fluoralifatische groep bevatten, worden omgezet met epi-chloorhydrien tot de overeenkomstige fluoralifatische alcoholen, kunnen deze laatste de formule 5 van het formuleblad 20 hebben, waarin de verschillende groepen de bovengenoemde be tekenis hebben en p een klein getal, bijvoorbeeld 1-5.

Representatieve voorbeelden van fluoralifatische verbindingen, welke waterstofatomen bevatten, die met epoxygroepen kunnen reageren en welke verbindingen kunnen worden gebruikt om de 25 overeenkomstige alcoholen te bereiden, die een fluoralifatische groep en chloor bevatten, zijn bijvoorbeeld de verbindingen, beschreven in kolom 3 en 4 van het Amerikaanse octrooischrift 4.043.923 en op blz. 11 en 12 van de nog lopende U.S.-octrooiaanvrage SN 20133.

30 De bovengenoemde eenvoudige esters kunnen worden bereid met gebruikelijke veresteringsmethoden, uitgaande van de genoemde alcoholen en mono- of polycarbonzuren, zoals citroenzuur, appel-zuur en 1,3,5-benzeentricarbonzuur; het Amerikaanse octrooischrift 3.923.715 beschrift dergelijke veresteringsmethoden. Een bij voor-35 keur gebruikte groep citraten volgens de uitvinding kan worden voorgesteld door formule 6 van het formuleblad, waarin R^, Q en m 80 0 0 3 77 6 de bovengenoemde betekenis hebben en A een tweewaardige organische groep voorspelt met 2-30 koolstofazomen welke tenminste één alifatisch chlooratoom bevat, terwijl de genoemde citraten bij voorkeur tenminste 25 gsw.% aan koolstof gebonden fluor be-5 vatten in de vorm van de groep R^. Voorbeelden van de citraten vallende onder de algemene formule 6, zijn die met de algemene formule 7.

De urethanen (of carbamaten) volgens de uitvinding, welke een fluoralifatische groep en chloor bevatten, kunnen worden be-10 reid met gebruikelijke methoden, waarbij urethanbindingen worden gevormd, beschreven in het Amerikaanse octrooischrift 3.923.715 en in "Polyurethanes: Chemistry and Technology", door Saunders en Frisch, Interscience Pub. 1962.

Het gemakkelijkst worden de polyurethanen bereid door de genoem-15 de alcoholen die een fluoralifatische groep en chloor bevatten of de genoemde eenvoudige esters, welke een waterstofatoom bevatten, dat met isocyanaat kan reageren, om te zetten met een verbinding, die een isocyanaatgroep bevat, zoals 2,4-tolyleen-diisocvanaat. In plaats van tolyleendixsocyanaat kan men andere 20 aromatische, alifatische of alicyclische isocyanaten gebruiken met een gelijk aantal isocyanaatgroepen, zoals 2,6-tolyleendi-isocyanaat, isoforondiïsocyanaat, hexamethyleendixsocyanaat of een trimeer van hexamethyleendixsocyanaat [OCHC^H^ (COMC^H^ ^ WCO)· Ook mengsels van isocyanaten kunnen worden toegepast, en 25 een bijzonder doelmatig mengsel is een mengsel van isoforondi-isocyanaat en 2,4-tolyleendiïsocyanaat in een verhouding tussen 10 : 1 en 1 : 10, bijvoorbeeld van 1:3. Wanneer men mengsels van isocyanaten toepast, kan men de verschillende isocyanaten achtereenvolgens in reactie brengen of men kan het mengsel als 30 zodanig gebruiken. Sen enkele alcohol, die een fluoralifatische groep en chloor bevat, kan worden omgezet met het isocyanaat of een mengsel van dergelijke alcoholen kan worden gebruikt of men kan een mengsel van de genoemde alcoholen met andere alcoholen, die vrij zijn van fluoralifatische groepen of vrij van alifati-35 sche chlooratomen of van beide, gebruiken. Bij voorkeur zijn de alcoholen vrij van alifatische onverzadiging, al kunnen wel aro- 800 0 3 77 » J* 7 matische substituenten aanwezig zijn, mits de alcoholische hydro-xyigroep gebonden is aan een alifatisch koolstof atoom. C-ewoon2j5k bevat het urethan bij voorkeur tenminste 25 gew.% aan koolstof gebonden fluor in de vorm van een fluoralifarische groep en ver-5 der tenminste één alifatisch chlocratoom.

Een bij voorkeur gebruikte groep urethanen, die volgens de uitvinding kunnen worden gebruikt kan worden voorgesteld door de formule 8 van het formuleblad, waarin R^ een rssÏ wan een organisch polyisocyanaat is, dat zelf geen isocyanaatgroepen meer 10 bevat, bijvoorbeeld van 2,U-tolyleendiïsocyanaat, 3 is de rest van de alcohol, waaruit de OE-groep is verwijderd, bijvoorbeeld een citraat volgens formule 6 of de rest van de bovengenoemde precursors van de alcohol en o is een geheel getal, gelijk aan het aantal isocyanaatgroepen in het genoemde isocyanaat, bijvoor-15 beeld 2-5.

Wanneer mengsels van isocyanaten of mengsels van alcoholen worden gebruikt om de urethanen te bereiden, dan kunnen en 3 ieder meer dan één soort voorstellen.

De toepassing van de bovengenoemde esters, welke een 20 fluoralifatische groep en chloor bevatten bij de behandeling van vloerkleden, is een verbetering ten opzichte van de behandeling, beschreven in het Amerikaanse octroorschrift h.Qi-3.96^· doordat de genoemde esters worden gebruikt als de in water niet oplosbare gefiuoreerde component in de mengsels voor vloerkleed-25 behandeling, beschreven in dat octrooischrift. Met dit onderscheid en andere hieronder beschreven verschillen wordt de leer van dat octrooischrift door verwijzing in deze beschrijving opgenomen .

De uitvinding verschaft daarom een preparaat om vloer-30 kleden te behandelen welke een vloeibaar medium omvat, dat bevat a) een in water niet oplosbaar additiepolymeer, afgeleid van een polymeriseerbaar, ethyienisch onverzadigd monomeer, dat vrij is van fluor, dat niet aan een vinylgroep is gebonden, welk polymeer tenminste één hoofdovergangstemperatuur heeft boven 35 25°C en bij voorkeur hoger dan Uo°C en liefst hoger dan ^5°C, terwijl het polymeer bij voorkeur een opiosbaarheidsparameter 80 0 0 3 77 8 heeft van tenminste ongeveer 8,5 en b) een in vater niet oplosbare geflnoreerde verbinding, welke bestaat uit de bovengenoemde ester, die een fluoralifatische groep en chloor bevat, welke ester tenminste 25 gev.% aan 5 koolstof gebonden fluor bevat in de vorm van de fluoralifati sche groep en tenminste één alifatisch chlooratoom/molecuul, terwijl de ester tenminste één hocfdovergangstemperatuur heeft hoger dan 25°C, bij voorkeur hoger dan 4Q°C en liefst hoger dan b5°C.

10 Samen vormen het additiepolymeer en de ester, de compo nenten (a) en (b) tenminste 0,1 gew.% van het preparaat om vloerkleden te behandelen.

Beide componenten zijn bij kamertemperatuur niet rubberachtig, niet kleverig, bij kamertemperatuur vast, in water niet 15 oplosbaar en bij voorkeur vrij van ethenische of acetylenische onverzadiging. Het mengsel van deze twee componenten wordt gemakshalve aangeduid als het behandelingsmiddel, om het te onderscheiden van het vloeibare behandelingspreparaat. Onoplosbaarheid in water van beide componenten na drogen is nodig om duurzaamteii 20 te verschaffen bij gebruikelijke reinigingsbewerkingen, zoals reinigen met stoom. Om bestand te zijn tegen vuil onder zware drukkrachten, in heu bijzonder vast vuil, moeten het additiepolymeer en de ester tenminste één hoofdovergangstemperatuur hebben boven ongeveer 25°C, bij voorkeur boven ongeveer ^0°C, 25 wélke hoofdovergangstemperatuur een smeltpunt is of een glasover-gangstemperatuur, waarbij het mengsel aanmerkelijk zachter wordt bij temperatuurverhoging. De overgangstemperaturen zijn karakteristiek een glastemperatuur (T ) of een kristallijn smeltpunt δ (Tm), zoals gewoonlijk worden aangegeven door DTM (differenti-30 ele thermische analyse) of door thermomechanische analyse (TMA.). Terwijl geschikte materialen bijvoorbeeld een glasovergangstem-peratuur kunnen hebben bij betrekkelijk lage temperatuur, zoals -25° tot 0°C, moet het mengsel tenminste één hoofdovergangstemperatuur hebben boven ongeveer 25°C. Bij voorkeur hebben niet 35 alleen het additiepolymeer en de ester tenminste een dergelijke hoofdovergangstemperatuur, maar bij voorkeur is bovendien het 800 0 3 77 * » Λ vloerkleedhehandelingspreparaat, dat dess nauerialen bevat, praktisch vrij var niet vluchtige componenten, zoals andere polymeren, welke niet een hoofdovergangstemperatuur hebben.boven ongeveer 25°C.

5 De in water niet oplosbare additiepciymeren, welke vol gens de uitvinding kunnen worden gebruikt, kunnen worden bereid uit een grote reeks monomeren, zoals beschreven in het Amerikaanse octrooischrift 4.0^3.964. Een bij voorkeur gebruikt addi-tiepolymeer is een acrylaatcopolymeer, bereid door in een met 10 glas gevoerde reactor 3780 gew.dln water te brengen, 108 gew.dln gepolyethoxyleerd stearylammoniumchloride als kationisch opper-vlakaetieve stof en 1 gew.dln reactief kationisch monomeer met de formule 11 van het formuleblad. De oplossing wordt van zuurstof bevrijd door beurtelings vacuumzuigen en weer op druk 15 brengen met stikstof. Daarna worden 720 gew.dln methylmethacry-laat en 720 gew.dln ethylmethacryiaat toegevoegd, het mengsel wordt verhit tot 50°C en 14 gew.dln van een vrije radicalen vormende polymerisatieinitiator (2,2,-diguanyl-2,2,-azapropaanhy-drochloride) wordt uoegevoegd als oplossing in water. Iladat de 20 reactie is gestart en de temperatuur begint ze stijgen, wordt de temperatuur gehandhaafd op 85°C, terwijl langzaam een mengsel wordt toegevoegd van 2380 gew.dln methylmethacrylaat, 2380 gew.dln ethylmethacryiaat en 4200 gew.dln water. Het roeren bij 85°C wordt voortgezet tot de reactie na ongeveer 6 uur is vol-25 tooid. De emulsie van net acrylaatcopolymeer bevat ongeveer 45 gew.% vast copolymeer.

Een ander specifiek additiepolymeer, dat kan worden toegepast is een vlamvertragend polymeer, bereid door in een geroerd vat samen te brengen 58 gew. dln gedemineraliseerd water, 30 2,6 gew.dln gepolyethoxyleerd stearylammoniumchloride, 0,1 gew.

dl kationisch monomeer met formule 9, 21,5 gew.dln methylmethacrylaat en 5,6 gew.dln bis-(2-chloorethyi)vinylfosfonaat. Het polymerisatievat wordt driemaal beurtelings vacuum gezogen en weer gevuld met stikstof. Daarna worden 8,5 gew.dln vinyldideen-35 chloride en een katalysatoroplossing van 0,23 gew.dln 2,2'-azo-bis-(2-amidinopropaan)hydrochloride, opgelost in 4 gew.dln ge- 800 0 3 77 10 demineraliseerd water, toegevoegd. In een ander geroerd vat wordt een tweede mengsel bereid van 56 gew.dln gedemineraii-seerd water, 5,9 gew.dln gepolyethoxyleerd stearylarmoniumchlo-ride, 0,2 gew.dl kationisch monomeer met formule 9» 63 gew.dln 5 methylmethacrylaat, 5,6 gew.dln bis-(2-chloorethyl)vinylfosfo-naat en 8,5 gew.dln vinylideenchloride. Dit tweede mengsel wordt in de loop van 3 uur gevoegd bij het bovengenoemde poly-merisatiemengsel, terwijl de temperatuur van dat laatste mengsel op 65°C wordt gehouden. Men laat de polymerisatie onder 10 roeren nog 3 uur verlopen, nadat alles is toegevoegd.

De gewichtsverhouding van de estercomponent tot het addi-tiepolymeer in het behandelingsmengsel ligt bij voorkeur tussen 1 : 10 en 10 : 1, mits het mengsel van de twee componenten tenminste ongeveer 5 gew.% fluor bevat in de vorm van de fluorali-15 fatische groepen.

Eet behandelingspreparaat omvat volgens een ander aspect van de uitvinding gewoonlijk bovendien een antistatisch middel, dat verenigbaar is met het behandelingsmengsel, zoals de anti-statische middelen, die aanwezig zijn in de gebruikelijke behan-20 delingspreparaten. Bij die gebruikelijke behandeiingspreparaten heeft de aanwezigheid van een antistatisch middel gewoonlijk een nadelige invloed op de bestendigheid tegen vuilworden en op de vlekbestendigheid. Wanneer dergelijke antistatische middelen echter worden toegevoegd aan de behandeiingspreparaten volgens 25 de uitvinding, zijn dergelijke nadelen gering of afwezig.

Een bijzonder nuttig antistatisch middel, dat volgens de uitvinding kan worden toegepast, wordt bereid door oplossen van 350 gew.dln N, hT-b i s - (hy dr oxy e t hy 1) s o jaamine in ethylacetaat. De oplossing wordt verhit op 60°C en daarna wordt 1^5 gew.dln 30 diëthylsulfaat toegevoegd. Het mengsel wordt 1 uur verhit, gevolgd door toevoegen van een overmaat water en azeotropische destillatie van het ethylacetaat, waarbij een waterige oplossing wordt gevormd met 20 gsw.% vaste stof, bestaande uit het aminesulfaat [R »R( C^OÏÏ )^T]+[R"S01|] " 35 waarin R' in hoofdzaak bestaat uit een poly-onverzadigde groep met 12-18 koolstofatomen en R" een ethylgroep is.

80 0 0 3 77 11

De gewichtsverhouding tussen het antistatische middel en de som van het additiepolymeer en de estercomponent kan variëren van 1 : 10 tot ongeveer 1 : 1 en ligt hij voorkeur tussen 1 : 5 en 2 : 3.

5 Vloerkleden en tapijten kunnen -worden behandeld met de mengsels volgens de uitvinding met elk van de gebruikelijke procedures, bijvoorbeeld door weken, besproeien, bekleden met een vals en dergelijke. Het behandeiingsmiddel kan worden aangebracht vanuit waterige of niet waterige oplossingen of suspensies en het 10 antistatische middel (wanneer dat gebruikt wordt) en het mengsel dat gefluoreerde chemicaliën bevat, kunnen tegelijk worden aangebracht of na elkaar. Ook is het mogelijk de vezels of het garen te behandelen vóórdat die worden verwerkt tot een vloerkleed.

De gemakkelijkste en gewoonlijk het meest economische 15 methode is een behandelingsoplossing te bereiden door geschikte hoeveelheden van het antistatische middel in de vorm van een waterige oplossing of suspensie te mengen met een waterige suspensie van het gefluoreerde behandeiingsmiddel. Doelmatig is een waterige oplossing, welke bijvoorbeeld 2-10 gev.$ van het anti-20 statische middel bevat, te mengen met een waterige oplossing, suspensie of emulsie, gevoonlijk een kationische emulsie, welke ongeveer k5 gew.% bevat van het vloerkleedbehandeiingsmiddel, waarna het mengsel, verder wordt verdund met water tot de gewenste concentratie. Andere gebruikelijke hulpmiddelen, welke 25 verenigbaar zijn met de bovengenoemde componenten, zoals weekmakers, bevochtigers en dergelijke kunnen worden toegevoegd.Het is eveneens mogelijk soortgelijke resultaten te verkrijgen door eerst de vloerkleedvezels te behandelen met een dispersie of oplossing van het additiepolyneer en deze vezels daarna te be-30 kleden met een oplossing os dispersie van de ester. Dit aanbrengen in twee trappen verleent soortgelijke eigenschappen voor het afstoten van olie en vuil als gelijktijdig aahbrengen.

De feitelijke concentratie van het behandeiingsmiddel in het vloeibare behandelingspreparaat zal afhangen van de hoeveel-35 heid vloeistof, welke tijdens het behandelen moet worden aangebracht. Dit op zijn beurt hangt af van de constructie en de sa- 800 0 3 77 12 menstelling van het vloerkleed en van de apparatuur, welke wordt gebruikt voor het aanbrengen en voor het drogen. Gewoonlijk is een totale hoeveelheid behandelingsmiddel nodig, die gelijk is aan 0,1-5 gew.% , berekend cp het gewicht van de pool aan de 5 bovenkant van het vloerkleed en deze hoeveelheid moet aanwezig zijn in een hoeveelheid water, die overeenkomt met ongeveer 3 -150 en bij voorkeur 10-30 gew./S van het droge gewicht van de pool.

Wanneer het vloerkleed moet worden behandeld in de verve-10 rij, dan is de gemakkelijkste methode, de oplossingen of dispersies op het oppervlak van het vloerkleed te sproeien na het verven en v66r de verfoven. Wanneer de behandeling moet worden uitgevoerd tijdens het aanbrengen van de achterkant, kan het vloerkleed worden besproeid als onderdeel van de lamineerbeverking, 15 waarna weer het drogen in een oven volgt.

Hadat het vloerkleed in aanraking is gebracht met het be- handelingspreparaat, wordt het kleed gedroogd om het water en de bij de behandeling gebruikte oplosmiddelen te verwijderen, gewoonlijk onder toevoer van warmte. Bij voorkeur wordt het ver-20 warmen voortgezet, tot de temperatuur van het vloerkleed boven 70°C en in het bijzonder boven 100°C is gekomen. Vloerkleden behandeld met de benandelingspreparaten volgens de uitvinding hebben daarna een duurzame bekledingslaag, welke ze bestendig maakt tegen vuilworden en vlekvorming, terwijl deze laag werkzaam 25 blijft ook na reinigen met stoom en bestand is tegen zware slijtage.

De afstoting van vlekken van een vloerkleed wordt uitgedrukt als afstoting van olie en water. De afstoting van olie wordt onderzocht door een mengsel te bereiden van 85 vol % mine-30 rale olie en 15 vol % hexadecaan, waarna op onderlinge afstanden van ongeveer 5 cm 3 druppels van het mengsel worden aangebracht op het te onderzoeken vloerkleed. Wanneer na 60 seconden of langer nog tenminste 2 van de druppels zichtbaar zijn als bolvormige tot halfbolvormige druppels, dan heeft het vloerkleed 35 een aanvaardbare afstoting voor olie. (P). Zo niet, dan is die afstoting niet aanvaardbaar (F). De afstoting van water wordt op 80 0 0 3 77 13 soortgelijks wijze onderzocht net een mengsel van 90 vol % water en 10 vol % iscprcpanol. Wanneer ook deze druppels na 60 seconden of langer als afzonderlijke druppels of hslfbolvormige druppels zichtbaar zijn, heeft het kleed een aanvaardbare afstoting van 5 water.

Bestendigheid tegen vuil wordt uitgedrukt volgens de onderzoekmethode AÏCC 122-1976, welke een loopproef is. Dit is een vergelijkende proef, waarbij elk monster bestaat uit een proefstuk van 30 x 15 cm en een controlestuk van 30 x 15 cm. Deze 10 twee stukken worden naast elkaar gelegd in een drukbelopen deel van de fabriek tot er ongeveer 12.000 voetstappen op gezet zijn. De twee stukken worden periodiek verwisseld om een gelijkmatige belasting te verkrijgen en tijdens de proef worden ze elke 2h uur gereinigd met een stofzuiger vóórdat ze op het oog 15 worden geïnspecteerd.

Het doel en de voordelen van de uitvinding worden geïllustreerd in de volgende voorbeelden. Daarin zijn alle delen gevichtsdelen.

Voorbeeld I.

20 In een glazen kolf van 500 ml, welke was voorzien van een gasdoorleidbuis, een roerder en een met koolzuur-aceton gekoelde terugvloeikoeler, werd 128 g watervrije methanol gebracht. In de loop van een half uur werd 1k6 g vatervrij HC1 in de kolf gebracht en daarna werd lik g (0,2 mol) gesmolten verbinding for-25 mule 11 in de loop van 20 minuten toegevoegd. De inhoud van de kolf werd verhit op 65°C en bij die temperatuur anderhalf uur geroerd. De methanol en de overmaat HOI werden uit het reactie-mengsel verwijderd bij 95°C en bij verminderde druk (minder dan 1 mm Hg), waarna een opbrengst werd verkregen van 92»7 % (112,2 30 g) van een wit vast produkt met formule 10 van het formuleblad.

De bovengenoemde bereidingswijze kan eveneens worden gebruikt om soortgelijke alcoholen te bereiden met de algemene formule 3, uitgaande van epoxyden met de algemene formule 2.

Voorbeeld II.

35 In een driehalskolf van 1 1, die was voorzien van een druppeltrecnter, een terugvloeikoeler, een roerder, een verwar- 80 0 0 3 77 mingsmantel en een thermometer, -werd 5^-0 g (1 mol) van de verbinding met formule 12 gebracht. De kolf werd verwarmd tot ongeveer 90°C om de alcohol te smelten en de kolf werd onder waterstraal-vacuum gebracht om sporen vocht te verwijderen. De inhoud van de 5 kolf werd bij 90 - 95°C 1C - 15 minuten geroerd. Daarna werd 5 g watervrij SnCl^ als katalysator met een injectiespuit bij de inhoud van de kolf gevoegd en het mengsel werd bij 90 C nog 15 minuten geroerd. Daarna werd 100 g (1,1 mol) epichloorhydrien langzaam toegevoegd in de loop van anderhalf uur, terwijl het 10 mengsel op ongeveer 100°C werd gehouden. Het roeren werd daarna nog een half uur voortgezet en de temperatuur werd vervolgens een half uur op 115 - 120°C gehouden om de reactie te voltooien. Het verkregen produkt bevatte een alcohol, welk een fluoralifati-sche groepen chloor bevatte met formule 13 van het formuleblad, 15 waarin m een geheel getal is van 1 of 2.

De genoemde bereidingswijze kan eveneens worden toegepast om soortgelijke alcoholen te bereiden met de algemene formule 5» uitgaande van andere fluoralifatische alcoholen met de algemene formule k, bijvoorbeeld de alcoholen met de formules 1U en 15 20 van het formuleblad, waarin n de waarde heeft van 1 of 2. Voorbeeld III.

In een tweehalskolf van 250 ml, die was voorzien van een magnetische roerder, een terugvloeikoeler, een watervangen en een thermometer,werd 193 g (0,3 mol) gebracht van de alcohol, 25 welke een fluoralifatische groep en chloor bevatte en formule 13 had en verder 21 g (0,1 mol) citroenzuurmonohydraat, 30 g tolueen (als azeotropisch meesleepmiddel) en 0,04 g p-tolueensulfonzuur als katalysator. De inhoud van de kolf werd langzaam verwarmd op 50°C, 0,25 g geconcentreerd zwavelzuur werd onder roeren 30 toegevoegd en het mengsel werd verwarmd tot kooktemperatuur (ongeveer 120°C). ïïadat 6,2 g water was opgevangen in de watervanger, liet men het produkt afkoelen, welk produkt bestond uit een oplossing in tolueen van het citraat met de formule 16 van het formuleblad, waarin n 1 of 2 is.

35 De helft van de oplossing in tolueen werd gemengd met 55 g methylisobutylketon en 2,6 g polyoxyethyleensorbitanmonooleaat 80 0 0 3 77 15 (tween δθ), het mengsel verd verhit op 75 - 80°C en gevoegd hij 163 g gedemineraliseerd water, dat 13 g bevatte van een 20 /I's oplossing in water aceton van een kationogene fluoralifatische onoerviakactieve stof net de formule CcF,„SG 011-)-01-.

o 17 2 o o 3 3 5 terwijl de verkregen emulsie van het citraat 30 % actieve stof bevatte.

Met dezelfde procedure kan een soortgelijke pclycarbon-zuurester worden bereid, bijvoorbeeld het citraat met de formule 17 van het formuleblad, waarin n 1 of 2 is.

10 Voorbeeld IV.

Aan 1 mol van de alcohol met formule 12, in de vorm van een 62,5 £'s oplossing in methylisobutylketon als oplosmiddel, werd toegevoegd 87 ged.dln (0,5 mol) 2,i+-tolyleendiisocyanaat en men liet het mengsel bij 85°C anderhalf uur reageren. Daarna 15 werd zeer langzaam 0,32 g dibutyltindilauraat toegevoegd, naarmate de exotherme reactie dit toestond. Het mengsel werd op 80 - 85°C gehouden tot een monster bij infraroodonderzoek geen vrij isocyanaat meer bleek te bevatten. Het produkt was een oplossing van een urethan, dat een fluoralifatische groep en chloor 20 bevatte en de formule 18 van het formuleblad had*

Een emulsie met 40 % vaste stof werd bereid door aan het mengsel 675 gew.dln water toe te voegen, dat 17,25 gew.dln fluoralifatische oppervlakactieve stof bevatte (CgF^SOglIHC^HgH (0^)3 Cl”) en 17,25 gew.dln polyoxyethyleensorbitanmonooleaat, waarna 25 de gehele dispersie werd gevoerd door een Manton Gaulin homo-genisator bij 75 - 85°C en bij een overdruk van 175 atmosfeer.

De bovengenoemde procedure kan eveneens worden toegepast om een grote reeks urethanen te bereiden van alcoholen met een fluoralifatische groep en chloor, welke urethanen vallen onder 30 de algemene formule 8, terwijl een aantal daarvan kortsheids-halve in de volgende tabel zijn samengevat: 80 0 0 3 77 16 TABU A.

Uitgangsmateriaal voor urethan met formule R-(NïïCOO-B) _j_o

Isocvanaat R-(UCO) Alcohol 30E o _3_o_ 2,^-tolyleen diisocyanaat Formule 17 2 5 2,4-toIyleen diisocyanaat Formule 13 2 2,^-tolyleen diisocyanaat Formule 16 2

Alifatisch polyisocyanaat Formule 16 2,5 2,U-toiyleen diisocyanaat Formule 15 2 2,U-tolyleen diisocyanaat Formule 13 plus

CgF^SOgli (CH3 )C^HgOH 2 10 2,^-tolyleen diisocyanaat Formule 10 2 s Dit isocyanaat was GCRCgH^IiCCOIiHCgH^liCOjg ("Desmodur" N100) ss De 2 alcoholen werden gebruikt in een molverhouding van 1 : 1

Voorbeeld V.

15 Sen half mol (320 g) van de alcohol met een fluoralifa- tische groep welke chloor bevatte en formule 13 had, werd gebracht in een driehalskolf van 500 ml voorzien van een mechanische roerder, een terugvloeikoeler, een thermometer, een verwar-mingsmantel en een druppeltrechter. In de kolf werd 107 g water-20 vrij ethylacetaat gebracht onder vorming van een 75 5»T s oplossing en daarna werd 13,9 g (1/16 mol) isoforondiisocyanaat toegevoegd. De inhoud van de kolf werd langzaam verhit tot alles helder werd (bij ongeveer 50°C). Daarna liet men de inhoud reageren bij kook-temperatuur (ongeveer So°C) gedurende 2 uur. Na afkoelen tot 55°C 25 werd 32,7 g (3/16 mol) 2,k-tolyleendiïsocyanaat langzaam toegevoegd in de loop van 10 - 15 minuten. De temperatuur werd weer verhoogd tot het kookpunt (ongeveer 90°C} en men liet de inhoud bij 80°C reageren totdat na 2 uur een monster bij infrarood onderzoek de afwezigheid van vrij isocyanaat aantoonde. Het pro-30 dukt bestond uit een 77 %'s oplossing in ethylacetaat van een po-lyurethan, dat een fluoralifatische groep en chloor bevatte en de formule 19 van het formuleblad had, waarin R^ een mengsel was van de groepen met de formules 20 en 21 van het formuleblad.

80 0 0 3 77

IT

De 77 gev. ' s oplossing in ethylacetaat werd op de volgende manier verwerkt tot een vloerkleedbehanaelingspreparaat.

Aan IOC gew.dln van de oplossing in ethylacetaat werd 96 gew.dln water toegevoegd, dat 3 gew.dln van de in voorbeeld IV 5 gebruikte flucralifatische cppervlakactieve stof en 1 gew.di tween SO bevatte. Het verkregen mengsel werd bij 75 - 85 C en bij 175 atmosfeer door een homogenisator gevoerd. De verkregen emulsie werd verhit op ongeveer 72°C om door azeotropische destillatie praktisch alle ethylacetaat te verwijderen, waarna de 10 overblijvende oplossing een ^5 gev.# emulsie van het urethaan vormde. Een gew.di van de van oplosmiddel bevrijde emulsie werd gemengd met 2 gew.dln van de emulsie van acrylaatcopoiymeer, welke hierboven is beschreven onder vorming van het behandelings-preparaat.

15 In de bovengenoemde werkwijze kunnen mengseks van alco holen worden toegepast cm andere urethanen te bereiden; zo werd bij êên proef in plaats van 0,5 mol van de alcohol met formule 13 0,35 mol van die alcohol gebruikt, gemengd met 0,15 mol van een alcohol met de formule CgF^SO^lCCH^lC^OH, onder vorming van 20 een urethaan met de formule 22 van het formuleblad, waarin een mengsel is van 1 : 3 van de resten van isofcrondiisocyanaat en tolyleendiisocyanaat, dat is vermeld bij formule 26, terwijl 3 een 70 : 30 mengsel is van de groepen CgF.tS02H(CH3)CgH^OCHgCE(CHgCl)- en 25 CgF^SOgïïiCÏÏ^CgH^.

Voorbeeld VI.

Verschillende behandelingspreparaten volgens de uitvinding werden aangebracht op monsters van een reeks variërende vloerkleden, waarvan gebleken was, dat ze moeilijk te behandelen waren 30 met de gebruikelijke behandelingspreparaten.

Daarna werd de afstoting van olie en water van de zo behandelde monsters bepaald. Deze vloerkleden bestonden uit nylon, acrylvezels, polypropeenvezeis en poiyestervezels en ze waren vervaardigd met afgesneden poel en met een lussenpool, terwijl 2 35 het gewicht van de pool varieerde van 3δθ - 1200 g/m . Al de behandelingsvloeistoffen volgens de uitvinding waren daarbij wa- 80 0 0 3 77 18 terige suspensies, bereid, zoals beschreven in de bovenstaande voorbeelden, terwijl, tenzij anders is vermeld, elk 0,7 gew.$ bevatte van een ester welke een fluoralifatische groep en chloor bevatte, 1,4 gev.% van een additiepolymeer en eventueel 5 0,5 gev.fi van een antistatisch middel. Tenzij anders is vermeld, was het additiepolymeer steeds het bij voorkeur gebruikte acry-laatcopolyaeer, dat hierboven is beschreven. Het gebruikte anti-statische middel was het bovengenoemde aminesulfaat.

De monsters van de vloerkleden werden besproeid met het 10 behandelingspreparaat, zodat daarop 13 - 17 gew.% van het preparaat werd afgezet, berekend op het gewicht van de pool; daarna werd het besproeide vloerkleed gedroogd bij 70°C gedurende ongeveer 2 uur en daarna werd het ongeveer 10 minuten verhit op 100 - 130 C, zoals hieronder is vermeld. Van de zo behandelde mon-15 sters weren daarna de oliafstoting en de waterafstoting bepaald, met de bovengenoemde methode. Ter vergelijking werden identieke monsters van vloerkleden eveneens behandeld met een andere be-handelingsvloeistcf, welke dezelfde samenstelling had met dit verschil echter, dat de component met een fluoralifatische groep 20 een urethan was, dat geen chloor bevatte en bereid was volgens voorbeeld 9 van het Amerikaanse octrooischrift 3.916.053. De resultaten van de bovenstaande behandelingen zijn samengevat in tabel B.

80 0 0 3 77 19 TABEL 3.

Proef Sster component Verhittings- Olie- Zonder Met

Ko. in behandeiings- temperatuur afsto- anti- anti- vloeistof WC ting statisch statisch- miAdel_middel

Water- Olie- Wateraf s to- afsto- afsto- ________ting ting ting

1. Chloorvrij ürethan 100 F F FF

130 P P . P P

2. Citraat met formule 17 100 P ? ? P

3. Citraat met formule 1o 100 P P P P

130 P ? PP

k. ürethan met formule 23 100 P P P P

5. ürethan met formule 24 100 P P PP

6. ürethan met formule 20 100 P P PP

130 p ? ? P

7. x ürethan met formule 20 100 P Ρ PP

8. Ürethan met formule 18 100 MP xx MP MP MP

9. ürethan met formule 26 100 ? ? PP

10. ürethan met formule 19 100 P P PP

11. ürethan met formule 21 100 P P P ?

12. ürethan met formule 22 100 P ? PP

130 P P P P

x Het in dit mengsel gebruikte additiepolymeer vas hen vlamvertragen-de polymeer.

xx "MP" geeft aan, dat met dit behandelingsmiddel slechts marginaal werd voldaan aan de afstotingsproef.

In de bovenstaande tabel geeft ? aan» dat de monsters aan de test voldeden en F dat ze daar niet aan voldeden.

800 0 3 77 20

Bovendien werden enkele van de vloerkleedmonsters onderzocht met de bovengenoemde locpproef. Deze monsters waren resp. behandeld met de vergeldjkingsoplossing (met antistatisch middel) en met de behandelingsvloeistoffen uit de bovenstaande proeven 5 3s 1C en 12. De volgens de uitvinding behandelde monsters vertoonden ongeveer dezelfde bestendigheid tegen droog vuil als het vergeiijkingsmonster.

Voorbeeld VII

Vloerkleden, afkomstig uit een fabriek bevatten een 10 reeks verontreinigingen in uiteenlopende concentratie. De bepaling van de gefluoreerde behandelingsmiadelen op een dergelijk vloerkleed is moeilijk en reproduceerbare resultaten worden zelden verkregen. Daarom werd een methode ontwikkeld om reproduceerbaar verontreinigde vloerkleedmonsters te verkrijgen om de waarde van 15 behandelingsmiddelen te kunnen vergelijken.

Eet bij deze methode gebruikte vloerkleed is een niet gelamineerd kleed met een gesneden nylon pool met een gewicht p van 7T0 g/m , dat lichtbruin is geverfd. Een stuk van een dergelijk kleed met een gewicht van 2000 g zoals het door de fabriek wordt 20 afgeleverd, wordt bij 70°C gereinigd in een waterige oplossing, welke 80 1 water, ho g tetranatriumpyrofosfaat en Uo g gepcly-ethoxyleerd nonylfenol bevat in een huishoudvasmachine met een wascyclus van 15 minuten. Ua de wascyclus wordt het kleed gespoeld met water van ongeveer b5°C en in een wasdroger bij 7C°C gedroogd. 25 Om het zo gewassen kleed te bevuilen wordt het gevoerd door een oplossing, bereid uit 78 gew.dln. gedestilleerd water, 20 gew.dln. polyoxypropyleenglycol (molecuulgewicht 2000) en 2 gew. dln. gepolyethoxyleerd nonylfenol, daarna door een wringer gevoerd en daar uitgeknepen tot een vochtgehalte van 30 gew./5 en weer ge-30 droogd in een oven met luchtcirculatie bij 70°C.

Het zo bevuilde kleed wordt behandeld met de behande-lingsvloeistof, welke gefluoreerde chemicaliën bevat, docr besproeien zonder toevoeging van lucht, waarbij 0,3 gew.% vaste stof wordt afgezet, hetgeen overeenkomt met een hoeveelheid vocht van 35 15 gew.^i. Behandelde monsters van het vloerkleed worden daarna 800 0 3 77 21 tij TO C gedroogd in eer* oven net luchtcirculatie er. tenslotte 10 minuten verhit cp '!00°0. Van de monsters wordt de olie- en vat eraf s toting bepaald na ten minste 2l uur staan bij 2D°C en tij 50% relatieve vochtigheid. Vloerkleed, dat was bevuild en 5 behandeld cp de bovenbeschreven manier met een behandelings-vloeistof welke het urethaan met formule 26 uit voorbeeld VI bevatte, met en zonder het antistatische middel, werd onderzocht op clieafstoting en vaterafstoting op de bovengenoemde manier.

De resultaten van het onderzoek zijn in de onderstaande tabel samen-10 gevat, waarbij tegelijk de resultaten zijn vermeld die verkregen werden met een bevuild kleed, dat was behandeld met een controle behandelingsvloeistof, welke een urethan bevatte zonder chloor.

ΤΑ3ΞΙ C 15 afstotingsproeven 20

Proef Ester component zonder anti- met antistatisch lio. in behandeiings- statisch middel middel vloeistof olie water olie water

25 1 chloorvrij urethan FF FF

2 urethan met

formule 26 PP P P

30 Behandeling van vloerkleed, dat was gereinigd cp de boven beschreven manier maar niet bevuild, leidde tot een bevredigende afstoting met beide behandelingsmiddelen.

Voorbeeld VIII

In een glazen kolf, die was voorzien van een druppeltrech-35 ter, terugvloeikoeler, verwarmingsmantel, roerder en thermometer, 80 0 0 3 77 22 verden bijeengebracht 6TC gev.dln. (1 mcl) van een alcohol met formule 13 (voorbeeld 2), 73 gev.dln. (0,5 mol) adipinezuur en U8o gev.dln. tolueen. De innend van de kolf verd langzaam en onder roeren verhit tot 60 C en daarna verd 2,2 gev.dln. geconcentreerd 5 zvavelzuur toegevoegd. Het reactiemengsel verd onder terugvloei-koeling verhit en daarbij verd gevormd vater verwijderd door een watervanger. Na 16 uur koken was de reactie voltooid en de tolueen verd bij atmosferische druk afgedestilleerd, zodat 691 gev.dln. produkt achterbleef als een lichtbruine stof met smeltpunt 6k-82°C. 10 Door elementairanalyse en spectroscopische analyse verd de identiteit van de verbinding vastgesteld als een verbinding men formule 23.

Een latex geschikt voor behandeling van bevuild vloerkleed verd bereid door bijeenbrengen van de volgende materialen: 15 1 adipaat met formule 30 100 gev.dln.

2 ethylacetaat 60 gev.dln.

3 Tveen 80 3,75 gev.dln.

h CgF17S02NHC3H6N+(CH3)3C1“ 1,25 gev.dln.

5 gedemineraliseerd water 1U0 gev.dln.

20 De eerstgenoemde drie componenten werden in een glazen kolf bijeengebracht en onder roeren verhit tot ongeveer 75°C onder vorming van een eerste oplossing. Een tweede oplossing verd bereid van de laatste twee componenten en eveneens verhit tot 75°C, gemengd met de eerste oplossing en vervolgens werd het 25 mengsel door een homogenisator gevoerd onder vorming van een stabiele latex met ongeveer 3^ gev.% vaste stoffen. Ook verden bevredigende resultaten verkregen, wanneer alle vijfde componenten tegelijk bijeen verden gebracht, verhit en daarna gehomogeniseerd.

Een concentraat voor behandeling van vloerkleden verd 30 bereid door de genoemde latex te verenigen met de bovenbeschreven emulsie van het acryiadditiepolymeer (hè% vaste stof) onder vorming van een latex (13 gev.% vaste stof , waarvan 15 gew./S fluor) bij een gewichtsverhouding van fluoralifatisch polymeer: additiepolymeer van 1:2. Dit concentraat werd verdund met water 35 tot ongeveer 2 gev.% vaste stof en het verdunde concentraat verd 80 0 0 3 77 23 op proefk-Leden gesproeid op de in voorbeeld ”1 beschreven wij oe.

Twee typen vloerkleed werden gebruikt. Vloerkleed A was een blauw geverfd nylon kleed men luspoci, dat was bevuild men sili- o coonsneerolie en hen had een vezelgewicht van cC5 g/mw en kleed 3 5 was een betrekkeiijk schoon goudkleurig nylon tapijt met een poel van opengesneden lussen en men een vezelgewicht van 1020 g/m“. Van het verdunde concentraat werd op kleed 3 0,2l gev.# en cp kleed A 0,36 gew.% aangebracht, berekend als vaste stof en berekend op de vezels van het kleed. Daarna werden de besproeide kleedmonsters 10 gedroogd in een oven met luchtcirculatie (2C minuten bij TC°C) en daarna werd kleed A ongeveer 10 minuten verhit op 10C°C en kleed 3 op 130°C.

Ter vergelijking werden gelijke kleedmonsters op dezelfde manier behandeld met de vergelijkingslatex uit voorbeeld VI.

15 De resultaten zijn samengevat in de volgende tabel: afstoting

Kleed behandelingsmiddel olie water A middel met adipaat ? ? A vergelijking F ? 20 B middel met adipaat ? ?

3 vergelijking ? P

Omdat sommige vloerkleedfabrieken water gebruiken, dat tamelijk hard is en omdat sommige voer kleedbehandeling gebruikte apparatuur de behandelingsvloeistof blootstelt aan grote 25 mechanische spanningen, is denkbaar, dat coaguleren van deze be-handelingsvloeistoffen kan optreden. Het kan daarom gewenst zijn aan deze vloeistoffen een stabilisator of coagulatieremmer toe te voegen om deze coagulatie tegen te gaan. Zo werd een meer stabiele behandelingsvloeistof verkregen door aan de bovengenoemde adipaat 30 bevattende vloeistof een geringe hoeveelheid, bijvoorbeeld 5-2C gew.#, berekend op het adipaat, toe te voegen van een hydrofiel polymeer, zoals beschreven in Amerikaans octrooischrift 3-57^.791 en in het bijzonder dat, beschreven in voorbeeld 19 van dat oc-trooischrift. De zo gestabiliseerde behandelingsvloeistof was on-35 geveer even verkwzaam bij verbeteren van de afstoting van vlekken 800 0 3 77 2k εη vuil als de niet gestabiliseerde vloeistof.

Voorbeeld IX

Sen maleinezuurester van de alcohol net fornuis 13 (voorbeeld II) werd bereid door de veresteringsmethode uit voorbeeld 5 VIII te gebruiken, naar net een mol maleinezuur in plaats van 1 mol adilinesuur. Het verkregen maleaatconcentraat werd daarna op dezelfde wijze als in voorbeeld VIII verwerkt tct een behandelings-vloeistof en aangebracht op twee proefkleden.

Een van die kleden kleed B uit voorbeeld VIII en het andere 10 was een bevuild bruin nylon kleed met opengesneden lussen als pool en met een vezelgewicht van 1210 g/m^. Ter vergelijking werden eveneens gelijke kleedmonsters behandeld met de behandelingsvloei-stof uit voorbeeld VI.

De resultaten zijn samengevat in de volgende tabel.

15 Kleed behandelingsmiddel olii“Su0win^ water

B maleaat bevattend middel ? P

B controle P P

C maleaat bevattend middel ? P

D controle F P

20 Op soortgelijke wijze werden andere esters, welke een fluoralifatische groep en chloor bevatten, bereid uit dichloor-maieinezuuranhydride, dibroommaleinezuuranhydride, ftaalzuuranhy-dride, malonzuur, barnsteenzuur, hydroxybarnsteenzuur en dergelijke in plaaus van maleiiEuur; deze andere esters vertoonden soortge-25 lijke eigenschappen.

Voorbeeld X

Een behandelingsvloeistof in de vorm van een oplossing in methylisobutylketon werd bereid, welke 0,1? gew.% van de adipaatester uit voorbeeld VIII bevatte en 0,3^ gev.% van het 30 daar bedoelde additiepolymeer.

Een vergelijkii^behandelingsvloeistof werd bereid, eveneens in de vorm van een oplossing in methylisobutylketon, welke 0,1? gew.% bevatte van bis(li-methylperfluoroctaansulfonamidoethyl) adipaat en 0,3^ gew.^ van hetzelfde additiepolymeer. Deze oplos-35 singen werden gesproeid op monsters van kleed A, waarbij in elk der 80 0 0 3 77 & 25 gevallen C,2c gsv. & vaste stc: op de vezels vend getracht, vaarna de monsters 20 minuten werden gedroogd bij T0°C en daarna 10 minuten vernit op iGG C.

De resultaten met de zo verkregen monsters zijn samengevat 5 in de volgende nabel * ö «Op mg

Kleed 3ehandelingsoplossing olie water

A adipaat bevattende oplossing P P

A controle F F

10 Andere monsters van de op dezelfde wijze behandelde kleden A werden blootgesteld aan de bovenstaand beschreven locpproef.

De bestendigheid van de. monsters tegen droog vuil was bij de met adipaat behandelde monsters aanmerkelijk beter dan bij de met de controleoplossing behandelde monsters.

15 In de werkwijze volgens de uitvinding kunnen door een vakman verschillende wijzigingen en variaties worden aangetracht, zonder af te wijken van de uitvindingsgedachte.

80 0 0 3 77

Claims

1. Behandelingsmiddel voor vloerkleden, dat een vloeistof omvat, -welke bevat a) een in vater niet oplosbaar addiriepolyneer, afgeleid van een polymeriseerbaar ethenisch onverzadigd monomeer, dat vrij is 5 van niet aan vinyl gebonden fluor, welk polymeer tenminste een hoofdovergangstemperatuur heeft hoger dan ongeveer 25°C en b) een in vater niet oplosbare component met een fluoralifatische groep, welke tenminste 25 gev.% aan koolstof gebonden fluor bevat, in de vorm van een fluoralifatische groep en welke 10 tenminste een hoofdovergangstemperatuur heeft boven ongeveer 25°C, met het kenmerk, dat component b) een alifatische chloor bevattende ester is.

2. Behandelingsmiddel volgens conclusie 1, met het kenmerk, dat de ester b) een ester is van een alcohol, welke een fluoralifatische groep en alifatisch chloor bevat en van een mono-of polycarbonsuur.

3. Behandelingsmiddel volgens conclusie 1 of 2, met het kenmerk, dat de ester b) een citraat is. 20 k. Behandelingsmiddel volgens conclusie 1 of 2, met het kenmerk, dat de ester b) een adipaat is.

5. Behandelingsmiddel volgens conclusie 1, met het kenmerk, dat de ester b) een urethan is van een alcohol, welke een fluoralifatische groep en een alifatisch chloor bevat.

6. Behandelingsmiddel volgens conclusie 1, met het kenmerk, dat de ester een urethan is van een citraat, dat een fluoralifatische groep en alifatisch chloor bevat.

7. Behandelingsmiddel volgens conclusie 1, met het kenmerk, dat component a) een copolymeer is van ethvlmethacrylaat en 30 methylmethacrylaat en component b) een urethan is gevormd door omzetten van een mengsel van alcoholen met de formules 80 0 0 3 77 Ca?^S0oIï(CH,)coH, [0CHoCH(CH„Cl)] OH, waarin n 1 of 2 is, o I! 2 3 2 4“ 2 ο n “ CgF^SOgKtSHjJc^oH met een mengsel van 2,1-tolyieendilsocyanaat en isoforondiiso-cyanaat.

8. Werkwijze om een vloerkleed duurzaam bestand te maken tegen vuil werden en het vlekafstotend te maken, waarbij men het kleed of de daarin te verwerken vezels of garens in aanraking brengt met een middel volgens conclusies 1 - 7, het materiaal droogt en daarna verhit op tenminste ongeveer 70°C. 10 9· Duurzaam vlekafstotend en vuilafstotend vloerkleed, met het kenmerk, dat de pool is behandeld met een middel volgens conclusies 1-7.

10. Fluoralifatische groep bevattende alcohol met meer dan 25 gew.% aan koolstof gebonden fluor in de vorm van fluoralifa- 15 tische groepen, met het kenmerk, dat de alcohol tenminste een alifatisch chlooratoom bevat.

11. Alcohol volgens conclusie 10, met het kenmerk, dat deze de formule heeft Rf(Q)m-A-0E 20 waarin Rf een fluoralifatische groep, Q een tweewaardige verbindbgsgroep, die vrij is van protonen, die met epoxygroepen of isocyanaten kunnen reageren, m gelijk aan 0 of 1 en 25. een tweewaardige organische groep met 2-30 koolstofatomen en tenminste een alifatische chlooratoom, die vrij is van met OH reagerende groepen voorstellen.

12. Citraten met de algemene formule CH.COO-A-(Q) -R- I 2 m f

30 H0-C—C00-A-(Q)m-Rf CÏÏ2C00-A-(Q)m-Rf waarin R^, Q, m en A de in conclusie 13 genoemde betekenis hebben. 80 0 0 3 77 - xJ>- VEREEïilGDE OCTROOIBURSAUX O.a.No. 80.00377 's-Gravenhage (Holland) Behoort ™ mei 1980 Verbetsring(en) van erratum (a) in de beschrijving, behorende bij octrooiaanvrage no. voorgesteld door aanvrager(ster) onder datum 28 mei 1980 Blz. 27 regel 1, eerste formule lees: CqF._SO.N(CH_)C_H [OCH0CH(CH-C1] OH 8 17 2 324 2 2 n Blz. 27, regel 32 lees : conclusie 11 Toevoegen conclusies 13 en 14

13. Urethanen met de algemene formule R,(NHCOO-B) 3 o waarin R^ een isocyanaatvrije rest is van een organisch isocyanaat, B een hydroxylvrij residu van een alcohol volgens conclusie 11 en o een geheel getal, gelijk aan het aantal isocyanaatgroepen in het genoemde isocyanaat.

14. Adipinezuurester met de formule [[CqF._SO_N(CH_)C_H.[OCH0CH(CH0Cl)] 0„CCH_CH_]] 8 1/ 2 324 2 2 n2 222 waarin n gelijk is aan 1 of 2. 3000377